II SA/Rz 704/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Jerzy Solarski /spr./ Sędziowie WSA Maria Mikolik WSA Piotr Godlewski Protokolant starszy specjalista Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2025 r. sprawy ze skarg K. C., G. K., G. G., M. B., M. P. i R. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 26 lutego 2025 r. nr SKO.4170/110/2024 w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia – skargi oddala – Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie (dalej: "Kolegium", "organ odwoławczy") zaskarżoną decyzją z 26 lutego 2025 r. znak: SKO.4170/110/2024, po rozpatrzeniu odwołania M. B., A. S., M. P., G. K., R. Z., G. G. i K. C., utrzymało w mocy decyzję Burmistrza [...] (dalej: "Burmistrz", "organ I instancji") z 19 listopada 2024 r., znak: RGO.6220.1.1.2022 w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia pn.: "Rozbudowa i budowa drogi wojewódzkiej nr [....] od m. T. do m. K. od km około 5+645,74 do km około 7+426,57 wraz z odcinkami nawiązania oraz rozbiórką, budową, przebudową niezbędnej infrastruktury technicznej, budowli i urządzeń budowlanych", którą Burmistrz stwierdził brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko dla ww. przedsięwzięcia (pkt I) i określił istotne warunki korzystania ze środowiska (pkt II). W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że 11 marca 2022 r. do Burmistrza wpłynął wniosek Zarządu Województwa Podkarpackiego (dalej także "Inwestor") w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla opisanego wyżej przedsięwzięcia. Po przeprowadzeniu postępowania Burmistrz, obwieszczeniem z dnia 10 października 2022 r. poinformował o zakończeniu zbierania materiału dowodowego w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, po czym wydał decyzję z 9 listopada 2022 r. stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla ww. przedsięwzięcia. W wyniku wniesionego odwołania Kolegium, decyzją z 13 lutego 2023 r., nr SKO.4170/83/2022 utrzymało w mocy decyzję Burmistrza. Na skutek skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie (dalej: "WSA") wyrokiem z dnia 5 października 2023 r. sygn. II SA/Rz 611/23, uchylił decyzję Kolegium z 13 lutego 2023 r., natomiast Kolegium, decyzją z 14 maja 2024 r., uchyliło w całości decyzję Burmistrza i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Organ I instancji ponownie przeprowadził postępowanie dowodowe z uwzględnieniem zaleceń wyartykułowanych w decyzji Kolegium i w dniu 19 listopada 2024 r. wydał decyzję stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko. Decyzję tę zaskarżyli odwołaniami M. B., A. S., M. P., G. K., R. Z., G. G. i K. C. Kolegium odwołań nie uwzględniło i szczegółowo przedstawiło ustalenia faktyczne poczynione przez Burmistrza. Uznało, że zgromadzony przez organ I instancji materiał dowodowy daje podstawy do twierdzenia, że fakty mające znaczenie prawne w sprawie zostały dostatecznie udowodnione. Organ przeprowadził wyczerpujące postępowanie wyjaśniające w kwestiach mających znaczenie prawne w sprawie, z zachowaniem gwarancji udziału stron we wszystkich czynnościach postępowania dowodowego. W konsekwencji prawidłowo stwierdził, że jest to przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla którego obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko może być stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy. Tym samym przedsięwzięcie należy zakwalifikować do grupy mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko na podstawie art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy, których realizacja, zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 2, wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Co do zarzutów odwołania Kolegium zaznaczyło, że Inwestor przed rozpoczęciem działań inwestycyjnych analizował wszelkie przesłanki przemawiające zarówno za możliwością rozbudowy DW [....] w m. T. po istniejącym śladzie, jak i możliwości wyprowadzenia przede wszystkim ruchu tranzytowego poza miejscowość T. Nie ma jednak możliwości zaprojektowania rozbudowy DW [...] po istniejącym śladzie w sposób, który spełniłby wymagane przepisami warunki przepustowości. Koniecznym byłoby ukształtowanie węzła drogowego obejmującego skrzyżowania DW [...] z [....] (ul. [....]) oraz DW [...] z DP [...], co wiązałoby się z koniecznością zajęcia bardzo dużej powierzchni, a tym samym dodatkowymi rozbiórkami budynków mieszkalnych i obiektów w których prowadzona jest działalność gospodarcza. Koszty