II SA/Rz 584/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Małgorzata Wolska /spr./ Sędziowie WSA Marcin Kamiński WSA Maciej Kobak Protokolant sekretarz sądowy Filip Róg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi A. S.A. z/s w [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej -skargę oddala- Decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...],Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, działając na podstawie art. 92a ust. 1, 6 i 7 w zw. z załącznikiem nr 3 lp.2.2.3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r. poz. 1414 ze zm. - zwana dalej: "u.t.d."), nałożył na A S.A. karę pieniężną w wysokości 3 000 zł, za wykonywanie przewozu regularnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu, zaświadczeniu na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzenia zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie zbiorowym dotyczących – ustalonej trasy przejazdu. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ podał, że w dniu [...] lipca 2015 r. w R. na Al. [...] został zatrzymany do kontroli pojazd marki SOLBUS o nr rej. [...], którym kierował K. F., wykonujący w imieniu A S.A. regularny przewóz osób na trasie M.-R. W toku kontroli stwierdzono, że przewóz ten był wykonywany z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu, tj. ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków. Kierowca okazał zezwolenie na wykonywanie przewozów regularnych na trasie M. – B. (zezwolenie nr [...]) oraz zezwolenie na wykonywanie przewozów regularnych na trasie R. – N. (zezwolenie nr [...]). Nie okazano zezwolenia na wykonywanie przewozów na trasie M. – R. Czynności kontrolne udokumentowane zostały protokołem kontroli nr [...]. Pierwszą w sprawie decyzję wydał WITD w dniu [...] września 2015 r., którą nałożył na ww. przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 3 000 zł za stwierdzone naruszenia. Decyzja ta w administracyjnym toku instancji została uchylona mocą decyzji GITD z dnia [...] listopada 2015 r. z uwagi na brak wskazania przez organ I instancji czy naruszenie przez stronę warunków określonych w zezwoleniu dotyczyło ustalonej trasy przejazdu czy wyznaczonych przystanków oraz na którym odcinku wykonywanego przewozu naruszenie miało miejsce. Po ponownie przeprowadzonym postępowaniu WITD nałożył na ww. przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 3 000 zł stwierdzając, że przedsiębiorca wykonywał przewóz regularny z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu nr [...], dotyczących wyznaczonej trasy przejazdu. Wykonał przewóz na trasie M. – B. zgodnie z zezwoleniem [...]. Natomiast nie wykonał przejazdu na trasie N. – B., lecz jedynie B. – R.– zatem niezgodnie z zezwoleniem [...] (które obejmuje wykonywanie przewozów regularnych na trasie N.-R.). W odwołaniu do tej decyzji A S.A. – reprezentowane przez pełnomocnika r. pr. A. R. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania. Zarzuciła niewłaściwą interpretację i zastosowanie art. 92a ust. 1, 6, 7, art. 18, art. 18b, art. 20 u.t.d. poprzez przyjęcie, że przewóz w dniu [...] lipca 2016 r. przez kierowcę K. F. w ramach linii regularnej R. – N. na podstawie zezwolenia nr [...] obejmujący tylko część objętej rozkładem jazdy tego zezwolenia trasy B.-R. wykonywany był bez wymaganego zezwolenia. W ocenie odwołującego wykonywanie przewozu częściowego w ramach zezwolenia nie narusza przepisów u.t.d. Strona zarzuciła także brak podjęcia czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zaniechanie analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego i pominięcie dowodu z wydruku bileterki innego kierowcy – A. S., który wykonał w dniu [...] lipca 2015 r. kurs nr [...], na podstawie zezwolenia nr [...] na trasie N. – R., obejmujący m. in. 11 przystanków zakwestionowanych przez organ I instancji. Decyzją z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W podstawie prawnej powołał