II SA/Rz 627/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Stanisław Śliwa Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk /spr./ WSA Paweł Zaborniak Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 listopada 2013 r. ze skargi ze skargi S. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych do 4,5 % zawartości alkoholu oraz piwa -skargę oddala- Samorządowe Kolegium Odwoławcze, zwane dalej Kolegium lub SKO, decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (powołany tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zmianami), zwanej dalej "k.p.a." i na podstawie art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 1356), zwanej dalej ustawą utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta L. z dnia [...] marca 2013 r., znak. [...]. Wskazaną wyżej decyzją organ I instancji cofnął S.T. F.H.U. "[...]" zezwolenie Nr [...] z dnia [...] maja 2010 r. na sprzedaż napojów alkoholowych do 4,5 proc. zawartości alkoholu z przeznaczeniem do spożycia w miejscu sprzedaży tj. w zakładzie gastronomicznym - bar "[...]" położonym w L. na osiedlu [...] 7 w uzasadnieniu wskazując, że w związku z prowadzoną działalnością tego lokalu dochodzi do nagminnego zakłócania ładu i porządku publicznego. Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodził się S.T., który w odwołaniu z dnia [...] marca 2013 r. wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r., utrzymało w mocy decyzję wydaną przez organ I instancji. W uzasadnieniu Kolegium wskazało w pierwszej kolejności, że z akt przedmiotowej sprawy jednoznacznie wynika, że S.T., prowadzący wyżej wskazany lokal gastronomiczny, nie powiadamiał o zakłócaniu porządku publicznego w związku z działalnością tegoż lokalu, co wynika z pisma Komendanta Straży Miejskiej w L. z dnia [...] stycznia 2013 r., znak. [...]. Jednocześnie, w aktach sprawy zalega pismo Naczelnika Wydziału Prewencji Komendy Powiatowej Policji w L. z dnia [...] stycznia 2013 r., znak. [...], z którego wynika, że Policja wielokrotnie przeprowadzała interwencje w spornym lokalu: w dniu [...] czerwca 2012r., godz. 22. 45; w dniu [...] czerwca 2012r., godz. 23. 39; w dniu [...] listopada 2012r., godz. 23. 14; w dniu [...] listopada 2013r. , o godz. 23. 50. Z przeprowadzonego przez organ postępowania w przedmiotowej sprawie wynika, że codziennie, a w szczególności w weekendy, dochodziło do zakłócania ciszy nocnej, spokoju i porządku publicznego przez klientów spornego lokalu. Potwierdziły to zeznania świadków – R. D., E. D., W. M., J.M., H. K., S.K., J.B., M. B., Z.C., M.S., D.M., Z.M., P.M., M.C., K.C., R.S., M.T., A.W., S.N., L.K., M.S., W. S., G.M., A.K., J.K., M.K., A.K., J.T., J.M. Organ ustalił także, że wielu mieszkańców podnosiło w toku postępowania, iż w lokalu w lutym 2012 r. miał miejsce pożar, który był bezpośrednim zagrożeniem dla życia i zdrowia ludzi. Zgodnie z art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, organ zezwalający cofa w przypadku powtarzającego się co najmniej dwukrotnie w okresie 6 miesięcy, w miejscu sprzedaży lub najbliższej okolicy, zakłócania porządku publicznego w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych przez dany punkt sprzedaży, gdy prowadzący ten punkt nie powiadamia organów powołanych do ochrony porządku publicznego. Redakcja przywołanego przepisu nie pozostawia wątpliwości, że organ, który ustali w toku prowadzonego postępowania, fakt powtarzającego się co najmniej dwukrotnie w okresie 6 miesięcy, w miejscu sprzedaży lub najbliższej okolicy, zakłócania porządku publicznego w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych przez dany punkt sprzedaży jest zobowiązany cofnąć zezwolenie na sprzedaż alkoholu w takim lokalu. Ustawodawca nie pozostawia żadnej fakultatywności po stronie organu w tym względzie. Nie bez znaczenia dla niniejszej sprawy pozostaje również wyrok nakazowy Sądu Rejonowego w L. z dnia [...] grudnia 2012r., sygn. akt [...], na mocy którego S.T. został uznany winnym jako osoba będąca najemcą lokalu "[...]" w L. na osiedlu [...] 