II SA/Rz 619/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Robert Sawuła /spr./ Sędziowie WSA Jolanta Ewa Wojtyna WSA Joanna Zdrzałka Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 5 marca 2009 r. sprawy ze skargi S. D. na decyzję Kuratora Oświaty z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela kontraktowego -skargę oddala- Przedmiotem skargi S. D. jest decyzja Kuratora Oświaty z [...].08.2008 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z [...].07.2008 r. nr [...] stwierdzającą nieważność decyzji Dyrektora Zespołu Szkół Zawodowych w K. z [...].10.2000 r. nr [...] w przedmiocie aktu nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela kontraktowego. W zaskarżonej decyzji, wydanej na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14.06.1960 r. – kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. nr 98 z 20000 r., poz. 1071 ze zm., zwana dalej k.p.a.) ujawniono następujący stan faktyczny sprawy: Decyzją z [...].10.2000 r. nr [...] Dyrektor Zespołu Szkół Zawodowych w K. nadał S. D. stopień awansu zawodowego nauczyciela kontraktowego. Prawomocnym wyrokiem z 4.09.2007 r. II SA/Rz 447/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny (WSA) w Rzeszowie oddalił skargę S. D. na decyzję Kuratora Oświaty z [...].04.2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania z mocy prawa stopnia nauczyciela mianowanego, w którego następstwie kurator zwrócił się do Starosty [...] o wszczęcie postępowania w trybie nadzoru wobec decyzji – aktu nadania stronie stopnia nauczyciela kontraktowego. Pismem z 11.06.2008 r. Starosta poinformował S. D. o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] Dyrektora Zespołu Szkół Zawodowych w K. z [...].10.2000 r. umożliwiając stronie zapoznanie się z zebranym materiałem dowodowym oraz złożenie wyjaśnień. Decyzją z [...].07.2008 r. Starosta stwierdził nieważność decyzji Dyrektora Zespołu Szkół Zawodowych w K. z [...].10.2000 r. nr [...] w przedmiocie aktu nadania S. D. stopnia awansu zawodowego nauczyciela kontraktowego. W podstawie prawnej decyzji starosty powołano się na dyspozycję art. 158 § 1, art. 157 § 1 i 2 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., art. 9b ust. 7 pkt 1, art. 91 pkt 3 ustawy z 26.01.1982 r. – Karta Nauczyciela (Dz.U. nr 97 z 2006 r., poz. 674 ze zm., zwana dalej "uKN"), art. 7 ust. 3 ustawy z 18.02.2000 r. o zmianie ustawy – Karta Nauczyciela oraz zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 19, poz. 239, zwana dalej "nowelą uKN") oraz § 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z 10.10.1991 r. w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli oraz określenia szkół i wypadków, w których można zatrudnić nauczycieli niemających wyższego wykształcenia (Dz. U. nr 98, poz. 433 ze zm., zwane dalej "rozporządzeniem z 10.10.1991"). Uzasadniając tę decyzję organ podał, że S. D. w dacie nadania mu stopnia awansu zawodowego nauczyciela kontraktowego był zatrudniony w Zespole Szkół Zawodowych w K. na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony, legitymując się wówczas świadectwem ukończenia technikum zawodowego oraz świadectwem ukończenia kursu kwalifikacyjnego pedagogicznego dla nauczycieli praktycznej nauki zawodu. Przytoczono treść § 5 pkt 2 rozporządzenia z 10.10.1991 oraz art. 7 ust. 3 noweli uKN i skonstatowano, iż w dacie nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela kontraktowego S. D. nie posiadał świadectwa dojrzałości, zatem zakwalifikowano wydanie decyzji z [...].10.2000 r. jako decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł S. D., zarzucając naruszenie art. 16 i art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz wnosząc o uchylenie decyzji organu I instancji. Odwołujący się w motywach środka zaskarżenia naprowadzał, iż rozporządzenie z 10.10.1991 pozwalało, aby nauczycielem praktycznej nauki zawodu mogła zostać osoba nie mająca wyższego wykształcenia, która posiada między innymi tytuł mistrza w zawodzie, którego będzie nauczać. Wedle S. D. pojęcie "mistrza w zawodzie" należy interpretować w świetle ustawy z 22.03.1989 r. o rzemiośle, której art. 3 zrównuje dowód posiadania kwalifikacji zawodowej rzemieślnika z dyplomem lub świadectwem ukończenia szkoły wyższej lub ponadgimnazjalnej o profilu technicznym. Taką interpretację, w ocenie odwołującego się wspiera judykatura w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA) z 15.05.2000 r., I SA/Ka 1905/98 i z 18.04.2001 r., SA/Sz 110/00. S. D. wywodził, iż skoro posiada dyplom technika obróbki skrawaniem, to błędne było stanowisko starosty, iż nie spełniał wymogów kryteriów pozwalających na uzyskanie tytułu nauczyciela kontraktowego. W ocenie odwołującego się organ nie wykazał ponadto, aby naruszenie, jakiego miałby się dopuścić organ wydający akt nadania stopnia nauczyciela kontraktowego pozwala zakwalifikować go w kategorii "rażącego naruszenia prawa", zwłaszcza w aspekcie sumiennego wykonywania obowiązków zawodowych nauczyciela. Opisaną na wstępie decyzją Kurator Oświaty nie uwzględnił wniesionego odwołania, utrzymując w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu zrekapitulowano stan faktyczny sprawy. Organ odwoławczy przytoczył treść art. 7 ust. 3 noweli uKN, wedle której uzyskanie z mocy prawa z dniem jej wejścia w życie (6.04.2000 r.), stopnia nauczyciela kontraktowego związane było ze spełnieniem dwóch przesłanek: należało być zatrudnionym w szkole lub placówce oświatowej oraz posiadać wymagane kwalifikacje. S. D. spełniał tylko pierwszą z tych przesłanek. Kurator przytaczając treść § 5 rozporządzenia z 10.10.1991 podkreślił, że odwołujący się w dacie wydawania aktu nadania stopnia nauczyciela kontraktowego legitymował się świadectwem ukończenia technikum zawodowego w zakresie specjalności obróbka skrawaniem oraz świadectwem ukończenia kursu kwalifikacyjnego pedagogicznego dla nauczycieli praktycznej nauki zawodu, zatem nie spełniał wymogów opisanych w § 5 cyt. rozporządzenia. Dyplom mistrza w zawodzie odwołujący się uzyskał dopiero w dniu 24.01.2002 r. Organ odwoławczy nie zgodził się z argumentacją odwołania wykluczając, aby w sprawie mogły mieć zastosowanie przepisy ustawy o rzemiośle. Wykluczono, aby w sprawie mogły mieć zastosowanie przywołane przez S. D. wyroki NSA, albowiem odnosiły się one do osób, które legitymowały się świadectwem dojrzałości technikum, a takowego odwołujący się nie posiada. Kurator nie podzielił także zarzutów odwołującego się odnośnie stopnia zakwalifikowania naruszenia prawa, uznając że miało miejsce naruszenie w stopniu rażącym, skoro w drodze zestawienia treści przepisów, warunkujących nadanie stopnia zawodowego nauczyciela kontraktowego, wykluczyć należało, aby S. D. warunki takie spełniał w dacie wydania źródłowej decyzji. W skardze na tę ostatnią decyzję S. D. zarzucił naruszenie art. 9h uKN i art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie oraz art. 16 i art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., domagając się stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, względnie jej