II SA/Rz 577/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Robert Sawuła Sędziowie WSA Zbigniew Czarnik SO (del.) Ewa Partyka /spr./ Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 12 października 2010 r. sprawy ze skargi H. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy uchyla zaskarżoną decyzję. Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej także SKO lub Kolegium) z dnia [...] marca 2010r. znak: [...] zapadła po rozpoznaniu wniosku H. K. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją tego organu [...] stycznia 2008r. znak: [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. SKO utrzymało w mocy wyżej wymienioną decyzję. W jej podstawie prawnej powołano art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), określanej następnie k.p.a. oraz art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001r. Nr 79, poz. 856 ze zm.). W uzasadnieniu podniesiono, że wnioskiem z dnia 7 czerwca 2007r. H. K., odwołując się do art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zwróciła się o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] listopada 2005r. znak: [...] ustalającej dla Z. R. i J. R. warunki zabudowy dla inwestycji w postaci budynku o funkcji usługowej, handlowej i mieszkalnej na działce nr 2480 położonej w N. Decyzją z dnia [...] stycznia 2008r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło stwierdzenia nieważności wymienionej wyżej decyzji. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożyła H. K., domagając się uchylenia decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] listopada 2005r. i wskazując na rażące naruszenie przez ten akt jej interesu poprzez ograniczenie możliwości zabudowy w przyszłości należącej do niej działki, jej zacienienie, zwiększenie hałasu, emisji spalin, obniżenie walorów użytkowych i pogorszenie warunków bezpieczeństwa. Zwróciła uwagę, iż decyzja ustalająca warunki zabudowy została podjęta mimo, iż w sprawie nie został spełniony wymóg tzw. dobrego sąsiedztwa. Sąsiedztwo to stanowią bowiem przede wszystkim budynki mieszkalne jednorodzinne. Podniosła, iż ze Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy i Miasta [...] wynika, że teren objęty wnioskiem położony jest w obszarze adaptacji, uzupełnień i modernizacji istniejącego mieszkalnictwa i usług towarzyszących. Tymczasem wydana decyzja o warunkach zabudowy nie adaptuje istniejącej zabudowy i nie stanowi jej uzupełnienia. Skarżąca podkreśliła, iż należąca do niej działka stanowi jedyną działkę pozwalającą na ustalenie cech przyszłej zabudowy. Kwestionowana przez nią decyzja jest zaś sprzeczna z charakterystyką przestrzenną tej działki, skoro projektowany budynek ma funkcję usługowo-gastronomiczno-handlową z jednym mieszkaniem i może zostać zabudowana powierzchnia do 50% działki zaś powierzchnia sprzedaży ma wynieść do 512 m.kw. Składająca wniosek podniosła zarzut, że wielkość powierzchni zabudowy wg analizy urbanistycznej w analizowanym obszarze wynosi od 15% do ok. 50% powierzchni parcel, powierzchnia zabudowy nie powinna przekroczyć 50%. W jej ocenie, wskazana analiza pozostawia całkowitą dowolność w zakresie szerokości elewacji frontowej. Zwróciła uwagę, iż z analizy tej wynika, że wysokość elewacji frontowych w sąsiedztwie waha się od 7m do 9 m, a dla przedmiotowej inwestycji ma wynosić 9 m. Skarżąca zarzuciła, iż decyzja nie określa ilości kondygnacji budynku, a tylko wysokość bezwzględną. Wynika z tego, iż planowana zabudowa może osiągnąć wysokość do 3 kondygnacji nadziemnych z dodatkowym poddaszem, podczas gdy na sąsiednich działkach znajdują się budynki 2-kondygnacyjne. Skarżąca zakwestionowała także ustalenia analizy urbanistycznej. Według niej obszar analizowany obejmuje tereny nie związane przestrzennie ani funkcjonalnie. Wyniki analizy dotyczą obiektów i działek znajdujących się w ścisłym centrum miasta, a zatem obiektów usługowych i usługowo-mieszkalnych w ścisłej zabudowie, która nie jest charakterystyczna w analizowanym terenie. