II SA/Rz 575/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Magdalena Józefczyk Sędziowie WSA Elżbieta Mazur-Selwa WSA Paweł Zaborniak /spr./ Protokolant starszy specjalista Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 października 2025 r. sprawy ze skargi K. Ż. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 19 lutego 2025 r.nr SKO.415/143/2024 w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 15 lutego 2024 r. nr AR-P.6730.902.2023.HS6. Przedmiotem skargi K.Ż. (dalej: "Skarżąca") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie (dalej: "Kolegium" lub "Organ odwoławczy") z dnia 19 lutego 2025 r. nr SKO.415/143/2024 w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy Decyzją z dnia 5 lutego 2024 r. nr AR.6730.902.2023.KS6, po rozpatrzeniu wniosku Skarżącej, Prezydent Miasta [...] (dalej: "Prezydent" lub "Organ I instancji") odmówił ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego p.n.: "4 budynki wielorodzinne" na działkach nr [...] obr. [...] w [...] przy ul. [...] z uwagi na fakt, że inwestycja nie spełnia zasady dobrego sąsiedztwa. K.Ż. w odwołaniu wskazała, że koncepcja przedstawiona we wniosku odpowiada zasadom dobrego sąsiedztwa, a budowa budynku wielorodzinnego pomiędzy zabudową jednorodzinną nie narusza przepisów u.p.z.p., w szczególności zasady dobrego sąsiedztwa, Zaskarżoną decyzją z dnia 19 lutego 2025 r. Kolegium, działając na podstawie art. 104 § 1 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572) - dalej "k.p.a." oraz art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1 oraz art. 61 ust. 1 pkt 1 z związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1130) - dalej "u.p.z.p." utrzymało w mocy decyzję Organu pierwszej instancji. Kolegium wyjaśniło, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy możliwe jest wyłącznie w przypadku łącznego spełnienia przesłanek wskazanych w art. 61 ust. 1 pkt 1- 6 u.p.z.p.) w tym tzw. zasady dobrego sąsiedztwa, o której mowa w pkt 1. Zgodnie z tym przepisem, spełnienie warunku dobrego sąsiedztwa wymaga, aby co najmniej jedna działka sąsiednia, mająca dostęp do tej samej drogi publicznej, była zabudowana w sposób umożliwiający określenie wymagań wobec nowej zabudowy – w zakresie funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy, a także zagospodarowania terenu (w tym gabarytów, formy architektonicznej, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu). Z dniem 24 września 2023 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. 1688). Z dniem 26 lipca 2024 r. weszło zaś w życie rozporządzenie Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 15 lipca 2024 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. poz. 1116). Rozporządzenie to zastąpiło Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. Przepisy przejściowe zawarte zarówno w ustawie nowelizującej (art. 59 ust. 1), jak i w rozporządzeniu (§ 12) przewidują jednak stosowanie dotychczasowych przepisów do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem ich wejścia w życie. W przedmiotowej sprawie prawidłowo Organ pierwszej instancji przyjął, że szerokość frontu działki wynosi 45 metrów, co oznaczało wyznaczenie obszaru analizowanego w promieniu 135 metrów, zgodnie z art. 61 ust. 5a u.p.z.p. W ramach przeprowadzonej analizy ustalono, że planowana inwestycja – budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego – zlokalizowana byłaby na terenie, gdzie występuje głównie zabudowa jednorodzinna: wolnostojąca, bliźniacza i szeregowa, a także pojedyncze obiekty usługowe i budynki mieszkalne wielorodzinne z usługami. O ile planowana funkcja mieszkaniowa nie koliduje z funkcją istniejącej zabudowy, to jednak inwestycja znacząco odbiega od ustalonych w analizie wskaźników i parametrów zabudowy. W szczególności wskazano, że: - średni wskaźnik powierzchni zabudowy dla obszaru analizowanego wynosi ok. 17%, podczas gdy wnioskowana