uchylenia oraz uchylenia decyzji I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania. Rozwijając zarzuty skargi S. D. wywodzi, że w świetle art. 9h ust. 2 uKN nieważność czynności w postępowaniu o nadanie nauczycielom stopnia awansu zawodowego przez dyrektorów szkół stwierdza, w drodze decyzji, organ sprawujący nadzór pedagogiczny lub właściwy minister. W ocenie skarżącego ten właśnie przepis odmiennie od art. 157 k.p.a. określa właściwość organu do wydania decyzji w przedmiotowej sprawie, co wykluczać miało właściwość Starosty do orzekania w I instancji. Stwierdzenie to uprawniać ma do domagania się stwierdzenia nieważności decyzji. Skarżący przytaczając poglądy judykatury, zawarte w wyroku NSA z 11.05.1994 r., III SA 1705/93, neguje, aby można było przyjąć, iż wydana przez Dyrektora Szkół Zawodowych w K. decyzja z [...].10.2000 r. dotknięta była rażącym naruszeniem prawa. W ocenie S. D. nowela uKN nie wskazuje, co należy rozumieć pod pojęciem "wymagane kwalifikacje", to zaś uprawniało organ nadający stopień nauczyciela kontraktowego do oceny tych kwalifikacji u osoby, ubiegającej się o taki stopień. Decyzji z [...].10.2000 r. zarzucić można co najwyżej błąd w wykładni prawa, co nie należy identyfikować z rażącym naruszeniem prawa. Zdaniem skarżącego gdyby nawet przyjąć, iż źródłowa decyzja jest sprzeczna z art. 7 ust. 3 noweli uKN, to pozostawienie jej w obrocie prawnym nie naruszać ma zasady praworządności, zwłaszcza w aspekcie nienagannego wykonywania obowiązków nauczycielskich przez skarżącego i uzyskanie przez niego dyplomu mistrza w zawodzie ślusarza w dniu 24.01.2002 r. W odpowiedzi na skargę Kurator Oświaty wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów procesu. Zarzut naruszenia przepisów o właściwości uznano za chybiony, albowiem powoływana przez skarżącego norma art. 9h uKN dotyczyć ma właściwości organu odnośnie do stwierdzenia nieważności czynności, nie zaś decyzji administracyjnej. Drugi z zarzutów w ocenie organu także nie jest uzasadniony, skoro istnieje stosowne rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej odnośnie do kwalifikacji nauczycielskich, co nie pozwala dyrektorowi szkoły lub kuratorowi na ocenę takich kwalifikacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył, co następuje: Kontrola sądowoadministracyjna prowadzona jest, pomijając wyjątki od tej reguły, wyłącznie z punktu widzenia zgodności z prawem (por. art. 1 § 2 ustawy z 25.07.2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), przy czym rozumie się, iż chodzi tu zarówno o przepisy prawa materialnego, jak i procesowego. W niniejszej sprawie skarga podlega rozpatrzeniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (ustawa z dn. 30.08.2002 r., Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej Ppsa). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania; c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Zgodnie z art. 134 § 1 Ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, zaś w myśl art. 135 Ppsa sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. W ocenie Sądu, przeprowadzona z punktu widzenia jej legalności, kontrola zaskarżonej decyzji prowadzić musi do wniosku, iż skarga nie jest uzasadniona. Kontroli tej poddana jest decyzja kuratora oświaty, utrzymująca w mocy decyzję starosty, który z kolei stwierdził nieważność decyzji dyrektora szkoły o nadaniu stopnia awansu zawodowego – nauczyciela kontraktowego. Sformułowany w skardze zarzut naruszenia właściwości przez starostę przy stwierdzaniu nieważności