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze podniosło, że związane jest zaleceniami co do dalszego postępowania zawartymi w dwóch zapadłych w sprawie wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie tj. z dnia 8 stycznia 2009r. (sygn. akt II SA/Rz 456/08) uchylającym poprzednią decyzję Kolegium z dnia [...] kwietnia 2008r. (znak: [...]) i z dnia 2 grudnia 2009r. (sygn. akt II SA/Rz 746/09) uchylającym decyzję Kolegium z dnia [...] czerwca 2009r. (znak: [...]). W pierwszej kolejności SKO zauważyło, iż instytucja stwierdzenia nieważności decyzji ma charakter wyjątkowy. Odnosząc się do wskazanej we wniosku H. K. przesłanki stwierdzenia takiej nieważności w postaci rażącego naruszenia prawa SKO podniosło, że musi być ono oczywiste, wyraźne i bezsporne. Podkreśliło, że wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji ustalającej warunki zabudowy możliwe jest dopiero po uprzednim ustaleniu, iż którakolwiek przesłanka jej podjęcia określona w art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie została w sprawie spełniona, co świadczyłoby o występowaniu rażącego naruszenia prawa. Niezbędne jest też ustalenie, czy nie zachodzą pozostałe okoliczności określone w art. 156 § 1 k.p.a. Po dokonaniu analizy we wskazanym wyżej kierunku SKO uznało, iż decyzja Burmistrza Gminy i Miasta [...] z dnia [...] listopada 2005r. odpowiada prawu. Kolegium zwróciło uwagę, iż określonej w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zasady dobrego sąsiedztwa nie należy rozumieć w ten sposób, że nowa zabudowa musi być odtworzeniem istniejącej zabudowy sąsiedniej. Istotnym jest tylko, aby na podstawie tej ostatniej zabudowy możliwe było ustalenie cech tej, która ma dopiero powstać w przyszłości. Przyczyną odmowy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu może być więc projektowanie inwestycji sprzecznej z dotychczasową funkcją terenu, czyli nie dającą się z nią w praktyce pogodzić. Kontynuacji funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu nie można interpretować zawężająco tj. jako możliwości powstania budynków tylko tego samego rodzaju co istniejące. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że działka nr 2480 położona jest w centralnej części N. Nie jest ona, podobnie jak działki sąsiadujące objęta obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, dlatego koniecznym było uzyskanie w stosunku do niej decyzji ustalającej warunki zabudowy. Zdaniem organu, w sprawie spełnione zostały wszystkie przesłanki wydania tego rodzaju decyzji. Zasada dobrego sąsiedztwa została spełniona, bowiem zabudowa działek położonych na obszarze analizowanym pozwala na określenie wymagań nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Organ podkreślił, że obszar analizowany ustalony został zgodnie z zasadami określonymi w § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), zwanego dalej rozporządzeniem. Granice tego obszaru wyznaczono w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem i nie mniejszej niż 50 m. Organ wymienił szczegółowo wszystkie budynki, które uwzględniono w zakresie spełnienia wymogu kontynuacji funkcji, cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Wskazano, że w bezpośrednim sąsiedztwie terenu inwestycji istnieje zabudowa o funkcji mieszkalnej oraz usługowo-handlowej. W odniesieniu do linii zabudowy Kolegium podniosło, że jest to parametr, który musi być brany pod uwagę tylko wtedy, gdy może być wyznaczona. Budynki istniejące przy ul. W. zlokalizowane są tymczasem w różnych odległościach od zewnętrznej krawędzi jezdni, nie tworząc jednoznacznie zdefiniowanej, czytelnej linii zabudowy. Zabudowa istniejąca przy ul. L. i K. także nie daje podstaw do jednoznacznego ustalenia linii zabudowy. Dlatego też ustalono jedynie nieprzekraczalne linie zabudowy w odległościach wynikających z przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych tj. 10m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi krajowej i 6m od zewnętrznych krawędzi jezdni dróg gminnych. Obowiązującą linię nowej zabudowy określono w oparciu o § 4 ust. 4 rozporządzenia, przyjmując za podstawę wartość średnią w stosunku do linii zabudowy na najbliżej