społeczne takiej inwestycji byłyby bardzo duże i niewspółmierne do otrzymanych korzyści. Na dalszym odcinku DW [...] po istniejącym śladzie na całej jej długości występują budynki mieszkalne oraz obiekty, w których prowadzona jest działalność gospodarcza. Wymagana rozbudowa spowodowałby obustronną ingerencję w niniejsze tereny i bardzo duże zbliżenia do budynków mieszkalnych oraz ograniczenie powierzchni użytkowych przed obiektami prowadzącymi działalność gospodarczą. Utrzymując istniejący przebieg drogi musiałaby ona przenieść cały prognozowany ruchu drogowy, co jak wykazały analizy i prognozy ruchu jest bardzo problematyczne i wiązałoby się z bardzo dużym poszerzeniem istniejącego pasa drogowego. Natomiast w momencie, gdy zostanie wybudowana "obwodnica T.", tj. DW [...] po nowym śladzie, ruch drogowy rozłoży się na dwa podstawowe potoki ruchu, tj. ruch tranzytowy i tzw. "przelotowy" czyli wszystkie pojazdy, które poruszają się na relacji R. – D. oraz na ruch lokalny związany z ruchem wewnętrznym w miejscowości T. (po istniejący przebieg DW [...] - docelowo droga powiatowa). Przy takim rozkładzie ruchu drogowego jest możliwe zaprojektowanie przejrzystego układu drogowego, który w perspektywie wielu kolejnych lat będzie zapewniał sprawny, bezpieczny przejazd wszystkim użytkownikom ruchu w tym pieszym i rowerzystom. Koszty inwestycyjne zarówno nowego przebiegu jak i po śladzie istniejącym będą zbliżone. Natomiast biorąc pod uwagę całkowite koszty funkcjonowania drogi, w tym koszty jej użytkowników (czas użytkowników, koszty paliwa, koszty amortyzacji pojazdów), zdecydowanie bardziej opłacalnym rozwiązaniem jest wykonanie DW [...] (obwodnicy T.) po nowym śladzie. Zaproponowany przebieg w maksymalny możliwy sposób ogranicza ingerencję w tereny już zagospodarowane tak, aby negatywne oddziaływania akustyczne były ograniczone do minimum. Ponadto zastosowano rozwiązania minimalizujące wszelkie negatywne rozwiązania na tereny przyległe. Dodatkowo zostanie stworzona podstawa komunikacyjna dla nieruchomości niezagospodarowanych wzdłuż nowoprojektowanej drogi – nieruchomości, które to do tej pory nie miały takiej możliwości. Nowy przebieg DW [...] został zaprojektowany w taki sposób, aby nie powodował zmiany stosunków wodnych oraz jednocześnie wdrożono rozwiązania, które nie powodują zaburzeń w przepływie wód, cieków, w tym rzeki [....]. Kolegium wskazało, że liczba stron postępowania przekracza 10, wobec powyższego zgodnie z art. 74 ust. 3 ustawy środowiskowej, do doręczeń korespondencji zastosowano przepisy art. 49 K.p.a. W odniesieniu do kwestii akustycznych Kolegium uznało, że wykonana analiza akustyczna na potrzeby Karty informacyjnej przedsięwzięcia bazująca na prognozach ruchu, wykonana w oparciu o obowiązujące normy została przeprowadzona w sposób prawidłowy i nie ma podstaw do zaprojektowania dodatkowych zabezpieczeń akustycznych, począwszy od granicy z działką [...] w obrębie K. gm. [....] do istniejącego obecnie ogrodzenia na działce nr [...]. Tereny te zostały zakwalifikowane jako zabudowa zagrodowa, a dopuszczalny poziom hałasu dla terenów zagrodowych wynosi:65 dB(A) - w godzinach: od 6:00 do 22:00 oraz 56 dB(A) - w godzinach: od 22:00 do 6:00. Zatem wniosek o przeprowadzenie pomiarów rzeczywistych hałasu generowanego przez drogę wojewódzką nr [...] w obrębie nieruchomości nr [...] i [...] w m. K. jest całkowicie bezpodstawny i niecelowy, co Kolegium szczegółowo uzasadniło. Odnośnie do wniosku dowodowego w postaci pisma wraz z 4 zdjęciami żółwia błotnego z terenu planowanej inwestycji (jest on gatunkiem objętym całkowitą ochroną, wpisany do Polskiej Czerwonej Księgi Zwierząt z kategorią zagrożenia EN), to PPIS w Opinii sanitarnej z 5 września 2024 r. znak: PSNZ.9022.5.118.2024 stwierdził, że dla ww. przedsięwzięcia nie istnieje potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko pod warunkami, które zostały zawarte w tej decyzji. Stanowisko to podtrzymał RDOŚ w piśmie z 7 października 2024 r. znak: WOOŚ.4220.17.2022.JK.33. Również DPGW wydał opinię z 23 października 2024 r., znak: RZ.ZZŚ. 1.435.38.2022.KŚ, że dla ww. przedsięwzięcia przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko nie jest wymagane po spełnieniu warunków, które zostały zawarte w niniejszej decyzji. Kolegium dodało, że informacja na temat występowania żółwia błotnego w rejonie przedmiotowej inwestycji nie znajduje potwierdzenia w literaturze, danych pozyskiwanych z organów zajmujących się ochroną środowiska