II SA/Rz 596/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Maciej Kobak Sędziowie WSA Joanna Zdrzałka WSA Piotr Godlewski /spr./ po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 lipca 2021 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w [...] na uchwałę Rady Miasta z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - skargę oddala - II SA/Rz 596/21 Uzasadnienie Przedmiotem skargi Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w [....] jest uchwała Rady Miasta [...] z [...] stycznia 2021 r. nr [...] w sprawie uchwalenia Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego nr [...] r. na osiedlu [...] w [...] - część ii, dalej "MPZP". W podstawie prawnej zaskarżonej uchwały powołano art. 18 ust. 2 pkt 5 i art 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2020 r., poz. 173 ze zm., dalej: u.s.g.) oraz art.. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2021 r., poz. 741 ze zm., dalej: u.p.z.p.) i stwierdzono, że nie zostają naruszone ustalenia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta [...], uchwalonego uchwałą Rady Miasta z [...] lipca 2000 r. nr [...], dalej: "Studium". Zaskarżając uchwałę w całości Spółdzielnia zarzuciła obrazę przepisów prawa materialnego, a to: a) art. 6 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p. poprzez pozbawienie skarżącej możliwości zabudowy nieruchomości w sposób zgodny z treścią ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy z dniem 13 grudnia 2019 r., co skutkowało naruszeniem przez Radę Miasta zakresu władztwa planistycznego gminy, b) art. 19 ust. 1, art. 20 ust 1 w zw. z art. 16 ust. 1 u.p.z.p. poprzez niestwierdzenie konieczności dokonania zmian w projekcie planu sporządzonego przez prezydenta miasta i podjęcie uchwały w sytuacji, gdy projekt planu został sporządzony w nieodpowiedniej skali, w sposób sprzeczny z art. 16 ust. 1 u.p.z.p., c) art. 20 ust. 1 u.p.z.p. poprzez podjęcie uchwały w sytuacji, gdy projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego naruszał ustalenia przyjęte w Studium, d) art. 20 ust. 1 u.p.z.p. poprzez podjęcie zaskarżonej uchwały w sytuacji, gdy uwagi do planu miejscowego zostały rozpatrzone przez Radę Miasta w sposób nieprawidłowy, z naruszeniem tego przepisu. Skarżąca jest właścicielem nieruchomości na obszarze objętym planem, a to działek 3749/1, 3749/2, 3762/1 obr. [...] w [...], z czego wywodzi swój interes prawny do zaskarżenia uchwały, w rozumieniu art. 101 ust. 1 u.s.g. Zgodnie z art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Prezydent Miasta [...] decyzją znak [...] ustalił warunki zabudowy dla nieruchomości objętej zaskarżoną uchwałą, która decyzją z [...] listopada 2019 r. nr [...], została przeniesiona na skarżącą. W oparciu o tę decyzję spółdzielnia przystąpiła do realizacji inwestycji i wystąpiła z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę oraz zawarła stosowną umowę z wykonawcą robót. Uchwalenie MPZP, który zmienia warunki zagospodarowania terenu, a przez to uniemożliwia realizację inwestycji zgodnie z ostateczną decyzją o warunkach zabudowy, w sposób oczywisty narusza interes prawny skarżącej, wynikający z prawa do zabudowy nieruchomości zgodnie z warunkami zabudowy wynikającymi z tej decyzji i prowadzi do uznania, że doszło do naruszenia zasad sporządzania planu w zakresie poszanowania interesu prywatnego właściciela takiej nieruchomości. W tym stanie sprawy stwierdzić należy, że skarżącej przysługuje w niniejszej sprawie interes prawny do wystąpienia ze skargą, a przedmiotowa uchwała wobec niedostatecznego uwzględnienia interesu właściciela nieruchomości, a przez to naruszenia zasady proporcjonalności przy ograniczeniu prawa własności, narusza prawa w stopniu, który powinien skutkować stwierdzeniem jej nieważności w tym zakresie. Z treści art. 28 ust. 1 u.p.z.p. wynika, że sądowa kontrola zgodności uchwał planistycznych rady gminy odbywa się w oparciu o kilka kryteriów, a to: zasad sporządzania planu miejscowego, trybu ich sporządzania oraz właściwości organów w tym zakresie, a istotne naruszenie tych zasad powodują konieczność stwierdzenia nieważności uchwał rady gminy w całości lub części. Zgodnie z art. 16 ust. 1 u.p.z.p. plan miejscowy sporządza się w skali 1:1000, a wyłącznie w przypadkach szczególnie uzasadnionych wyjątkowo dopuszcza się sporządzenie planu w skali 1:2000. W niniejszej sprawie projekt planu został bez żadnego uzasadnienia sporządzony w skali 1:2000, co już samo w sobie świadczy o jego wadliwości i stanowi o istotnym naruszeniu zasad jego sporządzania i uzasadnia stwierdzenie nieważności planu miejscowego w tym zakresie. Wymogi dotyczące skali planu miejscowego, określone w art. 16 ust. 1 u.p.z.p. nie są zatem jedynie technicznymi normami, ale mają głębokie uzasadnienie, wynikające z przyjętej w tej ustawie zasady bezpośredniego stosowania planu miejscowego. Kolejno uzasadniając zarzut art. 20 ust. 1 u.p.z.p. polegający na sprzeczności ustaleń przyjętych w pianie z obowiązującym Studium skarżąca wskazała, że niektóre z rozwiązań przyjętych w pianie są sprzeczne z założeniami lub parametrami zabudowy, jakie dla tego obszaru przewiduje obowiązujące studium. Jest to o tyle istotne, że zgodnie z pkt 4.2.1.2. ujętym w załączniku nr 96 do uchwały Rady Miasta dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w sprawie uchwalenia 12 zmian Studium, ustalając wytyczne dla miejscowego planu zagospodarowania przyjęto, że ustalone w tych planach parametry i wskaźniki urbanistyczne nie mogą przekraczać wartości granicznych określonych w Studium,, Tymczasem w § 15 ust. 2 pkt 4 uchwały przyjęto intensywność zabudowy działki w wartości