II SA/Rz 70/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Magdalena Józefczyk /spr./ Sędziowie WSA Paweł Zaborniak WSA Joanna Zdrzałka Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lipca 2015 r. sprawy ze skargi M. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] września 2014 r. nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] na rzecz skarżącej M. D. kwotę 457 zł /słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi MD jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [.] z dnia [.] października 2014 r. nr [.] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, którą wydano w następującym stanie sprawy; Decyzją z dnia [.] stycznia 2013 r. nr [.], Burmistrz [.] ustalił dla AK warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwunastu pawilonów – obiektów do hodowli zwierząt gospodarskich norek amerykańskich w ilości nie większej niż 20 DJP na działce nr ewid. 954/4 w [.]. Organ uznał, że będzie to zabudowa zagrodowa w gospodarstwie hodowlanym. Decyzja stała się ostateczna wobec braku jej zaskarżenia przez którąkolwiek ze stron postępowania. Podaniem z dnia 27 marca 2014 r. MD zwróciła się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [.] o stwierdzenie nieważności ww. decyzji z powodu wad rodzących jej nieważność z mocy prawa w związku z naruszeniem art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r. poz. 1235) i § 3 pkt 95 i pkt 104 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397) poprzez błędne ustalenie kręgu stron postępowania w związku z wadliwie wyznaczonym obszarem oddziaływania inwestycji i nie poinformowanie społeczeństwa o przedmiocie inwestycji, który skonkretyzowano dopiero w decyzji o warunkach zabudowy, zaniechanie przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko mającej być zlokalizowaną w pobliżu skupisk ludzkich i na terenie obszaru chronionego Natura 2000. Zarzucono też, że doszło do celowego podziału inwestycji na mniejsze, aby nie być zobligowanym do przeprowadzenia procedury oddziaływania inwestycji na środowisko, jako że na sąsiedniej działce o nr 954/5 ma powstać tożsamy obiekt na osiem pawilonów, o czym świadczy decyzja Burmistrza [.] z dnia [.] stycznia 2013 r. nr [.] wydana na wniosek WM. Świadczyć ma o tym także to, że pierwotnie toczyło się postępowanie o ustalenie warunków zabudowy aż dla 100 takich pawilonów z wniosku MM, po czym został on cofnięty, a działka nr 954/3 została podzielona na dwie o nr 954/4 i 954/5. Planowana inwestycja charakteryzuje się dużą uciążliwością dla lokalnej społeczności, a inwestorka uzyskała już pozwolenie na budowę. W dniu 20 sierpnia 2014 r. do Kolegium wpłynęło pismo JM, wniesione w imieniu spadkobierców JM, "popierające" wniosek MD o stwierdzenie nieważności decyzji, a w dniu 25 sierpnia 2014 r. takie samo pismo wspólne ZM i KM. Z kolei podaniem z dnia 10 czerwca 2014 r. o stwierdzenie nieważności ww. decyzji wystąpiła ZJ, zarzucając wydanie decyzji z naruszeniem przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.) dalej zwanej w skrócie: k.p.a., ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647 z późn. zm.- aktualna na dzień wydania zaskarżonej decyzji) dalej zwana ustawą, ponieważ planowana inwestycja nie nawiązuje do sąsiedniej zabudowy. Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [.] stycznia 2013 r. nr [.] zgłosił także CK w podaniu z dnia 4 sierpnia 2014 r., a także GR w podaniu z dnia 27 lipca 2014r. Decyzją z dnia [.] września 2014 r. nr [.], SKO w [.], po rozpatrzeniu wniosków MD, ZM, KM i JM odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza [.] z dnia [.] stycznia 2013 r. nr [.] uznając, że nie jest ona obarczona wadami określonymi w art. 156 § 1 k.p.a. W podstawie prawnej organ powołał art. 157 § 1 i § 2 w zw. z art. 158 § 1 k.p.a. Kontrolowana decyzja nie narusza w ocenie Kolegium tak przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jak i ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Planowane przedsięwzięcie nie wymaga przeprowadzenia procedury oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, jako że obejmuje realizację pawilonów do hodowli zwierząt w liczbie mniejszej niż 40 JDP. Inwestycje planowane do realizacji na sąsiednich nieruchomościach nie są ze sobą powiązane technologicznie czy gospodarczo, dlatego nie było podstaw do ich łącznej oceny. Pominięcie natomiast ewentualnych stron postępowania stanowić może podstawę do wznowienia postępowania, a nie stwierdzenia jej nieważności. Natomiast postanowieniem z dnia [.] września 2014 r. nr [.], SKO w [.] odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia ww. decyzji na wniosek ZJ z uwagi na brak przymiotu strony. Postanowieniem z tego samego dnia o nr [.] 