przyrodniczego czy terenowych inwentaryzacji przyrodniczych odnoszących się do wszystkich grup zwierząt, wykonanych przez zespół biologów na potrzeby Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia. W uzasadnieniu decyzji organu I instancji wykazano, że najbliższe stanowiska żółwia błotnego na Podkarpaciu potwierdzone przez [....] znajdują się w rejonie P. (źródło https://www.iop.krakow.pl/Plazy Gady). Ponadto przedmiotowa inwestycja została oceniona pod względem oddziaływania na środowisko, w tym przyrodnicze i wszystkie rzeczywiście, jak i potencjalnie występujące gatunki roślin i zwierząt podlegające ochronie na obszarze planowanej inwestycji. Żaden z organów opiniujących nie wniósł w tym zakresie zastrzeżeń. Budowa przedmiotowego zadania będzie prowadzona pod nadzorem przyrodniczym w tym pod nadzorem herpetologicznym (specjalistów płazów i gadów), który w razie stwierdzenia zagrożeń względem przyrody ma prawo nakazać zastosowanie odpowiednich dodatkowych działań minimalizujących dla wykonawcy zadania. Odnosząc się do zarzutów o braku uwzględnienia w prowadzonym postępowaniu opracowania pn.: "Ocena koncepcji obwodnicy T. w ciągu drogi wojewódzkiej [...]", Kolegium szczegółowo wyjaśniło, że ta koncepcja projektowa była opracowaniem wstępnym, wykonanym na etapie koncepcji budowy obwodnicy T. z 2020 r. i nie odnosi się do dokumentów opracowanych na potrzeby uzyskania niniejszej decyzji środowiskowej. Tym niemniej na etapie opracowanego projektu budowlanego zoptymalizowano ukształtowanie ronda turbinowego, w sposób właściwy ukształtowano skrzyżowanie SK-2, którego geometria umożliwia postój pojazdów osobowych na tarczy skrzyżowania podczas wykonywania manewru skrętu w lewo z dróg podporządkowanych na DW [...] bez "blokowania" zasadniczych pasów ruchu na DW [...], w niezbędnym zakresie wykonano krawężniki oraz kompleksowy system odwodnienia drogi, przewidziano wszelkiego rodzaju wzmocnienia podłoża, odpowiednią konstrukcję nasypów oraz konstrukcję jezdni wszystkich dróg objętych opracowaniem. Podjęte działania są w pełni oparte na obowiązujących przepisach prawa oraz tzw. dobrych praktykach inżynierskich. W rezultacie w wyniku podjętych działań właściwie wszystkie wymienione zastrzeżenia zostały uwzględnione. Odnosząc się do kwestii analizy zagrożenia powodziowego, to koncepcja budowy nowego odcinka drogi wojewódzkiej nr [...], po przeprowadzonej przez RZGW w Rzeszowie analizie uzyskała wstępną pozytywną opinię, w której stwierdzono, że lokalizacja przedmiotowej drogi Nr [...] nie będzie miała wpływu na przepływ wód o prawdopodobieństwie wystąpienia raz na sto lat (Ql%) występujące w rzece [...], a światło mostu oraz rzędna spodu konstrukcji mostu, planowanego do wykonania na rzece [...] w ramach inwestycji drogowej, nie będą powodować zakłóceń w przepływach wód powodziowych określonych na podstawie map powodziowego zagrożenia. W sumie analizy hydrologiczno- hydrauliczne wykonane przez dwóch niezależnych specjalistów oraz zweryfikowane przez PGW Wody Polskie nie wykazały istnego wpływu zaprojektowanej inwestycji na obszary zagrożenia powodziowego jak również na bezpieczeństwo powodziowe istniejących nieruchomości. Dlatego opracowanie pn.: "Ocena koncepcji obwodnicy T. w ciągu drogi wojewódzkiej [...] ", nie ma odniesienia do prowadzonego postępowania administracyjnego, gdyż uwagi i wnioski w nim zawarte nie nawiązują do dokumentacji sporządzonej w tym postępowaniu. Z kolei co do wykonanego opracowania pn.: "Określenie zagrożenia powodziowego w zlewni cieków [...],[...], [...], [...], [...], Rów W1" przez PGW Wody Polskie, to przedmiotem opracowania była ocena istniejącego stanu zagrożenia powodziowego ze szczególnym uwzględnieniem tzw. "powodzi błyskawicznych" wywołanych intensywnymi opadami atmosferycznymi w zlewniach analizowanych cieków. Nie mogło ono być wzięte pod uwagę z powodu rozminięcia się czasowego prowadzonych postępowań administracyjnych. Natomiast zgodnie z wymaganiami ustawy uzyskano w trakcie postępowania o wydanie decyzji środowiskowej opinię PGW Wody Polskie Zarząd Zlewni w [...], która nie wskazywała na konieczność wprowadzania zmian w lokalizacji i rozwiązaniach budowy drogi wojewódzkiej nr [...], ze względu na częściowe wyniki analiz stanu zagrożenia powodziowego, z uwzględnieniem tzw. "powodzi błyskawicznych" wywołanych intensywnymi opadami atmosferycznymi w zlewniach rzeki [...] i potoku [...], co Kolegium szczegółowo wyjaśniło w zaskarżonej decyzji. Skargi na decyzję Kolegium wnieśli: K. C., jednobrzmiącą skargę: G. K., R. Z., M. P. oraz odrębnie M. B., a także G. G. (dalej: "Skarżący"). K. C. zaskarżonej decyzji zarzucił: 1. Pominięcie i bagatelizowanie problemów powodziowych w dorzeczu rzeki [...], potoku [...] i cieku wodnego bez nazwy. Brak troski o los mieszkańców i ich mienia poprzez planowane zasypanie terenów zalewowych. Nie wskazano również konkretnych obliczeń przepustowości nowego mostu Ml na [....] w stosunku do aktualnego stanu rzeczywistego w obrębie jej koryta i starorzecza. 