art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., art. 4 pkt 22, art. 18 ust. 1, art. 18b ust. 1 pkt 1, 3 i 7 i ust. 2 pkt 1b, ust. 2 pkt 5, art. 20 ust. 1a, art. 92a ust. 1, 2 i 6 u.t.d. oraz lp. 2.2.3 załącznika do ww. ustawy. Zdaniem organu odwoławczego decyzja o nałożeniu kary pieniężnej była słuszna, gdyż w sposób nie budzący wątpliwości wykazano, że strona w dniu kontroli wykonywała przewóz regularny niezgodnie z warunkami określonymi w udzielonym zezwoleniu na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym nr [...] oraz rozkładem jazdy stanowiącym jego załącznik. Kierowca wykonał przewóz z miejscowości M. do miejscowości B. przystanek G. – zgodnie z zezwoleniem nr [...]. Natomiast z przystanku B. G. rozpoczął przewóz osób do R. na podstawie zezwolenia nr [...]. Kierowca nie zrealizował przejazdu na trasie N. pętla [...] do przystanku B. ul. [...] [...], który zgodnie z zezwoleniem nr [...] winien był wykonać. Przesłuchany na tę okoliczność kierowca zeznał, że polecenie wykonywania przewozu na trasie M.-R. otrzymał od dyspozytora i taką trasę wpisano w karcie drogowej nr 261839. Organ uznał zatem, że kierowca realizując tylko część linii z zezwolenia nr 157 naruszył warunki tego zezwolenia. Nie zaistniały przy tym okoliczności, które uniemożliwiałyby wykonywanie przewozu zgodnie z zezwoleniem, a co mogłoby stanowić przesłankę do zwolnienia przedsiębiorcy z odpowiedzialności za to naruszenie. Organ zaznaczył, że przepisy u.t.d. nie zabraniają wykonywania przewozów regularnych więcej niż jednym autobusem czy wykonania przewozów na danej linii podzielonej między kilku kierowców wykonujących swoją część linii. Jednakże przewóz osób na danej linii musi zostać wykonany zgodnie z udzielonym zezwoleniem, nie może zostać pominięta żadna część linii, na którą udzielono zezwolenia (w okolicznościach sprawy pominięto przewóz na części linii na odcinku N. pętla [...]-B. ul. [...] [...]). Organ odwoławczy wskazał nadto, że decyzja została wydana po zgromadzeniu niezbędnego materiału dowodowego oraz po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego zgodnie z uregulowaniami zawartymi w K.p.a. Materiał dowodowy bezspornie wskazuje, że odwołujący nie wykazał okoliczności, których nie mógł przewidzieć oraz na które nie miał wpływu, a które jednocześnie stanowiłyby podstawę do zastosowania art. 92b lub 92c u.t.d. W skardze na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie A S.A. z/s w C. – reprezentowane przez r. pr. A. R. wniosło o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i zasądzenie kosztów postępowania według obowiązujących przepisów, w tym tytułem kosztów zastępstwa procesowego. Zdaniem skarżącego kwestionowane rozstrzygnięcie narusza przepisy prawa materialnego poprzez niewłaściwą interpretację i zastosowanie lp. 2.2.3 załącznika nr 3 w zw. z art. 92a ust. 1, 6, 7 art. 18, art. 18b, art. 20 u.t.d. oraz błędne przyjęcie, że przewóz w dniu [...] lipca 2015 r. w ramach linii regularnej R.-N., wykonany przez K. F., na podstawie zezwolenia nr 157 obejmujący trasę B.-R. z pominięciem 11 przystanków na trasie N.-B. [...] stanowi naruszenie warunków określonych tym zezwoleniem, podczas gdy drugi kierowca A. S. równolegle wykonywał w tym samym dniu i czasie w całości całą trasę objętą zezwoleniem nr [...], w tym na linii obejmującej m. in. 11 kwestionowanych przez organ przystanków. Zdaniem strony skarżącej przepisy u.t.d. nie wykluczają możliwości realizacji przewozów kolejno jeden po drugim, jeżeli przestrzegane są warunki określone w zezwoleniu, tj. ustalona trasa, godziny przejazdu i przystanki. W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - zwana dalej "P.p.s.a."). