II SA/Rz 631/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Ewa Partyka Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk NSA Małgorzata Wolska /spr./ Protokolant sekretarz sądowy Filip Róg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi P. D. na pismo Izby Komorniczej w [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia informacji publicznej - postanawia – odrzucić skargę. Przedmiotem skargi P. D. jest pismo Przewodniczącego Izby Komorniczej w [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie dostępu do informacji publicznej. Jak wynika z akt sprawy P. D., działając na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1764 ze zm. – zwana dalej "ustawą"), wnioskiem z [...] marca 2017 r. zwrócił się do Izby Komorniczej w [...] o udzielenie informacji publicznej dotyczącej osoby Przewodniczącego Izby Komorniczej w [...] i asesora Kancelarii Komornika Sądowego A. K.: U. R., tj. czy wyżej wymieniona asesor jest żoną czy rodziną Przewodniczącego Izby Komorniczej w [...] i jakie jest to pokrewieństwo. Wnioskodawca wskazał adres poczty elektronicznej na jaki należy przesłać ww. informację. W odpowiedzi Przewodniczący Rady Izby Komorniczej – pismo z dnia [...] kwietnia 2017 r., nr [...] – poinformował P. D., że złożony wniosek nie spełnia warunków stawianych wnioskowi o udostepnienie informacji publicznej, bowiem nie dotyczy sprawy publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy. Przedmiotem wniosku była zależność prawno-rodzinna pomiędzy Przewodniczącym Rady Izby Komorniczej w [...] a asesorem komorniczym U. R. Wyjaśniono, że informacją publiczną jest informacja o sprawach publicznych, natomiast relacje rodzinne (cywilne), w tym zachodzące pomiędzy małżonkami, nie zostały objęte zakresem przedmiotowym ustawy o dostępie do informacji publicznej. Z tych powodów wniosek nie został uwzględniony. Powyższą odpowiedź przesłano w dniu [...] kwietnia 2017 r., drogą mailową P. D. W dniu [...] kwietnia 2017 r. P. D. złożył odwołanie od ww. pisma nazwanego "decyzją", nie zgadzając się ze stanowiskiem organu. W jego ocenie informacje dotyczące tylko stosunków rodzinnych lub stopnia pokrewieństwa asesora – funkcjonariusza publicznego z Przewodniczącym Izby Komorniczej są informacją publiczną, zwłaszcza, że Przewodniczący Izby Komorniczej przeprowadził kontrolę po jego wniosku o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego i po jego skardze na komornika. Wskazanym na wstępie pismem z [...] kwietnia 2017 r. nr [...] Przewodniczący Rady Izby Komorniczej podtrzymał dotychczasowe stanowisko. Ponownie wyjaśnił, że żądana informacja nie spełnia warunków stawianych wnioskowi o udostępnienie informacji, nie dotyczy sprawy publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy. Jak zauważył, organy samorządów zawodowych mają obowiązek udzielania informacji publicznej, jednak dotyczy on tylko informacji mającej charakter publiczny. Relacje rodzinne (cywilne), w tym zachodzące pomiędzy małżonkami, nie zostały objęte zakresem przedmiotowym ustawy. Wyjaśnił także, że z brzmienia art. 79 w zw. z art. 86 ust. 3 w zw. z art. 88 ust. 5 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji (Dz. U. z 2016 r., poz. 1138) wynika, że asesor komorniczy nie jest członkiem samorządu komorniczego. Jedynie komornik sądowy jest funkcjonariuszem publicznym (art.1 cyt. ustawy). Takiego statusu nie przyznano asesorowi komorniczemu. Wskazano także, że organ zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej może powoływać się na prawo do prywatności tylko w odniesieniu do informacji o osobach nie pełniących funkcji publicznych, nie mających związku z pełnieniem tych funkcji lub osób, które zrezygnowały z przysługującego im w tym zakresie prawa ochrony. Powyższa odpowiedź została przesłana odwołującemu, drogą mailową [...] kwietnia 2017 r. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na ww. pismo z dnia [...] kwietnia 2017 r., nazwane "decyzją" złożył P. D. wnosząc o jej uchylenie, jako wadliwej. Wyjaśnił, że wnioskowana informacja była mu potrzebna w związku z rozpatrywaniem jego wniosku o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego i odmową jego wszczęcia przez Przewodniczącego Izby Komorniczej. Wyjaśnił, że jeżeli "pani asesor ma powiązania rodzinne" to Przewodniczący nie mógł rozpatrywać jego wniosku. Zauważył też, że mogło dojść do popełnienia przestępstwa świadomego pomocnictwa w uniknięciu odpowiedzialności dyscyplinarnej i karnej komornika A. K. W odpowiedzi na skargę Przewodniczący Izby Komorniczej w [...] wniósł o jej oddalanie, uznając ją za bezzasadną i podtrzymał dotychczas prezentowane stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Po myśli art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sąd administracyjny bada akty lub czynności z zakresu administracji publicznej w aspekcie ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawa prawną, co wynika z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.". Zgodnie z art. 3 § 2 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne, 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu, 4) inne niż określone w pkt 1 – 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 23 z późn. zm.) oraz postanowień określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw, 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1 – 3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postepowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których maja zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 P.p.s.a.). Natomiast nie są właściwe w sprawach określonych w art. 5 P.p.s.a. (w pkt 1 – 5 wymieniających rodzaje spraw wyłączonych spod właściwości sądów administracyjnych). Z powyższego zatem wynika, że działanie organów administracji publicznej (podmiotów wykonujących zadania publiczne), którego nie można sklasyfikować jako jednej z form wskazanych w art. 3 § 2 i 3 P.p.s.a., nie podlega kontroli sądowej, a podjęte próby jej zainicjowania poprzez skargi nie mogą być skuteczne. Z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w sprawie niniejszej, gdzie skarżący przedmiotem skargi uczynił skierowane do niego pismo informacyjne Izby Komorniczej w [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. co do udostępnienia żądanej informacji. Z przedmiotowego pisma wynika bowiem wprost, że organ dokonał kwalifikacji prawnej żądanej przez skarżącego informacji, wskazując, że nie stanowi ona informacji publicznej i nie wydał w tym przedmiocie decyzji. Trzeba przypomnieć, że z przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej wynika, iż decyzja o odmowie udostępnienia informacji publicznej może być wydana tylko wówczas, gdy chodzi o informacje mieszczącą się w zakresie przedmiotowym i podmiotowym tej ustawy (art. 16). Jeżeli więc, według oceny dokonanej przez podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, żądana przez wnioskodawcę informacja nie ma takiego waloru, to w takim przypadku przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej nie mają zastosowania i nie występuje możliwość wydania decyzji odmownej na podstawie art. 16 tej ustawy, a odpowiedź na wniosek o udzielenie informacji publicznej powinna nastąpić w formie pisma informacyjnego. Niedopuszczalne jest zatem, co oczywiste, wydanie decyzji odmownej, gdy żądana informacja nie jest informacją publiczną. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentowany jest konsekwentnie pogląd, według którego pismo informacyjne o tym, że żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej, nie podlega kognicji sądów administracyjnych, nie mieści się bowiem w zakresie określonym przepisem art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. (zob. m.in. postanowienie NSA z dnia 24 stycznia 2006 r., sygn. akt I OSK 928/05), Sąd tu orzekający pogląd ten podziela. Należy zatem uznać, że taki właśnie charakter ma zaskarżone pismo z dnia [...] kwietnia 2017 r., wystosowanie w analizowanej sprawie do skarżącego. Wynika to bez wątpienia z treści tegoż pisma. W sprawie ze skargi na pismo informacyjne w/w skierowane do skarżącego Sąd, w świetle przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, nie jest właściwy do oceny prawidłowości stanowiska Izby Komorniczej w zakresie rozpoznania wniosku z dnia [...] marca 2017 r. o udostępnienie przedmiotowej informacji. Właściwość Sądu do dokonania takiej oceny jest możliwa jedynie w sprawie skargi na bezczynność podmiotu w przedmiocie dostępu do informacji publicznej, lecz tego rodzaju skarga nie jest przedmiotem postępowania w sprawie niniejszej. Skoro więc sprawa z wniesionej skargi nie mieści się w katalogu spraw podlegających rozpoznaniu sądy administracyjne, to w takiej sytuacji skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Dlatego na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.