2. Nienależyte podejście do ochrony środowiska, które może pozbawić T. kolejnych terenów zielonych z całym jego ekosystemem. 3. Przekłamania i nierzetelne przedstawienie zasadności budowy nowej drogi tzw. nowym śladem, a także nieaktualne i niepełne obliczenie natężenia ruchu na badanym terenie. 4. Brak pełnych konsultacji burmistrza z mieszkańcami, poprzez odmowę spotkań w urzędzie i terenie, oraz pisemnych odpowiedzi na złożone zarzuty i pytania. 5. Nieskuteczne doręczenie decyzji wszystkim stronom oraz nieponumerowanie stron tego dokumentu według przyjętych standardów przez Kolegium. G. K., R. Z. i M. P. zaskarżonej decyzji zarzucili, że organ nie wyjaśnił w postępowaniu wszystkich okoliczności sprawy, mających znaczenie prawne, nie uwzględnił interesu społecznego i słusznego interesu mieszkańców. Sprawy problematyczne, żądania, zarzuty i wnioski zgłaszane przez strony zostały zignorowane albo pominięte. Odwołania kierowane do SKO przez strony nie zostały wnikliwie przeanalizowane, co ma swoje odzwierciedlenie w treści decyzji. Kolegium skutecznie nie powiadomiło stron postępowania, wnosząc o ponowne przeanalizowanie całości dokumentów wraz z załączonymi odwołaniami. W uzasadnieniu szczegółowo rozwinięto zarzuty. M. B. zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1) art. 49 § 1 K.p.a. poprzez brak zawiadomienia stron o decyzji w formie publicznego ogłoszenia zwyczajowo przyjętej w danej miejscowości, 2) art. 407 ust. 2 pkt 2 ustawy - Prawo wodne, 3) art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji obarczonej licznymi wadami procesowymi, tj. decyzji, w której organ nie orzekł o obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia, podczas gdy z całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynikało, że rodzaj i charakterystyka przedsięwzięcia oraz jego usytuowanie wymaga takiego obowiązku, co narusza dyspozycję art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej; 4) art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a., art. 107 § 3 K.p.a. i art. 140 K.p.a., poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, skutkujący poczynieniem nieprawidłowych ustaleń w kwestii udowodnienia znaczących dla sprawy okoliczności, w tym na skutek rozstrzygania sprzeczności i wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy w sposób niekorzystny dla skarżącego, a w konsekwencji skutkujący błędnym i niepełnym uzasadnieniem faktycznym decyzji poprzez: a) brak przeprowadzenia postępowania dowodowego w celu ustalenia faktycznego poziomu hałasu i błędnym przyjęciu wyników pomiarów akustycznych, przeprowadzonych na przełomie roku 2020/2021 oraz faktycznego zasięgu wód zalewowych, podczas gdy skarżący wskazał na niezgodności z obowiązującą referencyjną metodyką pomiarów, o czym stanowi zalegająca w aktach sprawy Ocena koncepcji obwodnicy T. ciągu drogi wojewódzkiej [...] sporządzona przez biegłego z zakresu budownictwa drogowego dr inż. L. B.; b) oparcie ustaleń faktycznych uzasadnienia na błędnie przeprowadzonych badaniach, bez jednoznacznego wyjaśnienia, dlaczego organ przyznał im moc dowodową; 5) art. 7 K.p.a. i art. 8 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. oraz art. 80 K.p.a. w zw. z art. 62a ust. 1 ustawy środowiskowej poprzez: a) brak podjęcia przez organ wszelkich możliwych czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zwłaszcza w świetle powstałych wątpliwości co do prawidłowości i metodyk badań przyjętych za podstawę orzekania, w tym nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego sądowego z zakresu akustyki, hydrologii, ewentualnie innej specjalności celem usunięcia tych wątpliwości, w tym na okoliczność ustalenia faktycznego poziomu emisji oraz faktycznego zasięgu wód zalewowych, czego skutkiem było dokonanie nieprawidłowych ustaleń i oceny stanu faktycznego sprawy, w wyniku czego, ustalenie przez organ okoliczności istotnej w sprawie odbyło się wyłącznie na podstawie dowodu jakim jest Karta Informacyjna Przedsięwzięcia (dalej KIP), który w sposób oczywisty i jednoznaczny pochodzi wyłącznie od Inwestora; b) będącą skutkiem powyższych naruszeń dowolność organu w ocenie materiału dowodowego; 6) art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej poprzez interpretację tegoż w sposób niekorzystny dla skarżącego i uznanie, że pozytywne opinie organów współdziałających zwalniają inwestora z obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia, 7) Naruszenie przepisu art. 7, art. 7a, art.77, art. 78 K.p.a. przez nierozpatrzenie w postępowaniu wszystkich dowodów, w tym przeprowadzenia oględzin w terenie. 