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Przedmiotem rozpoznania jest skarga na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2016 r., utrzymującą w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2016 r., którą nałożono na A S.A., karę pieniężną w wysokości 3 000 zł. Kwestionowanej decyzji strona skarżąca zarzuca naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwą interpretację i zastosowanie lp. 2.2.3 załącznika nr 3 w zw. z art. 92a ust. 1, 6, 7 art. 18, art. 18b, art. 20 u.t.d. W ocenie Sądu, stan faktyczny sprawy, dotyczącej wykonywania przewozu regularnego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu dotyczących ustalonej trasy przejazdu (lp. 2.2.3) został przez organy orzekające w sprawie prawidłowo ustalony. Dokonane naruszenie zostało stwierdzone na podstawie protokołu kontroli z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...]. W toku przeprowadzonych czynności kontrolnych ustalono, że w dniu [...] lipca 2015 r. w R. na Al. [...] został zatrzymany do kontroli pojazd marki SOLBUS o nr rej. [...], którym kierował K. F., wykonujący w imieniu A S.A. z/s w C. regularny przewóz osób na trasie M.-R.. Stwierdzono, że przewóz ten był wykonywany z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu, tj. ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków. Kierowca okazał zezwolenie na wykonywanie przewozów regularnych na trasie M. – B. (zezwolenie nr [...]) oraz zezwolenie na wykonywanie przewozów regularnych na trasie R. – N. (zezwolenie nr [...]). Nie okazał natomiast zezwolenia na wykonywanie przewozów na trasie M. – R. W tym miejscu wyjaśnienia wymaga, że zgodnie z art. 18 ust. 1 u.t.d. wykonywanie przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych wymaga zezwolenia. W myśl art. 18b ust. 1 pkt 7 u.t.d. przewozy regularne w krajowym transporcie drogowym są wykonywane zgodnie z warunkami przewozu osób określonymi w zezwoleniu, o którym mowa w art. 18. Stosownie do art. 20 ust. 1a u.t.d., załącznikiem do zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązujący rozkład jazdy. Według art. 18b ust. 2 pkt 5 u.t.d. podczas wykonywania przewozów regularnych zabrania się m in. naruszania warunków przewozu osób określonych w zezwoleniu, o którym mowa w art. 18. Stosownie do art. 4 pkt 22 ww. ustawy przez obowiązki lub warunki przewozu drogowego rozumie się obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy. W myśl zaś art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10000 złotych (ust. 2). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa ust. 1, oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 6 ustawy). Naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu regularnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu, zaświadczeniu na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzenia zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie zbiorowym dotyczących: ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 3000 (słownie: trzy tysiące) złotych zgodnie z lp. 2.2.3 załącznika nr 3 do ustawy. Mając na uwadze powyższe przepisy oraz ustalony w sprawie stan faktyczny a także zebrany materiał dowodowy uznać należało, że organy zasadnie nałożyły na A S.A. z/s w C. karę pieniężną w wysokości 3 000 zł za naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu regularnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu dotyczącym ustalonej trasy przejazdu. Z akt sprawy wynika, że strona skarżąca legitymuje się zezwoleniem nr [...] dotyczącym wykonywania regularnych przewozów osób na linii: B. – M. oraz zezwoleniem nr [...] na wykonywanie regularnych przewozów osób w ramach linii R.– N. Jak wynika z akt sprawy kierowca K. F., w dniu kontroli, o godz. 11:02 rozpoczął wykonywanie przewozu osób z przystanku M. P. do miejscowości B. przystanek G. Przewóz osób na tej trasie kierowca zrealizował zgodnie z rozkładem jazdy stanowiącym załącznik do zezwolenia nr [...]. Kwestia ta nie jest sporna i Sąd ustalenia organu w tym zakresie w pełni popiera. W dalszej kolejności ustalono, że wyżej wymieniony kierowca o godz. 11:20 rozpoczął przewóz osób do R., jak zeznał, na podstawie zezwolenia nr [...]