II SA/Rz 572/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Stanisław Śliwa /spr./ Sędziowie WSA Grzegorz Panek WSA Jolanta Ewa Wojtyna Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 listopada 2011 r. sprawy ze skargi M. W. i W. W. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] maja 2011 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków -skargę oddala- Przedmiotem skargi M. i W. W. jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] maja 2011r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] lutego 2011r., nr [...] w przedmiocie wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków. Stan faktyczny w powyższej sprawie przedstawiał się następująco. W związku z wnioskiem M. W. o sprostowanie błędu w operacie ewidencji gruntów i budynków miasta K. dotyczącego wschodniej granicy własnej działki nr 2641, Prezydent Miasta K. po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, decyzją z dnia [...] kwietnia 2008r., nr [...] orzekł o odmowie wykazania w operacie ewidencji gruntów i budynków miasta K. obręb nr [...] granic działki nr 2641 według przebiegu odpowiadającego granicom parceli gruntowej nr 445/1, wynikającego z aktów notarialnych sporządzonych w 1945 roku i w 1958 roku. W uzasadnieniu decyzji podał, że stan ewidencyjny działki nr 2641 jest zgodny ze stanem prawnym i brak jest podstaw do zmiany na mapie ewidencyjnej dotychczasowego przebiegu granic przedmiotowej działki. Organ stwierdził, że z uwagi na żądanie dotyczące zmiany zasięgu prawa własności na gruncie, sprawa nie może być rozpatrzona przez organ właściwy w sprawach ewidencji gruntów i budynków. Po rozpatrzeniu odwołania M. W. i K. P. od decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] kwietnia 2008r., Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego Kartograficznego decyzją z dnia [...] lipca 2008r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W związku ze złożeniem przez M. W. i K. P. skargi na decyzję ostateczną z dnia [...] lipca 2008r. nr [...], Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 28 stycznia 2009r. sygn. akt II SA/Rz 578/08 stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] kwietnia 2008r. nr [...]. W uzasadnieniu Sąd wskazał na brak podstawy prawnej do wydania decyzji organów I i II instancji, z uwagi na utratę mocy prawnej rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 38, poz. 454). Po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2010r. skargi kasacyjnej Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego od wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 28 stycznia 2009r., Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 23 marca 2010r. sygn. akt I OSK 774/09 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie. W wyniku ponownego zbadania sprawy, WSA w Rzeszowie wyrokiem z dnia 27 lipca 2010r. sygn. akt II SA/Rz 472/10 uchylił decyzję organu II instancji z dnia [...] lipca 2008r. nr [...] wskazując w uzasadnieniu na pominięcie w postępowaniu W. W. jako strony oraz brak wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Zalecił także rozważenie możliwości aktualizacji operatu ewidencyjnego w zakresie stanowiącym przedmiot postępowania, w oparciu o wyniki pomiarów terenowych. W. W. stał się współwłaścicielem działki nr 2641 w miejsce K. P., na podstawie aktu notarialnego zawartego w dniu [...] lipca 2008r. Rep. [...] o przeniesieniu własności w zamian za prawo dożywocia. Rozpatrując sprawę, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego decyzją z dnia [...] grudnia 2010r. nr [...] orzekł o uchyleniu decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] kwietnia 2008r. nr [...] dotyczącej odmowy wprowadzenia w operacie ewidencji gruntów i budynków miasta K. obręb nr [...] zmiany w zakresie wykazania wschodniej granicy działki nr 2641. