II SA/Rz 670/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: SNSA Małgorzata Wolska po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. K. na wnioski [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] lutego 2015r., nr [...] w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami oraz na badanie psychologiczne - postanawia - odrzucić skargę. Pismami z dnia 23 lutego 2015 r., nr [...], wydanymi odpowiednio na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20.06.1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.) oraz art. 49 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5.01.2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2014 r., poz. 600 ze zm.) oraz na podstawie art. 99 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 82 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy o kierujących pojazdami Komendant Wojewódzki Policji [...] zwrócił się do Prezydenta Miasta [...] o skierowanie G. K. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami w ramach posiadanych uprawnień oraz na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu. Wnioski te uzasadnił faktem, że G. K. wielokrotnie naruszył przepisy ruchu drogowego, przez co przekroczył liczbę 24 punktów otrzymanych na podstawie ustawy Prawo o ruchu drogowym. G. K. pismem z dnia 23 kwietnia 2015 r. (data wpływu do sądu – 29.05.2015 r.) złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na wyżej opisane wnioski podnosząc, że zaskarża w całości "czynność z zakresu administracji publicznej [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji, polegającą na wystąpieniu z pismami z dnia 23 lutego 2015 r. do Prezydenta Miasta [...] z wnioskami o sprawdzenie kwalifikacji oraz o skierowanie na badanie psychologiczne skarżącego z uwagi na otrzymanie przez niego łącznie 30 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego". W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji [...] wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga podlega odrzuceniu. W pierwszej kolejności wyjaśnienia wymaga, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji, obejmującą badanie zaskarżonych aktów pod względem ich zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres sądowej kontroli administracji określony został w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm. - określanej dalej jako "P.p.s.a."). Stosownie do art. 3 § 1 P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Warunkiem merytorycznego rozpatrzenia skargi jest złożenie jej od aktu lub czynności objętych zakresem właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, określonej w art. 3 § 2 i § 3 P.p.s.a. Zauważyć przy tym należy, że przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy, sąd administracyjny zobligowany jest ocenić jej dopuszczalność, w tym dopuszczalność drogi sądowej. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego sąd skargę odrzuca. Aby można było mówić o kontroli sądowoadministracyjnej to przedmiotem skargi musi być działalność mieszcząca się w prawnych formach określonych w art. 3 § 2 lub przepisach szczególnych lub bezczynność/przewlekłość a działalności ta lub bezczynność/przewlekłość musi być wykonywana przez organy administracji publicznej. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy przedmiotem skargi uczyniono wnioski Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia 23 lutego 2015 r. adresowane do Prezydenta Miasta [...] o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami w ramach posiadanych uprawnień oraz o skierowanie na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę stwierdza, że przedmiot skargi G. K. nie mieści się w zakresie właściwości rzeczowej sądów administracyjnych, nie stanowi bowiem skargi na działanie organów administracji publicznej bądź też na ich bezczynność/przewlekłość w rozumieniu wyżej wskazanego katalogu o jakim mowa w art. 3 § 2 i § 3 P.p.s.a. Wyjaśnić należy, że zakwestionowany wniosek o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami w ramach posiadanych uprawnień wydany został na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, zgodnie z którym kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty na wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym, który to przepis stanowi o prowadzeniu przez policję ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. W § 7 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2012 r., poz.488), wydanego na podstawie art. 130 ust. 4, art. 140 ust. 