II SA/Rz 562/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Małgorzata Wolska /spr./ Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk WSA Paweł Zaborniak Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 sierpnia 2018 r. sprawy ze skargi P. M. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie przeniesienia policjanta na inne stanowisko -skargę oddala- Przedmiotem skargi P. M. jest decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] (dalej w skrócie: "Komendant") z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] wydana w przedmiocie przeniesienia policjanta na inne stanowisko. Decyzję wydano w oparciu o następujący stan faktyczny: Rozkazem personalnym z [...] lutego 2018 r. nr [...] Komendant Powiatowy Policji w [....] zwolnił z dniem [...] marca 2018 r., st. sierż. P. M. z zajmowanego stanowiska policjanta Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w [...] i mianował z dniem [...] marca 2018 r. na stanowisko policjanta Referatu Patrolowo-Interwencyjnego Wydziału Prewencji Komendy Powiatowej Policji w[...], z zachowaniem składników dotychczasowego uposażenia zasadniczego oraz dodatku służbowego. Rozkaz wydano na podstawie art. 32 ust. 1 i 2 oraz art. 104 ust. 3 w związku z art. 6f ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. 2017 r. poz. 2067 ze zm.). W uzasadnieniu organ wskazał, że z uwagi na brak doświadczonych policjantów posiadających wiedzę w zakresie ruchu drogowego oraz mając na uwadze brak możliwości wystawiania całodobowo służby ruchu drogowego, zasadnym jest uzupełnienie stanu etatowego Referatu Patrolowo-Interwencyjnego Komendy Powiatowej Policji w [...] policjantem posiadającym odpowiednią wiedzę, doświadczenie i staż służby w zakresie ruchu drogowego. Wskazał też, że z uwagi na zdobyte kwalifikacje i dotychczasowe doświadczenie zawodowe posiada predyspozycje do rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków służbowych na nowym stanowisku. Od powyższego rozkazu odwołał się P. M. Wskazał, że przeniesienie go do referatu patrolowo-interwencyjnego traktuje jako degradację i uniemożliwienie mu dalszego rozwoju zawodowego. Podał, że ukończył specjalistyczny kurs w Szkole Policji w [...], jako kontroler ruchu drogowego. Podczas całego okresu służby nie był karany dyscyplinarnie, wielokrotnie był nagradzany za wyniki w służbie. Starał się o przeniesienie do Wydziału Kryminalnego KPP w [...]. Raport ten został negatywnie rozpatrzony z uzasadnieniem, że brak jest możliwości przeniesienia z uwagi na posiadany kurs. Obecnie mimo tego kursu, jest przenoszony. Komendant Wojewódzki Policji, wspomnianą na wstępie decyzją z [...] marca 2018 r. – działając na podstawie art. 6a ust. 2 pkt 1, art. 32 ust. 2 ustawy o Policji oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. – uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej daty zwolnienia z zajmowanego stanowiska i daty mianowania na nowe stanowisko służbowe; - ustalił datę zwolnienia ze stanowiska policjanta Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w [...] na dzień [...] kwietnia 2018 r. i mianował z dniem [...] kwietnia 2018 r. na stanowisko policjanta Referatu Patrolowo- Interwencyjnego Wydziału Prewencji Komendy Powiatowej Policji w [...]; - w pozostałej części zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy. W uzasadnieniu wskazał, że decyzje o mianowaniu policjanta na stanowisko służbowe, przenoszeniu oraz zwalnianiu mają charakter uznaniowy. W tym zakresie organ winien kierować się kryteriami służby, jej interesu i koniecznością zapewnienia optymalnego wykonania podstawowych zadań Policji. Wywiódł, że istotą służby w Policji jest między innymi dyspozycyjność jej funkcjonariuszy, a granice dyspozycyjności zakreślone są przepisami ustawy oraz aktów wykonawczych. Stosunek służbowy policjanta ma charakter administracyjnoprawny. Wobec tego przełożony, w sprawach osobowych jednostronnie i władczo kształtuje jego istotne składniki. Decyzja o przeniesieniu na inne równorzędne stanowisko służbowe podejmowana jest jednostronnie w ramach uznania