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Prezydent Miasta K. decyzją z dnia [...] lutego 2011r., nr [...] orzekł o odmowie wprowadzenia w operacie ewidencji gruntów i budynków miasta K. obręb nr [...] zmian dotyczących przebiegu granic działki ewidencyjnej nr 2641. W podstawie prawnej powołał się na art. 20, 21, 22 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jednolity Dz. U. z 2010r., Nr 193, poz. 1287), zwanej dalej ustawą, § 36, § 44 pkt 2, § 46 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.) zwanej dalej k.p.a. Prezydent Miasta K. dokonał szczegółowej analizy zgromadzonego materiału dowodowego oraz uwzględnił zalecenia zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lipca 2010r. i decyzji organu II instancji z dnia [...] grudnia 2010r. nr [...]. W dniu [...] stycznia 2011r. została przeprowadzona rozprawa administracyjna z udziałem zainteresowanych stron, w celu ustalenia stanu faktycznego. Organ I instancji w uzasadnieniu podał, iż na podstawie dokonanej analizy zgromadzonych dokumentów, w tym materiałów źródłowych znajdujących się w zasobie Grodzkiego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w K., dokumentów złożonych w zbiorach ksiąg wieczystych, operatów opracowanych przez biegłych sądowych oraz ustaleń organu wynikających z rozprawy administracyjnej stwierdzono, że brak jest podstaw prawnych i faktycznych do dokonania w operacie ewidencyjnym miasta K. obręb nr [...] żądanej zmiany dotyczącej wykazania innego niż dotychczas przebiegu granicy działki nr 2641. Organ I instancji stwierdził, że wobec kwestionowania przez zainteresowanych przebiegu granicy na gruncie, sprawa może być przedmiotem rozpatrzenia w postępowaniu rozgraniczeniowym. Od powyższej decyzji złożyli odwołanie M. i W. W., zaskarżając podjęte rozstrzygnięcie jako błędne merytorycznie, sprzeczne z prawem i pozbawione sensownego uzasadnienia. Podnieśli, że ewidencja gruntów miasta K. nie spełnia wymogu zgodności ze stanem prawnym, aktualnym i faktycznym na gruncie w stosunku do ich działki nr 2641 oraz działek nr nr 2642/1 i 2639. Jak wskazali, ich żądanie nie dotyczy wyjaśnienia kwestii prawa własności gruntu względnie zmiany prawa własności, ponieważ istotą sprawy jest naprawienie błędu na mapie ewidencyjnej. Na potwierdzenie powyższych zarzutów przedłożyli: akt notarialny z 1945 roku, plany podziałowe oznaczone jako plan A i plan B do aktu notarialnego z 1945 roku, plan podziałowy wykonany przez uprawnionego mierniczego W. J. w 1958r., akt notarialny z 1958 roku, dokumenty geodezyjne w postaci map z dokonanymi adnotacjami. Podnieśli, że nie ma sporu gruntowego z właścicielami działki nr 2639, lecz istnieje "konflikt spowodowany świadomą chęcią zagarnięcia" ich nieruchomości przez Państwa M. Ich zdaniem na numerycznej mapie ewidencyjnej powstałej w 1999 roku powstał błąd kartograficzny, który "polega na skręconym i przesuniętym wrysowaniu części planu podziałowego w zakresie domiaru 65,50 w stosunku do pozostałych działek wykazanych arkuszem nr 17". Zaistniałe zjawisko stało się powodem niezgodności mapy numerycznej w tym zakresie z mapą powstałą w 1972 roku, obowiązującą do 1999 roku. Mapa powstała w 1972 roku jest zgodna z planami podziałowymi i odnotowuje wprowadzone nimi zmiany w stosunku do katastru gruntowego, w którym działki drogowe były działkami odrębnymi, ich szerokość nie wchodziła w zakres gruntu działki wiodącej. Podali, że działka nr 2641 od chwili jej powstania z części parceli nr 3573/6 i nr 445 nie zmieniła swoich granic na gruncie, pomimo sprostowania błędu powstałego w 1928 roku aktem notarialnym z 1945 roku. Fakt ten ujawnił mierniczy przy wykonywaniu projektu podziału do aktu notarialnego z 1945 roku, "działka drogowa 3659/4 nie wchodziła