7 hałasem w dniu [...] listopada 2012 r. tego, że hałasem polegającym na niedopilnowaniu gości lokalu zakłócił spokój i spoczynek nocny R.D. S.T. F.H.U. "[...]" złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na wskazaną wyżej decyzję zaskarżając ją całości i zarzucając jej - rażącą obrazę przepisów postępowania, przez pobieżne rozpoznanie istoty sprawy, przy jednoczesnym nie uwzględnieniu przesłanek przemawiających za uchyleniem zaskarżonej decyzji, a w szczególności, przez zaniechanie zasięgnięcia opinii Miejskiej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w L., - poczynienie błędnych ustaleń faktycznych - stanowiących podstawę wydania zaskarżonej decyzji - przez przyjęcie, że - jako prowadzący działalność - nigdy nie wzywał Policji na interwencję. W związku z powyższym, wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji celem jej ponownego rozpoznania oraz uchylenie rygoru natychmiastowej wykonalności i wstrzymanie wykonania zaskarżonej do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. W uzasadnieniu skarżący podał, że organ nie uwzględnił faktu, że skarżący osobiście zgłaszał interwencję w dniu [...] listopada 2012r. (dowód : odpowiedź z KPP L., datowana na dzień [...] kwietnia 2013r.) Wskazał ponadto, że wcześniejsze interwencje dotyczyły głośnego zachowywania się osób widujących się w pobliżu lokalu - a nie w nim. Zarzucił organowi brak ustaleń, kto i w jakim miejscu zakłócał ciszę nocną, spokój i porządek publiczny, a także brak wskazania czy osobami, które zakłócają ten porządek, są klienci lokalu skarżącego. W powyższym zakresie, zdaniem skarżącego, organ pominął fakt, że w bezpośrednim sąsiedztwie lokalu, znajduje się sklep monopolowy, czynny do godziny 21.00. Zaznaczył, że wspomniane przez organ interwencje nie dotyczyły klientów lokalu skarżącego. Zarzucił, że organ nie przedłożył żadnych dowodów potwierdzających zakłócanie porządku publicznego przez klientów lokalu należącego do skarżącego. Twierdzenia organu - co do powyższej okoliczności - nie zostały też poparte np. przez Policję czy też Straż Miejską. Wskazał, że ustawodawca uzależnił zarówno uzyskanie - jak i cofnięcie - pozwolenia na sprzedaż alkoholu, od stanowiska Miejskiej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych. Organ, cofając zezwolenie, takiej opinii nie zasięgnął, a nawet nie poinformował o tym Komisji. Podał, że wyrok nakazowy o którym mowa w zaskarżonej decyzji utracił moc na skutek wniesienia przez skarżącego sprzeciwu Wskazał, że znamiennym jest to, że interwencje miały miejsce na skutek zgłoszeń dokonywanych przez radnego R. D., z którym jest w konflikcie Konkludując naprowadził, że utrata koncesji spowoduje ujemne skutki - zarówno dla jego rodziny, jak również dla rodzin pracowników, których zmuszony będzie zwolnić. Nadmienił, że zawarł z "klientami" liczne umowy o organizację imprez, na które pobrał zadatki, które w razie pozbawienia go koncesji będzie zobowiązany zwrócić w podwójnej wysokości. Dlatego też, zaskarżona decyzja winna zostać uchylona, a sprawa - przy ponownym rozpoznaniu - szczegółowo i obiektywnie wyjaśniona. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn podniesionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Wojewódzki sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) zwana dalej w skrócie p.u.s.a. Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 - zwana dalej w skrócie p.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji (bądź postanowienia) lub stwierdzenia nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięta jest naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli Sąd nie stwierdzi wskazanych wyżej naruszeń skarga podlega oddaleniu stosownie do treści art. 151 p.p.s.a. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem niniejszego postępowania jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzje Burmistrza L. wydaną w przedmiocie cofnięcia przedsiębiorstwu zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych Podstawą prawną decyzji I instancji, a następnie organu odwoławczego był przepis art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, który stanowi, iż zezwolenie na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych organ zezwalający cofa w przypadku powtarzającego się co najmniej dwukrotnie w okresie 6 miesięcy, w miejscu sprzedaży lub najbliższej okolicy, zakłócania porządku publicznego w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych przez dany punkt sprzedaży, gdy prowadzący ten punkt nie powiadamia organów powołanych do ochrony porządku publicznego. Przepis powyższy formułuje spoczywający na przedsiębiorcy obowiązek zorganizowania sprzedaży alkoholu w taki sposób, by klienci zachowaniem swoim nie naruszali przepisów ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Równocześnie analiza art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy stanowi, że organ cofa przedsiębiorcy udzielone mu wcześniej zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych wyłącznie w sytuacji, gdy zostaną spełnione łącznie wszystkie przesłanki w nim wymienione, a więc: określone w tym przepisie zachowania muszą się powtarzać co najmniej dwukrotnie w ciągu 6 miesięcy; zakłócanie porządku publicznego musi zajść w miejscu sprzedaży lub w najbliższej okolicy, a także być związane ze "sprzedażą napojów alkoholowych przez dany punkt sprzedaży". Jednocześnie należy wyraźnie podkreślić, iż podstawa do cofnięcia zezwolenia może powstać wyłącznie wtedy, gdy przedsiębiorca prowadzący dany punkt sprzedaży napojów alkoholowych nie powiadamia organów powołanych do ochrony porządku publicznego o wskazanych wyżej zakłóceniach. Wskazany przez ustawodawcę związek przyczynowy pomiędzy zakłócaniem porządku publicznego a sprzedażą napojów alkoholowych przez daną placówkę handlową winien być normalny (typowy), zaś pojęcie owych "powtarzających się zakłóceń porządku publicznego" nie musi być utożsamiane z czynami opisanymi w art. 51 Kodeksu wykroczeń, a zwłaszcza fakty takich zakłóceń nie muszą być ustalone orzeczeniami organów wymiaru sprawiedliwości. Zebrany w sprawie materiał dowodowy winien natomiast w sposób jednoznaczny i prawidłowy wskazywać, iż co najmniej w dwóch przypadkach, w okresie 6 miesięcy, doszło do zakłócenia porządku publicznego w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych przez ten dany punkt, a osobą powiadamiającą o naruszeniach nie był przedsiębiorca posiadający zezwolenie. Podsumowując dotychczasowe rozważania wskazać należy, że organy administracji publicznej w ramach prowadzonego postępowania dokonały dostatecznych ustaleń, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi uzasadniające cofnięcie skarżącemu zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Interwencje Policji niewątpliwie były następstwem zakłócania porządku publicznego, a pomiędzy odnotowanymi przez Policję przypadkami zakłócenia porządku w pobliżu lokalu, a sprzedażą w tym lokalu alkoholu istniał związek przyczynowy. Faktem jest, że jednego ze zgłoszeń w zakresie zakłócania porządku dokonał skarżący, jednakże nie zmienia to faktu, że poza tym zgłoszeniem jeszcze dwukrotnie w ciągu 6 – miesięcznego okresu doszło do zakłócania porządku publicznego w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych i takie zgłoszenia nie zostały dokonane. Nie zasługują na uwzględnienie zarzuty skarżącego podniesione w skardze. W szczególności wskazać należy, że brak jest w ustawie wymogu uzyskania opinii Miejskiej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych przed wydaniem decyzji o cofnięciu zezwolenia. Tylko przy jego wydawaniu ustawa przewiduje taki wymóg. Ponadto poza kontrolą Sądu pozostają kontakty skarżącego z klientami prowadzonego przez skarżącego lokalu Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a skargę oddalił.