4, z tej samej przyczyny odmówiło wszczęcia takiego postępowania na wniosek CK, a postanowieniem o nr [.] na wniosek GR. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy MD zarzuciła naruszenie przez Kolegium art. 156 k.p.a. poprzez niestwierdzenie nieważności kwestionowanej decyzji, a art. 61 ust. 1 pkt 1ustawy poprzez nieuwzględnienie faktu, że w odległości mniejszej niż 100 m od terenu inwestycji znajdują się budynki mieszkalne, a zatem decyzję o warunkach zabudowy wydano bez ziszczenia się przesłanki dobrego sąsiedztwa. Opisaną na wstępie decyzją SKO w [.] utrzymało własną decyzję w mocy, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko w sprawie, że kwestionowana decyzja nie jest obarczona żadną wadą nieważności. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie MD zarzuciła wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 156 § 1 k.p.a. poprzez niestwierdzenie nieważności kwestionowanej decyzji pomimo jej wydania z rażącym naruszeniem prawa w związku z wadliwie ustalonym obszarem oddziaływania inwestycji, art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy poprzez ustalenie warunków zabudowy bez spełnienia wymagań dobrego sąsiedztwa. Na tej podstawie skarżąca domaga się uchylenia zaskarżonej decyzji i orzeczenia o kosztach postępowania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [.] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U z 2014, poz. 1647). Zakres kontroli wyznacza art. 134 p.p.s.a., z którego wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W myśl art. 151 p.p.s.a Sąd oddala skargę w razie jej nieuwzględnienia. Poddawszy zaskarżoną decyzję ocenie legalności w zakresie wyznaczonym wyżej przywołanymi przepisami Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, ale wyłącznie z przyczyn, które Sąd uwzględnił z urzędu. Zaskarżona decyzja i poprzedzająca decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [.] naruszają przepisy postępowania, bowiem Kolegium nie przeprowadziło postępowania wyjaśniającego w zakresie istnienia przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji zawartych w art. 156 § 1 k.p.a. Kolegium, co wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, ograniczyło się jedynie do zbadania zarzutów zawartych we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji oraz we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, które w zdecydowanej przewadze dotyczyły okoliczności będących podstawą do wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną. We wniosku o stwierdzenie nieważności podano między innymi: brak zawiadomienia stron w przedmiocie wszczętego postępowania, uniemożliwienia społeczności lokalnej zajęcia stanowiska w sprawie planowanej inwestycji, brak zapewnienia stronom aktywnego udziału w postępowaniu w każdym stadium, wadliwe i niezgodne ze stanem faktycznym określenie kręgu osób zainteresowanych i mających interes prawny w przyznaniu uprawnień strony, wadliwe zawiadomienie stron postępowania o toczącym się postępowaniu w odniesieniu do następców prawnych po zmarłym J. M. W skardze do Sądu zostały powtórzone zasadniczo te same zarzuty i argumenty na ich poparcie, jednakże z mocy art. 134 p.p.s.a. Sąd jest związany granicami sprawy, a nie zarzutami i wnioskami skargi, a to dawało podstawę do uwzględnienia skargi bez względu na treść wniosków i zarzutów postawionych w skardze. Na wstępie podnieść należy, że zaskarżona decyzja została wydana w jednym z nadzwyczajnych postępowań - postępowaniu nieważnościowym. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalił się pogląd, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji traktowane jest jako nowe postępowanie w sprawie i toczy się wg przepisów art. 157 k.p.a. Zadaniem organu prowadzącego postępowanie o stwierdzenie nieważności ostatecznego rozstrzygnięcia jest ocena takiej decyzji pod kątem kwalifikowanej niezgodności z prawem, tj. czy wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) lub spełnienia innych przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji ma zatem odrębną podstawę prawną i nie może być traktowane tak, jakby chodziło o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją ostateczną, rozstrzygającą o zastosowaniu przepisów prawa materialnego do danego stosunku administracyjno-prawnego. Przy korzystaniu z tej wywołującej najdalej idące konsekwencje instytucji wskazane wyżej przesłanki muszą wystąpić łącznie i nie mogą być dorozumiewane, ale jasno wskazane (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2011 r. sygn. akt II OSK 878/10, LEX nr 992652 oraz z dnia 20 października 2010 r. sygn. akt II OSK 1614/09, LEX nr 746680). Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenia inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, a sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Stosownie do art. 52 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy ustalenie warunków zabudowy następuje na wniosek inwestora, którego treść określa ust. 2 art. 64. Wniosek o ustalenie warunków zabudowy winien zawierać między innymi: 1) określenie granic terenu objętego wnioskiem przedstawionym na kopii mapy zasadniczej lub w przypadku jej braku na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000; 2) charakterystykę inwestycji, obejmującą: a) określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów, b) określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu, przedstawione w formie opisowej i graficznej, c) określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko. Postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte wnioskiem AK z dnia 13 listopada 2012 r., w którym określono inwestycję, jako budowę 12 pawilonów - obiektów do hodowli zwierząt gospodarskich "norki amerykańskiej" w ilości nie większej niż 20 DJP zlokalizowanych na działce nr 954/4 W [.], gmina [.], rodzaj zabudowy podano jako zabudowę zagrodową w gospodarstwie hodowlanym. W charakterystyce zabudowy podano, że kierunek kalenicy będzie równoległy lub prostopadły do granic bocznych działki, dach dwuspadowy, wysokość do okapu około 114 cm, wysokość do kalenicy 261 cm, szerokość pawilonu - wiaty około 3,7 m, długość około 103,2 m. Do wniosku dołączono też rysunek graficzny planowanej inwestycji na kopii mapy zasadniczej. W wykonaniu delegacji zawartej w art. 61 ust. 6 i ust. 7 ustawy zostało wydane rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588). Z materiału dowodowego wynika, że osoba posiadająca odpowiednie uprawnienia urbanistyczne sporządziła analizę urbanistyczną na kopii mapy zasadniczej w skali 1:1000. Na mapie tej został wyznaczony obszar analizowany. Zgodnie z § 2 ust. 4 rozporządzenia, przez obszar analizowany należy rozumieć teren określony i wyznaczony granicami, którego funkcję zabudowy i zagospodarowania oraz cechy zabudowy i zagospodarowania analizuje się w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania. W celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy, przy czym należy w kontekście zabudowy zagrodowej (deklarowanej we wniosku o ustalenie warunków zabudowy) mieć również na względzie ust. 4 art. 61 ustawy. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (§ 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia). Obszar wyznaczony dla planowanej inwestycji nie został wyznaczony w sposób zgodny z tym przepisem, gdyż nie ma zachowanych jednakowych odległości od granic działki w zakresie przyjętego promienia dla wykreślenia obszaru analizowanego. W analizie funkcji oraz cech zagospodarowania terenu autor opracowania nie wskazał na powody wyznaczenia obszaru analizowanego w takim kształcie i przyjęciu różnych odległości od granic działki, dla której został sporządzony. Ma to istotne znaczenie dla spełnienia warunku zgodności planowanej inwestycji z funkcją wynikającą z analizy. Każde odstąpienie od sposobu wyznaczania granic obszaru analizowanego musi mieć swoje uzasadnienie w sporządzonej analizie, bowiem potencjalnie wpływa na końcowy rezultat ustaleń płynących z analizy, przy czym nie każde odstąpienie od warunków wyznaczenia obszaru analizowanego będzie dotknięte rażącym naruszeniem przepisów prawa, ale nie zmienia to faktu, że każdorazowo winno być objęte oceną przez organ prowadzący postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji. Z analizy wynika, że na działce nr 954/4 została ustalona nieprzekraczalna linia zabudowy bez wyjaśnienia powodów, dla których została wyznaczona w takiej odległości od drogi gminnej. Wyznaczona linia zabudowy pozostaje w kolizji z zamierzeniem przedstawionym we wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i dołączonego do niego załącznika graficznego, gdyż pomniejsza teren, na którym można będzie faktycznie je realizować. Niemożliwym będzie bowiem wzniesienie pomieszczeń dla zwierząt hodowlanych o długości 103,2 m, jak zostało to pokazane na załączniku graficznym do wniosku. W decyzji o warunkach zabudowy Wójta Gminy [.] z dnia [.] stycznia 2013 r. w pkt 3.1.c. tiret 2, powierzchnia zabudowy została określona do 260 m2. We wniosku o ustalenie warunków zabudowy została natomiast określona powierzchnia zabudowy jednego pawilonu na około 381 m2. Zatem powierzchnia zabudowy ustalona dla działki objętej decyzją o warunkach zabudowy jest mniejsza niż powierzchnia zabudowy jednego pawilonu. Z