II SA/Rz 588/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Małgorzata Wolska Sędziowie WSA Paweł Zaborniak WSA Joanna Zdrzałka /spr./ Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 lipca 2014 r. sprawy ze skargi Gminy Lutowiska na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Podkarpackiego z dnia 5 marca 2014 r., nr P-II.4131.2.34.2014 w przedmiocie uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego -skargę oddala- II SA/Rz 588/14 UZASADNIENIE Przedmiotem skargi Gminy Lutowiska jest rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Podkarpackiego z dnia 5 marca 2014 r. nr P-II.4131.2.34.2014 stwierdzające nieważność uchwały Rady Gminy Lutowiska nr XXXIV/188/2014 z dnia 29 stycznia 2014 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Lutowiska "Skorodne 3". W podstawie prawnej zaskarżonego rozstrzygnięcia powołano art. 85, art. 86 i art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 594 z późn. zm.) oraz art. 20 ust. 1 i art. 28 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 647 z późn. zm.) – dalej również w skrócie "upzp". W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podano, że ustalenia planu naruszają art. 20 ust. 1 upzp, bowiem przeznaczenie terenów, oznaczonych w planie jako rolnicze (symbol 2-R) jest niezgodne z podstawowym i dopuszczalnym kierunkiem wyznaczonym w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Lutowiska. W obowiązującym Studium obszar ten położony jest w terenie zabudowy mieszkaniowo – usługowej, oznaczonej symbolem MU, w której dopuszczono zabudowę rekreacji indywidualnej i sezonowej turystycznej bazy noclegowej. Ponadto dla terenu oznaczonego symbolem 1MN, UT nie ustalono wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu, co jest obowiązkowe stosownie do § 4 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1587, dalej: "rozporządzenie Ministra Infrastruktury"). Niezależnie od powyższego wskazano, że w przekazanej dokumentacji brak wydruku z Biuletynu Informacji Publicznej obwieszczeń o przystąpieniu do sporządzenia planu oraz o wyłożeniu do publicznego wglądu jego projektu, brak również projektu planu z etapu uzgodnień z właściwymi organami. Uchybienia powyższe uniemożliwiają ocenę dochowania prawidłowości procedury określonej w art. 17 upzp, a w konsekwencji skutkują nieważnością uchwały stosownie do art. 28 ust. 1 upzp, bowiem organ stanowiący naruszył zasady i tryb sporządzania planu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Gmina Lutowiska wniosła o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania. Strona skarżąca zarzuciła naruszenie: - art. 10 § 1 i art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm., dalej: "K.p.a.") w związku z art. 91 ust. 5 ustawy o samorządzie gminnym polegające na naruszeniu zasady czynnego udziału strony w postępowaniu poprzez zaniechanie wezwania skarżącego do uzupełnienia braków dokumentacji planistycznej oraz nieodniesienie się do wyjaśnień Gminy formułowanych na etapie postępowania nadzorczego; - art. 28 w związku z art. 20 ust. 1 upzp W uzasadnieniu skargi podano, że projekt zatwierdzonego planu został sporządzony z dochowaniem obowiązujących procedur wynikających z ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Po wszczęciu postępowania nadzorczego Wójt Gminy Lutowiska przedstawił Wojewodzie wyjaśnienia stanu faktycznego oraz wyraził gotowość uzupełnienia braków w dokumentacji formalno-prawnej, mimo braku takiego wezwania ze strony organu nadzoru. Zaniechanie wezwania Gminy do uzupełnienia dokumentacji skutkowało natomiast oceną niepełnej dokumentacji planistycznej, tym bardziej, że braki wyszczególnione w zaskarżonym rozstrzygnięciu mogły zostać bez przeszkód uzupełnione. Ogłoszenia opublikowane w BIP nadal