administracyjnego. Przeniesienie na równorzędne stanowisko wiąże się z takimi samymi parametrami uposażenia zasadniczego, takim samym dodatkiem służbowym oraz tym samym stopniem etatowym. Polityka kadrowa kierownictwa w Policji ograniczona jest jedynie zakazem mianowania funkcjonariusza na niższe stanowisko od tego, które do tej pory zajmował z wyjątkiem sytuacji określonej w art. 38 ustawy o Policji. Odnosząc powyższe do okoliczności sprawy Komendant wskazał, że odwołujący przez wydaniem decyzji z [...] marca 2018 r. zajmował stanowisko policjanta Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w [...] Zaskarżonym rozkazem personalnym, z dniem [...] marca 2018 r. został mianowany na stanowisko policjanta Referatu Patrolowo-Interwencyjnego Wydziału Prewencji Komendy Powiatowej Policji w [...] Wszystkie składniki uposażenia pozostały bez zmian. Zachowana została grupa zaszeregowania, wysokość dodatku służbowego oraz możliwość awansu na zajmowanym stanowisku (ten sam stopień etatowy). Było to stanowisko równorzędne. Organ podał także, że z kart opisu obu wymienionych stanowisk pracy wynika, że zarówno rodzaj pełnionej służby na obu stanowiskach jako służba prewencyjna, jak również warunki pełnienia tej służby pozostają tożsame tj. m. in. system zmianowy służby, w warunkach niebezpiecznych dla życia i zdrowia, służba w terenie. Komendant stwierdził zatem, że organ I instancji wydając decyzję nie wykroczył poza ramy uznania administracyjnego. Dodatkowo w uzasadnieniu decyzji pierwszoinstancyjnej wskazano, że z uwagi na brak doświadczonych policjantów posiadających wiedzę w z zakresu ruchu drogowego zasadnym jest uzupełnienie stanu etatowego tej komórki funkcjonariuszem z odpowiednią wiedzą, doświadczeniem, przeszkoleniem i stażem służby. Odnosząc się do argumentacji odwołania Komendant podał, że atrybuty takie jak ukończony kurs specjalistyczny w zakresie ruchu drogowego oraz nagradzanie za wyniki w służbie, zostały wzięte pod uwagę przy wydawaniu kwestionowanego rozkazu personalnego. Potrzeba wzmocnienia Referatu Patrolowo-Interwencyjnego Wydziału Prewencji funkcjonariuszem, posiadającym odpowiednią wiedzę, doświadczenie i staż służby w ruchu drogowym uzasadniała decyzję o mianowaniu odwołującego na równorzędne stanowisko służbowe w tej komórce, z zachowaniem wszystkich składników uposażenia. Wskazano przy tym, że zarówno Wydział Ruchu Drogowego jak i Referat Patrolowo-Interwencyjny Wydziału Prewencji charakteryzują się tym samym rodzajem służby - "służby prewencyjnej". W ocenie organu II instancji w rozpatrywanej sprawie zostały zachowane wszelkie przesłanki administracyjnoprawne umożliwiające przeniesienie P. M. na równorzędne stanowisko służbowe. Przeniesienia dokonał uprawniony przełożony, zachowane zostały składniki uposażenia i możliwość awansu w przyszłości. Natomiast z uwagi na fakt, że kwestionowanemu rozkazowi personalnemu nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności, koniecznym stało się jego uchylenie w części dotyczącej terminu przeniesienia na stanowisko policjanta Referatu Patrolowo-Interwencyjnego Wydziału Prewencji Komendy Powiatowej Policji w [...], z jednoczesnym określeniem daty mianowania na to stanowisko na dzień [...] kwietnia 2018 r. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie P. M. wskazując, że nie kwestionuje podstaw prawnych decyzji, ale jego zdaniem uzasadnienie w rozkazie organu I instancji nie pokrywa się z zakresem obowiązków jakie otrzymał na nowym stanowisku. W decyzji I instancji argumentowano, że posiada specjalistyczne przeszkolenie i w celu lepszego funkcjonowania referatu w godzinach nocnych zostaje przeniesiony, co poprawi bezpieczeństwo i funkcjonowanie jednostki. Tymczasem w zakresie obowiązków jakie otrzymał, nie ma przeprowadzania oględzin miejsc zdarzeń drogowych czy pojazdów w nich uczestniczących. To należy do obowiązków funkcjonariuszy drogowych, a on z chwilą przeniesienia do referatu patrolowo-interwencyjnego, już takim funkcjonariuszem nie jest. Mimo posiadanego kosztownego przeszkolenia z zakresu ruchu drogowego, nie będzie mógł