inwestycja zakłada wskaźnik od 49% do 57%, - średnia wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej w obszarze analizowanym wynosi 6,4 m, a maksymalna 10 m, przy czym wnioskodawczyni przewiduje budynki o wysokości od 16 do 17 m (4 do 6 kondygnacji nadziemnych), - istniejąca zabudowa ma charakter niskiej intensywności – przeważają budynki 1–2 kondygnacyjne, sporadycznie 2 kondygnacje z poddaszem użytkowym. Na tej podstawie Organ I instancji prawidłowo uznał, że warunek tzw. dobrego sąsiedztwa w zakresie kontynuacji parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy nie został spełniony, co skutkowało odmową ustalenia warunków zabudowy. W skardze do WSA w Rzeszowie na decyzję Kolegium z dnia 19 lutego 2025 r. Skarżąca zarzuciła Organom błędną interpretację przepisów u.p.z.p. oraz niewłaściwą ocenę stanu faktycznego. Wskazała, że planowana inwestycja nie narusza zasady dobrego sąsiedztwa, a funkcja zabudowy wielorodzinnej jest możliwa do pogodzenia z istniejącą zabudową mieszkaniową. Zasada dobrego sąsiedztwa nie wymaga również od planowanej inwestycji identycznych parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Skarżąca podniosła również, że w sąsiedztwie inwestycji znajdują się już budynki o wysokości 4 kondygnacji, a dane dotyczące wysokości zabudowy przyjęte przez organ były niedokładne i nie odzwierciedlały rzeczywistego stanu na terenie, co przełożyło się na nieprawidłową analizę zabudowy na działkach sąsiednich. Organ wskazał bowiem, że wysokości budynków w kalenicy nie przekraczają 10 m, a budynki mają 1 lub 2 kondygnacje, zaś najwyższe mają 2 kondygnacje + poddasze użytkowe, podczas gdy część budynków w obszarze analizowanym przekracza podane w analizie urbanistycznej wartości, zarówno w zakresie wysokości, jak i liczby kondygnacji. W ocenie Skarżącej możliwe było także dostosowanie parametrów inwestycji (np. wysokości) poprzez modyfikację wniosku w toku postępowania. Organ podejmował już takie kroki w stosunku do innych decyzji dotyczących działek przy ul. [...] - wydawał decyzje o warunkach zabudowy po modyfikacji wniosku inwestora, np. w odniesieniu do wysokości inwestycji czy też powierzchni zabudowy. Budynek o wnioskowanej przez Inwestorkę wysokości nie będzie się znacząco odróżniał od istniejącej zabudowy i nie zaburzy ładu przestrzennego, a wskazana we wniosku wysokość nie jest koncepcją abstrakcyjną i znacząco odmienną od warunków panujących w sąsiedztwie. Planowana zabudowa odpowiada bowiem charakterystyce urbanistycznej i architektonicznej zabudowy już istniejącej. Jeżeli Organ nie podziela tego poglądu, może zmodyfikować wnioskowaną wysokość, tak aby dostosować ją do warunków panujących w sąsiedztwie, co niejednokrotnie czynił w odniesieniu do działek położonych przy ul. [...]. Podkreśliła, że na przedmiotowej działce została już wydana decyzja z dnia 26 stycznia 2009 r. nr AR.I.64.7331/46/08, która jest decyzją prawomocną i w której to ustalono wysokość kalenicy głównej budynków wielorodzinnych na maksymalnie 13 m. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga okazała się częściowo zasadna, co doprowadziło do jej uwzględnienia. Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1267). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935; zwana dalej w skrócie P.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Natomiast w myśl art. 145 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Jednocześnie w ramach prowadzonej kontroli legalności decyzji Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). Sądowa kontrola przedmiotu zaskarżonego rozstrzygnięcia SKO wykazała naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, w stopniu który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zatem zaktualizowały się przesłanki uwzględnienia Skargi o jakich mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Zasadniczo Sąd w pełni akceptuje stanowisko