II SA/Rz 604/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Mazur-Selwa po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego na skutek wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania tej decyzji - p o s t a n a w i a - wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. II SA/Rz 604/15 Uzasadnienie Przedmiotem skargi W. K. reprezentowanego przez radcę prawnego skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] marca 2015 r. nr [...]. Zaskarżonym rozstrzygnięciem utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z [...] stycznia 2015 r. nr [...], nakazującą M. i W. K. jako właścicielom obiektów budowlanych – budynków produkcyjnych zlokalizowanych na działkach nr 42, 43, 44 obr. [...] położonych w R. przy ul. P. rozbiórkę obiektu budowlanego budynku produkcyjnego o długości 21,06 m i szerokości 17,23 m, w którym odbywa się obróbka drewna i są usytuowane urządzenia do obróbki drewna, zlokalizowanego na działkach nr 42, 43, 44 obr. [...] położonych w R. przy ul. P., wykonanego od strony północnej budynku magazynowego zrealizowanego na podstawie pozwolenia na budowę z [...] grudnia 1992 r. nr [...] oraz rozbiórkę obiektu budowlanego budynku produkcyjnego o długości 18,00m i szerokości 8,23 m, w którym odbywa się obróbka drewna i są usytuowane urządzenia do obróbki drewna, zlokalizowanego na działkach nr 43, 44 obr. [...] położonych w R. przy ul. P., wykonanego od strony zachodniej budynku magazynowego zrealizowanego na podstawie ww. pozwolenia na budowę z [...] grudnia 1992 r. W. K. zastępowany przez radcę prawnego T. W. w skardze na wyżej opisaną decyzję zawarł wniosek o wstrzymanie jej wykonania, z powodu niebezpieczeństwa wyrządzenia szkody i wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; zwanej dalej P.p.s.a.), Sąd na wniosek skarżącego może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności (w całości lub w części), jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego jest zatem we wskazanych sytuacjach szczególną, a jednocześnie przejściową formą zabezpieczenia ważnych interesów strony. O trudnych do odwrócenia skutkach decyzji mówić można w odniesieniu do takich prawnych lub faktycznych następstw decyzji, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (zob. postanowienie WSA w Białymstoku z 3 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 352/06, Lex Polonica nr 1241556). Z akt administracyjnych sprawy wynika, że natychmiastowa rozbiórka przez skarżącego dwóch obiektów budowlanych, może istotnie spowodować trudne do odwrócenia skutki, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. W konsekwencji, mimo iż rozebranie przedmiotowych obiektów nie musi wiązać się ze znaczną szkodą dla skarżącego, to jednak ich ponowne wykonanie wymagałoby niewątpliwie poniesienia nakładu pracy (por. postanowienie NSA z 28 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 276/05). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalone jest stanowisko, że rozbiórka obiektu budowlanego przed rozpoznaniem sprawy przez sąd administracyjny ze swej istoty wiąże się z potencjalnym niebezpieczeństwem powstania szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, z tego powodu, że w razie uwzględnienia skargi może powstać kwestia powrotu do stanu, który istniał przed przeprowadzeniem rozbiórki obiektu budowlanego. W takiej sytuacji skutki nieuzasadnionej rozbiórki dotkną przede wszystkim inwestora (porównaj m.in postanowienie NSA z 8 września 2009 r., sygn. II OZ 828/10, oraz z 27 listopada 2009 r., sygn. II OZ 1047/09). Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.