porównania części graficznej załącznika do wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy z załącznikiem do decyzji ustalającej warunki zabudowy wynika, że planowane pomieszczenia dla norek są w większym zbliżeniu do drogi gminnej niż pozwalałaby na to wyznaczona linia zabudowy na załączniku do decyzji o warunkach zabudowy. We wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy inwestorka określiła rodzaj zabudowy, jako zabudowę zagrodową w gospodarstwie hodowlanym. Stosownie do art. 61 ust. 4 ustawy przepisów ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do zabudowy zagrodowej, w przypadku, gdy powierzchnia gospodarstwa rolnego związana z tą zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie. Kwestia ta nie była przedmiotem rozważań w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji o warunkach zabudowy, pominięto również ustalenie prowadzenia gospodarstwa rolnego i jego wielkości, a ma istotne znaczenie ze względu na przepisy, które należało zastosować przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy. W orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że organ administracji związany jest w sposób bezwzględny rodzajem zamierzenia budowlanego i funkcją, jaką ma pełnić (przeznaczenie na ściśle określony cel). Nie można jednak zaakceptować poglądu o braku związania organu administracji z przedstawioną we wniosku charakterystyką urbanistyczną inwestycji. Organ traci możliwość ustalenia warunków zabudowy w sytuacji ustalenia, że wyniki przeprowadzonej analizy cech zabudowy i zagospodarowania terenu w sposób istotny odbiegają od parametrów określonych we wniosku (wyrok NSA z 6.12.2011 r. sygn. akt II OSK 1827/10, LEX nr 1134879). Innymi słowy rolą organu jest ustalenie, czy zamierzenie inwestycyjne wskazane we wniosku zawiera się w wynikach przeprowadzonej analizy funkcji oraz cech. Ustalenie warunków zabudowy na podstawie analizy funkcji cech oraz zabudowy i zagospodarowania terenu dla zamierzenia inwestycyjnego, które wykracza poza ustalenia analizy należy uznać za rażące naruszenie przepisów prawa, bo nie jest zgodne z treścią wniosku inwestora. Wskazane powyżej elementy stanu faktycznego sprawy, które organ pominął w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji o warunkach zabudowy mają istotne znaczenie dla oceny prawidłowości rozstrzygnięcia zawartego w decyzji objętej postępowaniem o stwierdzenie nieważności. Opisane naruszenie należy ocenić, jako mające istotny wpływ na wynik sprawy. W tym aspekcie, w ponownie prowadzonym postępowaniu, doszło też do naruszenia przez SKO art. 138 § 1 k.p.a., gdyż utrzymanie w mocy decyzji pierwszoinstancyjnej dotyczy potwierdzenia ustalonego stanu faktycznego sprawy i zastosowania do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego odpowiedniego przepisu tak prawa procesowego jak i materialnego. Wskazane naruszenia dotyczą art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. dlatego też Sąd uwzględnił skargę na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 p.p.s.a. Sąd, co do zasady akceptuje poglądy SKO przywołane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odnośnie definicji rażącego naruszenia prawa i orzecznictwo sądowoadministracyjne przywołane na tę okoliczność. Nie zmienia to jednak postaci rzeczy, że organ nie przeprowadził całościowej analizy decyzji o warunkach zabudowy w kontekście przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a. w zakresie wyżej przedstawionym. Za niezasadne Sąd natomiast uznał wywody skargi dotyczące art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, gdyż przepisy te nie mają zastosowania w postępowaniu prowadzonym na podstawie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodzić należy się również ze stanowiskiem Kolegium w przedmiocie postępowania o ustalenie warunków zabudowy w tym obejmującego prowadzenie postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji o ustalenie warunków zabudowy, że nie istnieją regulacje prawne zobowiązujące inwestora do uzyskania środowiskowych uwarunkowań dla hodowli norki poniżej 40 DJP. Zatem zarzut obejścia przepisów prawa i rozdzielenia pierwotnego zamierzenia na dwie odrębne hodowle prowadzone na działkach graniczących ze sobą, ale łącznie nieprzekraczające 40 DJP nie narusza przepisów prawa. Rozdzielić należy etap planowania inwestycji od etapu faktycznie zrealizowanej inwestycji, dla kontroli którego właściwe są już inne organy. Orzeczenie o kosztach znajduje uzasadnienie w art. 200 p.p.s.a. W ponownie prowadzonym postępowaniu Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [.] będzie kierowało się wskazaniami, które wynikają z uzasadnienia wyroku.