znajdują się na stronie internetowej Gminy (w zakładce "archiwum"), zatem organ fakt zamieszczenia tych ogłoszeń mógł łatwo potwierdzić. Wskazując zaś § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury podano, że przepis ten nie przewiduje konieczności dostarczenia projektu planu z etapu uzgodnień i jego wyłożenia. Niemniej jednak projekt ten przekazany został Wojewodzie w celu uzgodnienia pismem z dnia 6 czerwca 2013 r., oraz Wydziałowi Infrastruktury Podkarpackiego Urzędu Wojewódzkiego. Nad rozwiązaniami przyjętymi w planie odbyła się dyskusja publiczna, a zatem zainteresowane strony miały możliwość zapoznania się z projektem planu w wyznaczonym czasie, co z kolei czyni zadość wymogowi udziału społeczeństwa w przyjmowaniu dokumentu. Wskazując na art. 20 ust. 1 upzp skarżąca Rada Gminy podniosła, że plan miejscowy nie może naruszać ustaleń studium, a nie być zgodny ze studium w rozumieniu organu nadzoru, tj. być w istocie powieleniem części graficznej studium. Na terenie Gminy Lutowiska obowiązuje Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Lutowiska (dalej: "Studium") przyjęte uchwałą Rady Gminy Lutowiska z dnia 8 maja 2013 r. nr XXVI/145/2013. Zdaniem skarżącego uznanie obszaru objętego planem (2-R) za niezgodny ze Studium dokonano w związku z analizą fragmentu tego Studium. Analiza całości Studium prowadzi zaś do wniosków zgoła odmiennych – teren objęty planem zlokalizowany jest w strefie rolniczo – krajobrazowej z zabudową, oznaczoną jako "C". W obszarze tym wprowadzono m.in. zakaz zabudowy na stokach o powierzchni większej niż 15°, zakaz wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu oraz zakaz dokonywania trwałych zmian stosunków wodnych. Wobec powyższego teren oznaczony w planie jako 2-R został uznany za nieodpowiedni do zabudowy, m.in. na występowanie jarów o głębokości do 3m, nachylenie stoków do 20%, występowanie wody oraz siedlisk wilgotnych pastwisk, a także przebiegającą linię energetyczną, która wprowadza ograniczenia w zabudowie. W skardze wskazano, że organem kompetentnym do ostatecznego stwierdzenia, że plan miejscowy nie narusza studium jest rada gminy, a nie organ nadzoru. Studium nie jest aktem prawa powszechnie obowiązującego, lecz stanowi jedynie akt kierownictwa wewnętrznego, a podstawą działań nadzorczych może być tylko akt prawa powszechnie obowiązującego. Nawet gdyby uznać, że ustawodawca upoważnił wojewodę do badania, czy plan miejscowy nie narusza ustaleń studium, to organ nadzoru nie może zastępować organów gminy w takiej ocenie, a zastosowanie środka nadzorczego nie może doprowadzić do faktycznego przejęcia kompetencji rady przez wojewodę, a tym samym ingerencji w politykę przestrzenną gminy. Wskazując na naruszenie art. 28 upzp w zaskarżonym rozstrzygnięciu skarżąca podała, że obszar oznaczony symbolem MN, UT pośrednio ma określoną powierzchnię zabudowy w stosunku do powierzchni działki, poprzez określenie pozostałych parametrów i wskaźników zabudowy, w tym m.in. minimalnej i maksymalnej intensywności zabudowy, rozumianej zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 6 upzp jako "wskaźnika powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej", linii zabudowy, minimalnej powierzchni czynnej biologicznie, wysokości zabudowy oraz maksymalnej ilości kondygnacji naziemnych. Zdaniem skarżącego na podstawie powyższych wskaźników wielkość powierzchni zabudowy może zostać obliczona przez podmiot wykonujący uchwałę. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Podkarpacki wniósł o jej oddalenie. Zaznaczył, że wszczynając postępowanie nadzorcze w niniejszej sprawie przekazał Gminie informacje o brakach w dokumentacji, jednakże Gmina braków tych nie uzupełniła. Zdaniem organu w postępowaniu nadzorczym brak jest podstaw do zastosowania art. 64 § 2 K.p.a., gdyż przepis ten dotyczy wszczęcia postępowania administracyjnego na skutek podania wniesionego przez stronę, zaś postępowanie nadzorcze jest wszczynane z urzędu. Ponadto niemożliwe jest zastosowanie sankcji określonej w powyższym przepisie (pozostawienie bez rozpoznania), bowiem organ jest obowiązany prowadzić postępowanie nadzorcze pomimo braków dokumentacji przedłożonej przez organ gminy. Zdaniem Wojewody obowiązek należytego udokumentowania przeprowadzenia wszystkich czynności dotyczących postępowania określonego art. 17 upzp ciąży na organie sporządzającym plan miejscowy. Uczestnictwo Wojewody w opiniowaniu projektu planu w zakresie ewentualnej kolizji jego ustaleń z zadaniami rządowymi pozostaje bez związku z kompletnością dokumentacji planistycznej, z którą mają prawo zapoznać się wszyscy zainteresowani. Ponadto z art. 20 ust. 2 upzp wynika, że dokumentacja prac planistycznych winna być przedłożona wojewodzie wraz z uchwałą, zatem nie ma żadnych podstaw do wystosowania w tej sprawie wezwania do gminy. Odnosząc się do zarzutu braku kompetencji do oceny zgodności planu z ustaleniami studium podniesiono, że wymóg stwierdzenia takiej zgodności jest bezwarunkowy i nie jest to wyłącznie wymóg formalny, wynika z art. 20 ust. 2 upzp. Wojewoda wskazał, że w ramach strefy funkcjonalnej "C" Studium wyznaczono tereny funkcjonalne, które doprecyzowują kierunki zagospodarowania terenu oraz wskaźniki zabudowy i zagospodarowania terenu jako wytyczne do uszczegółowienia w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego. W katalogu terenów funkcjonalnych znajduje się m.in. teren zabudowy mieszkalno-usługowej (MU), na którym zgodnie z założeniami Studium nie uwzględniono możliwości zagospodarowania terenu jako rolniczego. W strefie "C" znajdują się bowiem inne tereny funkcjonalne, które w swoich ustaleniach przewidują zagospodarowanie terenów rolnych (teren oznaczony symbolem R). Stanowi to wypełnienie ogólnych ustaleń dla strefy poprzez wskazanie konkretnych terenów, o wybranych kierunkach rozwoju. Argumenty związane z oparciem zaskarżonego rozstrzygnięcia na fragmentach Studium nie ma oparcia w sytuacji faktycznej, bowiem wyszczególnione przez Gminę zapisy Studium stanowią w istocie uzupełnienie lub doprecyzowanie sposobu zagospodarowania terenu w zakresie funkcji usługowej i mieszkaniowej, a nie wprowadzenie innych funkcji dla wskazanych terenów. Wskazano ponadto, że obowiązek ustalenia wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy do powierzchni działki lub terenu wynika z mocy prawa i wskaźnik taki winien być ustalony wprost. W przypadku bowiem gdy ustalenia dotyczące wielkości zabudowy dopuszczają więcej niż jedną kondygnację, wówczas ustalenie maksymalnej i minimalnej intensywności zabudowy nie będzie tożsame z ustaleniem powierzchni zabudowy, a co za tym idzie pozostaje zupełna dowolność w zakresie tego wskaźnika. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zadaniem sądów administracyjnych, realizowanym w oparciu o art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) jest kontrola działalności administracji publicznej sprawowana pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta, z mocy art. 3 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.) – zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., obejmuje również akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 P.p.s.a., stanowiący, że Sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Po rozpoznaniu sprawy w powyższych aspektach Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze nie narusza prawa, a zatem skarga podlega oddaleniu. Zasadniczą podstawą jego wydania był zarzut naruszenia art. 20 