II SA/Rz 574/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Solarski po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2016 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym zażalenia B. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 11 lipca 2016 r., sygn. akt II SA/Rz 574/16 o odrzuceniu skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2016 r., Nr [...] w przedmiocie ochrony przed hałasem i wibracjami postanawia 1) odrzucić zażalenie, 2) zwrócić B. M. wpis od zażalenia w kwocie 100 zł ( słownie: sto złotych). Postanowieniem z dnia 11 lipca 2016 r., sygn. akt II SA/Rz 574/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę B. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 1 marca 2016 r., Nr [...] w przedmiocie ochrony przed hałasem i wibracjami. Postanowienie doręczono Skarżącej w dniu 15 lipca 2016 r. W dniu 18 lipca 2016 r. Skarżąca nadała na poczcie pismo z dnia 13 lipca 2016 r., w którym wskazała swoje niezadowolenie z wyniku postępowania toczącego się przed organami administracji publicznej oraz dołączyła ksero wyżej opisanego postanowienia z dnia 11 lipca 2016 r., na którego odwrocie wskazała, że nie zgadza się z postanowieniem Sądu. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z dnia 26 lipca 2016 r. wezwano Skarżącą do nadesłanie jednego egzemplarza odpisu zażalenia z dnia 13 lipca 2016 r. oraz do uiszczenia wpisu w wysokości 100 zł, pod rygorem jego odrzucenia. W odpowiedzi na wezwanie Skarżąca przedłożyła w dniu 1 sierpnia 2016 r. pismo, które nie odpowiadało treści pisma z dnia 13 lipca 2016 r. oraz wniosła zażalenie na zarządzenie Przewodniczącego o wezwaniu ją do uiszczenia wpisu, wnosząc o zwolnienie jej od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 23 września 2016 r., sygn. akt II OZ 932/16 Naczelny Sąd Administracyjny uchylając zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II WSA w Rzeszowie w przedmiocie wezwania Skarżącej do uiszczenia wpisu od zażalenia, nakazał: ustalić treść żądania oraz rozpoznać wniosek o przyznanie prawa pomocy. W uzasadnieniu wskazał, że bez uprzedniego wezwania Skarżącej do określenia charakteru pisma z dnia 20 lipca 2016 r. ( data prezenty Sądu – pismo z dnia 13 lipca 2016 r. ), nie można go uznać za zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 11 lipca 2016 r. Zgodnie z wskazówkami Sądu II instancji, zarządzeniem z dnia 29 września 2016 r. wezwano Skarżącą do określenia charakteru pisma z dnia 13 lipca 2016 r. oraz nadano bieg prawu pomocy. W piśmie z dnia 4 października 2016 r. Skarżąca wyjaśniła, że jej pismo z dnia 13 lipca 2016 r. stanowi zażalenie na postanowienie WSA w Rzeszowie z dnia 11 lipca 2016 r. Postanowieniem z dnia 31 października 2016 r. referendarz sądowy odmówił Skarżącej przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. W dniu 17 października 2016 r. Skarżąca uiściła wpis od zażalenia. Pismem z dnia 21 listopada 2016 r. wezwano Skarżącą do uzupełnienia braku formalnego zażalenia poprzez złożenia 1 egzemplarza odpisu zażalenia z dnia 13 lipca 2016 r., pouczając jednocześnie, że odpisem jest każdy jego egzemplarz odwzorowany w dowolnej technice, zgodny z oryginałem co do treści, a także o tym, że nie wykonanie powyższego zarządzenia, skutkować będzie odrzuceniem zażalenia. W odpowiedzi na powyższe wezwanie Skarżąca w dniu 24 listopada 2016 r. przedłożyła pismo, którego treść nie odpowiada treści zażalenia z dnia 13 lipca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Sąd odrzucił zażalenie ponieważ Skarżąca, pomimo wezwania, nie uzupełniła braku formalnego tj. nie nadesłała odpisu zażalenia. Zgodnie z art. 178 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym zażalenie, którego braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Zażalenie jak każde pismo procesowe w sprawie powinno czynić zadość przewidzianym wymogom formalnym, w tym zawierać niezbędną ilość odpisów dla doręczenia ich stronom postępowania - art. 47 § 1 w zw. z art. 176 § 2 i w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. Niedołączenie przez stronę skarżącą wymaganej liczby odpisów, zgodnie z art. 47 § 1 P.p.s.a., jest brakiem formalnym, o którym mowa w art. 49 § 1 P.p.s.a., uniemożliwiającym nadanie pismu procesowemu prawidłowego biegu, który nie może być usunięty przez sporządzenie odpisów przez sąd. Tak Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale siedmiu sędziów NSA z dnia 18 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS 13/13 ( to i pozostałe powołane w sprawie orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach cbois.nsa.gov.pl ). Uchwała dotyczyła skargi, jednak uwagi w niej zwarte znajdują odniesienie do wszystkich pism procesowych, w tym również do zażalenia. Odpisem pisma jest każdy dalszy jego egzemplarz, odwzorowany w dowolnej technice, zgodny z oryginałem co do treści. Może to być kopia maszynowa, a także kopia wykonana przy użyciu każdej innej techniki powielania np.: wydruk komputerowy (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 marca 2008 r., sygn. akt II OSK 774/06). Jego istotą jest odwzorowanie w dowolnej technice pełnej treści składanego pisma (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 czerwca 2008 r., sygn. akt I OZ 407/08 ). W niniejszej sprawie ustalono, że uczestnikiem postępowania jest Firma [...] s.c. M.M. S., w związku z czym wezwano Skarżącą do nadesłania 1 egzemplarza odpisu złożonego zażalenia, celem doręczenia uczestnikowi postępowania. Skarżąca wezwana, zarówno pierwotnym zarządzeniem z dnia 26 lipca 2016 r., jak również zarządzeniem z dnia 21 listopada 2016 r., skierowanym do niej po wyjaśnieniu przez WSA charakteru pisma oraz rozpoznaniu wniosku o prawo pomocy- zgodnie z wskazaniami NSA- nadesłała pisma: z dnia 1 sierpnia 2016 r. oraz z dnia 24 listopada 2016 r., z których żadne nie jest odpisem złożonego przez nią zażalenia z dnia 13 lipca 2016 r. Pomimo pouczenia o wymogach dotyczących odpisu, różnią się one od treści zażalenia z dnia 13 lipca 2016 r., w związku z czym nie można przyjąć, że stanowią odwzorowanie jego treści i stanowią jego odpis, który Sąd mógłby przesłać uczestnikowi postępowania, celem realizacji zasady zapewnienia stronom udziału w postępowaniu. Powyższe uchybienie uniemożliwia nadanie zażaleniu dalszego biegu, co mając na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.