8) Naruszenie przepisu art. 108 K.p.a. przez brak podstawy prawnej nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Zgodnie z art. 108 K.p.a. decyzji, od której służy odwołanie, może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. Organ prowadzący postępowanie nadał rygor bez podstawy prawnej oraz nie udokumentował żadnej z przesłanek upoważniającej do nadania rygoru natychmiastowej wykonalności. Jeżeli był nim interes społeczny, to zestawienie wydanej decyzji z brakiem wykonania przez 30 lat przez zarządcę drogi chodnika wzdłuż drogi [...] brzmi co najmniej kuriozalnie. 9) Brak rozpatrzenia wariantowości przebiegu drogi. 10) Zwiększenie zagrożenia powodziowego. 11) Brak wykonania przez organ prowadzący postępowanie zaleceń WSA wyrażonych w wyroku z 5 października 2023 r. sygn. akt II SA/RZ 611/23 oraz zaleceń Kolegium wyrażonych w decyzji z 14 maja 2024 r. w zakresie nie wystarczającego uwzględnienia w wydanej decyzji opracowania pn. "OCENA KONCEPCJI OBWODNICY T. W CIĄGU DROGI WOJEWÓDZKIEJ [...]", będącej w posiadaniu organu prowadzącego postępowanie i zleconego do wykonania przez organ prowadzący postępowanie. 12) Brak wykonania przez organ prowadzący postępowania zaleceń WSA wyrażonych w wyroku z 5 października 2023 r. sygn. akt II SA/RZ 611/23 oraz zaleceń Kolegium wyrażonych w decyzji z 14 maja 2024 r. w zakresie niewystarczającego uwzględnienia w wydanej decyzji postępowania prowadzonego przez Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie opracowania pn. "Określenie zagrożenia powodziowego w zlewni cieków: [...], [...] ([....]), [...] ([...]), [...], [...], [...], Rów Wl", 13) Brak wykonania przez organ prowadzący postępowanie zaleceń WSA wyrażonych w wyroku z 5 października 2023 r. sygn. akt II SA/RZ 611/23 oraz zaleceń Kolegium wyrażonych w decyzji z 14 maja 2024 r. nr SKO.7140/92/2023 w zakresie nie uwzględnienia w wydanej decyzji i po raz koleiny zignorowania siedliska żółwia błotnego, podlegającego pełnej ochronie, o czym organ prowadzały postępowanie był informowany w piśmie z 10 września 2020 r. W [...] swoje siedliska ma m.in. żółw błotny, bóbr, zaskroniec zwyczajny oraz wiele gatunków ryb. Żółw błotny to gatunek pod całkowitą ochroną. Wpisany do Polskiej Czerwonej Księgi Zwierząt z kategorią zagrożenia EN. Od momentu wstąpienia Polski do Unii Europejskiej żółw błotny podlega dyrektywie siedliskowej numer 92/43/EWG w sprawie ochrony siedlisk naturalnych rzadkich gatunków oraz fauny i flory. Żółw błotny ma status NT w Czerwonej Księdze Gatunków Zagrożonych. Największym zagrożeniem dla tego gatunku są zmiany siedliskowe, spowodowane likwidacją mokradeł oraz regulacją rzek, polegającą na wykopaniu prostego koryta z wysokimi, stromymi skarpami, połączoną z wykaszaniem roślinności wodnej i brzegowej. Regulacja [....] na tym odcinku potoku to nic innego jak zniszczenie ich siedlisk. Przeciw zamianie [...] w zwykły kanał na [...] w 2012 r. licznie protestowały organizacje ekologiczne, a także Instytutu Ochrony Przyrody PAN w Krakowie. 14) Naruszenia § 323 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Powstanie drogi spowoduje, że budynki na działkach nr [...] i [...] w K. oraz inne budynki nie będą spełniały wymaganych przepisów. Zostały one zaprojektowane i usytuowane zgodnie z przepisami § 323 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zgodnie z § 323 ust.1 ww. rozporządzenia budynek i urządzenia z nim związane powinny być zaprojektowane i wykonane w taki sposób, aby poziom hałasu, na który będą narażeni użytkownicy lub ludzie znajdujący się w ich sąsiedztwie, nie stanowił zagrożenia dla ich zdrowia, a także umożliwiał im pracę, odpoczynek i sen w zadowalających warunkach. Zgodnie z § 323 ust. 2 pkt 1 pomieszczenia w budynkach mieszkalny należy chronić przed hałasem zewnętrznym przenikającym do pomieszczenia spoza budynku. Wszystkie pomieszczenia w budynkach na działce nr [...] i [...] przeznaczone na odpoczynek i sen usytuowane są od strony południowej tzn. po przeciwnej stronie ul. [...], czyli od strony planowanej nowej drogi. 