II SA/Rz 558/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Ryszard Bryk Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk /spr./ NSA Anna Lechowska Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 8 stycznia 2009 r. sprawy ze skargi K. P. na decyzję Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie powołania do odbycia zasadniczej służby wojskowej -skargę oddala- Kartą powołania z dnia [...] lipca 2008r. seria [...] nr [...] Komendant Wojskowej Komendy Uzupełnień w M. powołał K. P. do odbycia zasadniczej służby wojskowej w Jednostce Wojskowej nr [...] B.. W odwołaniu od decyzji K. P. poinformował, że z dniem [...] marca 2008r. rozpoczął naukę w systemie zaocznym, która trwać będzie przez okres dwóch lat w policealnym studium Detektywów i Pracowników Ochrony "[...]" w R., a na potwierdzenie tego faktu dołączył zaświadczenie szkoły z dnia [...] czerwca 2008r. W odwołaniu skarżący nie sprecyzował kierunku weryfikacji karty powołania. Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w R. nie uznał za zasadne odwołanie i decyzją z dnia [...] lipca 2008r. nr Pob. Dec. [...] utrzymał w mocy wymienioną na wstępie kartę powołania. W podstawie prawnej organ podał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. nr 98, poz. 1071 ze zm.) zwana dalej w skrócie k.p.a. oraz art. 60 ust. 2a, art. 44 ust. 1, art. 45 ust. 1, art. 46 ust. 1, ust. 2 pkt 1 i ust. 3 pkt 1, art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 1967r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2004r. n4 241, poz. 2416 ze zm.) zwana dalej ustawą, art. 11 ust. 3 ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o służbie zastępczej (Dz. U. nr 233, poz. 2217 ze zm.) i § 4 ust. 3 i ust. 4 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej (dalej MON) z dnia 22 czerwca 1992r. w sprawie zasadniczej służby wojskowej i nadterminowej służby wojskowej (Dz. U. nr 56, poz. 277 ze zm.) rozporządzeniem MON . W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ podał, że poborowy K. P. orzeczeniem Powiatowej Komisji Lekarskiej w R. z dnia [...] lutego 2007r. nr [...] został uznany za zdolnego do czynnej służby wojskowej. Wskazując na treść art. 44 i 46 ustawy oraz § 4 ust. 3 pkt 1 i 2 oraz ust. 4 rozporządzenia MON z 22 czerwca 1992r. organ stwierdził, że nie spełnia kryteriów do zwolnienia z odbycia służby wojskowej. Poborowy w okresie od 16 lutego 2007r. do 30 czerwca 2008r. korzystał z odroczenia zasadniczej służby wojskowej w trybie art. 39 ust. 1 pkt 6 ustawy ze względu na szkołę ponadgimnazjalną. W myśl art. 46 ust. 3 pkt 1 ustawy skarżący podlega powołaniu do odbycia zasadniczej służby wojskowej do dnia 30.12.2009r. Motywy odwołania mogą stanowić podstawę do odroczenia zasadniczej służby wojskowej, a organem właściwym jest Wojskowy Komendant Uzupełnień w M. i tam poborowy winien złożyć odrębny wniosek. Wniosek taki można zgłosić na 14 dni przed dniem stawienia się do odbycia zasadniczej służby wojskowej. W skardze do Sądu skarżący K. P. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu podał, że podpisał umowę nr [...] na odpłatne szkolenie w Policealnym Studium Detektywów i Pracowników Ochrony "[...]" w R., a w zaświadczeniu, jakie przedłożył ze szkoły zaznaczono, że nauka w tego typu szkole powoduje odroczenie odbycia służby wojskowej. Składając zaświadczenie, wypełnił również wniosek o odroczenie służby wojskowej. W tych okolicznościach zdziwienie budzi uzasadnienie zaskarżonej decyzji, że podjęcie nauki nie może być podstawą do odroczenia odbycia zasadniczej służby wojskowej. Stwierdził, że pouczenie znajdujące się na karcie powołania o możliwości odwołania jest błędne, gdyż pozbawiony został prawa do wszechstronnego zbadania sytuacji i obiektywnej oceny okoliczności sprawy, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. W odpowiedzi na skargę Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w R. wniósł o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zaznaczył, że dopóki nie zostanie wydana decyzja o odroczeniu odbywania zasadniczej służby wojskowej, brak jest podstaw do zmiany decyzji w sprawie powołania do jej odbycia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Wojewódzki sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwana dalej w skrócie p.