II SA/Rz 695/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Zbigniew Czarnik Sędziowie WSA Robert Sawuła /spr./ WSA Joanna Zdrzałka Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 września 2011 r. sprawy ze skarg A. Sp. z o.o. – Zakład [...] i S. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2009 r., nr [...] w przedmiocie nakazu wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2008 r., nr [...]; II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej A. Sp. z o.o. kwotę 757 zł /słownie: siedemset pięćdziesiąt siedem złotych/ oraz na rzecz skarżącego S. K. kwotę 500 zł /słownie: pięćset złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej jako PWINB) w ... decyzją z dnia [..] stycznia 2009 r., nr ..., po rozpatrzeniu odwołań S.K. i K. Operatora Systemu Dystrybucyjnego Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (zwanego dalej: KOSD) uchylił w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w ... z dnia [..] marca 2008 r., nr ... nakazującą KOSD usunięcie w terminie do 31 maja 2008 r. nieprawidłowości związanych z kolizyjnym usytuowaniem przyłącza gazowego zlokalizowanego w T. na działce nr ewid. [x] i [z] wykonanego do budynku gospodarczego z częścią mieszkalną, zlokalizowanego na posesji H.K. względem budynku inwentarsko-składowego K. i S.K. zlokalizowanego na działce nr [z] oraz nakazał K. Spółce Gazownictwa Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej jako KSG, poprzednio: KOSD) oraz K. i S.K. solidarne usunięcie tejże kolizji poprzez wykonanie w terminie do 31 maja 2009 r. robót budowlanych w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem, polegających na: 1) założeniu rury ochronnej na istniejącym gazociągu, na odcinku zlokalizowanym w odległości 0,85 m – 0,75 m od budynku inwentarsko-składowego, zlokalizowanego na działce nr [z] (o średnicy 90 mm x 5,2 mm i długości 8,95 m), wykonanej z polietylenu PE według wymagań normy PN-91/M-34501 oraz 2) przedłożeniu w organie I instancji, w tymże terminie, inwentaryzacji powykonawczej zrealizowanych robót budowlanych w zakresie obowiązku określonego w pkt 1. Decyzję wydano na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98 z 2000 r., poz. 1071 ze zm., dalej jako k.p.a.) oraz art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm., dalej jako Upb). W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że w celu ustalenia okoliczności faktycznych przeprowadzono rozprawę administracyjną na terenie działki nr [z] w T., a ponadto zgromadzono zeznania świadków, oświadczenia stron oraz dokumenty. W trakcie postępowania wyjaśniającego ustalono, że na działce tej (należącej do państwa K.) znajduje się budynek inwentarsko-składowy pozostający w kolizji z gazociągiem. Ściana zachodnia budynku usytuowana jest w linii ogrodzenia, wzdłuż którego biegnie gazociąg do działki nr [x]. Na podstawie wyjaśnień udzielonych przez Powiatowy Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w ... (pismo z dnia 5 sierpnia 2008 r., nr ...) ustalono, że budynek inwentarsko-składowy na działce nr [z] został namierzony i naniesiony na mapach Ośrodka w 1995 r. i że gazociąg pojawił się na mapie nie później niż budynek. Dokonano także wizji w oparciu o odkrywkę gazociągu kolidującego z budynkiem. W trakcie oględzin w dniu 24 września 2008 r. ustalono, że gazociąg biegnie w linii prostej na głębokości ok. 1 m i przechodzi obok budynku inwentarsko-składowego w odległości ok. 0,85 m; nie ma żadnych odgałęzień ani zmian kierunku. Nie wykryto także innego odrębnego gazociągu. Gazociąg (przyłącz gazowy i sieć rozdzielcza) został usytuowany na spornej działce zgodnie z decyzją Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w ... z dnia [..] lipca 1971 r., nr ... o zatwierdzeniu planu przebiegu gazociągu. Przyłącz istnieje od roku 1976 (protokół zdawczo-odbiorczy z dnia 22 grudnia 1976 r.) i jest nim dostarczany gaz na podstawie umowy z 1978 r. Brak jest zatem podstaw do kwestionowania legalności budowy gazociągu kolidującego obecnie z budynkiem. Pomimo legalności usytuowania i budowy gazociągu nie został on prawidłowo naniesiony na mapy, bezpośrednio po wykonaniu; nie dokonano też jego inwentaryzacji. Na