odmiennej niż przyjęta dla tego obszaru (U 07) w studium (str. 50 zał. 96 do uchwały). Ponadto obowiązujące Studium przewidywało, że na terenie osiedla w części [...], której dotyczy MPZP, zostały wyznaczone obszary wchodzące w skład systemu zieleni miejskiej, w tym m.in. o funkcji ekologicznej, związanej z potokiem [...], obszar ZP03, który zgodnie z założeniami Studium przewidywał na tym terenie wykonanie zieleni urządzonej, z ewentualnym dopuszczaniem ciągów pieszych i komunikacji wewnętrznej związanej z przekraczaniem potoku oraz budowli związanych z regulacją potoku. W zaskarżonej uchwale nie uwzględniono tych założeń, przewidując w tym miejscu wykonanie drogi publicznej klasy lokalnej, co wiąże się z likwidacją terenu zielonego. Ponadto, po myśli Studium (załącznik nr 82 i 72) teren objęty zaskarżonym planem miejscowym zawiera istotne walory i znaczenie krajobrazowe i punkty widokowe, a lokalizując zabudowę należy zachować istniejące punkty widokowe z poziomu terenu lub z obiektów ogólnodostępnych, w tym z wniesienia w rejonie ul. [...] - widok na [....], które to ustalenia nie zostały w zaskarżonym planie uwzględnione. Skarżąca odwołała się do wyroku NSA o sygn. akt II OSK 2635/13, w którym sąd ten zwrócił uwagę, że choć dyrektywy wykładni językowej nie dają jednoznacznej odpowiedzi na pytanie, w jakiej formie następować ma rozpatrzenie uwag do projektu planu, których listę organ wykonawczy gminy przekazuje radzie zgodnie z art. 17 pkt 14 u.p.z.p., to wykładnia art. 20 ust. 1 tej ustawy dokonana z uwzględnieniem celu i funkcji normy zawartej w tym przepisie pozwala stwierdzić, że powinno to następować poprzez czynność odrębną od uchwalenia planu i poprzedzającą jego uchwalenie, aby ewentualnie uwzględnione uwagi zawrzeć w projekcie planu i w razie potrzeby ponowić czynności planistyczne w niezbędnym zakresie (art. 19 ustawy). Akt zawierający rozstrzygnięcie o sposobie rozpatrzenia uwag może zatem stanowić załącznik do uchwały w sprawie planu, jednakże uwagi powinny zostać poddane indywidualnym głosowaniom i na tej podstawie powinna zostać stworzona lista uwag uwzględnionych przez radę, które wójt (burmistrz, prezydent miasta) powinien uwzględnić w planie oraz uwag nieuwzględnionych. Uchwała zawierająca rozstrzygnięcie w sprawie uwag będzie mogła tym samym stanowić załącznik do uchwały w sprawie planu. Ponieważ ustawodawca nie narzucił, jak powinna działać rada, rozpatrując poszczególne uwagi, a następnie podejmując uchwałę co do sposobu rozstrzygnięcia w kwestii danej uwagi, właściwe jest ujęcie tego etapu postępowania w protokole z sesji poświęconej realizacji art. 20 ust. 1 u.p.z.p. Każda ze zgłoszonych uwag musi być rozpatrzona indywidualnie, a w konsekwencji rozstrzygniecie w tym zakresie także musi mieć charakter indywidualnej uchwały, co nie miało miejsca w trakcie sesji Rady Miasta w dniu [...] stycznia 2021 r. Mając na uwadze, że zaskarżona uchwała Rady Miasta została podjęta z istotnym naruszeniem zasad sporządzania planu miejscowego oraz trybu jego sporządzania, a zwłaszcza wadliwa była procedura rozpatrzenia uwag do projektu planu miejscowego, zasadnym jest wniosek o stwierdzenie jej nieważności w całości, ewentualnie stwierdzenie jej nieważności w części dotyczącej terenu oznaczonego w planie jako teren U.2 oraz o zwrot od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, w tym kosztów ewentualnego zastępstwa procesowego. Rada Miasta [...] w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie. Organ wskazał, że budzi wątpliwość wykazanie przez skarżącą interesu prawnego do zaskarżenia całej uchwały w sytuacji, gdy skarżąca, jak sama wskazuje w treści skargi, jest właścicielem wyłącznie trzech nieruchomości położonych w obszarze planu. Tereny skarżącej spółdzielni, która wnosi o unieważnienie całości uchwały Rady Miasta, wynoszą łącznie ok. 0,37 ha i stanowią zaledwie 0,67% powierzchni uchwalonego planu (powierzchnia całego planu wynosi bowiem około 55 hektarów). Wskazywane w uzasadnieniu skargi przystąpienie do realizacji inwestycji - w tym podpisanie umowy z wykonawcą - także budzi wątpliwości gdyż na zamierzenie inwestycyjne nie została wydana jeszcze decyzja o pozwoleniu na budowę, a wszelkie okoliczności podnoszone przez skarżącą w tym zakresie są jedynie niczym niepotwierdzonymi twierdzeniami. Zgodnie z treścią art. 3 ust. 1 u.p.z.p., kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie m. in. miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego należy do zadań własnych gminy. Zgodnie z utrwalonym w tym zakresie orzecznictwem sądowym w niektórych przypadkach ustalenia planu mogą ingerować w interesy prywatne podmiotów, w sposób odbierany przez nich jako niekorzystny, jednak nie stanowiąc naruszenia władztwa planistycznego, poprzez pozbawienie strony możliwości zagospodarowania działki zgodnie z jej oczekiwaniami). Ograniczenia wykonywania prawa własności, wynikające z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, są prawnie dopuszczalne. Akt ten, ustalając możliwość lub zakazy prawa zabudowy danej nieruchomości, zawiera ograniczenia we władztwie nad gruntem, określa przez to granice interesu prawnego danej jednostki i wyznacza jej zakres możliwości korzystania z. gruntu. I. Zarzut naruszenia art. 6 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p. Rada Gminy nie naruszyła zasady proporcjonalności, co zdaniem skarżącej skutkuje pozbawieniem możliwości zabudowy działek stanowiących własność skarżącej zgodnie z treścią decyzji o warunkach zabudowy. Ustawodawca, w art 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. wprost przewiduje sytuację, że może być uchwalony plan, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji ustalającej warunki zabudowy. Decyzja o warunkach zabudowy, wskazana w skardze z dnia [...] marca 2021 r. nr [...], wydana została na zamierzenie inwestycyjne pn. "budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym, miejscami postojowymi, układem komunikacji wewnętrznej" na działkach nr 3762/1, 3749/2 obr. [....]