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym, wyraźnie wskazano, że Komendant Wojewódzki Policji występuje do organu właściwego w sprawach wydawania prawa jazdy z wnioskiem o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy, w zakresie wszystkich posiadanych przez niego kategorii praw jazdy, w razie przekroczenia przez niego 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Przepis ten sformułowany został w sposób nie pozostawiający żadnych wątpliwości interpretacyjnych, nie dając wymienionemu w nim organowi możliwości postąpienia w przypadku zaistnienia określonych okoliczności, w sposób inny niż wskazany w przepisie. Zatem, gdy kierowca przekroczył liczbę 24 punktów karnych, właściwy Wojewódzki Komendant Policji zobligowany jest do wystąpienia do starosty z wnioskiem o sprawdzenie kwalifikacji kierowcy naruszającego zasady ruchu drogowego. Natomiast drugi z wniosków dotyczący skierowania G. K. na badania psychologiczne, sporządzony został na podstawie art. 99 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 82 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy o kierujących pojazdami. Wyjaśnić nalży, że zgodnie z art. 99 ust. 1 pkt 1 i 3 lit. b ww. ustawy, to starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy na badanie psychologiczne w zakresie transportu, jeżeli kierowca przekroczył liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Ww. decyzję starosta wydaje na wniosek organu kontroli ruchu drogowego. Badaniu psychologicznemu przeprowadzanemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem, podlega kierujący pojazdem silnikowym, jeżeli przekroczył liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego (art. 82 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy). Również i ostatnio przywołany przepis został sformułowany jednoznacznie i nie pozostawia wątpliwości, że w przypadku wystąpienia przesłanki w niej określonej, tzn. przekroczenia przez kierowcę 24 punktów karnych, jest on zobowiązany poddać się badaniu psychologicznemu. Organ kontrolujący ruchem drogowym, nie ma zatem możliwości postąpienia w przypadku zaistnienia tych okoliczności, w sposób inny niż wskazany w przepisie. W sytuacji, gdy kierowca przekroczył liczbę 24 punktów karnych, organ Policji jest zobligowany do wystąpienia do starosty z wnioskiem o skierowanie kierowcy naruszającego zasady ruchu drogowego na badania psychologiczne. Stwierdzić zatem należy, że będące przedmiotem niniejszego postępowania wnioski z dnia 23 lutego 2015 r., są jedynie pismami skierowanymi przez organ policji do właściwego starosty informującymi o określonym stanie faktycznym (tj. o sytuacji przekroczenia przez danego kierowcę 24 punktów) i stanowią jednocześnie wniosek o podjęcie przez ten organ przewidzianych prawem działań. Wnioski te nie są zatem ani decyzjami administracyjnymi, ani postanowieniami wydanymi w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym lub zabezpieczającym, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 1-3 P.p.s.a., ani żadnym z aktów wymienionych w art. 3 § 2 pkt 5-7 P.p.s.a. Nie są one także innymi aktami lub czynnościami (jak uznał skarżący) z zakresu administracji publicznej dotyczącymi uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa z zakresu administracji publicznej, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Z aktem lub czynnością w rozumieniu tego przepisu mamy do czynienia, gdy odnosi się on do zewnętrznych, konkretnie imiennie oznaczonych podmiotów, co do których organ administracji działa w sposób władczy poprzez stwierdzenie, ustalenie lub potwierdzenie uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa administracyjnego. W przedmiotowej sprawie zaskarżone wnioski nie są skierowane na zewnątrz organów administracji publicznej (ich adresatem jest organ administracji), nie wywołują one skutku w postaci potwierdzenia uprawnień lub nałożeniem obowiązków na stronę (por. postanowienie WSA w Olsztynie z dnia 31 czerwca 2006 r., sygn. akt II SA/Ol 416/06; postanowienie WSA w Bydgoszczy z dnia 16 sierpnia 2011 r., sygn. akt II SA/Bd 467/11, dostępne na: baza orzeczeń: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Dopiero na podstawie tych wniosków starosta wydaje decyzję administracyjną, o skierowaniu na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu oraz decyzję o skierowanie na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami w ramach posiadanych uprawnień, które rodzą prawa czy obowiązki po stronie adresata tej decyzji. Zatem dopiero te decyzje o skierowaniu na badania psychologiczne w zakresie psychologii transportu oraz o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami w ramach posiadanych uprawnień, przez właściwego starostę, po wyczerpaniu toku instancji, mogą zostać zaskarżone do sądu administracyjnego. Wówczas też strona może podnosić zarzuty odnośnie wniosków wszczynających postępowanie w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne i skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami w ramach posiadanych uprawnień. Natomiast same wnioski nie mogą stanowić przedmiotu skargi, która jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu przez Sąd. W tych okolicznościach, stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 P.p.s.a., skargę G. K. należało odrzucić.