źródłowej decyzji o nadaniu stopnia awansu zawodowego nie jest trafny. Zgodnie z art. 157 § 1 k.p.a. co do reguły właściwym do stwierdzenia nieważności decyzji w przypadkach wymienionych w art. 156 jest organ wyższego stopnia. Problematykę awansu zawodowego nauczycieli normuje uKN w rozdziale 3a "Awans zawodowy nauczycieli". Zgodnie z art. 9a ust.1 "Ustala się stopnie awansu zawodowego nauczycieli: 1) nauczyciel stażysta; 2) nauczyciel kontraktowy; 3) nauczyciel mianowany; 4) nauczyciel dyplomowany. Zgodnie z art. 9b ust. 4 uKN "Nauczycielom spełniającym warunki, o których mowa w ust. 1, oraz nauczycielom zatrudnionym w trybie art. 9a ust. 3 lub 4, w drodze decyzji administracyjnej, stopień awansu zawodowego nadaje: 1) nauczycielowi stażyście stopień nauczyciela kontraktowego - dyrektor szkoły; 2) nauczycielowi kontraktowemu stopień nauczyciela mianowanego - organ prowadzący szkołę; 3) nauczycielowi mianowanemu stopień nauczyciela dyplomowanego - organ sprawujący nadzór pedagogiczny; 4) nauczycielom, o których mowa w art. 1 ust. 2 pkt 1 oraz art. 9e ust. 3, odpowiedni stopień - właściwy minister". Z kolei art. 9b ust. 7 tej ustawy, stanowi iż "Organami wyższego stopnia w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego w sprawach, o których mowa w ust. 4 pkt 1-3 oraz ust. 6, są odpowiednio: 1) w stosunku do dyrektora szkoły - organ prowadzący szkołę; 2) w stosunku do organu prowadzącego szkołę - organ sprawujący nadzór pedagogiczny; 3) w stosunku do organu sprawującego nadzór pedagogiczny - właściwy minister". S. D. eksponuje w skardze, iż w jego ocenie właściwość do stwierdzenia nieważności decyzji o nadaniu stopnia awansu zawodowego należy rozpatrywać w oparciu o dyspozycję art. 9h ust. 2 uKN. W myśl art. 9h. ust. 1 uKN "Nadzór nad czynnościami podejmowanymi w postępowaniu o nadanie nauczycielom stopnia awansu zawodowego przez: 1) dyrektorów szkół, organy prowadzące szkoły oraz komisje, o których mowa w art. 9g ust. 1 i 2 - sprawuje organ sprawujący nadzór pedagogiczny; 2) organy sprawujące nadzór pedagogiczny oraz komisje, o których mowa w art. 9g ust. 3, 6a i 7a - sprawuje właściwy minister". Z kolei art. 9h ust. 2 cyt. ustawy określa, iż "Czynności, o których mowa w ust. 1, podjęte z naruszeniem przepisów ustawy, przepisów o kwalifikacjach nauczycieli lub przepisów wydanych na podstawie art. 9g ust. 10 są nieważne. Nieważność czynności stwierdza, w drodze decyzji administracyjnej, odpowiednio organ sprawujący nadzór pedagogiczny lub właściwy minister". Zdaniem Sądu rozumowanie skarżącego odnośnie do właściwości organu uprawnionego, aby w trybie nadzwyczajnym wzruszyć decyzję o awansie zawodowym nauczyciela, nie jest trafne. Przepis art. 9h ust. 2 uKN stanowi o właściwości organu sprawującego nadzór pedagogiczny do stwierdzenia nieważności czynności (podkr. Sądu), nie zaś decyzji administracyjnej. Skoro nadanie stopnia awansu zawodowego nauczycielowi następuje w drodze decyzji administracyjnej, to organem wyższego stopnia, właściwym zgodnie z art. 157 § 1 k.p.a. do stwierdzenia jej nieważności, będzie organ wymieniony w art. 9b ust. 7 uKN. Wprawdzie skarżący uzyskał stopień awansu zawodowego nie na podstawie samej uKN lecz noweli uKN, to jednak w ocenie Sądu, właściwość organu wyższego stopnia do stwierdzenia nieważności decyzji o nadaniu tego stopnia awansu zawodowego, musi być rozstrzygana w oparciu o regulację zawartą w art. 9b ust. 7, nie zaś na podstawie art. 9h uKN. Z tej przyczyny uznać należy, iż organem wyższego stopnia, właściwym