. Postanowienia decyzji nie mogły w całości zostać uwzględnione w planie ponieważ różnią się od ustaleń MPZP. Różnice dotyczą w szczególności udziału funkcji mieszkaniowej w budynku czy zasad dostępności komunikacyjnej. Decyzja nie uwzględnia lokalizacji funkcji usługowej w parterze budynku, a także zakłada docelową dostępność komunikacyjną do tego budynku z ul. [...], która na odcinku objętym planem jest użytkiem drogowym o nieregularnej szerokości od 1,5 m do miejscami 3 m i gruntowej nawierzchni. Decyzja zlokalizowana jest na terenie oznaczonym w MPZP symbolem U.2, przeznaczonym pod zabudowę usługową, w szczególności: pod usługi handlowe, gastronomiczne, biurowe, w granicach, którego wydzielono liniami podziału wewnętrznego, m.in. teren [u/mw], na którym dopuszcza się lokalizację zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej z usługami w parterze. Ustalenia MPZP, w myśl art. 15 ust. 1 u.p.z.p. Uwzględniają w tym zakresie kierunki zagospodarowania określone w Studium dla terenu, na którym decyzja została wydana. Studium wskazuje teren, na którego fragmencie została wydana decyzja o istotnym znaczeniu w strukturze funkcjonalno- przestrzennej osiedla korzystny dla lokalizacji usług, którego położenie daje możliwość wykształcenia lokalnego centrum osiedlowego. Z tego powodu usługi komercyjne zostały wskazane jako funkcja dominująca. Studium wymienia również funkcje dopuszczone, które mogą uzupełniać podstawowe przeznaczenie terenu. Wśród nich jest m.in. zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna. Jej lokalizacja jest ograniczona do obszaru wskazanego na załączniku graficznym nr 55 Studium szrafem i obwarowana nakazem uwzględnienia funkcji usługowej co najmniej w parterach budynków wielorodzinnych, czego nie uwzględnia wydana decyzja. Dopuszczenie funkcji mieszkaniowej w Studium nie miało na celu wzbogacenia struktury przestrzennej obszaru Uxvin04. Było natomiast kompromisem pomiędzy potrzebami zapewnienia terenów usługowych niezbędnych dla prawidłowego funkcjonowania rozwijającej się dynamicznie tej części miasta oraz osiedla i zagwarantowanie tym samym satysfakcjonującej jakości życia dla mieszkańców, a uwzględnieniem oczekiwań właścicieli terenu wyrażonych w decyzji o warunkach zabudowy. Celem planu nie może być bowiem wyłącznie wskazywanie terenów przewidzianych pod zabudowę mieszkaniową. Nieodzowne są inne towarzyszące jej funkcje np. usługi, zieleń, które mają wpływ na zaspokojenie co najmniej podstawowych potrzeb mieszkańców. Drugim aspektem, dla którego na terenie należącym do skarżącej przyjęto takie rozwiązania w MPZP było zagadnienie dostępności komunikacyjnej. Plan miejscowy przewiduje inną niż wydana decyzja dostępność komunikacyjną do terenu U.4, w tym terenu [u/mw], na którym skarżąca przewiduje swoją inwestycję, o czym była wielokrotnie informowana. Plan nie przewiduje przekształcenia użytku drogowego, stanowiącego przedłużenie ul. [...], na drogę. Na bazie tego użytku, przez który przebiega "szlak [...]", a także m.in. na niewielkim fragmencie działki nr 3782/1 i nr 3749/2 obr. [....] objętej decyzją wyznaczono w planie teren [kx.I] przeznaczony pod ciąg pieszy w formie ogólnodostępnej przestrzeni publicznej, zgodnie ze wskazaniem Studium. Studium na obszarze Ux mo4 wskazuje bowiem konieczność lokalizacji placu publicznego na trasie [...], tj. na szlaku [....] biegnącym użytkiem drogowym stanowiącym przedłużenie ul. [...], a także ciągu pieszego na ww. trasie (oznaczone na rysunku Studium linią żółtą przerywaną - zał. graficzny nr 55), po którym skarżąca przewiduje dostępność komunikacyjną. Na terenie, wg kierunków określonych w Studium należy wytworzyć układ ogólnodostępnych ciągów komunikacji pieszej wiążących wzajemnie przestrzenie ogólnodostępne (o charakterze publicznym), co znajduje odzwierciedlenie w uchwalonym planie miejscowym. Aby uniknąć kolizji przestrzennych, dostępność do terenu [u/mw] od drogi publicznej plan przewiduje od strony północnej, gdzie wskazano drogę KDD.I jako kontynuację drogi już realizowanej do powstających budynków wielorodzinnych od strony północnej. Duży wpływ na tak przyjętą dyspozycję przestrzenną ma również układ dróg publicznych wskazany w Studium, który nie przewiduje kontynuacji ul. [...] w granicach obszaru objętego planem, po śladzie drogi gruntowej. UL [...] ma zakończyć swój przebieg na skrzyżowaniu projektowanej od strony zachodniej drogi głównej z drogą zbiorczą tworząc w tym miejscu prawidłowe skrzyżowanie dróg publicznych. Kontynuacja ul. [...] po śladzie użytku drogowego, niezależnie od kolizji z projektowanym układem ciągów pieszych na terenie U.2, wymuszałaby zmianę układu skrzyżowania i wprowadzenie drogi KDZ.I pod kątem ostrym do drogi KDG. Właściwe projektowanie skrzyżowań dróg publicznych powinno, zgodnie z § 80 pkt. 1 i 2 - Rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U.2016.0.124 tj.) uwzględniać kąt przecięcia osi dróg zbliżony do kąta 90°, skrzyżowanie osi dróg pod kątem ostrym znacznie pogarsza bezpieczeństwo ruchu drogowego. Również nieprawidłowym, ze względu na zachowanie prawidłowych odległości między skrzyżowaniami, byłoby pozostawienie skrzyżowania w zaprojektowanej formie i uzupełnienie układu drogowego o drogę dziś będącą drogą gruntową - przedłużeniem ul. [...]