II SA/Rz 58/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Joanna Zdrzałka Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk SO (del.) Tomasz Smoleń /spr./ Protokolant Anna Zięba po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 23 marca 2010 r. sprawy ze skargi S. M. "N. M." w [...] na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej w [...] z dnia [...] grudnia 2007 r., nr [...] w przedmiocie nakazu wyposażenia budynków mieszkalnych w instalację wodociągową I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w [...] z dnia [...] października 2007 r., nr [...]; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od [...] Komendanta Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej w [...] na rzecz skarżącej S. M. "N. M." w R. kwotę 857 zł /słownie: osiemset pięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. II SA/Rz 58/10 U Z A S A D N I E N I E Decyzją z dnia [...]r., Nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w R. została utrzymana w mocy decyzja Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w R. z dnia [...]r., Nr [...], nakazująca Spółdzielni Mieszkaniowej "N.M." w R. wykonanie wymienionych w decyzji obowiązków. W podstawie prawnej organ powołał art. 27 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2006 r., Nr 96, poz. 667 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.). W uzasadnieniu organ stwierdził, że w dniach 26 września i 2 października 2007 r. zostały przeprowadzone czynności kontrolno - rozpoznawcze możliwości i warunków prowadzenia działań ratowniczych przez jednostki ochrony przeciwpożarowej, w budynkach mieszkalnych wielorodzinnych, kwalifikujących się do kategorii zagrożenia ludzi ZL IV, administrowanych przez Spółdzielnię Mieszkaniową "N.M.". Kontrola przeprowadzona w budynkach przy ul. P. Nr 2, 4, 8, 12, 16, 18, 24, 26, 28, 34, 36, 38 i 40, ul. P. Nr 1, 2 i 5, ul. Ś. Nr 1, 3, 5 i 7, ul. P.Nr 6, 8 i 14, ul. R. Nr 22, 24 i 26, wykazała brak wyposażenia nawodnionych instalacji wodociągowych przeciwpożarowych z zaworami hydrantowymi Ø 52, a także nieprawidłowości w zakresie przygotowania budynków do prowadzenia działań ratowniczo - gaśniczych, z uwagi na zwisające konary drzew oraz występujące pomiędzy drogami pożarowymi a budynkami, drzewa. Decyzją z dnia [...] Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej w R. nakazał wykonać instalację wodociągową przeciwpożarową nawodnioną z zaworami hydrantowymi Ø 52 w w/w budynkach, wyznaczając w tym celu termin 12 miesięcy od dnia otrzymania decyzji, oraz usunąć drzewa znajdujące się pomiędzy drogą pożarową a ścianą budynków: przy ul. P. 8, 18, 34, 38 i 40, ul P. 2, Ś. 1 i 7, P. 6, 8 i 14 oraz R. 22, 24, 26 oraz konary drzewa sięgające nad pas jezdny drogi pożarowej biegnącej wzdłuż budynku przy ul P. 24, w terminie do 31 marca 2008 r. Odwołanie od tej decyzji wniosła Spółdzielnia Mieszkaniowa "N.M." w R. domagając się jej uchylenia w całości. Zarzuciła, że decyzja jest sprzeczna ze standardami przyjętymi dla budynków wysokich, dopuszczonych do eksploatacji, po ich wybudowaniu, jak również określonymi dyrektywą nr 89/106/EEC. Względy merytoryczne i formalne czynią powyższą decyzję niewykonalną. W uzasadnieniu wyjaśniono, że ze względów merytorycznych niemożliwe jest wykonanie instalacji wodociągowej przeciwpożarowej nawodnionej z zaworami Ø 52, bowiem budynki wymienione w decyzji zostały wykonane w systemie technologicznym z żelbetowych prefabrykatów /tzw. "wielkiej płyty"/. Ze względu na założenia projektowe, sposób wykonania samych płyt i przejść instalacyjnych, a także system montażu nie jest możliwe dokonywanie ingerencji w konstrukcję budynku. Nadto niebezpieczne mogą być naprężenia powstające przy powiększaniu istniejących, jak i wykonywaniu nowych otworów technologicznych. W odwołaniu wskazano również, że nie ma możliwości technicznych wykonania hydroforni dla poszczególnych budynków /klatek schodowych/ - instalacja zbiorników o objętości 100 m3 wody w budynku jest niemożliwa ze względów konstrukcyjnych, a jej budowa w obrębie nieruchomości z uwagi na jej zagospodarowanie /istniejące drogi, chodniki, instalacje/ jest technicznie i ekonomicznie nieuzasadniona. Przedmiotowe budynki zostały wykonane w wyższym standardzie bezpieczeństwa niż wymagany, w stosunku do wszystkich jest zapewnione przeciwpożarowe zaopatrzenie w wodę do zewnętrznego gaszenia pożaru /utrzymana w pełnej sprawności sieć hydrantów pożarowych Ø 80/, wyposażone są też w instalację tzw. suchych pionów. We wszystkich budynkach /każdy zamieszkuje ok. 160 osób/ instalacje gazowe są odpowiednio zabezpieczone i kontrolowane, wstęp do budynków jest ograniczony instalacjami domofonowymi, zaś ich mieszkańcy zostali zapoznani z wymogami bezpieczeństwa pożarowego i wybuchowego oraz zasadami postępowania na wypadek pożaru. W zaskarżonej decyzji wyszczególnione w niej budynki nie zostały uznane za zagrażające życiu ludzi w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 kwietnia 2006 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej /Dz.U. Nr 80, poz. 563/. Ponadto przepisy te nie powinny mieć zastosowania do obiektów już istniejących, uznanych przez Komendanta Głównego Straży Pożarnej jako obiekty typowe, zaś plany zagospodarowania zatwierdzone przez Wojewódzką Komendę Straży Pożarnej w R. Nie bez znaczenie pozostają również względy finansowe, wszystkie działania na nieruchomości finansowane są przez mieszkańców, z których połowa korzysta z dodatków mieszkaniowych, co świadczy o niskim poziomie ich dochodu. Co do nakazu usunięcia drzew Spółdzielnia wskazuje, że w większości drzewa te zostały zasadzone przez mieszkańców i są przez nich pielęgnowane, a ponadto nigdy nie utrudniały przeprowadzenia akcji gaśniczych straży pożarnej. Wycięcie tych drzew nie poprawi warunków pożarowych budynków, lecz w znaczący sposób, pogorszy komfort zamieszkiwania, wywołując jednocześnie protest mieszkańców. Dotychczas wszystkie interwencje straży pożarnej prowadzone były bardzo sprawnie i skutecznie, nie napotykały na trudności "w ich przebiegu" w porze dziennej i nocnej. Po rozpoznaniu sprawy w trybie odwoławczym organ postanowił utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję. W motywach rozstrzygnięcia naprowadził, że obowiązek wyposażania wszystkich wysokich budynków w zawory hydrantowe Ø 52 wynikał również z wcześniej obowiązującego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 r. ( Dz. U. Nr 121, poz. 1138 ). Natomiast z brzmienia § 43 obecnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków z dnia 21 kwietnia 2006 r. wynika, że obowiązkowi temu podlegają wszystkie wysokie budynki niezależnie od tego czy są to budynki już istniejące czy dopiero powstające. Przepisy wymienionego rozporządzenia nie uzależniają bowiem wskazanych w nich wymagań od daty wzniesienia budynku, czy też faktu jego wybudowania zgodnie z wcześniej obowiązującymi wymaganiami ochrony przeciwpożarowej. Za niesłuszny uznał również organ zarzut dotyczący obowiązku wycinki drzew. Znajduje on bowiem oparcie tak w przepisach prawa art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o ochronie przeciwpożarowej, jak i w przyczynach natury faktycznej. Prowadzenie akcji ratowniczej wymaga często użycia specjalistycznego sprzętu, jakim są między innymi drabiny pożarnicze, a skuteczne ich wykorzystanie wymaga zapewnienia wolnej przestrzeni na całej długości ściany, do której doprowadzona została droga pożarowa. Beż wpływu na zapadłe rozstrzygnięcie pozostaje zdaniem organu prawidłowość dotychczas przeprowadzonych akcji ratowniczych, jak też fakt zasadzenia i pielęgnacji drzew przez mieszkańców. Dane statystyczne nie mogą bowiem mieć decydującego znaczenia dla rozstrzygnięcia, a komfortu mieszkańców nie można przedkładać nad ich bezpieczeństwo. Z uwagi na naruszenia przepisów przeciwpożarowych brak było podstaw do uwzględnienia postanowień Komisji Europejskiej zawartych w dyrektywie 89/106/EEC z dnia 21 grudnia 1988 r. Przepis § 1 ust. 2 rozporządzenia z dnia 21 kwietnia 2006 r. przewiduje wprawdzie możliwość zastosowania rozwiązań zamiennych w zakresie wyposażania obiektów w zawory Ø 52, ale po uprzednim przedstawieniu Komendantowi