. Z protokołu przesłuchania ww. kierowcy wynika także, że polecenie wykonania przewozu na ww. trasie (R. – M.) otrzymał od dyspozytora i takie zlecenie wpisano do karty drogowej nr [...]. Powyższą trasę w dniu [...] lipca 2015 r. miał wykonać łącznie 4 razy. Słusznie zauważyły orzekające w sprawie organy obu instancji, że kierowca nie zrealizował przejazdu na trasie N. pętla [...] do przystanku B. ul. [...] [...], który zgodnie z zezwoleniem nr [...] powinien był wykonać. Zatem kierowca realizując tylko część linii z zezwolenia nr [...] naruszył warunki tego zezwolenia. Strona skarżąca zarzuciła natomiast błędne przyjęcie, że przewóz w dniu [...] lipca 2015 r. w ramach linii regularnej R.-N., wykonany przez K. F., na podstawie zezwolenia nr [...] obejmujący trasę B.-R. z pominięciem 11 przystanków na trasie N.-B. stanowi naruszenie warunków określonych tym zezwoleniem, podczas gdy drugi kierowca A. S. równolegle wykonywał w tym samym dniu i czasie w całości całą trasę objętą zezwoleniem nr [...], w tym na linii obejmującej m. in. 11 kwestionowanych przez organ przystanków. W tym miejscu Sąd, podziela pogląd prezentowany w orzecznictwie sądów administracyjnych (wyrok NSA z 25 września 2012 r., sygn.. II GSK 1105/11, baza orzeczeń: CBOIS) oraz przez organ odwoławczy, że żaden przepis u.t.d. nie wyklucza możliwości realizacji przewozów kolejno na kilku liniach komunikacyjnych o ile przestrzegane są warunki określone w poszczególnych zezwoleniach, w tym ustalona trasa, przystanki i godziny przejazdu. Możliwe jest zatem zaistnienie takiej sytuacji, że wykonanie przewozu, w ramach jednej linii, i w ramach jednego zezwolenia, podzielone zostanie między kilku kierowców. Bądź też, jeden kierowca zrealizuje przewóz tylko na określonym odcinku linii w ramach jednego zezwolenia, przy czym istotne jest, by pozostała część linii objęta tym zezwoleniem została zrealizowana przez innego kierowcę, zgodnie z trasą przejazdu, tj. rozkładem jazdy stanowiącym załącznik do tego zezwolenia. Analiza akt sprawy dowodzi, że kierowca K. F. nie zrealizował przejazdu na trasie N. pętla [...] do przystanku B. ul. [...] [...]. Strona skarżąca twierdzi, że nie ma przeszkód by po zakończeniu kursu na podstawie zezwolenia nr [...] na trasie B.-R. przez kontrolowanego kierowcę, inny kierowca – w okolicznościach sprawy kierowca A. S. – rozpoczął zadanie przewozowe w ramach tego samego zezwolenia na trasie N. – B. – R. Akta sprawy nie potwierdzają tego faktu. Jak wynika z zezwolenia nr [...] i dołączonego rozkładu jazdy przejazd na linii N. do R., odbywa się m. in. w godzinach: 10:50 (początek trasy) - 11:53 (koniec trasy). Takie też zlecenie przejazdu otrzymał kierowca A. S. w dniu [...] lipca 2015 r., co wynika z dołączonej do odwołania karty drogowej nr [...]. Następny kurs na tej trasie miał wykonać w godz. 13:05 (początek trasy) – 14:08 (koniec trasy). Z dołączonego również do akt raportu zadaniowego nr [...] oraz wydruku z blieterki kurs nr [...] wynika, że kierowca A. S. rozpoczął wykonywanie przejazdu z przystanku N.: przyjazd o godz. 10:50 (wg rozkładu 10:53) i zakończył go: przyjazd na przystanek R. o godz. 11:44 (wg rozkładu 11:53). Natomiast kierowca K. F., co wynika z dołączonej do akt, karty drogowej nr [...] otrzymał w dniu [...] lipca 2015 r. zlecenie przejazdu m. in. na trasie M. godz. 11:02 (początek trasy) do R. godz. 11:53 (koniec trasy). Następny kurs na tej trasie miał wykonać w godz. 13:17 (początek trasy) – 14:08 (koniec trasy). Podkreślenia wymaga, że do akt sprawy nie został dołączony, tak jak w przypadku kierowcy A. S. ani raport zadaniowy ani wydruk z bileterki kierowcy K. F. Niemniej jednak z zeznania przesłuchanego kierowcy K. F. wynika, że w dniu [...] lipca 2015 r. wyruszył z M. o godz. 11:02. Po przyjeździe do miejscowości B., zatrzymał się na przystanku B. G. około godz. 11:20 i tym samym autobusem wykonał pozostałą trasę wg. zezwolenia nr [...] do przystanku R. Podkreślenia wymaga, a co wynika z raportu z bileterki w autobusie kierowanym przez A. S., że kierowca ten również przyjechał na przystanek B. G., tyle, że o godz. 11:18 (według rozkładu 11:20). Zatem obaj kierowcy w odstępach kilkuminutowych wykonali kurs na tym samym odcinku linii: B. – R w ramach jednego zezwolenia nr [...]