. Ustępstwo takie na rzecz drogi o niskiej kategorii byłoby daleko nieadekwatne do korzyści jakie miałaby przynieść realizacja takiej drogi także dla pozostałych terenów zabudowy, w tym mieszkaniowej. Realizacja nowej zabudowy mieszkaniowej, w tym mieszkań społecznych w ramach rządowego programu "Mieszkanie Plus" (około 800 mieszkań) może wygenerować znaczny ruch związany z pojawieniem się tam w przyszłości co najmniej 2,500 tys. nowych mieszkańców. W trakcie procedowania planu organ nie kierował się wyłącznie interesem publicznym, ale brał także pod uwagę interes prywatny właścicieli nieruchomości. W toku prac nad projektem planu, w wyniku rozmów z zainteresowanymi, wielokrotnie wprowadzano zmiany w projekcie, które miały na celu usatysfakcjonować stronę skarżącą. Polegały one m.in. na korekcie przebiegu ciągu pieszego [kxl] w taki sposób, aby "ominąć" projektowane przez skarżącą, w opracowywanym równolegle z planem miejscowym projekcie zagospodarowania terenu, miejsca postojowe, czy na korekcie linii zabudowy, która umożliwiałaby lokalizację budynku wielorodzinnego. W planie, mając na uwadze postanowienia decyzji o warunkach, dopuszczono również tymczasowy sposób dostępności komunikacyjnej do terenu [u/mw], po terenie ciągu pieszego [kx.I], do czasu realizacji dróg publicznych KDZ lub KDD.I, dając czas skarżącej na dostosowanie zagospodarowania do ustaleń planu. Mając na uwadze interes prawny skarżącej uwzględniono, w zakresie w jakim nie kolidowało to z ideą planu i Studium, również uwagę skarżącej złożoną wtoku procedury formalno-prawnej opracowania planu, aby dopuścić na terenie ciągu pieszego [kx.2] kondygnacje podziemne. MPZP nie uniemożliwia realizacji inwestycji skarżącej, ale jedynie ją modyfikuje. Z tych też wyżej naprowadzonych względów bezpodstawne jest twierdzenie, że uchwała w niedostatecznym stopniu uwzględnia interes właściciela nieruchomości. Ponadto decyzja o warunkach zabudowy ma charakter deklaratoryjny i nie przyznaje wnioskodawcy żadnych dodatkowych praw i obowiązków, poza określeniem warunków, na jakich ma być zagospodarowany obszar, objęty wnioskiem. Konstrukcja decyzji o warunkach zabudowy nie powoduje stabilizacji procesu inwestycyjnego. II. Zarzut naruszenia art 19 ust. 1, art. 20 ust. 1 w zw. z art 16 ust. 1 u.p.z.p. Istotnie zgodnie z art. 16 ust. 1 u.p.z.p., plan miejscowy sporządza się, co do zasady, w skali 1:1000. Przytoczony przepis dopuszcza jednak w szczególnie uzasadnionych przypadkach stosowanie skali 1:2000. Rozporządzenie Ministra infrastruktury z dnia 23 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r. Nr 164 poz. 1587), o którym mowa w art. 16 ust. 2 ustawy doprecyzowuje te szczególnie uzasadnione przypadki. Zapis § 6 ust. 1 rozporządzenia dopuszcza mianowicie zastosowanie skali 1:2000 m.in. dla obszarów o znacznej powierzchni, do których należy zaliczyć obszar objęty MPZP (Ok. 55 ha). Jego rozpiętość w kierunku pn-pd wynosi ok. 1500 m. Wydruk rysunku planu w skali 1:1000, ze względu na znaczną powierzchnię nastręczałby wielu kłopotów w jego korzystaniu, bowiem jego wydruk zajmowałby powierzchnię ok. 4 rn2. Z tego powodu przyjęto mniejszą skalę mapy, tj. 1:2000. Mimo popularności i praktyki stosowania i korzystania z nośników elektronicznych nadal grupa osób korzystających z tradycyjnej formy zapoznawania się z dokumentem planu miejscowego jest bardzo duża, zaś przyjęta skala mapy, ze względu na zasób treści rysunku planu, nie obniża jego czytelności pozwalając na jednoznaczne określenie przeznaczenia poszczególnych terenów i zasad ich zagospodarowania wyrażonych w treści rysunku planu. Ustawodawca nie nakłada obowiązku uzasadniania decyzji przyjęcia innej skali mapy. III. Zarzut naruszenia art 20 ust. 1 u.p.z.p. MPZP nie stoi w sprzeczności z zapisami Studium w zakresie założeń lub parametrów zabudowy. Zgodnie z pkt 4.2.1.2 załącznika nr 96 i wskazanymi tam wytycznymi do planów miejscowych: ustalone w planach miejscowych parametry i wskaźniki urbanistyczne nie mogą przekraczać wartości granicznych. Zatem przyjęta w § 15 ust. 2 pkt 4 dla terenu oznaczonego w planie symbolem U.4 wartość intensywności zabudowy działki budowlanej nie jest odmienna od tej przyjętej dla terenu w Studium. Studium w załączniku 96 pkt 5.2.12 określa w ustaleniach dla terenu Uxvm07 intensywność zabudowy nie mniejszą niż 0,05 i nie większą niż 0,6. Wskaźnik intensywności zabudowy działki przyjęty dla terenu usługowego oznaczonego symbolem U.4, w § 15 ust. 2 pkt 4 uchwały, tj. intensywność zabudowy działki budowlanej został określony, jako nie mniejszy niż 0,3 i nie większy niż 0,6. Ustalone w planie minimalne i maksymalne wartości nie są identyczne z tymi wskazanymi w Studium, ale mieszczą się w jego zakresie, a zatem nie są z nimi sprzeczne. Do zadań planu miejscowego należy precyzowanie postanowień Studium. Chybiony jest też kolejny zarzut sprzeczności ustaleń przyjętych w planie ze Studium w zakresie lokalizacji drogi lokalnej na terenie wskazanym w Studium symbolem ZpxVino3, bowiem teren ZPxvnio3 położony jest poza granicami MPZP. Kwestionowana droga lokalna została wyznaczona w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nr [...] na osiedlu [..] w [...] - części I, uchwalonym przez Radę Miasta uchwałą Nr [...] z dnia [...] marca 2019 r. W kwestii niezgodności uchwały z załącznikiem nr 82 Studium pt. lokalne wartości zasobów środowiska kulturowego i krajobrazu (załącznik tekstowy) skarżąca podniosła, że przy opracowaniu planu miejscowego nie uwzględniono wymienionych w zał. nr 82 Studium istotnych walorów krajobrazu i zlokalizowanych na terenie objętych planem punktów widokowych, które to punkty widokowe należy zachować z poziomu człowieka lub z obiektów ogólnodostępnych lokalizując zabudowę, w tym z wzniesienia w rejonie ul. [...] - widok na [...]