stosownym szkicu pojawił się dopiero od 1995 r., po pomiarach elektroakustycznych. W drugiej kolejności organ ocenił legalność usytuowania budynku kolidującego z gazociągiem. Stwierdził przy tym, że budynek wzniesiono w 1983 r. na podstawie pozwolenia na budowę z dnia [..] czerwca 1983 r., nr .... Brak jest jednak jakichkolwiek materiałów graficznych pozwalających ocenić, czy ulokowanie budynku inwentarsko-składowego nastąpiło zgodnie z wymogami udzielonego pozwolenia na budowę. W konkluzji stwierdzono, że gazociąg wybudowano wcześniej niż budynek, jednak z uwagi na brak oznaczeń na mapach, budynek został wzniesiony w kolizji z istniejącą już siecią gazową. Do wywołania kolizji tej mogło dojść nieświadomie. Przyczyną ustalonej kolizji jest obowiązująca w dacie wznoszenia budynku norma branżowa (BN-70/8976-07), do której odsyłał § 5 rozporządzenia Ministra Górnictwa z dnia 18 sierpnia 1978 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe (Dz.U. Nr 21, poz. 94); z normy tej wynika, że bezpieczna odległość budynku od gazociągu wynosi 1,5 m dla gazociągów o średnicy do 100 mm. Zmniejszenie tej odległości dozwolone jest tylko po zastosowaniu rury ochronnej na gazociągu z sączkiem węchowym (BN-70/8976-07). Aktualnie problematykę bezpiecznej odległości budynku od gazociągu reguluje § 89 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 30 lipca 2001 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe (Dz. U. Nr 97, poz. 1055). Także obecnie bezpieczna odległość co do budynków wzniesionych w latach 70- i 80-tych ubiegłego wieku wynosi 1,5 m, a odstępstwo jest dopuszczalne pod warunkiem dochowania warunków określonych w normie PN-91/M-34501. Decyzja organu I instancji błędnie przywoływała jako podstawę art. 66 ust. 1 pkt 2 Upb, gdyż przepis ten odnosi się tylko do obiektów wzniesionych zgodnie z prawem, a taka sytuacja – z uwagi na wykazane naruszenia bezpiecznych odległości – nie zachodzi. Podstawą decyzji mogły być tylko art. 50 ust. 1 pkt 2 i 4 oraz art. 51 ust. 1 pkt 2 Upb, tj. regulacje przewidziane dla innych przypadków, w których zachodzi zagrożenie bezpieczeństwa ludzi, mienia lub środowiska oraz inwestycji zrealizowanych w warunkach odbiegających od ustaleń i wymogów określonych w przepisach. Kolizja budynku inwentarsko-składowego na działce nr [z] z gazociągiem, polegająca na niezachowaniu wymaganej przez prawo bezpiecznej odległości, uzasadnia nałożenie obowiązku wykonania robót budowlanych w celu doprowadzenia ich do stanu zgodnego z prawem w rozumieniu art. 51 ust. 1 pkt 2 Upb. Wyłącznym sposobem usunięcia ustalonego naruszenia prawa jest instalacja rury ochronnej o parametrach określonych w sentencji decyzji. Organ I instancji nieprawidłowo ustalił podmiot zobowiązany do wykonania nałożonego obowiązku. Roboty budowlane powinny być wykonane solidarnie zarówno przez KSG (poprzednio: KOSD), jak i przez właścicieli gruntu. Pominięcie zakładu gazowniczego byłoby z punktu widzenia właścicieli gruntu niezasadne i niemożliwe w świetle stanu faktycznego i prawnego. Z decyzją nie zgodził się S.K. składając na nią skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. W uzasadnieniu skargi stwierdził, że przyłącz gazowy wykonano bez wymaganej dokumentacji technicznej i pozwolenia na budowę. W jego ocenie, instalację kolidującą z jego budynkiem wykonano dopiero w 1984 r. Z operatu pomiarowego wykonanego przez Przedsiębiorstwo Usług Geodezyjno-Kartograficznych w ... wynika, że gaz jest odprowadzany za pomocą "trójnika" i nielegalnie został skierowany przez jego działkę. Nie jest winny powstałej kolizji i na zlokalizowanie gazociągu skierowanego do działki należącej do pani K. nie wyrażał nigdy zgody. Uważa, że cały gazociąg powinien być "przełożony" na nieruchomość pani K. Kolizja doprowadziła do ograniczenia mu korzystania z części powierzchni działki, obejmującej ok. 14 a. Skargę na decyzję złożyła też K. Spółka Gazownicza (dalej: KSG) zarzucając organowi naruszenie art. 51 ust. 1 pkt 2 Upb. Naruszenie to polegało na błędnym objęciu obowiązkiem wykonania robót budowlanych również KSG. Zgodnie z tym przepisem to inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego może być podmiotem