II SA/Rz 63/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Partyka po rozpoznaniu w dniu 1 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2011 r., nr [...] w przedmiocie odroczenia terminu rozbiórki na skutek wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. II SA/Rz 63/12 U Z A S A D N I E N I E Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2011 r., nr [...] Wojewoda [...] uchylił decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2008 r., nr [...] o odmowie odroczenia terminu rozbiórki tymczasowego obiektu budowlanego (kurnika) położonego na działkach nr 262 i 263 przy ul. U. w R. i jednocześnie odmówił odroczenia terminu rozbiórki tymczasowego obiektu budowlanego (kurnika) położonego na działkach nr 262 i 263/1 obr. [...] przy ul. U. w R. W. W. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (dalej jako WSA) w Rzeszowie na w/w decyzję. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W treści uzasadnienia skargi, nie podano jakichkolwiek okoliczności dotyczących złożonego wniosku. Natomiast objęta skargą argumentacja podważa jedynie legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia. Z akt sprawy wynika, że w niniejszej sprawie wydany został prawomocny wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 12 października 2006 r., sygn. akt II SA/Rz 994/05, w którym zostało przesądzone, że w przedmiotowej sprawie przy ul. U. [...] w R., stanowiącej własność skarżącego W. W. został wybudowany budynek gospodarczy na podstawie decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 1978 r., nr [...], zastrzegającej warunek 5-letniej lokalizacji budynku z możliwością jej przedłużenia. Zastrzeżenie owego warunku wskazywało na tymczasowy charakter przedmiotowego budynku i oznaczało, że po upływie przewidzianego terminu, decyzja pozwalająca na budowę tymczasowego obiektu budowlanego stanowić będzie podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego w sprawie rozbiórki tego obiektu, bez potrzeby wydawania decyzji nakazującej przymusową rozbiórkę. Obowiązek wykonania rozbiórki wynika bowiem bezpośrednio z przepisu art. 38 ust 2 prawa budowlanego z 24 października 1974 r. (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm., dalej jako p.b.) i podlega wykonaniu w drodze egzekucji administracyjnej stosownie do art. 5 pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 24 poz. 151 ze zm.). Inwestor (właściciel, zarządca) jest obowiązany dokonać rozbiórki obiektu budowlanego objętego nakazem przymusowej rozbiórki (art. 38 ust. 1 p.b.) i obiektu podlegającego rozbiórce ze względu na upływ czasu oznaczony w pozwoleniu na budowę lub na jaki został wzniesiony (art. 38 ust. 2 p.b.). Pierwsza sytuacja - nakazanie przymusowej rozbiórki - odnosi się do tych wypadków, w których przepisy prawa przewidują wydanie nakazu rozbiórki, /np. art. 36 ust. 3., art. 37 ust. 1 i 2 p. b.). Porównanie unormowania zawartego w ust. 1 z unormowaniem zawartym w ust. 2 omawianego artykułu prawa budowlanego prowadzi do wniosku, że obiekty o których mowa w art. 38 ust. 2 p.b., podlegają rozbiórce ze względu na upływ czasu. Obowiązek rozebrania takich obiektów nie wynika, więc z nakazu dokonania przymusowej rozbiórki, lecz bezpośrednio z tego przepisu (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 lutego 1987 r. IV SA 900/86, ONSA 1988/1/3). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - określanej dalej jako P.p.s.a., Sąd na wniosek skarżącego może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności (w całości lub w części), jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego jest zatem we wskazanych sytuacjach szczególną, a jednocześnie przejściową formą zabezpieczenia ważnych interesów strony. O trudnych do odwrócenia skutkach decyzji mówić można w odniesieniu do takich prawnych lub faktycznych następstw decyzji, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r. II SA/Bk 352/2006 - Lex Polonica nr 1241556). Z powołanego wyżej przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a. wynika, że Sąd może uwzględnić wniosek strony, gdy zachodzi co najmniej jedna z przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonaniu aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Odnosząc powyższe do realiów niniejszej sprawy podnieść należy, że strona skarżąca nie tylko nie uprawdopodobniła, ale nawet nie wskazała, z jakiej przyczyny wykonanie decyzji przed rozstrzygnięciem skargi mogłoby wyrządzić znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki w rozumieniu przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a. Należy zwrócić uwagę, że uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Samo zaś złożenie wniosku bez podania uzasadnienia, nie może stanowić samodzielnej przesłanki do jego orzeczenia. Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie jest także brakiem formalnym. Z kolei z akt sprawy nie wynika, iż odmowa odroczenia terminu rozbiórki tymczasowego obiektu budowlanego (kurnika) - na podstawie zaskarżonej decyzji - spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki dla skarżącego. Należy zwrócić uwagę, że przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Nie budzi wątpliwości Sądu, że decyzja o rozbiórce obiektu budowlanego nadaje się do wykonania. Natomiast w przypadku zaskarżonej decyzji o odmowie odroczenia terminu rozbiórki obiektu budowlanego trudno mówić, aby akt ten nadawał się do wykonania. Rozbiórka kurnika wynika bowiem z innego aktu administracyjnego nie będącego przedmiotem tego postępowania, zaś w zaskarżonej decyzji odmówiono jedynie odroczenia terminu rozbiórki obiektu budowlanego. Z tych przyczyn, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.