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ("upzp"). Podzielając stanowisko Wojewody w tym zakresie w pierwszej kolejności należy wskazać na założenia planowania przestrzennego w gminie, zawarte w ww. ustawie. Podstawowym dokumentem określającym politykę przestrzenną gminy jest studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Studium jest aktem polityki wewnętrznej gminy, w którym z jednej strony określa się uwarunkowania zagospodarowania przestrzennego gminy (m.in. geograficzne, demograficzne, przyrodnicze, ekonomiczne), a z drugiej strony określa długofalową politykę przestrzenną gminy. Pełni ponadto również funkcję koordynującą ustalenia przyszłych planów miejscowych. Studium zawiera dwa rodzaje ustaleń, tj. ustalenia (dane) uwzględniane (art. 10 ust. 1 upzp) i ustalenia określane (art. 10 ust. 2 upzp). Pierwszy rodzaj ustaleń zawartych w studium charakteryzuje dotychczasowy stan zagospodarowania przestrzeni w danej gminie. Ich uwzględnienie jest konieczne, aby możliwe było właściwe określenie polityki gminy na przyszłość, tj. określenie kierunków zmian w przestrzeni, zasad jej zagospodarowania, w tym różnego rodzaju obszarów. Drugi rodzaj ustaleń, jakie zawiera studium, określają cele i zadania w zakresie kierunków przestrzennego zagospodarowania gminy oraz sposoby ich realizacji (P. Sosnowski, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2014). Konkretyzacją założeń studium jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, uchwalany przez radę gminy po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium (art. 20 ust. 1 upzp). Ustalenia studium są wiążące dla organu gminy przy sporządzaniu planu (art. 9 ust. 4 upzp), jednakże zaznaczyć należy, że stopień związania planu miejscowego ustaleniami studium uzależniony jest od szczegółowości zapisów studium. Oznacza to, że związanie może być silniejsze lub słabsze, a stopień związania zależy od woli organu uchwalającego studium i odnosi się do szczegółowości zapisów studium. Uszczegółowienie to nie oznacza natomiast możliwości dowolnej zmiany przeznaczenia tych obszarów, bowiem zapisy planu nie mogą doprowadzić do modyfikacji kierunków i wskaźników zagospodarowania przestrzennego (zob. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 20 marca 2012 r., II SA/Wr 886/12 – dostępny na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpoznawanej sprawie Wojewoda stwierdził wadliwość planu, związana z faktyczną zmianą przeznaczenia terenu oznaczonego w planie jako 2-R w stosunku do przeznaczenia tego obszaru określonego w Studium. Obszar objęty uchwalonym planem miejscowym zlokalizowany jest na terenie oznaczonym w Studium jako C – strefa rolniczo-krajobrazowa z zabudową i w całości pokrywa się z wyszczególnionym w tej strefie obszarem oznaczonym jako MU. Zgodnie z ustaleniami Studium, obszar MU stanowi tereny zabudowy mieszkalno – usługowej z dopuszczeniem zabudowy rekreacji indywidualnej i sezonowej bazy noclegowej. Jako funkcję podstawową przyjęto zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, usługi z zakresu turystyki z dopuszczeniem zabudowy rekreacji indywidualnej i sezonowej turystycznej bazy noclegowej oraz usługi komercyjne, w szczególności usługi handlu, gastronomii, rozrywki i rzemieślnicze. Jako funkcje uzupełniającą przyjęto usługi inne niż funkcji podstawowej, w tym usługi publiczne, zieleń publiczna, tereny sportu i rekreacji oraz niezbędne do prawidłowego funkcjonowania tych terenów urządzenia infrastruktury technicznej i komunikacja (str. 30 Studium). Tym samym przeznaczenie terenu wchodzącego w skład obszaru MU, jako terenu rolniczego stanowi naruszenie ustaleń Studium, a zatem narusza art. 20 ust. 1 upzp. Zarówno w funkcji podstawowej jak i uzupełniającej Studium nie przewiduje