. Jest to twierdzenie nieprawdziwe. Widok na [...], o którym mowa w zał. nr 82 Studium rozpościera się z wzniesienia, na którym w planie wyznaczono teren U. 1 przeznaczony po usługi publiczne, a więc zgodnie z intencją planu i wykładnią słownika języka polskiego dostępne lub przeznaczone dla wszystkich. Ochrona widoku na [...] jest zapisana w § 12 ust. 2 pkt 10, który mówi, że "kształtując gabaryty i formę obiektów należy uwzględnić istniejącą ekspozycję [...], poprzez realizację ogólnodostępnego tarasu czy platformy widokowej od strony wschodniej". Zakres zaś tego widoku oznaczony jest na rysunku planu. Ochrona widoku n była wytyczną [...] Konserwatora Zabytków do zmiany nr [...] Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta [...] dla terenu przyłączonego do [...] z dniem [...] stycznia 2007 r w części B/l i C (uchwalonego dnia [...] sierpnia 2018 r. uchwałą Nr [...] Rady Miasta [...]). Prawidłowość rozwiązań przyjętych w planie i skuteczność ochrony w tym zakresie potwierdziło pozytywne uzgodnienie Konserwatora Zabytków (pismo Znak: L.dz. [...]). Kolejny punkt widokowy w studium został wskazany z rejonie skrzyżowania dróg publicznych oznaczonych w planie symbolami KDG oraz KDZ 1 (zał. nr 37 Studium pt. lokalne wartości zasobów środowiska kulturowego i krajobrazu). Zostały z niego wyprowadzone dwie osie widokowe: w kierunku północnym i pn.-wschodnim. Plan miejscowy i kierunki zagospodarowania wskazana w Studium na załącznikach graficznym nr 55 oraz tekstowym nr 96 chronią widok wskazany przez pierwszą z nich poprzez wskazanie odpowiedniego rodzaju zagospodarowania, którym w tym przypadku jest droga główna, a więc teren wyłączony z zabudowy kubaturowej, która mogłaby ten widok przesłaniać. Druga oś poprowadzona jest wzdłuż ciągu pieszego wskazanego w studium na załączniku graficznym nr 55, o którym mowa w załączniku tekstowym studium nr 96 w pkt. 5.2.1.2 i akapicie dotyczącym terenu oznaczonego w studium symbolem UXVIIIo4> po śladzie użytku drogowego, będącego przedłużeniem ul. [...]. Oś wskazuje na wzniesienie, na którym, zgodnie z załącznikiem nr 96 studium pkt. 5.2.1.2 i akapicie dotyczącym terenu oznaczonego w studium symbolem UXVIlIo6, należy kształtować zabudowę o wysokich walorach architektonicznych, stanowiącą dominantę przestrzenną. Teren UXVIIIo6 w planie miejscowym został wskazany pod usługi publiczne o charakterze ponadlokalnym, w szczególności sportu, rekreacji, kultury, zatem takie funkcje, które zazwyczaj związane są z charakterystyczną i atrakcyjną formą architektoniczną. Widok na ten teren i przyszłą zabudowę został uwzględniony w planie miejscowym poprzez odpowiednie kształtowanie linii zabudowy na terenie oznaczonym w planie symbolem U.2 wyłączając z zabudowy obszar wskazany przez oś widokową. Na terenie U.2, wzdłuż osi, wyznaczono również ciąg pieszy, aby percepcja widoku możliwa była z poziomu człowieka. Walory krajobrazowe wskazywane przez skarżącą miały duże znaczenie przy podejmowaniu decyzji przestrzennych w planie miejscowym, a wcześniej w Studium. Wykorzystano je w celu atrakcyjnego kształtowania zabudowy która jest przewidziana w studium, a która tworzyć będzie w przyszłości nową jakość w zastanym krajobrazie i stanie się jego integralnym elementem. Z tego powodu wprowadzono m. in. linie zabudowy obowiązujące i nieprzekraczalne, wskazano miejsca lokalizacji dominant przestrzennych i wysokościowych oraz akcentów architektonicznych. Zastosowano również zmienną wysokość obiektów dostosowana do uwarunkowań krajobrazowych i istniejącej zabudowy. Na terenach położonych na zboczach dolin (tereny oznaczone w planie symbolami: MW-U.I oraz MW-2), dla podkreślenia naturalnego ich ukształtowania nakazano gradację wysokości zabudowy w dostosowaniu do spadku terenu. Pozostawiono niezabudowane tereny dolin, przeznaczając je pod zieleń urządzoną i układ drogowy. Bezzasadny jest zarzut niezgodności z załącznikiem nr 69 Studium pt. uwarunkowania wynikające ze stanu i funkcjonowania środowiska przyrodniczego (załącznik tekstowy). Zdaniem skarżącej nie uwzględniono w planie położenia obszaru planu na obszarze wskazanym w studium jako obszar alimentacji systemu przewietrzania miasta, na którym to obszarze zgodnie z zał. 69 Studium pt. uwarunkowania wynikające ze stanu i funkcjonowania środowiska przyrodniczego należy dążyć do tego, aby przez odpowiednie ukształtowanie układu przestrzennego zapewnić możliwie najkorzystniejsze warunki klimatyczno - aerosanitame na obszarze [...]. Skarżąca podnosi, że funkcjonowanie korytarzy systemu przyrodniczego miasta uwarunkowane jest swobodną penetracją wiatrów w ich obrębie oraz zachowaniem obszarów generacji świeżego niezanieczyszczonego powietrza ze szczególnym uwzględnieniem terenów południowych i zachodnich. A tymczasem plan miejscowy przewiduje zabudowę budynkami średniowysokimi. Twierdzenie skarżącej, że występowanie powyższych uwarunkowań daje podstawy do twierdzenia, że plan w tym zakresie jest niezgodny ze Studium jest nieuprawnione. Istotnie obszar objęty planem położony jest w obszarze alimentacji systemu przewietrzania miasta. Podobnie jak zlokalizowane są na nim inne tereny zabudowy położone w sąsiedztwie np. tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej w tym średniowysokiej, np. na oś. [...], w rejonie ul. [...]