. Według rozkładu kurs z przystanku B. G. odbywa się o godz. 11:20. Jak zeznał kierowca K. F., właśnie około tej godzinie odjechał z ww. przystanku. Natomiast kierowca A. S. na przystanek B. G. przyjechał o godz. 11:18. Jak już wyżej zaznaczono zgodnie z rozkładem stanowiącym załącznik do zezwolenia nr [...], przyjazd autobusu na ww. przystanek jest przewidziany na godz. 11:20. Jak słusznie zauważył organ kierowca K. F., nie zrealizował przejazdu na trasie N. pętla [...] do przystanku B. ul. [...] [...], który zgodnie z zezwoleniem nr [...] winien wykonać. Podkreślić należy, że przedsiębiorca, któremu udzielone zostało zezwolenie na wykonywanie regularnych przewozów w krajowym transporcie drogowym odpowiada za wszystkie aspekty dotyczące prowadzonej działalności gospodarczej polegającej na wykonywaniu przewozów w ramach posiadanego zezwolenia, a więc zarówno za zmianę trasy przez kierowców, za zatrzymywanie się kierowców poza przystankami - w miejscach nieprzeznaczonych do wsiadania i wysiadania pasażerów, za zatrzymywanie się przez kierowców na przystankach nieobjętych rozkładem jazdy oraz za naruszanie przez kierowców - swoich pracowników w inny sposób obowiązującego rozkładu jazd. Tylko, gdy zajdą okoliczności wymienione w art. 20 a ust. 1 ustawy (to jest niezależnie od przedsiębiorcy, uniemożliwiające przestrzeganie zezwolenia, takie jak np. awaria sieci, roboty drogowe, blokady drogowe) możliwe jest odstępstwo od warunków określonych w zezwoleniu. Zaistnienia takich okoliczności w odniesieniu do ustalonych w trakcie kontroli naruszeń skarżący natomiast nie wykazał. Kwestie związane z transportem publicznym mają istotne znaczenie z punktu widzenia społecznego, gdyż transport ten służy zaspokojeniu potrzeb komunikacyjnych mieszkańców danego terenu, w tym zwłaszcza związanych z koniecznością dotarcia na wyznaczony czas m. in. do miejsca zatrudnienia. Przestrzeganie warunków określonych w zezwoleniu, w tym trasy przejazdu i czasu przyjazdu na wyznaczone w rozkładzie jazdy przystanki jest więc bardzo istotne z punktu widzenia osób korzystających z przewozów, pomijając nawet inną kwestię - przestrzegania zasad nieuczciwej konkurencji między przewoźnikami. O tym, jak jest to zagadnienie ważne z punktu widzenia samego prawodawcy świadczy zaliczenie w art. 24 ust. 4 u.t.d. naruszenia warunków zezwolenia do obligatoryjnych przesłanek cofnięcia zezwolenia. Rację ma strona skarżąca, że przepisy u.t.d. nie wykluczają możliwości realizacji przewozów kolejno jeden po drugim, jeżeli przestrzegane są warunki określone w zezwoleniu, tj. ustalona trasa, godziny przejazdu i przystanki. Jednakże nie może być tak, że przedsiębiorca ustalając trasę przejazdu na danej linii wyznacza ją w ten sposób, że dwaj kierowcy (jak ma to miejsce w niniejszej sprawie) o tej samej godzinie (lub w odstępie 2 minut, która to okoliczność wystąpiła w omawianej sprawie) przyjeżdżają na ten sam przystanek, mimo, że w rozkładzie jazdy, stanowiącym załącznik do zezwolenia, o godz. 11:20 przewidziano tylko jeden kurs. W tych okolicznościach Sąd podzielił stanowisko organu o naruszeniu przez stronę warunków udzielonego zezwolenia w zakresie ustalonej trasy przejazdu, za które to naruszenie słusznie nałożona karę pieniężna w wysokości 3 000 zł, co pozostaje w zgodzie z lp. 2.2.3 złącznika nr 3 do u.t.d. Skład orzekający nie dopatrzył się innych naruszeń przepisów prawa przez organ odwoławczy, stan faktyczny sprawy nie został skutecznie podważony, a poczynione ustalenia uzasadniały zastosowanie przyjętej za podstawę rozstrzygnięcia normy prawa materialnego. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.