w zakres gruntu dzielonego tj. działki 3573/4, tj. szer. 62,18m. W 1958 roku strony zgodziły się na zniesienie działek 3659/2 i 3659/4 do 3573/4, ponadto działka 3659/4 była zarezerwowana pod mającą powstać drogę publiczną, dlatego nie zmieniono ogrodzenia, końcem lat 70-tych zrezygnowano z projektowanej budowy drogi na działce nr 3659/4. Wszystkie zmiany zostały wykazane na mapie ewidencyjnej z 1972 roku. Podali, że zachodnią granicę działki nr 2641 stanowi linia przedwojennego ogrodzenia siatkowego, które nie biegnie po granicy katastralnej, natomiast zachowały się słupki graniczne. Natomiast biegli sądowi przy opracowywaniu opinii technicznych dokonali prawidłowych pomiarów na gruncie, ale ich ustalenia mijają się z prawdą, gdyż są wykazywane na błędnej mapie ewidencyjnej. Nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania organ II instancji zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W podstawie prawnej powołał art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a , art. 7b ust. 2, pkt 2 ustawy oraz przepisy rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków . Jak wskazał w uzasadnieniu zgodnie z przepisami, stanowiącymi materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia, ewidencja gruntów i budynków obejmuje informacje o gruntach, budynkach i lokalach oraz ich właścicielach, a w odniesieniu do gruntów państwowych i samorządowych - o innych osobach fizycznych lub prawnych, władających tymi gruntami i budynkami. Informacje te zawarte są w operacie ewidencyjnym i stanowią odzwierciedlenie danych, które wynikają z przedłożonych dokumentów. Oznacza to, że ewidencja nie kształtuje stanu prawnego, a jedynie potwierdza stan prawny ustalony w innym trybie lub przez inne organy orzekające. Organ prowadzący ewidencję gruntów i budynków zobowiązany jest do utrzymania operatu ewidencyjnego wstanie aktualności, tj. zgodności z dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi. Aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje przez wprowadzanie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych, przy czym zmian dotyczących granic i powierzchni nieruchomości dokonuje się na podstawie opracowań geodezyjnych i kartograficznych przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Zmian w ewidencji gruntów w zakresie własności nieruchomości można dokonywać na podstawie prawomocnych orzeczeń sądowych i aktów notarialnych, które odnoszą się do aktualnego stanu prawnego tej nieruchomości. Nie można dokonywać zmian na podstawie orzeczeń sprzed kilkudziesięciu lat, bowiem na przestrzeni minionych lat mogły nastąpić różne zdarzenia prawne, po których mogły zaistnieć kolejne tytuły własności dotyczące tych nieruchomości. Prostowanie błędów popełnionych w związku z prowadzeniem ewidencji gruntów i budynków możliwe jest tylko wtedy, gdy ewidentność tych błędów wynika z dokumentów geodezyjnych, a nie jest możliwe, gdy istnieje spór co do tych danych. W myśl art. 22 ust. 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz § 47 ust. 3 powołanego rozporządzenia, osoby zgłaszające zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków obowiązane są dostarczyć dokumenty geodezyjne i inne niezbędne do wprowadzenia zmian. W przypadku gdy aktualizacja operatu ewidencyjnego wymaga wyjaśnień zainteresowanych lub uzyskania dodatkowych dowodów, starosta przeprowadza w sprawie tej aktualizacji postępowanie administracyjne lub stosuje art. 22 ust. 3 ustawy. W rozpatrywanej sprawie, M. i W. W. żądają zmiany w operacie ewidencji gruntów i budynków miasta K. obręb nr [...] dotychczasowego przebiegu wschodniej granicy własnej działki nr 2641, poprzez wykazanie jej przebiegu według zapisów przyjętych w aktach notarialnych z 1945 roku i z 1958 roku podnosząc, że wskutek popełnienia