II SA/Rz 547/18

Dnia 29 maja 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maciej Kobak po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2018 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku B. N. i Z. N. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2018 roku nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty za pobyt dziecka w instytucjonalnej pieczy zastępczej - postanawia – odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Opisaną w sentencji decyzją - Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] o ustaleniu opłaty za pobyt dziecka w instytucjonalnej pieczy zastępczej w okresie: od 18 listopada 2014 r. do 30 listopada 2014 r., od 1 grudnia 2014 r. do 4 grudnia 2014 r., od 7 grudnia 2014 r. do 8 grudnia 2014 r., od 10 grudnia 2014 r. do 31 grudnia 2014 r., od 1 stycznia 2015 r. do 12 stycznia 2015 r., 16 stycznia 2015 r., od 20 stycznia 2015 r. do 31 stycznia 2015 r., od 1 lutego 2015 r. do 6 lutego 2015 r., w łącznej kwocie 17.523,19 zł., do której zapłaty zostali zobowiązani solidarnie skarżący B. N. i Z. N. W skardze na w/w decyzję, skarżący B. N. i Z. N. złożyli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku podnieśli, że ustalona opłata zdecydowanie przewyższa ich miesięczne dochody. Zapłata tak znacznej kwoty zagroziłaby potrzebom egzystencjonalnym ich rodziny. Wskazali również, iż ich koszty utrzymania wzrosły z uwagi na chorobę skarżącej, która cierpi na stwardnienie rozsiane. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Jednak stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - dalej w skrócie: "p.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu sąd dokonuje oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku strony skarżącej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Ponadto, do wniosku powinny zostać dołączone dokumenty popierające twierdzenie o spełnieniu przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej. Twierdzenia wnioskodawcy o zaistnieniu przesłanek wstrzymania wykonania decyzji muszą być poparte dodatkowymi informacjami mogącymi je uprawdopodobnić (tak m. in. w post. NSA z dnia 09.02.2016 r. I OZ 83/16, post. NSA z dnia 03.02.2016 r. II GSK 1801/15, post. NSA z dnia 27.01.2016 r. II FSK 3401/15). Brak należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Odnosząc powyższe rozważania na stan niniejszej sprawy należy podkreślić, że to w interesie skarżącego leży takie sformułowanie wniosku, by był on precyzyjny i dotyczył konkretnych zagrożeń. Również w jego interesie jest poparcie tychże twierdzeń stosownymi dokumentami, gdyż sąd musi mieć wiedzę o okolicznościach uzasadniających wstrzymanie wykonania postanowienia oraz mieć możliwość ich zweryfikowania. Aby uprawdopodobnić okoliczność nie wystarczy stwierdzić, że okoliczność ta istnieje. Tymczasem w przedmiotowym wniosku, skarżący nie udokumentowali w żaden sposób okoliczności, które mogłyby spowodować możliwość wyrządzenia po ich stronie znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, w szczególności dotyczących ich sytuacji finansowej i majątkowej. Wobec powyższego, nie można uznać jako uprawdopodobnionego twierdzenia, że nieuwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji może prowadzić do wyrządzenia im znacznej szkody. Na marginesie należy również wskazać, że w aktach administracyjnych znajdują się dokumenty dotyczące sytuacji majątkowej skarżących za 2014 r. Wynika z nich, że miesięczny dochód skarżących wynosił wówczas ok. 19.000 zł, zaś zadeklarowane miesięczne wydatki ok. 600 zł, przy czym skarżąca wówczas chorowała już na stwardnienie rozsiane. A zatem nawet gdyby przyjąć, że sytuacja majątkowa skarżących nie uległa do chwili obecnej zmianie, również nie można przyjąć, że zapłata kwoty określonej w decyzji organu I instancji mogłoby prowadzić do wyrządzenia skarżącym znacznej szkody. Dlatego też Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.