położonych działkach zabudowanych, położonych po obu stronach działki objętej wnioskiem. Odnosząc się do wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że został on określony na podstawie § 5 ust. 2 rozporządzenia, bowiem w granicach obszaru analizowanego znajdują się działki objęte obowiązującym planem miejscowym, który dopuszcza w przypadku budowy budynku mieszkalnego zabudowę działki nawet do 50% jej całkowitej powierzchni. Z tej przyczyny prawidłowym jest ustalenie takiego wskaźnika dla nowej zabudowy do 50%. Powierzchnia zabudowy w obszarze analizowanym jest zróżnicowana (wynosi od 11 % do 50% powierzchni działki). Nieruchomości zabudowane budynkami o funkcji usługowej i handlowej charakteryzują się większym udziałem powierzchni zabudowy do powierzchni działek. Organ zwrócił uwagę, iż określenie obowiązującej powierzchni zabudowy jako średniej tego parametru dla działek istniejących w obszarze zabudowanym nie stanowiłoby przesłanki obiektywnej, biorąc pod uwagę funkcje wnioskowanego obiektu, przy uwzględnieniu, że istnieje tam zabudowa mieszkaniowa, z której charakteru wynika mniejszy wskaźnik powierzchni zabudowy. Odnośnie zarzutów dotyczących ustalenia szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi frontowej i parametrów geometrii dachu SKO wskazało, iż prawidłowo zastosowano w tym zakresie regulacje § 6 do § 8 rozporządzenia. Z żadnego przepisu prawa nie wynika natomiast konieczność określenia w decyzji o warunkach zabudowy długości planowanych budynków. Zdaniem organu, właściwym było ustalenie maksymalnej wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej do 9m. W kwartale zabudowy zawartym pomiędzy ul. K., ul. L. i ul. W. istnieją starsze, parterowe budynki mieszkalne oraz budynki mieszkalne o dwóch kondygnacjach nadziemnych, których górne krawędzie elewacji frontowych posiadają wysokość ok. 6-7,5m (działki nr ewid. 2482/2, 2483/2, 2582/1). Budynki usługowe, handlowe i mieszkalne posiadają natomiast elewacje frontowe o wysokościach górnych krawędzi ok. 8,5m (budynek na działce nr ewid. 3597/1), 9m (budynek na działce nr ewid. 3598). Na terenie tym istnieją także budynki mieszkalne, handlowe i usługowe o wysokościach górnych krawędzi elewacji frontowych nie przekraczających 3m. W ocenie organu, niezasadny jest zarzut dotyczący niewskazania szerokości elewacji frontowej dla projektowanego budynku. W obszarze analizowanym istnieją budynki o szerokościach elewacji frontowych od ok. 8m (budynki mieszkalne jednorodzinne) do ok. 32m (budynek mieszkalny wielorodzinny). Budynki usługowe i handlowe to obiekty o szerokościach elewacji frontowych wynoszących do ok. 27m. Nie ustalając szerokości takiej elewacji dla projektowanego budynku uwzględniono także, iż szerokość frontu terenu inwestycji jest mniejsza niż szerokość elewacji frontowych budynków istniejących w analizowanym terenie. Kolegium wskazało, iż prawidłowym było także ustalenie, że projektowany budynek powinien być przykryty dachem o kątach nachylenia połaci mieszczących się w przedziale od ok. 30 0. do 45 0. W analizowanym obszarze budynki przykryte są dachami płaskimi i spadzistymi o kątach nachylenia połaci nie przekraczających 45 0. Przeważająca liczba budynków przykryta jest dachami spadzistymi o kątach nachylenia połaci 30 0 do 45 0. Wzięto także pod uwagę fakt, iż wysokość istniejących budynków mieszkalnych, usługowych i handlowych mierzona od poziomu terenu do głównych kalenic dachów wynosi od ok. 6,5m do ok. 12m. Z tego powodu w sposób właściwy ustalono, że wysokość głównej kalenicy dachu projektowanego budynku mierzona od poziomu terenu nie może wynosić więcej niż 12m. Nie określono jednocześnie obowiązującego kierunku głównej kalenicy dachu dla projektowanego budynku, biorąc pod uwagę położenie inwestycji u zbiegu trzech dróg. Nadto uwzględniono, że budynki istniejące w analizowanym terenie przykryte są dachami o głównych kalenicach w układzie zarówno równoległym jak i prostopadłym do frontów działek, a zatem brak jest czytelnej zasady kształtowania tego parametru zabudowy, mogącej być podstawą do