zagospodarowania terenów wchodzących w skład obszaru MU jako tereny rolnicze. Zwłaszcza że na obszarze strefy C wyszczególniono obszary terenów rolnych i zieleni nieleśnej z zakazem zabudowy i zalesień (Re), tereny rolne i zieleni nieleśnej z ograniczonym dostępem zabudowy i zalesień (R) oraz tereny rolne i zieleni nieleśnej z dopuszczeniem zabudowy zalesień (Rm). W sytuacji gdy uwarunkowania geograficzne utrudniają bądź uniemożliwiają zabudowę, a teren taki wchodzi w skład obszaru przeznaczonego w studium tylko i wyłącznie pod zabudowę lub usługi, studium takie może zostać zmienione zgodnie z art. 27 upzp. Niedopuszczalne jest natomiast przyjęcie uchwały zatwierdzającej plan miejscowy niezgodny z ustaleniami studium argumentując, że realizacja założeń studium na danym obszarze jest w zasadzie niemożliwa z przyczyn obiektywnych (jak np. duże nachylenie stoku), bowiem w istocie przesądza to wprost o błędnych założeniach bądź wewnętrznej sprzeczności takiego studium. Nie sposób przyznać racji wywodzonym w skardze twierdzeniom, że zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze stanowi niedozwoloną ingerencję w politykę przestrzenną gminy. Skarżąca zdaje się nie dostrzegać idei postępowania nadzorczego, w którym organ nadzoru jest zobligowany do stwierdzenia z urzędu nieważności uchwał naruszających prawo. O stwierdzeniu nieważności uchwały zatwierdzającej plan miejscowy nie przesądza odmienna koncepcja polityki przestrzennej gminy wywodzona przez organu nadzoru, lecz niezgodność uchwały z założeniami studium stanowiąca naruszenie art. 20 ust. 1 upzp, a więc swoista wewnętrzna sprzeczność polityki przestrzennej gminy. Wydanie rozstrzygnięcia nadzorczego nie stanowi przejęcia kompetencji rady gminy, a jedynie kontrolę prowadzenia polityki przestrzennej gminy pod względem zgodności z obowiązującymi przepisami. Zasadnie tez Wojewoda postawił zarzut naruszenia art. 28 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, związany z uznaniem, że brak ustalenia wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy stanowi naruszenie zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z treścią § 4 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury, ustalenia dotyczące parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu powinny zawierać w szczególności określenie linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu, w tym udziału powierzchni biologicznie czynnej, a akże gabarytów i wysokości projektowanej zabudowy oraz geometrii dachu. Ponadto w myśl art. 15 ust. 1 pkt 6 upzp, w planie miejscowym określa się obowiązkowo m.in. maksymalną i minimalną intensywność zabudowy jako wskaźnik powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej. Uznać zatem należy, że obowiązek zamieszczenia takiego wskaźnika wynika z przepisów prawa i stanowi on jeden z podstawowych współczynników, których ustalenie stanowi faktyczną realizację władztwa planistycznego gminy. Winien być przy tym ustalony wprost i w sposób czytelny, tak aby na obszarze obowiązywania planu możliwe było w sprawdzenie czy zamierzona inwestycja może faktycznie zostać na danym terenie zrealizowana. Powyższe uchybienia stanowiły naruszenie zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co słusznie wykazał rozpatrujący sprawę Wojewoda, a w konsekwencji wyeliminował wadliwą uchwałę z obiegu prawnego. Sąd nie podziela jednakże wyrażonego w zaskarżonym rozstrzygnięciu nadzorczym poglądu, iż brak przekazania wraz z uchwałą pełnej dokumentacji planistycznej wymaganej art. 17 upzp uniemożliwił organowi nadzoru ocenę prawidłowości przeprowadzenia procedury, a tym samym stanowi o naruszeniu art. 28 w zw. z art. 17 upzp. Słuszne jest stanowisko Wojewody, o ile wskazuje, że obowiązkiem organu