do prowadzenia postępowania w trybie nadzwyczajnym, o którym mowa w art. 156 i nast. k.p.a. wobec decyzji Dyrektora Zespołu Szkół Zawodowych w K. był Starosta [...], jako organ prowadzący szkołę. Pośrednio wskazuje na to także samo pouczenie zawarte w tej źródłowej decyzji, gdzie jako organ odwoławczy wskazano właśnie "Starostę Powiatu [...]", a także sama podstawa prawna źródłowej decyzji, gdzie powołano się m.in. na art. 9b uKN. Drugi z zarzutów skargi koncentruje się na tym, iż źródłowa decyzja nr [...] Dyrektora Zespołu Szkół Zawodowych w K. z [...].10.2000 r. nie narusza prawa w stopniu rażącym, zatem stwierdzenie jej nieważności przez starostę naruszać ma art. 16 i art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Decyzja nadająca S. D. stopień awansu zawodowego nauczyciela kontraktowego została wydana m.in. na podstawie art. 7 ust. 3 noweli uKN. Przepis ten stanowi, iż "Nauczyciele zatrudnieni w dniu wejścia w życie ustawy na podstawie umowy o pracę, którzy posiadają wymagane kwalifikacje, z tym dniem uzyskują z mocy prawa stopień nauczyciela kontraktowego i stają się nauczycielami zatrudnionymi na podstawie umowy o pracę odpowiednio na czas określony lub nieokreślony". Nowela uKN weszła w życie w dniu 6.04.2000 r., zatem spełnianie warunków, o jakich mowa w art. 7 ust. 3 noweli uKN należy oceniać na ten właśnie dzień. Bezspornym jest, iż S. D. był wówczas zatrudniony w Zespole Szkół Zawodowych w K., zatem oceniając legalność źródłowej decyzji o nadaniu stopnia awansu zawodowego należy rozważyć, czy "posiadał odpowiednie kwalifikacje". Sąd nie podziela stanowiska skarżącego, iż wobec braku w noweli uKN sprecyzowania, co należy rozumieć pod pojęciem "odpowiednich kwalifikacji", do organu nadającego stopień awansu zawodowego, należała ocena takich kwalifikacji. W dacie wydawania decyzji o nadaniu skarżącemu stopnia awansu zawodowego obowiązywało rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 10 października 1991 r. w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli oraz określenia szkół i wypadków, w których można zatrudnić nauczycieli nie mających wyższego wykształcenia (rozporządzenie z 10.10.1991), wydane na podstawie art. 9 ust. 2 uKN i to przepisy tego rozporządzenia należało uwzględniać, wydając decyzję o nadaniu stopnia awansu zawodowego, w oparciu o art. 7 ust. 3 noweli uKN. Trafnie wskazał kurator oświaty, iż S. D. nie spełniał w dacie wejścia w życie noweli uKN wszystkich warunków, jakie określał § 5 rozporządzenia z 10.10.1991 dla osób, które zajmowały stanowiska nauczyciela praktycznej nauki zawodu w szkołach zasadniczych i średnich zawodowych. Zgodnie z tym przepisem "Kwalifikacje do zajmowania stanowiska nauczyciela praktycznej nauki zawodu w szkołach zasadniczych i średnich zawodowych, a także w szkołach zawodowych i policealnych, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 3 lit. b) i d) w brzmieniu nadanym ustawą o zmianie ustawy o systemie oświaty, ma również osoba, która: 1) legitymuje się dyplomem ukończenia pedagogicznego studium technicznego, 2) posiada świadectwo dojrzałości technikum lub szkoły równorzędnej odpowiedniego kierunku, świadectwo ukończenia kursu pedagogicznego w wymiarze nie mniejszym niż 150 godzin, ukończony kurs z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy oraz co najmniej dwuletni staż pracy w zawodzie, którego będzie nauczać, lub tytuł robotnika (pracownika) wykwalifikowanego, 3) posiada tytuł mistrza w zawodzie, którego będzie nauczać, i świadectwo ukończenia