II SA/Rz 557/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Magdalena Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2022 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi SK na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 1 marca 2022 r. nr SKO.415/78/2022 w przedmiocie uznania ponaglenia za nieuzasadnione - p o s t a n a w i a - odrzucić skargę W dniu 13 maja 2022 r. do Wojewódzkiego Sad Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła skarga SK, w której jako przedmiot zaskarżenia wskazano postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 1 marca 2022 r. nr SKO.415/78/2022, wydane w sprawie rozpatrzenia ponaglenia. Z uzasadnienia skargi oraz nadesłanych akt administracyjnych wynika, że skarżąca wniosła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie ponaglenie na przewlekłe prowadzenie przez Burmistrza [...] postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Zaskarżonym postanowieniem, wydanym na podstawie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm.) – dalej: "Kpa", Kolegium uznało ponaglenie skarżącej za nieuzasadnione. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy Sąd w pierwszej kolejności obowiązany jest ocenić dopuszczalność skargi. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 1 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm.) – dalej: "Ppsa", jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego albo skarga jest niedopuszczalna z innych przyczyn, wówczas podlega ona odrzuceniu. Jej rozpoznanie rodziłoby bowiem nieważność postępowania (art. 183 § 2 pkt 1 Ppsa). Stosownie do art. 3 § 2 Ppsa, kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty w nim określone. Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1 Ppsa) oraz na akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w Kpa oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (art. 3 § 2 pkt 4 Ppsa). Przedmiotem zaskarżenia można również uczynić akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (art. 3 § 2 pkt 5 Ppsa) oraz akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej (art. 3 § 2 pkt 6 Ppsa). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że określony przez skarżącą przedmiot zaskarżenia nie podlega kognicji sądu administracyjnego, co w konsekwencji obliguje Sąd do odrzucenia skargi. Na niezałatwienie sprawy administracyjnej w terminie lub na przewlekłe prowadzenie postępowania służy stronie ponaglenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – do organu prowadzącego postępowanie (art. 37 § 1 i 2 Kpa). Środek ten ma na celu zniesienie stanu bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Zarazem wniesienie ponaglenia stanowi warunek formalny skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie przez niego postępowania administracyjnego (art. 52 Ppsa). Stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 § 6 i 7 Kpa powinno przyjąć formę postanowienia, na które jednak nie służy zażalenie. Jak bowiem stanowi art. 141 § 1 Kpa, na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi, a w przypadku postanowienia podejmowanego w trybie art. 37 Kpa przepisu takiego nie ma. Postanowienie to ma charakter wpadkowy (incydentalny), nie kończy postępowania w sprawie i nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Omawiana instytucja odnosi się wyłącznie do kwestii ściśle procesowej uregulowanej w przepisach art. 35 i art. 37 Kpa, a rzeczone postanowienie nie kreuje nowej sprawy administracyjnej (por. wyrok NSA z dnia 24 sierpnia 2010 r. II GSK 708/09, postanowienie WSA w Rzeszowie z 28 stycznia 2016 r. II SAB/Rz 110/15; dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie jest to więc postanowienie podlegające zaskarżeniu do sądu administracyjnego, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 2 Ppsa. Nie jest to również postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie (art. 3 § 2 pkt 3 Ppsa), ani postanowienie podlegające kontroli sądu na podstawie przepisów szczególnych (art. 3 § 3 Ppsa). Z oczywistych przyczyn zaskarżonego postanowienia nie można również zakwalifikować – jak wskazuje skarżąca – jako decyzji, podlegającej zaskarżeniu na podstawie art. 3 § 2 pkt 1 Ppsa, bowiem nie jest ono decyzją administracyjną. W związku z powyższym, Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 Ppsa, orzekł, jak w sentencji postanowienia.