15) Brak wykonania przez organ prowadzący postępowanie zaleceń WSA wyrażonych w wyroku z 5 października 2023 r. sygn. akt II SA/RZ 611/23 w zakresie braku uwzględnienia rozwiniętych zarzutów w skardze. Na tych podstawach skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzję Burmistrza oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, rozwijając argumentacje skargi w jej uzasadnieniu. G. G., reprezentowany przez pełnomocnika adwokata zaskarżonej decyzji zarzucił: 1. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść wydanej decyzji, tj. art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. i art. 80 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz niepełne i błędne rozpatrzenie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, polegające szczególnie na pominięciu szeregu dokumentów zalegających w aktach sprawy, brak rzetelnej weryfikacji przez organ dokumentacji planowanej inwestycji drogowej zalegającej w aktach sprawy oraz sprzeczność decyzji dowodami zalegającymi w aktach sprawy; 2. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść wydanej decyzji, tj. art. 8 K.p.a. w zw. z art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej poprzez nieprzyczynienie się przez organ do starannego, pełnego i zgodnego z przepisami prawa prowadzenia postępowania mającego zagwarantować równość wobec prawa oraz podważenie zasady dotyczącej pogłębiania zaufania obywatela do organów państwa, a w szczególności poprzez naruszenie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, z pominięciem postulatów zgłaszanych przez zainteresowanych w toku postępowania; 3. błąd w ustaleniach faktycznych decyzji mający wpływ na jej treść, poprzez przyjęcie, że brak jest potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia "Rozbudowa i budowa drogi wojewódzkiej nr [...] [...] od m. T. do m. K. od km ok. 5+645,74 do km ok. 7+426,57 wraz z odcinkami nawiązania oraz rozbiórką, budową, przebudową niezbędnej infrastruktury technicznej, budowli i urządzeń budowlanych", w sytuacji gdy art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej nakłada taki obowiązek. Powyższe w konsekwencji ma istotny wpływ na realizację wybranego przez organy wariantu drogi przedmiotowej inwestycji, który zdaniem organu jest najlepszym wyborem pod względem finansowym i ekologicznym oraz jest korzystny dla mieszkańców sąsiadujących z planowaną inwestycją, podczas gdy z całości zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że wybrany wariant jest wariantem najmniej korzystnym pod każdym z w/w aspektów, ze wszystkich wariantów branych przez organ pod uwagę; 4. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść wydanej decyzji. tj. art. art. 110 K.p.a. w związku z art. 3 ust. 1 pkt 13 i art. 72 ust. 1 pkt 1, ust. 2-3, ust. 4 i w szczególności ust. 5 ustawy środowiskowej, albowiem dla danego przedsięwzięcia wydaje się jedną decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, natomiast organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany, co oznacza że postępowanie jawi się jako bezprzedmiotowe. Na powyższych podstawach Skarżący wniósł o "uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, o umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowe, o uchylenie poprzedzającego go postanowienia z dnia 24 czerwca 2017 r. sygn. PINB 5160.4.25.2016, w całości, 4. o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych". Argumenty skargi Skarżący rozwinął w jej uzasadnieniu. W odpowiedzi na skargi Kolegium wniosło o ich oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skargi są nieuzasadnione. I. Stan sprawy jest następujący. Postępowanie dotyczące wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla opisanego na wstępie przedsięwzięcia zostało wszczęte na wniosek z 11 marca 2022 r. Po przeprowadzeniu postępowania Burmistrz wydał decyzję z 9 listopada 2022 r. stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla objętego wnioskiem przedsięwzięcia. W wyniku odwołania Kolegium, decyzją z 13 lutego 2023 r., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję, natomiast WSA, wyrokiem z 5 października 2023 r. sygn. II SA/Rz 611/23, uchylił decyzję Kolegium. Również Kolegium, decyzją z 14 maja 2024 r., uchyliło w całości decyzję Burmistrza i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Organ ten przeprowadził postępowanie dowodowe i powtórnie wydał decyzję stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko. Decyzja ta utrzymana została w mocy przez Kolegium rozstrzygnięciem z 26 lutego 2025 r. II. Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935,, dalej: "P.p.s.a."), ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Użyte w przepisie tym pojęcie "orzeczenie" obejmuje zarówno sentencję, jak i uzasadnienie podjętego rozstrzygnięcia, gdyż w uzasadnieniu przedstawione jest rozumowanie, które doprowadziło sąd do określonej konkluzji prawnej. W orzecznictwie podkreśla się, że przepis art. 153 P.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący i wywiera skutki w dwóch płaszczyznach, mianowicie: ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie nie mogą pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu, gdyż ocena ta wiąże je w sprawie. Natomiast związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu tego przepisu oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania. Zasadniczym kryterium legalności decyzji wydanej w postępowaniu ponowionym wskutek wyroku sądu administracyjnego jest więc zastosowanie się do wyrażonej przez ten sąd oceny prawnej oraz podporządkowanie się wytycznym co do dalszego postępowania (zob. np. wyrok NSA z dnia 19 maja 2022 r. sygn. II OSK 2531/19, czy z dnia 6 października 2021 r. sygn. III OSK 4086/21). Dla organu administracji ponownie rozpatrującego sprawę, jak też każdego innego organu orzekającego w danej sprawie, zawarty w orzeczeniu kasacyjnym pogląd dotyczący wyłożonych i zastosowanych przepisów, jak również ocena co do poczynionych przez organ ustaleń faktycznych, jest wiążąca. Oznacza to, że skutki wydanego orzeczenia sądowego wykraczają poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, rzutując tak na ponownie prowadzone postępowanie administracyjne w danej sprawie, jak też na ewentualne postępowanie sądowoadministracyjne w razie ponownego zaskarżenia kolejnego rozstrzygnięcia ostatecznego. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego (tak NSA w wyroku z 28 października 2024 r. sygn. I OSK 937/23). III. W rozpoznawanej sprawie przepis art. 153 P.p.s.a. ma priorytetowe znaczenie, bowiem decyzja stwierdzająca brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla wnioskowanego przedsięwzięcia była już przedmiotem kontroli sądowej. Wyrokiem z 5 października 2023 r. sygn. II SA/Rz 611/23 tut. Sąd uwzględnił skargę jednej z obecnie Skarżących osób i w uzasadnieniu wskazał, które kwestie nie zostały należycie wyjaśnione oraz, które zarzuty skargi są bezzasadne. Zatem przypomnieć należy, że WSA stwierdził brak odniesienia się przez Kolegium do podniesionych odwołaniem zarzutów, które dotyczyły braku uwzględnienia opracowania dr. inż. L. B. pn.: "Ocena koncepcji obwodnicy T. w ciągu drogi wojewódzkiej nr [...]"; dokument ten powstał w toku postępowania na zlecenie Miasta i Gminy [...]. W odwołaniu podniesiono, że dokument ten dyskwalifikuje metodykę stosowanych przez inwestora obliczeń w zakresie pomiaru ruchu drogowego, a także przeprowadzonej analizy hydrologicznej. WSA stwierdził, że w aktach administracyjnych brak jest powyższego dokumentu i milczy na jego temat Organ odwoławczy, przed którym zostały postawione zarzuty odnośnie nie uwzględnienia dokumentu. Zdaniem Sądu Kolegium powinno było odnieść się do tego zarzutu, poprzez ustalenie jakiego postępowania dotyczyła opinia (wynika z niej, że została wykonana na zalecenie Gminy i Miasta [...] w grudniu 2020 r.), ocenić jej wpływ na wynik postępowania i w zależności od wyników zwrócić się do organów opiniujących o odniesienie się do niej w kontekście stawianych zarzutów, bądź też do Organu I instancji o przeprowadzenie postępowania uzupełniającego w tym zakresie. Podobne uwagi WSA poczynił odnośnie do zarzutu nie uwzględnienia w wydanej decyzji postępowania prowadzonego przez Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie i wykonanego opracowania pn.: "Określenia zagrożenia powodziowego w zlewni cieków, [...], [...], [...], [...], [...], Rów W1". WSA stwierdził, że organ II instancji zignorował również zarzut dotyczący nieuwzględnienia siedlisk żółwia błotnego, podlegającego ochronie. Karta informacyjna w zakresie informacji dotyczących fauny nie wskazuje na występowanie w obszarze inwestycji żółwia błotnego, niemniej jednak również ta kwestia powinna razem z pozostałymi zostać wyjaśniona. W