kursu pedagogicznego w wymiarze nie mniejszym niż 150 godzin". Z akt sprawy bezspornie wynika, że S. D. nie legitymował się świadectwem dojrzałości technikum lub szkoły równorzędnej, nadto nie posiadał tytułu mistrza w zawodzie, bowiem takowy uzyskał dopiero w dn. 24.01.2002 r. Na odwrocie źródłowej decyzji o nadaniu stopnia zawodowego zawarto "uzasadnienie", wskazując lakonicznie, iż podstawą do nadania stopnia jest: świadectwo ukończenie technikum zawodowego, świadectwo ukończenia kursu pedagogicznego oraz umowa o pracę. Oznacza to, że dyrektor zespołu szkół wydając tę decyzję nie uwzględnił wymogów, jakie stawiało w dacie wydawania tej decyzji nauczycielom praktycznej nauki zawodu w szkołach zasadniczych cyt. uprzednio rozporządzenie z 10.10.1991. Z tych przyczyn Sąd podziela stanowisko organu, iż w dniu nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela kontraktowego S. D. nie posiadał "wymaganych kwalifikacji", jakie warunkowały uzyskanie takiego stopnia. W myśl art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Sąd podziela prezentowany w literaturze pogląd, iż z przypadkiem "rażącego naruszenia prawa" będziemy mieć do czynienia w momencie naruszenia wyraźnej, niebudzącej wątpliwości interpretacyjnej normy prawa materialnego lub normy prawa procesowego (tak B.Adamiak, w: B.Adamiak, J.Borkowski: Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, Warszawa 2007, s. 333). Będzie to innymi słowy sytuacja, w której wbrew wyraźnej normie organ nałoży na stronę obowiązek, przyzna uprawnienie lub odmówi przyznania takiego uprawnienia. Wbrew temu, co wywodzi skarżący, wszelkie tego rodzaju przypadki, w których decyzja dotknięta jest rażącym naruszeniem prawa, właśnie z punktu widzenia praworządności, wymagają podjęcia działań zmierzających do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji dotkniętej wadą z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Sad nie podziela także stanowiska skarżącego, jakoby art. 7 ust. 3 uKN wymagał dokonywania wykładni, a przez to nie można zakwalifikować naruszenia prawa, jakiego się dopuścił, w kategoriach naruszenia "rażącego". Gdyby dyrektor zespołu szkół prawidłowo uwzględnił treść rozporządzenie z 10.10.1991, to nie mógłby nadać skarżącemu stopnia awansu zawodowego na podstawie art. 7 ust. 3 noweli uKN. Wydanie w tej sytuacji źródłowej decyzji oznaczało, iż S. D. uzyskał stopień awansu zawodowego, mimo iż nie spełniał wymaganych prawem, a przewidzianych w stosownym rozporządzeniu, jako akcie prawa powszechnie obowiązującego, kwalifikacji. Słusznie zatem, w przekonaniu Sądu, organy obu instancji zakwalifikowały powyższą wadę źródłowej decyzji jako "rażące naruszenie prawa" i stwierdziły jej nieważność. Z powyższych względów Sąd skargę jako nieuzasadnioną oddalił na podstawie art. 151 Ppsa. Co się tyczy sformułowanego w odpowiedzi na skargę wniosku kuratora oświaty o zasądzenie zwrotu kosztów procesu na rzecz "pozwanego" to jest on bezprzedmiotowy i świadczy raczej o nieznajomości podstawowych reguł postępowania sądowoadministracyjnego. W myśl art. 199 Ppsa strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Pomijając, iż kurator nie jest tu "pozwanym", to WSA mógłby zasądzić zwrot kosztów postępowania wyłącznie na rzecz skarżącego i to pod warunkiem uwzględnienia skargi oraz sformułowania takiego roszczenia przez skarżącego (por. art. 200 w zw. z art. 210 Ppsa). Kurator nie był w niniejszej sprawie skarżącym, zatem nie może z przyczyn prawnych liczyć na zwrot jakichkolwiek kosztów.