obowiązku. Wymagane współdziałanie KSG oraz właścicieli nie oznacza, że obowiązek można nałożyć również na KSG. Przepis ten nie uprawnia do orzekania o solidarnym obowiązku rozłożonym na wiele podmiotów; solidarność nie jest w ogóle instytucją prawa administracyjnego i organ nie może jej przenosić z regulacji dotyczących stosunków cywilnych. KSG wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w części oraz o zasądzenie od strony przeciwnej kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę PWINB w ... wniósł o jej oddalenie, podtrzymując prezentowane do tej pory stanowisko. Postanowieniem z 19 maja 2009 r. II SA/Rz 253/09 WSA w Rzeszowie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, a zażalenie K.K. i S.K. oddalił NSA postanowieniem z 3 września 2009 r. II OZ 741/09. PWINB w ... pismem z 26 października 2009 r. poinformował WSA w Rzeszowie, iż kolizja między gazociągiem a budynkiem została usunięta przez KSG. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 16 grudnia 2009 r., II SA/Rz 253/09 oddalił skargi. W uzasadnieniu wyroku stwierdzono, że spór na tle sprawy załatwionej decyzją reformatoryjną nakazującą KSG oraz K. i S.K. solidarne usunięcie kolizji przyłącza gazowego zlokalizowanego w T. na działce nr ewid. [x] i [z] wykonanego do budynku gospodarczego z częścią mieszkalną, zlokalizowanego na posesji H.K. względem budynku inwentarsko-składowego K. i S.K. dotyczył prawidłowości zakresu przedmiotowego i podmiotowego obowiązku wynikającego z tego rozstrzygnięcia. Zaskarżoną decyzję wydano na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 51 ust. 1 pkt 2 Upb. Zgodnie z tym drugim przepisem, organ w drodze decyzji nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania. Prawidłowość zakresu przedmiotowego wynika zatem z tego, czy ustalony stan faktyczny uzasadnia twierdzenie, że roboty budowlane polegające na wybudowaniu gazociągu wymagają doprowadzenia go do stanu zgodnego z prawem. W ocenie orzekającego w sprawie WSA w Rzeszowie organy prawidłowo ustaliły, że aktualna lokalizacja wybudowanej w 1976 r. linii gazociągowej nie odpowiada wymogom prawa, gdyż zachodzi kolizja pomiędzy gazociągiem a istniejącym budynkiem inwentarsko-składowym. Istotą tej kolizji jest zbyt mała odległość (ok. 0,85 m) dzieląca obydwa obiekty. Treść rozstrzygnięcia decyzji odpowiadać ma wymogom prawa i prowadzić będzie do dalszego funkcjonowania obydwu obiektów (budynku i gazociągu) po uzupełnieniu technicznych środków ochrony w postaci rury opisanej w sentencji decyzji. Nie jest uzasadnione twierdzenie skarżącego ( S.K, iż rurociąg wybudowano bez wymaganej dokumentacji, skoro ulokowano go na podstawie decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w ... z dnia [..] lipca 1971 r., nr ... o zatwierdzeniu planu przebiegu gazociągu. Bezzasadny jest także zarzut niewydania decyzji w zakresie "przełożenia gazociągu", gdyż wykonanie izolacji określonej w sentencji decyzji jest dla stron znacznie mniej dotkliwe niż ponowna budowa nowego gazociągu w odległości spełniającej wymogi bezpieczeństwa. Wbrew stanowisku KSG prawidłowo określono też zakres podmiotowy obowiązku wykonania izolacji rury, obciążając nim solidarnie KSG (poprzednio: KOSD) oraz K. i S. K. Stronami mogą być inwestor, właściciel, użytkownik wieczysty lub zarządca nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Warto podkreślić, że własność gazociągu przysługuje KSG i to jego poprzednik prawny, jako inwestor przyłącza gazowego wybudował tę instalację (art. 49 § 1 k.c.). Także zatem i KSG może być podmiotem zobowiązanym do udziału w wykonaniu obowiązku usunięcia stanu niezgodności z prawem. Nie jest zasadny zarzut braku tytułu po stronie organu do solidarnego obciążenia zobowiązanych ciężarem wynikającym z decyzji. Skoro organ może "więcej" i jest uprawniony do nałożenia całego obowiązku tylko na wybrany przez siebie podmiot (małżonków K. albo na KSG), tym bardziej, kierując się względami wspólnego korzystania z gazociągu (w celu zakupu gazu – w przypadku małżonków K. oraz w celu wykonywania działalności gospodarczej – w przypadku KSG), może też "mniej", tzn. nałożyć ten obowiązek łącznie na te podmioty, w zakresie przez uzgodnionym przez zobowiązanych, stosownie do posiadanych profesjonalnych środków technicznych (KSG) i władztwa nad nieruchomością, w której ulokowano gazociąg (małżonkowie K.). Od wyroku tego skargę kasacyjną wniosła K. Spółka Gazownictwa Sp. z o.o. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 13 maja 2011 r., II OSK 832/10 uwzględnił skargę kasacyjną, uchylając zaskarżony wyrok i przekazując sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. W uzasadnieniu wyroku stwierdzono, że zaskarżona skargą decyzja zobowiązywała na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Upb, dwa różne podmioty, do solidarnego usunięcia kolizji między przyłączem gazowym zlokalizowanym w T. na działce nr [x] i [z] wykonanym do budynku gospodarczego z częścią mieszkalną, zlokalizowanego na posesji H.K. względem budynku inwentarsko-składowego K. i S.K. zlokalizowanego na działce nr [z], poprzez wykonanie robót budowlanych w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem. Zobowiązanymi byli: K. Spółka Gazownicza (KSG) oraz K. i S.K. Adresatem nakazu określonego w art. 51 ust. 1 pkt 2 Upb może być jednak tylko ten podmiot, który wykonał roboty budowlane w sposób określony w art. 50 ust. 1 pkt 1 i 4 tej ustawy. W aktach sprawy brak jest jakichkolwiek dowodów wskazujących na fakt wykonania linii gazociągowej w sposób mogący spowodować zagrożenie dla ludzi, mienie albo środowiska. W nieuprawniony sposób przyjął zatem Sąd I instancji, że lokalizacja linii gazociągowej "nie odpowiada wymogom prawa" z powodu kolizji między gazociągiem i istniejącym budynkiem inwentarsko-składowym. Wybudowanie gazociągu nie nastąpiło w warunkach samowoli budowlanej. Brak było, w ocenie sądu kasacyjnego, podstaw do nałożenia na Spółkę obowiązku wykonania robót określonych w decyzji. Zaznaczono ponadto, że nakaz stanowiący przedmiot decyzji jest obowiązkiem administracyjnoprawnym, a nie cywilnym; nie może być zatem nałożony solidarnie na kilka podmiotów. Nawet jeżeli w prawie administracyjnym dopuszczalna byłaby odpowiedzialność solidarna, z mocy art. 369 k.c., wymaga się w tym zakresie wyraźnego przepisu prawa. Rozpoznając ponownie sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie prowadzi ją pod sygn. II SA/Rz 695/11. W piśmie procesowym z 12.09.2010 r. skarżący S.K. kwestionował prawidłowość zapadłych w granicach sprawy wyroków, tak WSA w Rzeszowie, jak i NSA, wywodząc iż są one sprzeczne ze stanowiskiem wyrażonym przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 20.04.2011 r. Kp 7/09. S.K. obszernie wywodzi, że uczestniczka – H.K. wznosiła na swojej działce budynki w warunkach samowoli budowlanej. Skarżący podkreśla, że ani on sam, ani jego żona nie udzielali zgody na wykorzystanie nieruchomości dla celów przeprowadzenia sieci gazowej. W kolejnym piśmie z 27.09.2011 r. skarżący kieruje retoryczne pytania pod adresem Sądu, raz jeszcze wywodząc, że przyłącz gazowy do budynku H.K. wybudowano bez zgody jego i żony, jako właścicieli działki, na której go zlokalizowano. S.K. wywodzi, że pozwolenie na budowę wydane przez Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w ... nie może sanować faktu samowoli przy budowie przyłącza gazowego, nadto podłączenia gazu nie można stosować wobec budynku zrealizowanego także w warunkach samowoli budowlanej. S.K. podczas rozprawy podtrzymał swoje stanowisko prezentowane w skardze oraz w pismach procesowych. W szczególności wywodził, że wydany w sprawie wyrok przez NSA jest niezgodny z prawem, ma naruszać orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego. Pełnomocnik KSG wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie wynikającym ze skargi oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Pełnomocniczka PWINB w ... wniosła o oddalenie skarg. Uczestniczka K.K. przychyliła się do stanowiska prezentowanego przez skarżącego – S.K. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył, co następuje: Kontrola sądowoadministracyjna prowadzona jest, pomijając wyjątki od tej reguły, wyłącznie z punktu widzenia zgodności z prawem (por. art. 1 § 2 ustawy z 25.07.2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), przy czym rozumie się, iż chodzi tu zarówno o przepisy prawa materialnego, jak i procesowego. W niniejszej sprawie skarga podlega rozpatrzeniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (ustawa z dn. 30.08.2002 r., Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej Ppsa). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania; c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Zgodnie z art. 134 § 1 Ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, zaś w myśl art. 135 Ppsa sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Zgodnie z art. 190 zd. 1 Ppsa Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W przedmiotowej sprawie orzekał prawomocnie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem II OSK 832/10, wywodami zawartymi w uzasadnieniu tego wyroku jest związany Sąd orzekający w tej sprawie ponownie. Wyrok ten jest prawomocny, przeto argumentacja S.K. negującego wyrok sądu kasacyjnego i eksponująca orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego Kp 7/09 z 20.04.2011 r. z przyczyn prawnych nie ma żadnego znaczenia dla kierunku wyrzekania obecnie przez WSA w Rzeszowie. Dodać należy, iż orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego nie odnosi się do legalności przepisów prawa, które stanowiły podstawę kontrolowanych w sprawie orzeczeń organów administracyjnych ale noweli do Prawa budowlanego zakładającej w ogóle likwidację instytucji pozwolenia na budowę. Uznać należy, antycypując wiążącą ocenę sądu kasacyjnego, uwzględniającego datę wybudowania gazociągu na działkach objętych zakresem orzekania przez organy nadzoru budowlanego, iż nie można adresatem decyzji nakazujących w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 Upb uczynić właściciela gazociągu, który został wybudowany zgodnie z przepisami prawa. Brak jest także podstaw do nałożenia tego typu obowiązków na kilka podmiotów w sposób solidarny. Oznacza to, że decyzja PWINB w ..., objęta skargami S.K. i KSG, została wydana z naruszeniem przepisów prawa, a konkretnie art. 51 ust. 1 pkt 2 Upb. W tym aspekcie orzekający w sprawie Sąd jest związany, w myśl cyt. uprzednio art. 190 Ppsa, wykładnią prawa dokonaną przez NSA. Skoro doszło do naruszenia prawa materialnego poprzez skierowanie nakazu, wydanego po myśli art. art. 51 ust. 1 pkt 2 Upb to w ocenie Sądu naruszenie takie ma wpływ na wynik sprawy administracyjnej. Nakazuje to Sądowi uwzględnić skargi poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji. Ponieważ uprawnienia Sądu obejmują, zgodnie z cyt. także art. 135 Ppsa, akty wydane w granicach sprawy administracyjnej, której dotyczy skarga, przeto kontrolą Sądu objęta jest także decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w .... Decyzja ta nakładała obowiązek usunięcia kolizji gazociągu przez KSG, dotknięta jest więc takim samym naruszeniem, jak decyzja objęta skargami. Organ I instancji nakazując usunięcie kolizji przyłącza gazowego z istniejącym budynkiem należącym do S. K. i K. K. wychodził z założenia, że obiekt budowlany – gazociąg, jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, środowisku lub bezpieczeństwu mienia, co pozwalać ma w oparciu o dyspozycję art. 66 Upb nakazać usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. Miało to uzasadniać nakaz skierowany do KSG, aby usunąć stwierdzoną kolizję trasy przyłącza gazociągu z budynkiem na działce [z] w T. W wyroku II OSK 832/10 NSA przesądził, iż przyłącz gazowy wybudowano w sposób legalny, nadto brak jest w aktach administracyjnych jakichkolwiek dowodów wskazujących na wykonanie tego przyłącza w sposób mogący spowodować zagrożenie, o jakim mowa w art. 66 Upb. Z tych względów obowiązkiem Sądu jest także i tę decyzję uchylić. Rozpoznając ponownie sprawę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w ... uwzględni wywody zawarte w niniejszym wyroku, jak i w wyroku NSA z 13 maja 2011 r. II OSK 832/10. Będzie miał także na uwadze fakt likwidacji kolizji gazociągu. Z tych względów uznając, że w sprawie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, a naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a Ppsa), Sąd orzekł, jak w sentencji. O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 Ppsa.