wykorzystywać go na nowym zajmowanym stanowisku (tylko funkcjonariusze Wydziału Ruchu Drogowego są do tego uprawnieni). Zdaniem skarżącego przeniesienie go do Referatu Patrolowo-Interwencyjnego Wydziału Prewencji Komendy Powiatowej Policji w [...] w żaden sposób nie poprawi działania tego referatu, jak i całej jednostki. Osłabi zaś działanie Wydziału Ruchu Drogowego - jego miejsce zajęła policjantka bez przeszkolenia. W odpowiedzi na skargę Komendant wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Sądy administracyjne, jak stanowi art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 2188() sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że ocenie w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Zakres tej kontroli wyznacza z kolei art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2002 r., poz. 1302), zwanej dalej "P.p.s.a." i zgodnie z jego brzmieniem sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Wspomniane kryterium legalności umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego aktu organu administracji publicznej (tu decyzja), jeżeli stwierdzi on naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c P.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 K.p.a. lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Przeprowadzona według powyższych kryteriów kontrola legalności zaskarżonej decyzji nie wykazała przy jej wydawaniu naruszenia prawa, w konsekwencji więc, zgodnie z art. 151 P.p.s.a., skarga podlegała oddaleniu. Zaskarżoną decyzją, po rozpatrzeniu odwołania st. sierż. P. M., został uchylony rozkaz personalny nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w [...] w części dotyczącej daty zwolnienia z zajmowanego stanowiska policjanta Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w [...] i daty mianowania na stanowisko policjanta Referatu Patrolowo – Interwencyjnego Wydziału Prewencji Komendy Powiatowej Policji w [...] z dotychczasowym uposażeniem, oraz ustalono datę zwolnienia z dotychczasowego stanowiska na dzień [...] kwietnia 2018 r. i mianowania na nowe stanowisko służbowe z dniem [...] kwietnia 2018 r., w pozostałej zaś części zaskarżony rozkaz personalny został ał utrzymany w mocy. W prawnomaterialnej podstawie zaskarżonej decyzji powołano art. 32 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2017 r., poz. 2067 ze zm.), w myśl którego do mianowania policjanta na stanowisko służbowe, przenoszenia oraz zwolnienia z tych stanowisk właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, Komendant CBŚP, Komendant BSWP, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych (ust. 1), przy czym od decyzji, o których mowa w ust. 1 policjantowi służy odwołanie do wyższego przełożonego (ust. 2). Wprawdzie cyt. wyżej art. 32 ust. 1 ustawy nie określa kryteriów, jak i merytorycznych przesłanek przenoszenia policjanta na inne stanowisko służbowe, to nie ma wątpliwości, że na podstawie tego przepisu zwolnienie policjanta z zajmowanego stanowiska służbowego, połączone z równoczesnym mianowaniem na inne stanowisko służbowe, jest dozwolone, pod warunkiem jednakże zachowania równorzędności tych stanowisk. Wynika to w szczególności a contrario z art. 38 ust. 1 i 2 ustawy. Przepis ten wyszczególnia w swej treści przesłanki uzasadniające przeniesienie policjanta na niższe stanowisko służbowe, zarówno obligatoryjne, tj. w razie wymierzenia kary dyscyplinarnej wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe (ust. 1) jak również fakultatywne (ust. 2 pkt 1 – 5). W rozpoznawanej sprawie spór dotyczy tego, czy przeniesienie skarżącego na nowe stanowisko służbowe odbyło się z zachowaniem równorzędności stanowisk. Według organów obu instancji przeniesienie skarżącego w trybie art. 32 ust. 1 ustawy o Policji nastąpiło z poszanowaniem powyższej zasady. Natomiast skarżący, nie kwestionując "podstaw prawnych decyzji" traktuje przeniesienie do referatu patrolowo – interwencyjnego jako "degradacje i uniemożliwienie mu dalszego rozwoju zawodowego". Podnosi, że uzasadnienie zawarte w rozkazie organu I instancji nie pokrywa się z zakresem