gminy było przekazanie pełnej dokumentacji planistycznej wraz z uchwałą. Zgodnie z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wykonanie czynności, o których mowa w art. 17 upzp dokumentuje się poprzez sporządzenie dokumentacji prac planistycznych, składającej się z wymienionych w tym przepisie w pkt 1-20 dokumentów. Obowiązek przekazania dokumentacji wojewodzie wynika natomiast z art. 20 ust. 2 upzp. Nie przekazując pełnej dokumentacji prac planistycznych wraz z uchwałą Gmina Lutowska naruszyła więc niewątpliwie ww. przepis. Rzeczą Wojewody było jednak wezwanie o nadesłanie brakujących materiałów i zweryfikowanie prawidłowości zastosowanej procedury planistycznej. W tym zakresie Sąd nie podziela jednak zarzutów skargi co do naruszenia art. 10 § 1 i art. 64 § 2 K.p.a. w zw. z art. 91 ust. 5 ustawy o samorządzie gminnym. Postępowanie nadzorcze określone w rozdziale 10 ustawy o samorządzie gminnym prowadzone jest zawsze z urzędu, co oznacza, że w przypadku stwierdzenia niezgodności uchwały z prawem organ nadzoru jest zobowiązany do stwierdzenia jej nieważności (art. 91 ust. 1 ww. ustawy). Nie jest ono uzależnione w żadnym stopniu od wniosku innego organu bądź strony legitymującej się interesem prawnym, a jedyną "uznaniowością" przyznaną przepisami jest możliwość wskazania, że daną uchwałę wydano z naruszeniem prawa w przypadku stwierdzenia jego nieistotnego naruszenia (art. 91 ust. 4). Zgodnie z art. 91 ust. 5 ww. ustawy, przepisy K.p.a. stosuje się odpowiednio w postępowaniu nadzorczym. Stosowanie przepisów odpowiednio oznacza stosowanie przepisów wprost albo z pewnymi modyfikacjami uwzględniającymi specyfikę danego postępowania, albo nawet niestosowanie określonych przepisów, jeśli przepisy określonej ustawy zawierają własne uregulowanie danej kwestii. W postępowaniu nadzorczym organ może korzystać z instytucji postępowania wyjaśniającego, występujących w postępowaniu jurysdykcyjnym, takich jak wyjaśnienia składane na wezwanie organu (art. 50, 52, 54 K.p.a.), czy nawet postępowanie dowodowe (art. 75 i nast. K.p.a.). Nie oznacza to jednak obowiązku po stronie organu nadzoru prowadzenia postępowania dowodowego, gdyż to organie gminy ciąży obowiązek należytego wykazania, że podczas uchwalania planu miejscowego dochowano procedury określonej ustawą. Mając na uwadze powyższe, zarzut naruszenia art. 64 § 2 K.p.a. uznać należało za niezasadny, bowiem przepis ten odnosi się wyłącznie do postępowania wszczynanego na wniosek strony. Słusznie podniósł organ nadzoru, że rygor przewidziany we wskazanym przepisie nie może mieć zastosowania do postępowań nadzorczych z uwagi na ich bezwzględny charakter, co wyklucza wezwanie organu gminy do uzupełnienia nadesłanej dokumentacji w oparciu o art. 64 § 2 K.p.a. Za niezasadny Sąd uznał również zarzut naruszenia art. 10 K.p.a. Pismem z dnia 25 lutego 2014 r. Wojewoda poinformował skarżącą o wszczęciu postępowania zmierzającego do stwierdzenia nieważności uchwały podjętej w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w dniu 28.02.2014 r. Wójt Gminy Lutowiska skierował pismo wyjaśniające. Reasumując stwierdzić należy, że ostatnio podniesiona kwestia braków w dokumentacji planistycznej nie miała jednak wpływu na wynik sprawy, jako że zasadniczą przyczyną stwierdzenia nieważności uchwały Rady Gminy Lutowiska nr XXXIV/188/2014 z dnia 29 stycznia 2014 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Lutowiska "Skorodne 3" było stwierdzenie przez Wojewodę Podkarpackiego naruszenia art. 20 i art. 28 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z wszystkich tych przyczyn Sąd uznał, iż zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze prawa nie narusza, co skutkowało oddaleniem skargi w oparciu o art. 151 P.p.s.a.