. Samo położenie nie jest bowiem jednoznaczne z zakazem zabudowy obszaru, a wymaga szczególnego podejścia do podejmowania decyzji przestrzennych i kształtowania tej zabudowy. Uwarunkowania te były jednym z elementów, które zgodnie z art. 10 ust. 1 u.p.z.p. należy uwzględnić w studium. Posłużyły one jako podstawa do wyznaczenia kierunków przyszłego zagospodarowania, w szczególności obszaru objętego planem czego wyrazem są m.in. załącznik graficzny nr 55 i załącznik tekstowy nr 96 Studium (projektowana struktura funkcjonalno-przestrzenna). Wskazano na nich obszary zabudowy z określeniem ich docelowej funkcji, uwzględniającej istniejące uwarunkowania. Wskazano również parametry tej zabudowy, w tym jej maksymalną wysokość. Mając na uwadze rolę jaką obszar pełni wskazano maksymalną intensywność zabudowy oraz minimalny udział powierzchni biologicznie czynnej. Prawidłowość rozwiązań przyjętych w Studium potwierdziła prognoza oddziaływania na środowisko opracowana w toku procedury formalno-prawnej, która identyfikowała potencjalne oddziaływania na środowisko przyjętych kierunków zagospodarowania i ustaleń planistycznych wspomnianego dokumentu, a także pozytywna opinia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. MPZP został opracowany w zgodzie z wyznaczonymi w Studium kierunkami. Przyjęte w planie przeznaczenie terenu jest zgodne funkcjami terenu przewidzianymi w załącznikach: nr 55 i nr 96 Studium. Ustalenia planu mają na celu utrzymanie jak najlepszej jakości środowiska. Wykluczono możliwość lokalizacji produkcji, a także usług należących do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W opracowanym planie ustalając zasady obsługi w zakresie infrastruktury technicznej przyjęto rozwiązania mające na celu zapobieganie i ograniczenie negatywnych oddziaływań na środowisko: dopuszczono źródła ciepła dla ogrzewania zabudowy, nie powodujący pogorszenie stanu powietrza (ciepło systemowe, indywidualne źródła ciepła z wykorzystaniem odnawialnych źródeł energii, gazu ziemnego, energii elektrycznej, ogrzewanie na paliwa stałe uwzględniające przepisy odrębne), odprowadzanie ścieków bytowych i przemysłowych poprzez sieć kanalizacji sanitarnej do miejskiej oczyszczalni ścieków, odprowadzenie wód opadowo - roztopowych z powierzchni utwardzonych dróg i miejsc postojowych do kanalizacji deszczowej. Nie przekroczono wskazanych w Studium parametrów. Niejednokrotnie parametry przyjęte w pianie są korzystniejsze z punktu widzenia ochrony środowiska niż te wskazane w Studium. Jako przykład należy podać, że dla terenów oznaczonych w planie symbolami MW-U.1 i MW-U.2 maksymalna wysokość zabudowy jest niższa niż ta wskazana w Studium o 5 m i wynosi 20 m, a minimalna wymagana powierzchnia biologicznie czynna jest większa o 5% i wynosi 30%. Podobnie w przypadku terenów usługowych U. 1, czy U.2, na których wymagana minimalna powierzchnia biologicznie czynna jest również większa o 5% od minimalnej wartości wymaganej w studium. W planie jako niezabudowane pozostawiono również tereny dolin, które umożliwiają spływ powietrza. Głęboko wcięte doliny zostały wskazane pod układ komunikacyjny, zgodnie z kierunkami określonymi w Studium, a te nieco bardzie rozległe pod zieleń osiedlowej oznaczoną w planie symbolami: ZP.3 oraz ZP.1 i ZP.2. Wyłączone z zabudowy kubaturowej doliny będą umożliwiać spływ powietrza, a te zazielenione wraz z terenami biologicznie czynnymi będą wpływać na zasilanie/alimentację systemu przyrodniczego miasta. Prawidłowość przyjętych rozwiązań została potwierdzona pozytywną opinią Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska nr [...]. Z u.p.z.p., w szczególności z art. 15 ust. 1 u.p.z.p. nie wynika, aby kwestie zgodności ze studium musiałyby być szeroko uzasadniane. Pian ma być zgodny ze studium jak i również z przepisami odrębnymi, ale ustawa nie wymaga wyjaśnienia i uzasadnienia, zarówno zgodności z tymi przepisami jak również ze studium. Zgodność planu miejscowego ze studium i przepisami odrębnymi badana jest poprzez porównanie treści tych dokumentów. W praktyce planistycznej Prezydenta Miasta wyjaśnienia takie były praktykowane w przypadku, kiedy treści studium były ewidentnie niejednoznaczne i ta niejednoznaczność mogła wpływać na kwestionowanie zgodności ze studium. Rada Miasta uchwaliła plan miejscowy po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń Studium czego wyrazem jest treść preambuły przytoczonej na wstępie MPZP. Naruszenia trybu sporządzania planu w tym zakresie nie kwestionował również Wojewoda [...], który sprawdza zgodność uchwał z przepisami prawa, w tym u.p.z.p. IV. Zarzut naruszenia art. 20 ust. 1 u.p.z.p. Za chybione uznał organ zarzuty skargi kwestionujące prawidłowość rozpatrzenia uwag, które wg oceny skarżącej, winny być poddane (każda z nich) indywidualnym głosowaniom. Kwestię rozpatrywania uwag zgłaszanych do projektu planu miejscowego reguluje art. 20 ust. 1 u.p.z.p., zgodnie z którym uchwalając plan miejscowy rada gminy jednocześnie rozstrzyga o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu. Treść tego przepisu w orzecznictwie nie budzi wątpliwości i oznacza, że możliwe jest jednoczesne uchwalenie planu i rozstrzygnięcie o sposobie rozpatrzenia uwag. Za typowe uznaje się więc takie głosowanie, gdy na etapie głosowania nad planem rada gminy nie uwzględnia - tak jak na gruncie niniejszej sprawy - żadnej z uwag, które znalazły się w załączniku do uchwały dotyczącym planu miejscowego. Taki sposób podjęcia rozstrzygnięcia o zgłoszonych uwagach przez radę gminy nie powoduje naruszenia trybu sporządzania planu, tym bardziej, że z tego załącznika wynika wprost, że Rada poszczególnych uwag nie uwzględniła, zawierając też każdorazowo w odniesieniu do każdej z uwag informacje i wyjaśnienia dotyczące rozpatrzenia każdej z uwag. Każda uwaga wniesiona do