obowiązków otrzymanym na nowym stanowisku. W ocenie Sądu, pogląd skarżącego nie zasługuje na akceptację. Lektura akt nadesłanych wraz z odpowiedzią na skargę, a także uzasadnienie zaskarżonej decyzji i rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] lutego 2018 r. prowadzi do wniosku, że zwolnienie skarżącego z zajmowanego stanowiska służbowego policjanta Wydziału Ruchu Drogowego KP Policji w [...], połączone z równoczesnym mianowaniem na stanowisko policjanta Referatu Patrolowo – Interwencyjnego Wydziału Prewencji KP Policji w [...] nie naruszyło omówionej normy prawnej z art. 32 ust. 1 ustawy o Policji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w sposób obszerny i dostatecznie klarowny wyłożono motywy podjętego rozstrzygnięcia, akcentując jednocześnie prawidłowo, iż decyzje podejmowane w powyższym trybie – o mianowaniu policjanta na stanowisko służbowe, przenoszeniem na inne stanowisko służbowe i zwalnianiu – mają charakter uznaniowy. Oznacza to, że ramy tego uznania wyznacza procesowa norma art. 7 K.p.a. Organ ma więc swobodę (co nie oznacza dowolności) w wyborze decyzji, kierując się jednocześnie potrzebami służby i maksymalnego wykonania podstawowych zadań Policji. Podkreślając istotę służby w Policji, a także stosunku służbowego policjanta wyjaśniono prawidłowo, że "polityka kadrowa w Policji" ograniczona jest zakazem mianowania policjanta na niższe stanowisko służbowe od tego, które dotychczas zajmował z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w art. 38 ustawy o Policji. W ocenie Sądu, argumentacja przedstawiona przez organy obu instancji, zarówno w zaskarżonej decyzji jak i rozkazie personalnym nr [...] nie pozwala przypisać tym organom przekroczenia granic uznania administracyjnego. W skardze P. M. akcentował, iż na nowym stanowisku nie będzie mógł wykorzystać "posiadanego kosztowanego przeszkolenia z zakresu ruchu drogowego", przeniesienie go do Referatu Patrolowo – Interwencyjnego nie poprawi działania tego referatu i całej jednostki. W piśmie procesowym z dnia [...] sierpnia 2018 r. skarżący, kwestionując równorzędność stanowisk podnosi, że przeniesienie nastąpiło z takim samym zaszeregowaniem i stopniem etatowym, ale nie oznacza to stanowiska takiego samego lub identycznego, ani takich samych obowiązków czy czasu służby. Jak wcześniej wyjaśniono, "przeniesienie" skarżącego na inne stanowisko służbowe odbyło się z poszanowaniem równorzędności stanowisk. W rozkazie personalnym w/w ukształtowano sytuację prawną skarżącego wyłącznie w zakresie zwolnienia z zajmowanego stanowiska służbowego i mianowania na inne równorzędne stanowisko bez zmiany składników uposażenia. Inaczej mówiąc z zachowaniem składników dotychczasowego uposażenia zasadniczego oraz dodatku służbowego – zachowana została grupa zaszeregowania stanowiska służbowego oraz dodatek służbowy, a także wysokość miesięcznych stawek uposażenia zasadniczego i dodatku do uposażenia. Wspomniany rozkaz personalny zawiera wszystkie elementy przewidziane w § 20 rozporządzenia MSW z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz.U. z 2013 r., poz. 644). Według ustaleń organu zachowana została możliwość awansu zawodowego, a okoliczności związane z ukończeniem kursu specjalistycznego w zakresie ruchu drogowego, wielokrotne nagradzanie za wyniki służby, wiedza i doświadczenie stanowiły również uzasadnienie rozkazu personalnego. Kwestia zaś rozkładu czasu służby na dotychczasowym i nowym stanowisku, którego brak wyjaśnienia podnosi skarżący w piśmie z dnia [...] sierpnia 2018 r., nie jest niezbędnym elementem rozkazu personalnego i nie może przesądzać o naruszeniu prawa materialnego co do samej istoty rozstrzygnięcia. W rezultacie Sąd nie znajduje powodów do zakwestionowania legalności zaskarżonej decyzji. Sąd zauważa, że w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji w części omyłkowo wskazano proceduralną normę prawną, tj. art. 138 § 1 pkt 1, gdy winno być "pkt 2", jednakże nie mogło to mieć żadnego wpływu na wynik sprawy. Biorą c powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.