Kolegium jak i Organu I instancji o tym, że projektowane przez Skarżącą parametry architektoniczno - urbanistyczne w zakresie dotyczącym powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu w obszarze analizowanym, jak również wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej budynków, odbiegają w sposób nieakceptowalny w świetle art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. oraz przepisów wykonawczych do tej ustawy, od stanu zabudowy jaki znajduje się w najbliższym sąsiedztwie wyznaczonym granicami obszaru analizowanego. Otóż z treści analizy wynika w sposób jednoznaczny, że średni wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu w obszarze analizowanym wynosi około 17%, a maksymalny 43%. Natomiast inwestor wnioskuje o wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu od 49% do 57%, co realnie legitymuje ocenę organów obu instancji, iż parametry wnioskowane w tym zakresie znacznie odbiegają od średniego parametru jak również od maksymalnego parametru wskaźnika powierzchni zabudowy. Jeszcze większe różnice występują w przypadku wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, której średnia w obszarze analizy wynosi 6,4 m, a maksymalna wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej - 10 m. Wysokości budynków w kalenicy nie przekraczają 10 m. Skarżąca natomiast wnioskuje o ustalenie od 4 do 6 kondygnacji nadziemnych oraz dwie podziemne, co musi oznaczać, iż proponowana przez nią wysokość będzie oscylować w granicach od 16 do 17 m. Uwypuklone przez Organy różnice pomiędzy stanem sąsiedniej zabudowy a zabudową proponowaną przez Stronę świadczą o niezachowaniu podstawowej przesłanki niezbędnej do uzyskania warunków zabudowy, o jakiej jest mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Rację mają Organy co do tego, że wskazany przepis u.p.z.p. wyraźnie wymaga zachowania większej spójności pomiędzy zabudową projektowaną przez wnioskodawcę, a istniejącą w najbliższym sąsiedztwie. Jest bowiem oczywistym, że nowa zabudowa powinna na warunkach sprecyzowanych w przepisach wykonawczych do u.p.z.p. współgrać z zabudową istniejącą pod względem charakterystyki urbanistycznej (kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu) i architektonicznej (gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych) – zob. wyrok WSA w Rzeszowie z 18 grudnia 2024 r., sygn. II SA/Rz 931/24, LEX nr 3819543. Jednocześnie z powodu stwierdzonych odstępstw pomiędzy projektowanym zamierzeniem – jego opisem w treści wniosku inicjującego postępowanie - a stanem zagospodarowania działek w granicach obszaru analizowanego, konieczne było ustalenie czy Organy przed wydaniem dla skarżącej rozstrzygnięcia negatywnego, stosownie do reguł K.p.a., informowały stronę o okolicznościach warunkujących wydanie decyzji pozytywnej w celu ewentualnego umożliwienia jej modyfikacji wniosku pod kątem dostosowania zamierzenia do wymogów zasady dobrego sąsiedztwa – art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Innymi słowy, w stwierdzonych okolicznościach ocenę legalności decyzji w tej sprawie należało uzależnić od tego czy zostały wypełnione obowiązki organu administracji wskazane w art. 79a § 1 K.p.a. w postaci obowiązku wskazania inwestorowi niespełnionych przesłanek do wydania decyzji zgodnej z jej żądaniem, m.in. w celu umożliwienia jej przedłożenia dodatkowych dowodów. Wymaga w tym miejscu zaakcentowania, że decyzja o warunkach zabudowy należy do kategorii aktów związanych, w ramach których określa się dopuszczalne parametry przyszłej zabudowy co odbywa się w oparciu o treść wniosku inwestora jak również w oparciu o stan istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Jest oczywistym, iż w momencie złożenia wniosku jego autor, czyli inwestor nie będzie posiadać dostatecznej wiedzy o tym jak dokładnie kształtują się kluczowe dla zachowania dobrego sąsiedztwa parametry istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Innymi słowy, wnioskodawca w odróżnieniu od typowych sytuacji przewidzianych dla decyzji związanych nie może uzyskać pełnej wiedzy o przesłankach warunkujących uzyskanie decyzji pozytywnej, co uzmysławia szczególne znaczenie art. 79a § 1 K.p.a. w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy. Doprecyzowanie tych warunków w tym przypadku odbywa się dopiero w toku postępowania na podstawie sporządzonej przez specjalistę analizy urbanistyczno - architektonicznej. Ustawodawca wprowadzając do K.p.a. art. 79a § 1, poprzez wprowadzenie obowiązku informacyjnego organu, umożliwił stronie na końcowym etapie procesu stosowania prawa na dostosowanie jej zamiarów inwestycyjnych do istniejącego stanu zabudowy. Dopiero wówczas, gdy wnioskodawca mając pełną świadomość, iż jego inwestycja nie spełnia warunku dobrego sąsiedztwa, nie zmienia tak swego wniosku aby doprowadzić do wymaganej prawem spójności, Organ związany treścią jego podania będzie zobligowany do wydania decyzji odmownej. Wydanie tej decyzji bez dokładnego wyjaśnienia stronie okoliczności, które mogą spowodować nieuwzględnienie żądania, spowodują takie naruszenie art. 79a § 1 K.p.a. w zw. z art. 61 ust. 1 u.p.z.p., które może mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dlatego na pełną akceptacje zasługuje stanowisko wyrażone w wyroku WSA w Poznaniu z dnia 14 kwietnia 2021 r., o sygn. IV SA/Po 223/21, w którym przekonująco podkreślono, iż w postępowaniu wszczętym na żądanie strony, informując o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, organ administracji publicznej jest obowiązany do wskazania przesłanek zależnych od strony, które nie zostały na dzień wysłania informacji spełnione lub wykazane, co może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony. Powyższe oznacza, że współcześnie przepisy procedury administracyjnej pozwalają na wyprzedzające poinformowanie inwestora o przeszkodach w zakresie dopuszczenia zabudowy o określonych wskaźnikach i parametrach. Dzięki temu wnioskodawca ma szansę dostosować swój wniosek i nie jest zaskakiwany negatywnym rozstrzygnięciem. Z drugiej strony, jeżeli wnioskodawca podtrzyma żądanie w pierwotnej wersji, organ ma podstawę zakładać, że inwestor jest zdeterminowany, aby uzyskać warunki zabudowy dla przedsięwzięcia w konkretnym, sprecyzowanym wariancie przedstawionym we wniosku (analogiczne stanowisko wyprowadza WSA w Poznaniu wyroku z dnia 12 lutego 2020 r., sygn. II SA/Po 1025/19, oraz WSA w Łodzi w wyroku z 24 stycznia 2024 r., sygn. II SA/Łd 919/23, LEX nr 3671124, P. Daniel, Związanie organu wydającego decyzję o warunkach zabudowy wnioskiem inwestora. Glosa do wyroku WSA z dnia 22 marca 2018 r., II SA/Po 1254/17, OwSS 2018, nr 4, s. 109-115.). W aktach administracyjnych sprawy znajduje się pismo Organu I instancji z dnia 28 grudnia 2023 r. o tytule : Zawiadomienie. W jego treści Prezydent informuje strony postępowania, iż działając na podstawie art. 10 § 1 oraz art. 79a K.p.a. został zebrany materiał dowodowy w sprawie i można się z nim zapoznać w Wydziale Architektury Urzędu Miasta [...] i wypowiedzieć się co do zebranych dowodów w terminie 7 dni licząc od dnia otrzymania zawiadomienia. Następnie Organ wydaje decyzję z dnia 15 lutego 2024 r. o odmowie ustalenia warunków zabudowy na zamierzenie inwestycyjne 4 budynki wielorodzinne w [...] przy ul. [...]. W treści opisanego zawiadomienia Organ I instancji nie zrealizował w pełni art. 79a K.p.a., bowiem nie wskazał stronie wnioskującej o warunki zabudowy przesłanek zależnych od niej w postaci określonych w decyzji odmownej przyczyn rozstrzygnięcia negatywnego, czyli precyzyjnej informacji o przeszkodach w zakresie dopuszczenia zabudowy o określonych wskaźnikach i parametrach oraz informacji o możliwości modyfikacji treści wniosku i tym samym dostosowania zamierzenia do wymogów zasady dobrego sąsiedztwa. To uchybienie art. 79a § 1 K.p.a. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zwłaszcza jeżeli dostrzeże się, iż z treści odwołania od decyzji Organu I instancji jak również w świetle treści skargi kierowanej do WSA, Strona wyrażała gotowość dostosowania swej koncepcji inwestycji w zakresie parametrów, cech, gabarytów i formy architektonicznej do obowiązujących w tym względzie wytycznych. SKO rozpatrując wniesione przez Skarżącą odwołanie nie podjęło działań zmierzając do usunięcia nieprawidłowości polegającej na naruszeniu w/w regulacji procesowej, bowiem w pełni zaakceptowało rozstrzygnięcie Organu I instancji na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., co także doprowadziło do naruszenia tej regulacji procesowej z wpływem na wynik sprawy. Odnosząc się zaś do zarzucanego skargą naruszenia art. 8 § 2 K.p.a. i wyrażonej w nim zasady utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw, WSA zauważa że powoływana przez Stronę w skardze decyzja Prezydenta Miasta z 26 stycznia 2009 r., precyzuje warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji mieszkaniowej, lecz o innych parametrach niż wnioskowane w tej sprawie, bowiem jak przyznaje strona określa ona wysokość kalenicy na maksymalnie 13 m. Analogicznie wnioski płynął z analizy pozostałych przedłożonych w toku postępowania przed WSA rozstrzygnięć Organu I instancji dla terenu działek występujących w tej sprawie. Nie można w tej sytuacji mówić o utrwalonej praktyce orzeczniczej Organu w sprawach o takim samym stanie faktycznym i prawnym, jak wymaga tego art. 8 § 2 K.p.a. Brak tożsamości inwestycji powoduje, że nie można mówić o takim samym stanie faktycznym i prawnym jaki powinien charakteryzować sprawy porównywane z sobą. Poza tym, przez utrwaloną praktykę należy rozumieć zgodne z prawem, akceptowane przez sądy, stabilne, jednolite, ustandaryzowane i wieloletnie oraz znane publicznie postępowanie organów administracji publicznej przy rozstrzyganiu spraw tego samego rodzaju w takich samych stanach faktycznych i prawnych (zob. wyrok NSA z 18 marca 2025 r., o sygn. III OSK 2577/22, LEX nr 3849597). Dlatego powoływane przez Stronę zarzut w kontekście art. 8 § 2 K.p.a. nie potwierdziły, iż miało miejsce takie naruszenie przepisów procesowych, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie art. 79a § 1 K.p.a. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. przez Organy obu instancji w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, skutkuje koniecznością powtórzenia czynności wyjaśniających pod kątem pełnego zrealizowania wyrażonej w niej normy, w czasie poprzedzających wydanie w tej sprawie rozstrzygnięć administracyjnych. Istotnymi wadami procesowym obarczona jest decyzja SKO jak również decyzja ją poprzedzająca Prezydenta Miasta. Ze względu na prymat zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, do końcowego załatwienia tej sprawy niezbędne było uchylenie zarówno decyzji Kolegium jak również Organu I instancji, o czym zadecydowano na podstawie art. 135 P.p.s.a. W przypadku uprawomocnienia się niniejszego wyroku, Organ I instancji zobowiązany będzie do wskazania Stronie okoliczności, od których spełnienia uzależnione jest pozytywne załatwienie sprawy oraz do poinformowania jej o możliwości dostosowania projektowanej zabudowy w zakresie jej gabarytów oraz powierzchni zabudowy do określonych przy pomocy przepisów rozporządzenia wykonawczego do u.p.z.p. wymogów zasady dobrego sąsiedztwa, jakie płynął z treści sporządzonej w tej sprawie analizy architektoniczno – urbanistycznej. Z wyłożonych przyczyn orzeczono jak w sentencji wyroku w oparciu o art. 135 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Natomiast o kosztach postępowania przed WSA nie orzekano z uwagi na brak wniosku strony skarżącej w tym przedmiocie, który to wniosek należało zgłosić do czasu zamknięcia rozprawy – art. 210 § 1 P.p.s.a.