projektu MPZP była indywidualnie oceniana i rozstrzygana, co potwierdza Załącznik nr 3 do zaskarżonej uchwały, tj. rozstrzygnięcie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu MPZP (uwagi skarżącej; str. 6 - 9 tego załącznika), zawierające uzasadnienie faktyczne i prawne do sposobu rozpatrzenia uwag. Ponadto wszystkie uwagi dotyczące projektu przedmiotowego planu zgłoszone w toku procedury planistycznej w terminie wyznaczonym w ogłoszeniu o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu zostały rozpatrzone uprzednio przez Prezydenta Miasta w sposób przewidziany w art. 17 pkt 11 i 12 u.p.z.p., po przeprowadzeniu dyskusji publicznej (protokół z dyskusji publicznej, zarządzenia Prezydenta Miasta z [...] października 2020 r. oraz z [...] stycznia 2021 r. w sprawie rozpatrzenia uwag wniesionych do wyłożonego do wglądu projektu, ogólnodostępne na stronach internetowych nagrania z sesji Rady Miasta). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r" poz. 2167 ze zm" dalej: P.u.s.a,), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jej zakres wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r" poz. 2325 ze zm" dalej: P.p.s.a.), wg którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Na podstawie art. 3 § 2 pkt 5 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego; takim aktem stosownie do art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r" poz. 203 ze zm.) jest miejscowy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W myśl art. 147 § 1 P.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 8, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Przedmiotem skargi SM "[...]" w [....] jest uchwała RM [...] z [...] stycznia 2021 r. nr [....] w sprawie uchwalenia Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego nr [...] r. na osiedlu [...] w [....] - część II. Wstępnego odniesienia wymaga kwestia legitymacji skargowej Spółdzielni w niniejszej sprawie. W obszarze objętej uchwalonym planem przysługuje jej prawo własności trzech działek nr 3749/1, 3749/2 i 3762/1, z których dwie ostanie objęte są przeniesioną na rzecz Spółdzielni decyzją ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji w postaci budowy budynku mieszkalnego wielorodzinnego. Uchwalony plan miejscowy zmienia warunki zagospodarowania terenu w stosunku do przewidzianych w decyzji o warunkach zabudowy, zatem Spółdzielnia niewątpliwie ma interes prawny w zaskarżeniu uchwały. Z uwagi na charakter podniesionych zarzutów dotyczących naruszenia procedury planistycznej oraz kwestionujących przyjęte w uchwalonym planie kompleksowe rozwiązania komunikacyjne dotyczące dostępności nie tylko do gruntów Spółdzielni ale także pozostałych objętych planem, Sąd nie widzi podstaw do podważenia interesu prawnego Spółdzielni do zaskarżenia całej uchwały, mimo że jak zauważył w odpowiedzi na skargę Prezydent M. [...], stanowiące jej własność działki mają łącznie powierzchnię ok. 0,37 ha, tj. zaledwie 0,67% powierzchni całego terenu objętego planem wynoszącego ok. 55 ha. Kolejno należy zwrócić uwagę na prawny charakter przysługującego gminie tzw. władztwa planistycznego. W tym zakresie należy zaznaczyć, że zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie i doktrynie poglądem (m.in. Z. Leoński, M Szewczyk, Zasady prawa budowlanego i zagospodarowania przestrzennego, 2002 r.), przysługujące gminie władztwo pianistyczne do władczego przeznaczania i ustalania zasad zagospodarowania terenu w drodze wiążącego aktu prawnego (aktu prawa miejscowego) -- miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (a w razie braku planu, w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu) stanowi uprawnienie do legalnej ingerencji w sferę prawa własności. Nie jest to jednak uprawnienie absolutne i nieograniczone, gdyż gmina może z niego korzystać wyłącznie w granicach prawa, kierując się interesem publicznym, konfrontując wchodzące w jego zakres wartości publiczne z interesem prywatnym, a nadto uwzględniając aspekt racjonalności działania i proporcjonalności ingerencji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 września 2012 r. !i OSK 1377/12). ¡Realizację władztwa planistycznego można więc ująć jako proces adekwatnej parametryzacji określonych wartości publicznych (wyrażających się w konieczności zaspokojenia przez gminę potrzeb wspólnoty w zakresie optymalnego wykorzystania przestrzeni w zgodzie z zasadą zrównoważonego rozwoju) z wartościami partykularnymi postrzeganymi przez pryzmat interesów podmiotów indywidualnych, których w pełni uwzględnić się nie da, jeżeli gmina chce z władztwa skorzystać. Wskazana relacja nakazuje przyjąć, że władztwo planistyczne gminy musi mieć granice, wyznaczane przez: 1) normę kompetencyjną kreującą władcze kompetencje planistyczne; 2) normy zadaniowe wyznaczające gminie zadania w zakresie planowania przestrzennego; 3) publiczne prawa podmiotowe jednostek, w tym w szczególności prawo zabudowy, jako emanacja prawa własności, którego istota uzewnętrznia się w roszczeniu o zaniechanie ingerencji w sferę przysługującej jednostce wolności korzystania z nieruchomości. Przełamanie tej wolności w sposób naruszający jej istotę, a więc uniemożliwiający korzystanie w dotychczasowy sposób z nieruchomości, musi być zawsze uzasadnione realizacją normatywnie określonego interesu publicznego. W ramach kontroli legalności planu Sąd ma obowiązek zweryfikować - poza kontrolą procedury uchwalania planu - czy jego uchwalenie nie nastąpiło z przekroczeniem prawem wyznaczonych granic proporcjonalności ingerencji. W przestrzeni tak ukształtowanej oceny Sąd powinien zbadać, czy i w jaki sposób organ uzasadnił naruszenie