Wojewódzkiemu PSP do uzgodnienia ekspertyzy technicznej opracowanej przez rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych, wskazującej przewidziane do zastosowania rozwiązania zamienne, zapewniające niepogorszenie warunków ochrony przeciwpożarowej. Powyższej decyzji nie mogą również zdaniem organu podważać argumenty dotyczące niemożliwości jej wykonania, mogą one natomiast być podstawą do zastosowania rozwiązań zamiennych, na gruncie odrębnego postępowania, o którym mowa w § 16 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej (Dz. U. Nr 121, poz. 1137 ). Spółdzielnia Mieszkaniowa "N.M." w R. wniosła skargę na tą decyzję domagając się jej uchylenia wraz z decyzja ją poprzedzającą oraz zasądzenia na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podniosła zarzut formalny "dotyczący wskazania wadliwego adresata" i zarzut, iż obowiązki wynikające z ustawy o ochronie przeciwpożarowej nie mogą być kierowane wyłącznie do Spółdzielni, gdyż aktualnie nie jest ona jedynym właścicielem budynków, do których odnosi się obowiązek "wymogów ochrony przeciwpożarowej". Na skutek bowiem postępującego procesu, wyodrębniania poszczególnych lokali Spółdzielnia stała się współwłaścicielem poszczególnych nieruchomości. Tymczasem organy obu instancji tylko Spółdzielnię traktują jako właściciela i na nią nakładają obowiązek wykonania obowiązków z ustawy o ochronie przeciwpożarowej. Narusza to zasadę równości w traktowaniu innych właścicieli lokali w przedmiotowych budynkach, obarczając w sposób nieuzasadniony Spółdzielnię pełnią kosztów związanych z zapewnieniem ochrony przeciwpożarowej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Podkreślił, że wskazanie skarżącej, jako adresata zaskarżonych decyzji, było w pełni zasadne. Na potwierdzenie tej oceny organ odwoławczy przywołał przepisy ustawy o ochronie przeciwpożarowej /art. 4 ust. 1 i 1a /a także ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych /art. 1 ust. 3, art. 4 ust. 1, 2 i 4/ i Statutu Spółdzielni Mieszkaniowej "N.M." /§ 4, 157/. Wyrokiem z dnia 8 lipca 2008 r. sygn. akt II SA/Rz 125/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie tą skargę oddalił. W wyniku wniesionej skargi kasacyjnej przez Spółdzielnię Mieszkaniową "N.M." w R. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 16 listopada 2009 r. sygn. akt II OSK 1785/08 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu wyroku NSA stwierdził, że z art. 4 ust. 1 a ustawy z dnia 24 sierpnia 1991r. o ochronie przeciwpożarowej (Dz. U. z 2002r.Nr 147, poz. 1229 ze m.) wynika, że odpowiedzialność za realizację obowiązków z zakresu ochrony przeciwpożarowej, stosownie do obowiązków i zadań powierzonych w odniesieniu do budynku, obiektu budowlanego lub terenu, przejmuje- w całości lub w części - ich zarządca lub użytkownik, na podstawie umowy cywilnoprawnej ustanawiającej zarząd lub użytkowanie. W przypadku gdy umowa taka nie została zawarta, odpowiedzialność za realizacje obowiązków z zakresu ochrony przeciwpożarowej spoczywa na faktycznie władającym budynkiem, obiektem budowlanym lub terenem. NSA podkreślił, że o odpowiedzialności podmiotu faktycznie władającego budynkiem, obiektem budowlanym lub terenem można mówić wówczas gdy budynek, obiekt budowlany lub teren nie ma zarządcy lub użytkownika, gdyż nie została zawarta umowa cywilnoprawna o ustanowieniu zarządu lub użytkowania. Jeśli umowa taka została zawarta, to odpowiedzialność spoczywa na zarządcy lub użytkowniku. Sąd I instancji nie dokonał ustaleń czy Spółdzielnia jest zarządcą lub użytkownikiem budynków wymienionych w zaskarżonej decyzji i orzekł, że jest ona adresatem decyzji jako faktycznie władająca tymi budynkami. Już w skardze Spółdzielnia wskazywała, że nie jest jedynym właścicielem budynków do których odnosi się nałożony w zaskarżonej decyzji obowiązek. Zaś z akt administracyjnych nie wynika, czy Spółdzielnia jest zarządcą wszystkich wymienionych w decyzji budynków, czy też część z nich ma własne zarządy. Organy administracji założyły, że wszystkimi budynkami wymienionymi w decyzji zarządza Spółdzielnia nie przeprowadzając