błędu przy opracowaniu operatu ewidencji gruntów miasta K., część gruntu który zgodnie z umowami notarialnymi z 1945 roku i 1958 roku należał do działki ich poprzedników prawnych, została włączona do sąsiedniej działki. Według dokonanych przez organ I instancji ustaleń, brak jest podstaw prawnych do wprowadzenia wnioskowanych powyżej zmian, a powoływane przez zainteresowanych dokumenty mające stanowić dowody w sprawie o sprostowanie błędu w ewidencji gruntów tj. plany podziału parcel katastralnych i opisy nieruchomości, nie wywierają żadnych skutków prawnych co do przebiegu tej granicy. Istnienie dokumentacji geodezyjnej nieruchomości, która jest powołana w aktach notarialnych sporządzonych kilkadziesiąt lat przed przeprowadzonym z urzędu postępowaniem dotyczącym modernizacji ewidencji gruntów i budynków, nie stanowi podstawy do dokonania zmian w ewidencji gruntów w zakresie wykazania granicy tej nieruchomości, bowiem zawarte w tej dokumentacji dane są nieaktualne i nie spełniają kryterium dokładności określonych w wytycznych technicznych G - 5. Natomiast w okolicznościach sporu dotyczącego zasięgu własności nieruchomości ujawnionej w operacie ewidencyjnym, co ma miejsce w przedmiotowej sprawie, najpierw musi dojść do rozstrzygnięcia problemu w postępowaniu rozgraniczeniowym lub w postępowaniu cywilnym. Wydana w tej sprawie ostateczna decyzja lub prawomocny wyrok sądu, stanowić będą podstawę do dokonania zmian w tym zakresie w operacie ewidencyjnym. W rozpatrywanej sprawie zgromadzony materiał dowodowy ponad wszelką wątpliwość wskazuje na występowanie sporu o zasięg własności na gruncie. W okolicznościach sprawy, M. i W. W. winni uzyskać dokument dotyczący ustalenia prawnego przebiegu granicy pomiędzy własną działką nr 2641, a działką nr 2639 - tzw. sięgaczem stanowiącym drogę dojazdową, a następnie na jego podstawie żądać wprowadzenia w operacie ewidencji gruntów i budynków miasta Krosna zmian dotyczących danych ewidencyjnych tej działki. Skargę na powyższą decyzję złożyli M. i W. W. wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu wskazali, że przedmiotem sprawy jest błąd kartograficzny powstały w mapie z winy organu , a nie zakres prawa własności. Przedmiotem żądania skarżących nie jest zmiana granic prawnych ich własności, lecz ich wykazanie zgodnie ze stanem prawnym. Błąd, zdaniem skarżących, polega na nieprawidłowym wrysie do mapy numerycznej dzielonego gruntu według pierwotnego planu podziałowego z [...] marca 1954r. Stan ten uległ zmianie planem z [...] czerwca 1955r. i ostatecznej korekcie dokonanej planem z [...] czerwca 1967r. i jako ostateczny wykazany został plan z [...] marca 1968r. i jest stanem prawnym zgodnym z rzeczywistym w terenie. Powinien stanowić podstawę wrysu dzielonego gruntu do dzisiejszej mapy ewidencyjnej numerycznej W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn podniesionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Wojewódzki sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) zwana dalej w skrócie p.u.s.a. Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwana dalej w skrócie p.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji (bądź postanowienia) lub stwierdzenia nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięta jest naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli Sąd nie stwierdzi wskazanych wyżej naruszeń skarga podlega oddaleniu stosownie do treści art. 151 p.p.s.a. Zaskarżonej decyzji nie można przypisać tego rodzaju naruszeń prawa, wobec czego skarga nie mogła być uwzględniona. Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie jest decyzja utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji orzekającą o odmowie wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków. Kontrola Sądu sprowadza się więc do oceny, czy stwierdzenie braku podstaw do wprowadzenia takich zmian w przedmiotowej znajduje uzasadnienie przepisach prawa. Ewidencja gruntów i budynków, zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jednolity Dz. U. z 2005 r., Nr 240, poz. 2027) jest zbiorem danych, które stanowią podstawę planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczenia nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych. Stosownie do treści art. 20 ustawy odnośnie gruntów, zawiera ona informacje o ich położeniu, granicach, powierzchni, rodzajach użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych, oznaczeniu ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, właścicielach i władających, ich miejscu zamieszkania lub siedzibie. Spełnia ona zatem funkcje informacyjno – techniczne, rejestrując stany prawne ustalone w innym trybie i przez inne organy. Ewidencja ta powinna być zachowana w stanie aktualności, co wynika z art. 20 cyt. ustawy w związku z § 44 pkt 2 i § 47 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454). Zgodnie z art. 22 ust. 1. ewidencję gruntów i budynków prowadzą starostowie.Właściciele i władający gruntami, są obowiązani zgłaszać właściwemu staroście wszelkie zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków, w terminie 30 dni licząc od dnia powstania tych zmian, przy czy obowiązek ten nie dotyczy zmian danych objętych ewidencją gruntów i budynków, wynikających z decyzji właściwych organów (ust. 2). Art. 23 ustawy stanowi, że właściwe organy, sądy i kancelarie notarialne przesyłają staroście odpisy prawomocnych decyzji i orzeczeń oraz odpisy aktów notarialnych, z których wynikają zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków, w terminie 30 dni od dnia uprawomocnienia się decyzji, orzeczenia lub sporządzenia aktu notarialnego. Aktualizacji danych dokonuje się więc na podstawie przedłożonych dokumentów: prawomocnych orzeczeń, decyzji, aktów notarialnych, aktów normatywnych ilustrujących stan odmienny od uwidocznionego w operacie ewidencji gruntów (art. 20 w zw. z art. 23 ustawy i § 46 cyt. rozporządzenia). Oznacza to, że w toku postępowania organ prowadzący ewidencję gruntów i budynków nie może we własnym zakresie dokonywać ustaleń dotyczących danych zawartych w wymienionych dokumentach, w tym także rozstrzygać sporów dotyczących własności. Wynika to z istoty ewidencji gruntów i budynków, która ma charakter techniczno-deklaratoryjny i znalazło potwierdzenie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 października 1998 r., sygn. akt II SA 1094/98, System Orzecznictwa LEX Nr 41305). Kompetencje organów ewidencyjnych sprowadzają się zatem do rejestracji stosownego dokumentu i naniesienia wynikających z niego zmian. W rozpatrywanej sprawie zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] lutego 2011r., nr [...] w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków miasta K. obręb nr [...], w odniesieniu do granicy działki nr 2641 z działką nr 2639 wg przebiegu odpowiadającego granicom parceli gruntowej nr 445/1, wynikającego z aktów notarialnych sporządzonych w 1945r. i w 1958r. Sąd stwierdza, że decyzja organu II instancji jest prawidłowa. Skarżący domagali się wprowadzenia powyższych zmian, uzasadniając swój wniosek błędem, jaki powstał przy sporządzaniu ewidencji gruntów w 1972r. polegającym na włączeniu części działki o nr 3659/4 – pasu o szerokości 3m zamiast do działki 8051/2 (wcześniej 445/1) do działki 8057. Odmawiając wprowadzenia zmian organ odwoławczy wskazał, że powoływane przez strony dokumenty tj. plany podziału parcel katastralnych i opisy nieruchomości nie wywierają żadnych skutków prawnych co do przebiegu granicy. Sąd podziela pogląd organu w powyższym zakresie. Istnienie dokumentacji geodezyjnej nieruchomości, która jest