interesów indywidualnych, czy przedstawione argumenty mają charakter normatywny, a zatem czy nie doszło do złamania granic prawnej legitymizacji ingerencji i tym samym nadużycia przysługującego gminie władztwa planistycznego. Uchwalenie planu miejscowego musi uzasadniać interes publiczny (potrzeby wspólnoty samorządowej), a jego realizacja w sposób przyjęty w treści planu, może naruszać interesy indywidualne jedynie w takim stopniu, w jakim jest to konieczne. Nie znajdzie ochrony jednostka, która podważa ustalenia planu wyłącznie dlatego, że są one niezgodne z jej interesem. Takie ukształtowanie treści planu w żadnym razie nie wskazuje jeszcze na nadużycie władztwa pianistycznego. W ocenie Sądu, przy podejmowaniu zaskarżonej uchwały nie doszło do naruszenia procedury uchwalania planu w stopniu uzasadniającym jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. Za zgodne z prawem Sąd uznał także zawarte w nim regulacje merytoryczne. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia ark 6 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p. poprzez pozbawienie skarżącej Spółdzielni możliwości zabudowy nieruchomości w sposób zgodny z treścią ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy z 13 grudnia 2019 r., co skutkowało naruszeniem przez Radę Miasta zakresu władztwa planistycznego gminy. Organ prowadząc prace zmierzające do uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie jest związany uprzednią decyzją o warunkach zabudowy (art. 65 ust. 1 u.p.z.p.); uchwalony plan może więc zwierać inne ustalenia, niż wydana wcześniej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. W okolicznościach sprawy wyraźnego zaznaczenia wymaga, iż uchwalony plan nie pozbawia co do zasady skarżącej możliwości realizacji inwestycji, przewidując dodatkowy wymóg uwzględnienia funkcji usługowej co najmniej w parterach budynków wielorodzinnych. W ocenie Sądu trafna jest argumentacja organu o konieczności zapewnienia terenów usługowych niezbędnych dla prawidłowego funkcjonowania rozwijającej się dynamicznie tej części miasta i zagwarantowanie tym samym satysfakcjonującej jakości życia dla mieszkańców. Celem planu nie może być bowiem wyłącznie wskazywanie terenów przewidzianych pod zabudowę mieszkaniową. Nieodzowne są bowiem także jeszcze inne towarzyszące jej funkcje (usługi), które mają wpływ na zaspokojenie podstawowych potrzeb mieszkańców. W kontekście wydanej decyzji o warunkach zabudowy i przewidzianej w niej dostępności komunikacyjnej objętego nim terenu należy z ul. [...] należy także podzielić zasadność ustaleń planu, która na odcinku nim objętym nie przewiduje przekształcenia użytku drogowego ul. [...] o gruntowej nawierzchni na drogę, przeznaczając go zgodnie z ustaleniami Studium pod ciąg pieszy w formie ogólnodostępnej przestrzeni publicznej, co ma służyć wytworzeniu układu ogólnodostępnych ciągów komunikacji pieszej wiążących wzajemnie przestrzenie ogólnodostępne. Nie oznacza to pozbawienia dostępu działek skarżącej do drogi publicznej, który odbywać się ma od strony północnej, gdzie przewidziano drogę KDD.I jako kontynuację drogi już realizowanej do powstających od tej strony budynków wielorodzinnych. Nie znajduje również uzasadnienia wywodzony z powyższego zarzut braku należytego poszanowania interesu prywatnego właściciela, który dysponując decyzją o warunkach zabudowy przystąpił do realizacji inwestycji, podpisując stosowną umowę z wykonawcą. Z analizy akt sprawy wynika, że na stanowiących jej własność działkach skarżąca przewidywała lokalizację kilku budynków, z których jeden jest faktycznie w trakcie realizacji, niemniej nie jest to ten, którego dotyczy wspomniana wyżej decyzja o warunkach zabudowy. Zdaniem Sądu, na uwzględnienie skutkujące stwierdzeniem nieważności planu nie zasługują zarzuty skargi wskazujące na sporządzenie jego projektu w nieodpowiedniej skali, tj. 1:2000, zamiast 1:1000. Możliwość taką dopuszcza wprost w uzasadnionych przypadkach ark 18 ust. 1 u.p.z.p. Fakt, że przypadek ten nie został sprecyzowany nie można uznać za przesądzający, zwłaszcza że z akt sprawy ewidentnie wynika, że było to podyktowane wielkością obszaru objętego procedurą planistyczną, a która to sytuacja została przewidziana w § 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Za przyjęciem w/w skutku nie przemawia także zastosowana przez organ procedura rozpatrywania uwag do projektu planu miejscowego. Podzielając w tym względzie stanowisko skarżącej co do prawidłowego wymogu ich indywidualnego rozpatrzenia odrębną uchwałą, Sąd akceptuje - jako nie mające w sprawie praktycznego przełożenia - stanowisko, że możliwe jest jednoczesne uchwalenie planu i rozstrzygnięcie w formie załącznika do uchwały o sposobie rozpatrzenia uwag w sytuacji, gdy żadne z nich nie zostały uwzględnione, a każde rozstrzygnięcie zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne. Reasumując, przyjęte zaskarżonym planem regulacje nie stanowią niedopuszczalnej, nadmiernej ingerencji w prawo własności skarżącej Spółdzielni. Przewidziany w nich sposób wykorzystania objętego nim terenu jawi się jako w pełni racjonalny i uwzględniający w należytym stopniu wszystkie wymagania (w tym także wynikające ze Studium) związane z zachowaniem wartości środowiska kulturowego i krajobrazu oraz uwarunkowania wynikające ze stanu i funkcjonowania środowiska przyrodniczego. Z. podanych względów Sąd - na podstawie art. 151 P.p.s.a. - oddalił skargę jako niezasadną, uznając, że zaskarżoną uchwałą nie naruszono prawa w stopniu uzasadniającym jej wyeliminowanie z obrotu prawnego, a RM [....] podejmując ją nie nadużyła względem Spółdzielni "władztwa planistycznego".