w tym przedmiocie żadnych czynności weryfikacyjnych. Sąd I instancji także pominął tę kwestię uznając, że obowiązek został nałożony na Spółdzielnię jako podmiot faktycznie władający budynkami do czego nie było podstaw w materiale dowodowym. W ocenie NSA jest mało prawdopodobne by budynki spółdzielni pozbawione były zarządcy, a Spółdzielnia była jedynie faktycznie władającą tymi budynkami. Dodatkowo Prezes Spółdzielni na rozprawie przed NSA złożył oświadczenie, że Wspólnoty Mieszkaniowe P. 16 i 36 mają własne zarządy, które powierzyły Spółdzielni jedynie administrowanie, a odnośnie pozostałych budynków stwierdził, ze zarządza nimi Spółdzielnia. W związku z powyższym zaskarżona decyzja wraz z decyzją ją poprzedzającą naruszyłyby art. 4 ust. 1a w.w. ustawy w części odnoszącej się do budynków Podwisłocze 16 i 36, bowiem obowiązki wynikające z tych decyzji powinny być nałożone na Wspólnoty Mieszkaniowe reprezentowane przez ich zarządy. Dopiero zarządy tych Wspólnot mogłyby w ramach zawartej ze Spółdzielnią umowy powierzyć Spółdzielni realizację tychże obowiązków. W konkluzji NSA, stwierdził, ze niewłaściwa wykładnia art. 4 ust. 1a w.w. ustawy mogła mieć wpływ na wynik sprawy w sytuacji gdy budynki przy ul. Podwisłocze 16 i 36 miałyby własne zarządy w ramach wspólnot Mieszkaniowych, a Spółdzielnia wykonywałaby jedynie powierzone przez te Zarządy administrowanie. W ponownym postępowaniu Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do wytycznych zawartych w uzasadnieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego Spółdzielnia Mieszkaniowa N.M. w R. została wezwana do złożenia dokumentów potwierdzających iż jest administratorem budynków przy ulicy Podwisłocze 16 i 36 oraz złożenie na piśmie oświadczenia czy jest zarządcą wszystkich pozostałych budynków wymienionych w przedmiotowej decyzji, czy też którykolwiek z nich posiada własny zarząd. Pismem z dnia 9.02.2010 r. skarżąca Spółdzielnia przedłożyła poświadczone za zgodność kserokopie umów zawartych przez Spółdzielnię, a wspólnotami mieszkańców właścicielami nieruchomości położonej w R. przy ul. P. 16 i 36. Do pisma dołączyła pisemne oświadczenie iż na podstawie art. 27 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych z 15.12.2000 r. /Dz. U. z 2001 r., nr 4, poz. 27/ jest zarządcą wszystkich pozostałych budynków wymienionych w decyzji nr 680/2007 z dnia 20.12.2007 r. Stosownie do § 2 obu umów Spółdzielnia jako zarządca zobowiązany jest do: 1) utrzymania porządku i czystości pomieszczeń i urządzeń budynku służących do wspólnego użytku właścicieli lokali oraz jego otoczenia, 2) bieżąca konserwacja nieruchomości wspólnej: a) dokonywania bieżących konserwacji budynku, jego pomieszczeń wspólnych, urządzeń i instalacji technicznych umożliwiających właścicielom lokali korzystanie z oświetlenia, ogrzewania lokalu, zimnej wody, innych urządzeń należących do wyposażenia nieruchomości wspólnej, b) usuwanie przyczyn i skutków awarii w instalacji i urządzeniach technicznych stanowiących wyposażenie nieruchomości wspólnej, c) dokonywanie przeglądów technicznych budynków i urządzeń technicznych zgodnie z przepisami prawa budowanego, d) ubezpieczenie budynku w zakresie ustalonym przez "Wspólnotę" – koszty ubezpieczenia ponosić będzie wspólnota, 3) zawieranie umów w imieniu i na rzecz "Wspólnoty" z dostawcami mediów i usług komunalnych oraz egzekwowanie tych dostaw, 4) windykacja należności od właścicieli lokali na wniosek "Wspólnoty" i w zakresie przez nią ustalonym. W zakresie obowiązków ciążących na zarządcy obydwie umowy są z niewielkimi różnicami tożsame. Obowiązki Spółdzielni związane z remontami i modernizacją budynków określa § 3 obu umów i zgodnie z jego treścią mają być one dokonywane na podstawie rocznych planów zatwierdzonych przez "Wspólnotę". Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 24.08.1991 r. o ochronie przeciwpożarowej /Dz. U. z 2002 r., nr 147, poz. 1229/ właściciel budynku, obiektu budowlanego lub terenu zapewniając ich ochronę przeciwpożarową jest obowiązany: 1) przestrzegać przeciwpożarowych wymagań techniczno-budowanych, instalacyjnych i technologicznych, 2) wyposażyć budynek, obiekt budowlany lub teren w wymagane urządzenia przeciwpożarowe i gaśnice, 3) zapewnić konserwację oraz naprawy urządzeń przeciwpożarowych i gaśnic w sposób gwarantujący ich sprawne i niezawodne funkcjonowanie, 4) zapewnić osobom przebywającym w budynku, obiekcie budowlanym lub na terenie bezpieczeństwo i możliwość ewakuacji, 5) przygotować budynek, obiekt budowlany lub teren do prowadzenia akcji ratowniczej, 6) zapoznać pracowników z przepisami przeciwpożarowymi, 7) ustalić sposoby postępowania na wypadek powstania pożaru, klęski żywiołowej lub innego miejscowego zagrożenia. Stosownie do treści ust. 1a podanego wyżej artykułu odpowiedzialność za realizację obowiązków z zakresu ochrony przeciwpożarowej wyżej określonych może być przejęta przez zarządcę lub użytkownika na podstawie zawartej umowy cywilno-prawnej ustanawiającej zarząd lub użytkowanie. Z przedłożonych przez skarżącą Spółdzielnię umów zarządu, stosownie do obowiązków określonych w paragrafach tych umów nie wynika, aby realizacja obowiązków z zakresu ochrony przeciwpożarowej spoczywała na Spółdzielni jako zarządcy budynków położonych w R. przy ulicy P. 16 i 36. W powyższym zakresie Spółdzielnia nie przejęła obowiązków zapewnienia ochrony przeciwpożarowej określonych w art. 4 ust. 1. Ustalenie to stanowi podstawę do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja oraz decyzja poprzedzająca narusza przepis art. 4 ust. 1a ustawy z dnia 24.08.1991 r. o ochronie przeciwpożarowej poprzez nałożenie na Spółdzielnię obowiązku w części odnoszącej się do budynków położonych przy ul. P. 16 i 36 w R.. Obowiązek taki winien być nałożony nie na Spółdzielnię, lecz na wspólnotę mieszkaniową reprezentowaną przez zarząd. Powyższe naruszenie prawa ma wpływ na wynik sprawy, co stanowi podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej. Skarżąca Spółdzielnia w odwołaniu od decyzji Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w R. podniosła m. in., że nie możliwe jest wykonanie instalacji wodociągowej, przeciwpożarowej nawodnionej zaworami hydrantowymi Ø52 z powodu tego, że budynki wykonane zostały w systemie technologicznym z żelbetonowych prefabrykatów, tzn. "wielkiej płyty". Technologia ta, z uwagi na założenia projektowe oraz sposób wykonania samych płyt, jak i przejść (przepustów) instalacyjnych, jak również systemu montażu, uniemożliwia dokonywanie ingerencji w konstrukcję budynku. Zarzut ten nie został przez organ rozpoznany. Nie dokonano żadnych ustaleń, czy realizacja nałożonego w decyzji obowiązku wykonania instalacji wodociągowej przeciwpożarowej nawodnionej zaworami hydrantowymi Ø52 z uwagi na konstrukcję budynków jest możliwa i czy w tym przypadku nie zachodzi konieczność zastosowania rozwiązań zamiennych, co umożliwia przepis § 1 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21.04.2006 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenu /Dz. U. z 2006 r., nr 80, poz. 583/. Brak ustaleń w tym zakresie stanowi naruszenie prawa mające istotny wpływ na wynik sprawy. Zawarty w skardze zarzut naruszenia prawa przez nałożenie jedynie na Spółdzielnię obowiązku z pominięciem innych właścicieli przedmiotowych budynków /z wyłączeniem budynku przy ul. P. 16 i 36/ oraz w sposób nieuzasadniony obarczenie jej obowiązkiem poniesienia w pełni kosztów związanych z wymogami zapewnienia ochrony przeciwpożarowej nie jest zasadny. Szczegółowo do tych zarzutów odniósł się Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu do wyroku z dnia 16.11.2009 r. Zawarta w uzasadnieniu wykładnia prawna jest dla Sądu wiążąca zgodnie z treścią art. 190 p.p.s.a. i nie wymaga ponownego przytaczania, albowiem jest stronom znana. Ponowne postępowanie winno być uzupełnienie w zakresie wyżej wskazanym i stosownie do dokonanych ustaleń winna być wydana decyzja znajdująca oparcie w obowiązujących przepisach. Rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oparte jest o przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., zaś w zakresie kosztów postępowania podstawą jest art. art. 200 p.p.s.a.