jednoznacznego określenia obowiązującego kierunku głównej kalenicy planowanego budynku. Podsumowując, Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że kwestionowana przez H. K. decyzja odpowiada wszelkim wymaganym przez prawo warunkom, tym samym brak było podstaw do stwierdzenia jej nieważności. Odnosząc się natomiast do zarzutu, iż realizacja przedmiotowej inwestycji ograniczy możliwość zabudowy i spowoduje zacienienie działki składającej wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy organ podniósł, że kwestie dotyczące zasad wznoszenia obiektów budowlanych rozstrzygane są na etapie uzyskiwania pozwolenia na budowę. H. K. zaskarżyła decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2010r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, wnosząc o jej uchylenie i stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] listopada 2005r. i zarzucając naruszenie: - art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez ustalenie warunków zabudowy działki nr 2480 z przekroczeniem współczynników intensywności zabudowy, naruszenie zasady "dobrego sąsiedztwa", błędne ustalenie, że planowany obiekt jest kontynuacją istniejącej zabudowy co do jej funkcji, cech architektonicznych i urbanistycznych, oraz naruszenie przewidzianego powołaną ustawą obowiązku uwzględnienia wielu wymogów z zakresu kształtowania ładu przestrzennego, - art. 5 ustawy Prawo budowlane i art. 144 ustawy Kodeks cywilny przez nieuwzględnienie uzasadnionych interesów osób trzecich, - art. 7 i art. 77 k.p.a. przez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i nieuwzględnienie przy jej rozstrzyganiu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, - art. 107 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. przez nieodniesienie się w uzasadnieniu skarżonej decyzji do argumentów i zarzutów podnoszonych w trakcie postępowania. W ocenie skarżącej, Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie przeprowadziło żadnego postępowania dowodowego celem należytego wyjaśnienia sprawy. W szczególności nie odniosło się merytorycznie do analizy urbanistycznej stanowiącej podstawę wydania decyzji z dnia [...] listopada 2005r. Według skarżącej nie została w sprawie zachowana zasada dobrego sąsiedztwa. Uzasadniając powyższe podniosła, że działka nr ewid. 2480 położona jest w obszarze zabudowy mieszkaniowej z elementami handlu i usług typu: sklepik mięsny, kwiaciarnia, zakład fotograficzny czy sklep z dewocjonaliami, zlokalizowanymi w budynkach mieszkalnych. Wprowadzenie funkcji handlowo-usługowej w planowanym na działce nr ewid. 2480 budynku o dużej powierzchni zabudowy nie znajduje zatem żadnego uzasadnienia. Zdaniem skarżącej, organ błędnie ustalił charakter zabudowy działek znajdujących się w analizowanym obszarze. Przy uwzględnieniu rzeczywistego ich zagospodarowania brak byłoby podstaw do wydania kwestionowanej przez nią decyzji z dnia [...] listopada 2005r. W ocenie składającej skargę, Kolegium nie odniosło się do przedłożonych przez nią w trakcie postępowania zdjęć terenu planowanej inwestycji. Pominęło milczeniem także jej żądanie sporządzenia opinii biegłego w zakresie poprawności wykonanej analizy urbanistycznej, przeprowadzenia oględzin terenu inwestycji oraz dokonania analizy zacienienia jej działki wskutek nowej zabudowy. Skarżąca podtrzymała wszystkie zarzuty odnośnie nieodpowiadającego zasadom wynikającym z rozporządzenia z 2003r. ustalenia parametrów zabudowy działki nr ewid. 2480. Zwróciła uwagę na nieprawidłowe, jej zdaniem, przyjęcie w analizie urbanistycznej działek położonych przy ul. P., bowiem działki te nie są dostępne z tej samej co działka nr 2480 drogi publicznej. Skarżąca zgodziła się z twierdzeniem organu, iż przepisy rozporządzenia nie wymagają określenia długości budynku. Wskazała, iż w przypadku obiektu o długości 31m kwestia ta ma jednak istotne znaczenie. Usytuowanie wzdłuż zachodniej granicy jej działki obiektu o tak dużej wysokości i długości, nie znajdującej odpowiednika na działkach sąsiednich naruszy interes jej rodziny, powodując znaczne zacienienie jej działki, ograniczenie jej walorów użytkowych oraz obniżenie jej wartości. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu kwestionowanego rozstrzygnięcia. Dodatkowo podniósł, iż wbrew twierdzeniom skarżącej odniósł się do każdego z zarzutów zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, przytaczając podstawę prawną, dokonując jej wykładni oraz powołując stosowne orzecznictwo. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje; Stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25.07.2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Przepis § 2 wymienionego artykułu wymienia podstawową zasadę wykonywania przez te sądy funkcji kontrolnej stanowiąc, iż sprawowana jest ona pod względem zgodności z prawem. Rozpoznawanie skarg na decyzje, postanowienia i inne akty organów administracji nie ma charakteru merytorycznego orzekania w sprawie. Sąd administracyjny pełni wyłącznie funkcje kasacyjne. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., decyzja administracyjna czy postanowienie podlega uchyleniu wówczas, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie przepisów postępowania jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd jest związany granicami sprawy, lecz nie wiążą go ani zarzuty ani wnioski skargi, ani też powołane w niej podstawy prawne. Oznacza to, iż Sąd z urzędu bierze pod uwagę naruszenia prawa, w tym także te, których w skardze nie wskazano. W niniejszej sprawie Sąd dopatrzył się naruszeń prawa przy wydaniu zaskarżonej decyzji, które skutkują jej uchyleniem. Zasadniczą kwestią jest stwierdzenie, że katalog stron, które powinny brać udział w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji powinien obejmować co najmniej te podmioty, które brały udział w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy zakończonym decyzją Burmistrza Gminy i Miasta [...] z dnia [...] listopada 2005 r. znak [...]. W związku z tym, że działka 2480 przylega do drogi krajowej nr [...] znajdującej się m.in. na działce 2511/3, będącej własnością Skarbu Państwa - w zarządzie Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział [...], co wynika z wypisu z rejestru gruntów, a także m.in. z postanowienia uzgodnieniowego z dnia [...] października 2005 r., znak [...], jednostka ta była stroną tamtego postępowania. Prawidłowo została też jej doręczona decyzja SKO z dnia [...] stycznia 2008 r., znak [...], którą odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza z dnia [...] listopada 2005 r. Jednakże ani zaskarżona decyzja, ani poprzednia uchylona przez Sąd wyrokiem z dnia 2 grudnia 2009 r. nie zostały doręczone tej stronie, co jasno wynika z adnotacji dotyczącej podmiotów, które miały otrzymać decyzję oraz z analizy zwrotnych potwierdzeń odbioru do nich załączonych. Jednocześnie nakazano doręczenie decyzji N. K., którego interes prawny ten sam organ zanegował ostateczną i prawomocną decyzją z dnia [...] października 2007 r., znak [...] z uwagi na to, że nie jest on właścicielem ani współwłaścicielem żadnej sąsiedniej nieruchomości. Tak więc z jednej strony organ pomija podmiot, który niewątpliwie powinien być stroną w sprawie, z drugiej zaś traktuje jak stronę osobę, której wcześniej odmówił tego przymiotu. Ta pierwsza sytuacja wyczerpuje podstawę przewidzianą w art. 145 § 1 pkt 1 b P.p.s.a. stanowiąc naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego przewidziane w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Wobec stwierdzenia powyższego naruszenia prawa Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 b P.p.s.a., dlatego jej ocena pod względem merytorycznym byłaby co najmniej przedwczesna. W następstwie niniejszego wyroku SKO po raz kolejny rozpatrzy sprawę, oceniając przy tym także zasadność zarzutów sformułowanych we wniosku H. K. o ponowne rozpoznanie sprawy i zgromadzone dowody oraz mając na względzie zalecenia tut. Sądu wynikające z wcześniej wydanych wyroków, a także podejmie działania mające na celu zapewnienie wszystkim stronom prowadzonego postępowania administracyjnego czynnego udziału w tym postępowaniu stosownie do art. 10 k.p.a.