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięta jest ona naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Poddawszy takiej kontroli zaskarżoną decyzję Sąd doszedł do przekonania, że skarga jest nieuzasadniona, gdyż Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa, które obligowałyby do uwzględnienia skargi. Okolicznością bezsporną jest, że skarżący K. P. w dniu 3 lipca 2008r. odebrał w Wojskowej Komendzie Uzupełnień w M. kartę powołania do odbycia zasadniczej służby woskowej w jednostce woskowej nr [...] w B. i został zobowiązany do stawienia się w jednostce wojskowej w dniu 6 sierpnia 2008r. W tym samym dniu to jest 3 lipca 2008r. skarżący złożył odwołanie, do którego dołączył zawiadomienie o pojęciu nauki w Policealnym Studium Detektywów i Pracowników Ochrony "[...]" w R. W odwołaniu skarżący stwierdził jedynie, że odwołuje się od karty powołania. Zgodnie z art. 128 odwołanie nie wymaga szczególnego uzasadnienia. Wystarczy, jeżeli z odwołania wynika, że strona nie jest zadowolona z wydanej decyzji, z tym, że przepisy szczególne mogą ustalić inne wymogi, co do treści odwołania. Ustawa o powszechnym obowiązku obrony takich wymogów dla odwołania nie ustaliła. W skardze do Sądu skarżący podniósł, że nie jest dla niego zrozumiała treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji, gdyż jego zamiarem było odroczenie służby wojskowej, bowiem 1 września 2008r. miał rozpocząć naukę i spodziewał się, że po przedłożeniu zaświadczenia ze szkoły otrzyma odroczenie odbycia służby wojskowej, tymczasem organ drugiej instancji podtrzymał obowiązek powołania do odbycia służby wojskowej. Na rozprawie przed Sądem skarżący oświadczył, że do organów administracji wojskowej złożył tylko jedno pismo w dniu 3 lipca 2008r. W tej sytuacji Sąd uznał, że organy obydwu instancji prawidłowo przyjęły, iż skarżący złożył odwołanie od karty powołania. Stosownie do art. 42 ust. 3 ustawy wniesienie odwołania nie wstrzymuje powołania poborowego do zasadniczej służby wojskowej. Z przepisu art. 39 wynika, że ustawa rozróżnia dwa tryby odroczenia służby wojskowej. Pierwszy to tryb obligatoryjny (art. 39 ust. 1 i 2 ustawy) oraz tryb fakultatywny o charakterze uznaniowym, o czym świadczy użyty w art. 39 ust. 3 ustawy zwrot "można udzielić", gdyż odroczenie służby wojskowej zależy od zaistnienia określonych okoliczności wymienionych w tym przepisie i odroczenie w tym trybie jest udzielane tylko jeden raz na okres od trzech miesięcy do dwunastu miesięcy. Zasadą jest jednak, że odroczenie zasadniczej służby wojskowej wymaga złożenia udokumentowanego wniosku. Z treści zaskarżonej decyzji jak i udzielonej odpowiedzi na skargę wynika, że skarżący K. P. korzystał już z odroczenia zasadniczej służby wojskowej z tytułu nauki w szkole ponadgimnazjalnej (art. 39 ust. 1 pkt 6 ustawy). Przyczyną udzielenia odroczenia w trybie art. 39 ust. 1 ustawy jest pobieranie nauki w szkole wyższej, jeżeli poborowy jest studentem – na czas pobierania tej nauki, pobieranie nauki w zakładzie kształcenia nauczycieli – na czas pobierania nauki, pobierania nauki w szkole ponadgimnazjalnej, a do dnia 31 sierpnia 2008r., także w szkole ponadpodstawowej – na czas pobierania nauki. Z powołanych przepisów wynikają dwa wnioski. Po pierwsze szkoła, w której skarżący zamierzał podjąć naukę od września 2008r. nie jest szkołą, z którą ustawodawca łączy obligatoryjną przyczynę odroczenia służby wojskowej, czyli odroczenie było możliwe w trybie fakultatywnym na podstawie art. 39 ust. 3 ustawy. Po drugie postępowanie o odroczenie nie zostało jednak uruchomione ze względu na brak wniosku, co zostało jednoznacznie wykazane. Nie są również prawdziwe twierdzenia skarżącego, iż zawiadomienie ze studium przedłożone do Woskowej Komendy Uzupełnień w M. zawiera informacje, że nauka w tego typu szkole powoduje odroczenie od odbycia zasadniczej służby wojskowej. Okoliczność ta jednoznacznie wynika z zaświadczenia, które znajduje się w aktach administracyjnych sprawy (karta akt admin. nr 2). Zaskarżona decyzja w ocenie Sądu odpowiada prawu. Zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a., zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne. Organ przedstawił warunki odroczenia i zawarł informację o konieczności złożenia wniosku o odroczenie zasadniczej służby wojskowej. Skarżący decyzje organu drugiej instancji odebrał w dniu 22 lipca 2008r. Skoro skarżący miał rozpocząć służbę i de facto rozpoczął od 6 sierpnia 2008r., to po odebraniu decyzji organu drugiej instancji miał jeszcze możliwość złożenia wniosku o odroczenie zasadniczej służby wojskowej z zachowaniem 14 dniowego terminu do złożenia wniosku zgodnie z § 8 rozporządzenia. Pomiędzy doręczeniem decyzji organu drugiej instancji, a datą rozpoczęcia zasadniczej służby wojskowej nie licząc daty doręczenia decyzji było 14 dni. Skarżący z takiej możliwości nie skorzystał. Dodatkowo Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja jak i decyzja organu pierwszej instancji zostały podpisane przez osoby uprawnione przez organ do wydawania decyzji w tym zakresie. Mając na względzie powyższe Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.