II SA/Rz 629/10

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Piotr Godlewski po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adw. M. M. o przyznanie kosztów pomocy prawnej w sprawie ze skargi J. P. i K. V. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2010 r. Nr [...] w przedmiocie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości postanawia odmówić przyznania adw. M. M. wynagrodzenia z tytułu pomocy prawnej udzielonej J. P. Postanowieniem z dnia 28 lipca 2010 r. sygn. akt j.w. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie przyznał skarżącej J. P. prawo pomocy w zakresie całkowitym (obejmujące zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata), zaś wyrokiem z dnia 8 grudnia 2010 r. Sąd ten uchylił zaskarżoną przez nią i K. V. decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2010 r. Nr [...]. Wnioskiem z dnia 9 grudnia 2010 r. wyznaczony dla J. P. pełnomocnik w osobie adw. M. M. wniosła o przyznanie taryfowego wynagrodzenia za prowadzoną sprawę, gdyż ustny wniosek o jego zasądzenie mimo zgłoszenia nie został zamieszczony w protokole rozprawy. W wyniku jego rozpatrzenia stwierdzono, co następuje: Stosownie do art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej P.p.s.a., wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W przypadku adwokatów reguluje je rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163 poz. 1348 ze zm.), które w § 19 (rozdział 6) stanowi, iż koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych o których mowa w rozdziałach 3 - 5 (pkt 1) oraz niezbędne, udokumentowane wydatki adwokata (pkt 2). Abstrahując od kosztów udzielonej przez pełnomocnika pomocy prawnej należy zwrócić uwagę na treść § 20 powołanego rozporządzenia, zgodnie z którym wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Jak z powyższego wynika, przedmiotowe oświadczenie jest nieodzownym elementem uzasadnienia wniosku o przyznanie kosztów, stanowiącym przesłankę do przyjęcia, że praca pełnomocnika nie została wynagrodzona. Samo żądanie w tym zakresie, bez stosownego oświadczenia, nie jest wystarczające. Wg stanowiska Sądu Najwyższego niezłożenie przez pełnomocnika wskazanego oświadczenia nie stanowi braku formalnego pisma lecz brak w zakresie uzasadnienia wniosku, w związku z czym jako nieuzasadniony podlega on oddaleniu (postanowienie z dnia 14 października 1998 r. II CKN 687/98, OSNC Nr 3/1999 poz. 63). Stanowisko takie wynika również z postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 października 2005 r., II FZ 625/05 (niepubl.), według którego samo żądanie przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej bez stosownego oświadczenia stanowiącego zasadniczy składnik uzasadnienia wniosku, nie jest wystarczające. Z tego powodu nie ma podstaw do wzywania o jego uzupełnienie w trybie art. 49 § 1 P.p.s.a., a wniosek nie zawierający oświadczenia, iż opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części, podlega oddaleniu (S. Babiarz, B. Dauter, M. Niezgódka – Medek, Koszty postępowania w sprawach administracyjnych sądowoadministracyjnych, wyd. I, Warszawa 2007, s. 316). Skoro zatem wniosek fachowego pełnomocnika jakim jest ustanowiony w niniejszej sprawie dla J. P. adwokat nie zawiera wymaganego oświadczenia, brak jest zatem podstaw do jego uwzględnienia w zakresie przyznania wynagrodzenia z tytułu udzielonej pomocy prawnej. W tym kontekście dodatkowego odniesienia się wymaga podnoszona przez pełnomocnika kwestia rzekomego ustnego złożenia tego wniosku na rozprawie w dniu 25 listopada 2010 r. Nawet jeżeli został on faktycznie zgłoszony lecz nie znalazło to odzwierciedlenia w protokole, to sam brak reakcji pełnomocnika w postaci natychmiastowego zwrócenia Sądowi uwagi na tę okoliczność dowodzi braku należytej dbałości o swe interesy. O tym, że pełnomocnik już w momencie zamykania rozprawy i ogłaszania przez Sąd o odroczeniu terminu ogłoszenia orzeczenia tj. 25 listopada 2010 r. była świadoma braku zaprotokołowania wniosku przekonuje także to, że jak wynika z prowadzonej przez Sąd ewidencji, między tą datą a datą ogłoszenia wyroku (8 grudnia 2010 r.) czy datą złożenia pisemnego wniosku o przyznanie wynagrodzenia (dzień później) nie przeglądała już w siedzibie Sądu akt sprawy. Co najważniejsze jednak, to przypisując pełnomocnikowi zgodnie z jego oświadczeniem pełną świadomość tej sytuacji, pisemne ponowienie przez niego wniosku o przyznanie wynagrodzenia tym bardziej nie zwalniało go z konieczności zachowania jego niezbędnych wymagań. Mając powyższe na uwadze, na podstawie powołanych przepisów rozporządzenia w sprawie opłat za czynności adwokackie (...) w związku z art. 258 § 2 pkt 8 i § 3 oraz art. 64 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.