II SA/Rz 682/10

Dnia 3 marca 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2011 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. sp. z o.o. z siedzibą we W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] maja 2010 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji udzielającej zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych - postanawia - zawiesić postępowanie sądowe. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2010 r., nr [...] Dyrektor Izby Celnej w P. rozpoznając odwołanie spółki z o.o. E. od własnej decyzji z [...] lutego 2010 r. nr [...] odmawiającej zmiany decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Rz. z dnia [...] sierpnia 2008 roku, nr [...] o udzieleniu zezwolenia na urządzanie i prowadzenie na terenie województwa podkarpackiego działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w części dotyczącej miejsca urządzania gier, utrzymał w mocy decyzję wydaną w I instancji. W skardze na powyższą decyzję Spółka, domagając jej uchylenia, wywodzi naruszenie przez organ m.in. art. 135 ustawy o grach hazardowych, stwierdzając, że ustawa ta nie została uprzednio notyfikowana, przez co narusza przepisy prawa europejskiego, Konstytucji RP i umów międzynarodowych. W ocenie skarżącej doszło przez to do naruszenia przepisów dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego. Jednocześnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w sprawie III SA/Gd 261/10 postanowieniem skierował do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytanie prawne: "Czy przepis art. 1 pkt 11 Dyrektywy nr 98/34/WE z 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.Urz.UE L z 1998 r. Nr 204, poz. 37) powinien być interpretowany w ten sposób, że do «przepisów technicznych», których projekty powinny zostać przekazane Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 wymienionej dyrektywy należy taki przepis ustawowy, który zakazuje zmiany zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w zakresie zmiany miejsca urządzania gry", równocześnie zawieszając prowadzone przez siebie postępowanie. Postanowienie to wydane zostało w następstwie rozpoznawania skargi na decyzję dyrektora izby celnej orzekającego o utrzymaniu w mocy własnej decyzji odmawiającej zmiany zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, w części dotyczącej miejsca urządzania gier. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Kontrola sądowoadministracyjna prowadzona jest, pomijając wyjątki od tej reguły, wyłącznie z punktu widzenia zgodności z prawem (por. art. 1 § 2 ustawy z 25.07.2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), przy czym rozumie się, iż chodzi tu zarówno o przepisy prawa materialnego, jak i procesowego. W niniejszej sprawie skarga podlega rozpatrzeniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (ustawa z dn. 30.08.2002 r., Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej Ppsa). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 125 § 1 pkt 1 Ppsa sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Cyt. przepis normuje tzw. kwestię prejudycjalną dla rozstrzygnięcia sprawy sądowoadministracyjnej zawisłej przed sądem. Praktyka opowiada się za szerokim rozumieniem pojęcia "rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania", wychodząc poza tradycyjne rozumienie prejudycjalności. W judykaturze wskazano, że "mając na uwadze względy celowości oraz ekonomii procesowej, sąd zawieszając w sprawie postępowanie (art. 125 § 1 pkt 1 Ppsa) powinien mieć na względzie możliwość wystąpienia w przyszłości zarówno przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżoną decyzją, jak i przesłanek do wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego na skutek rozstrzygnięcia wydanego w innym toczącym się postępowaniu. Postępowanie zgodne z art. 7 Ppsa nie może oznaczać, że możliwość złożenia wniosku o wznowienie postępowania narusza zasadę w nim wyrażoną. Szybkość postępowania nie może bowiem prowadzić do uproszczeń, które mogłyby mieć niekorzystny wpływ na wynik sprawy" (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9.09.2008 r., II GZ 196/08, LEX nr 560410). Podkreśla się także, iż w świetle obowiązujących przepisów orzeczenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości dotyczące wykładni prawa wspólnotowego ma moc wiążącą nie tylko w sprawie, w której sąd skierował pytanie prejudycjalne, ale także w innych podobnych sprawach rozpoznawanych przez sądy administracyjne (postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22.11.2010 r. I FSK 1866/09 i z 23.11.2010 r. I FSK 1242/09, wyroki zamieszczone na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd aprobuje pogląd J.P. Tarno, iż art. 125 § 1 pkt 1 Ppsa daje podstawę do zawieszenia postępowania także w przypadku, gdy rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego postępowania toczącego się przed Europejskim Trybunałem Sprawiedliwości (por. J. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2010, s. 300). We wskazanym uprzednio postanowieniu III SA/Gd 261/10 WSA w Gdańsku wywodził, że od odpowiedzi na zadane pytanie zależy stwierdzenie, czy ustawa z 19 listopada 2009r. o grach hazardowych podlegała notyfikacji Komisji w trybie przepisu art. 8 ust. 1 dyrektywy 98/34, a co za tym idzie, czy jej przepisy mogły być stosowane przez organy administracji – skoro bezspornie notyfikacji ustawy w omawianym trybie zaniechano, zaś ETS jednoznacznie stwierdził m.in. w wyroku z dnia 26 września 2000r. w sprawie C 443/98 Unilever, że skutkiem prawnym niedopełnienia obowiązku notyfikacji jest niemożność zastosowania przepisów technicznych, na którą można powoływać się w postępowaniu między jednostkami. O zadanie m.in. takiego pytania wnosiła skarżąca spółka w sprawie rozpoznawanej przez Sąd. W tej sytuacji Sąd uznaje, że wystąpienie przez WSA w Gdańsku z przytoczonym wyżej pytaniem prejudycjalnym do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej również daje podstawę do zawieszenia postępowania, bowiem treść tego pytania związana jest z przedmiotem sporu w niniejszej sprawie, a zatem jej rozstrzygnięcie zależy od wyniku innego toczącego się postępowania sądowego. Wprawdzie w cytowanym art. 125 § 1 pkt 1 Ppsa nie wymieniono wprost Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, jednakże – zdaniem Sądu – nie przesądza to o braku podstawy zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego, gdyż Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest sądem wspólnotowym w znaczeniu ustrojowym (tak A. Wróbel, [w:] Wprowadzenie do prawa Wspólnot Europejskich (Unii Europejskiej), Kraków 2002, s. 154). Postępowanie prowadzone przed nim jest postępowaniem sądowym, które w ocenie Sądu mieści się w pojęciu "postępowania sądowego", użytym w art. 125 § 1 pkt 1 Ppsa. Problem prawny występujący w przedstawionym pytaniu jest tożsamy z problemem prawnym występującym w sprawie stanowiącej przedmiot niniejszego postępowania, stan prawny w obu sprawach jest także tożsamy, dlatego jej zakończenie będzie zależeć od wyniku postępowania zawisłego przed Trybunałem Sprawiedliwości. Z tych przyczyn Sąd zawiesił postępowanie na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 Ppsa.