powołana w aktach notarialnych z 1945r. i z 1958r., sporządzonych przed prowadzonym z urzędu postępowaniem w sprawie modernizacji ewidencji gruntów i budynków, nie stanowi podstawy do dokonania zmian w ewidencji gruntów w zakresie wykazania błędu w ewidencji gruntów. Plany podziału parcel gruntowych i opisy nieruchomości, nie wywierają skutków prawnych co do przebiegu granicy tej nieruchomości, ponieważ dane w nich zawarte są nieaktualne. Aktualizacja operatu ewidencyjnego ma charakter wtórny w stosunku do zdarzeń prawnych, z których wynikają zmiany danych ewidencyjnych, a tych dokonuje się na podstawie ostatecznych decyzji lub prawomocnych wyroków. W rozpatrywanej sprawie niewątpliwie istnieje spór graniczny, z uwagi na fakt, że wbrew twierdzeniu skarżących postępowanie niniejsze nie sprowadza się jedynie do sprostowania błędu w zakresie ewidencji gruntów. Na istnienie sporu granicznego wskazuje chociażby oświadczenie uczestników postępowania L. i K. M., złożone na rozprawie w dniu [...] listopada 2011r. Stwierdzili oni, że sporna granica pomiędzy działkami, wykazana w ewidencji jest granica prawidłową i istnieje co najmniej od 1956r. Przyjmując nawet, że nie jest to prawidłowy przebieg granicy wyjaśnienia wymaga chociażby problem, czy nie doszło zasiedzenia spornego pasa gruntu. Ta kwestia nie może, z przyczyn oczywistych, być rozpatrywana przez organ prowadzący ewidencję gruntów. Sąd w tym miejscu nie może wypowiadać się w materii prawidłowości przebiegu spornej granicy, w sposób określony przez skarżących zwłaszcza w sytuacji, kiedy w aktach administracyjnych sprawy I instancji na kartach 141- 145, 100 – 102 i II instancji na kartach 192 – 193 znajdują się opinie biegłych geodetów wydane w sprawach toczących się przed sądem powszechnym, wskazujące na tożsamość przebiegu obecnej granicy ewidencyjnej z granicą katastralną. W aktach administracyjnych sprawy organu II instancji na kartach 205 – 207 znajdują się również wyroki Sądu Rejonowego w Krośnie z dnia 19 grudnia 2008r., sygn. akt: I C 336/06 i Sądu Okręgowego w Krośnie z 5 maja 2009r., sygn. I Ca 97/09, z których wynika, że powództwo W. i M W. przeciwko K. i L. M. i Z. Sz. o ochronę własności nie zostało uwzględnione. W aktach nie ma wprawdzie uzasadnień tych wyroków, jednak patrząc na oznaczenia wskazanych wyżej opinii biegłych geodetów można stwierdzić, iż przedmiot rozstrzygania w sprawach cywilnych był tożsamy z przedmiotem niniejszego postępowania. W tej sytuacji, wobec braku zgodnego wskazania granicy, słusznie przyjął organ, że w żadnym wypadku nie można dokonać zmian w ewidencji gruntów w zakresie jej przebiegu na podstawie dokumentów, na które w chwili obecnej powołują się skarżący. Dokumenty te, zdaniem Sądu mogą co najwyżej stanowić dowód na okoliczność przebiegu spornej granicy w ramach postępowania cywilnego. M. i W. W. winni uzyskać dokument dotyczący ustalenia prawnego przebiegu granicy spornej i dopiero taki dokument byłby podstawą wprowadzenia zmian dotyczących danych ewidencyjnych tej działki. Takie zmiany mogą zostać dokonane dopiero po rozstrzygnięciu sporu o własność, kiedy w sposób ostateczny ustalona zostanie granica pomiędzy przedmiotowymi działkami. Organy ewidencyjne, co jeszcze raz należy podkreślić, nie są uprawnione do rozstrzygania sporów o prawa do gruntów, ani tych praw nie nadają, a rejestrują jedynie stany prawne ustalone w innym trybie lub przez inne organy. W rozpatrywanej sprawie, skoro skarżący nie przedstawili nowych dokumentów wymienionych w § 46 ust. 2 rozporządzenia, wskazujących na zmiany w zakresie danych podlegających ujawnieniu w ewidencji gruntów i budynków, brak było podstaw do uwzględnienia ich żądania. Z wszystkich tych przyczyn, Sąd w oparciu o art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.