podsumowaniu WSA skonstatował, że nie przesądzając o wyniku postępowania, ze względu na nie odniesienie się przez Kolegium do wszystkich zarzutów odwołania, zaskarżona decyzja podlega uchyleniu. Jednocześnie WSA odnosząc się pozostałych zarzutów wyraził stanowisko, że "Pozostałe stawiane w odwołaniu zarzuty są bezzasadne. Słusznie Kolegium wskazało, że nie można zgodzić się z zarzutem naruszenia § 6 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie polegającym na niezapewnieniu wymaganej szerokości pasa drogi, jak również § 323 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, gdyż z wydaniem decyzji środowiskowej nie wiąże się bezpośrednio powstanie inwestycji, a w związku z tym zgłaszane na tym etapie zarzuty dotyczące powstania inwestycji są bezzasadne. Nieuzasadniony w ocenie Sądu jest również zarzut, któremu Kolegium nie poświeciło uwagi, braku wariantowości przebiegu drogi. Zgodnie z art. 62a ustawy środowiskowej, wskazanie wariantów przedsięwzięcia w karcie informacyjnej nie należy do obligatoryjnych jej elementów. Obowiązek ten został nałożony fakultatywnie. Nie mniej jednak analiza znajdującej się w aktach sprawy Karty informacyjnej przedsięwzięcia wskazuje na to, że inwestor przedstawił wariant preferowany i alternatywny, zatem stawiany w tym zakresie zarzut Sąd ocenia za całkowicie bezzasadny". IV. Przeprowadzone po wyroku sygn. II SA/Rz 611/23 postępowanie administracyjne uwzględniło wszystkie wytyczne zawarte w uzasadnieniu. Wskazać należy, że w zakresie uzupełnienia postępowania dowodowego Burmistrz wystąpił do Państwowego Gospodarstwa Wody Polskie Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w Rzeszowie o udostępnienie akt postępowania prowadzonego przez ten organ i wykonanego opracowania "Określenie zagrożenia powodziowego w zlewni ścieków [...], [...], [....], [...], Rów W1", uzyskując przy piśmie z 18 czerwca 2024 r. przedmiotowe opracowanie (k. 111 i 112 akt adm. T. III). Kolejnym pismem, z 11 lipca 2025 r. Burmistrz zwrócił się do Podkarpackiego Zarządu Dróg Wojewódzkich o opracowanie dr. inż. L. B. pn.: "Ocena koncepcji obwodnicy T. w ciągu drogi wojewódzkiej nr [...]". Jednocześnie zwrócił się o odniesienie się do opracowania "Określenie zagrożenia powodziowego w zlewni ścieków [...], [...], [...], [...], Rów W1" oraz występowania siedliska żółwia błotnego. Wezwany Organ przy piśmie z 22 sierpnia 2024 r. przedstawił żądane informacje (k. 113, k. 115 i 116 akt j.w.). Tak zebrany materiał dowodowy przekazany został organom opiniującym (pisma z 29 sierpnia 2024 r.), o czym Burmistrz zawiadomieniem z tej samej daty, w formie obwieszczenia, powiadomił strony postępowania (vide k. 118-122 akt adm.). Zgodnie z opinią Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] oraz Dyrektora Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie - Zarząd Zlewni w [...], dla objętego wnioskiem przedsięwzięcia, nie jest wymagane przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko pod szczegółowo wskazanymi warunkami (opinia z 5 września 2024 r. i 25 października 2024 r. - k. 125 i 130 akt adm. T.III). Przy tak uzupełnionym materiale dowodowym strony postępowania zostały powiadomione o jego zakończeniu (obwieszczenia k. 132-133). Następnie Burmistrz decyzją z 19 listopada 2024 r. stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Podkreślić należy, że w decyzji tej, w 60 punktach, określił istotne warunki korzystania ze środowiska, nadając rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności. O decyzji tej strony powiadomione zostały w formie obwieszczeń (k. 151-155). Wyjaśniona została także kwestia występowania w rejonie inwestycji żółwia błotnego. W uzasadnieniu decyzji Burmistrz wykazał, że najbliższe stanowiska żółwia błotnego na Podkarpaciu potwierdzone przez IOP PAN Kraków znajdują się w rejonie Przemyśla (źródło https://www.iop.krakow.pl/Plazy Gady). Dodać też należy, że przedmiotowa inwestycja została oceniona przez właściwe specjalistyczne organy pod względem oddziaływania na środowisko, w tym przyrodnicze i wszystkie rzeczywiście, jak i potencjalnie występujące gatunki roślin oraz zwierząt podlegające ochronie na obszarze planowanej inwestycji, które nie potwierdziły występowania w terenie tego gatunku. Kolegium podzieliło tę argumentację co sumarycznie upoważnia do konstatacji, że Burmistrz w pełni wykonał wytyczne WSA, procedując zgodnie z obowiązującymi przepisami. Nie doszło więc do naruszenia art. 153 P.p.s.a. V. Postępowanie w rozpoznawanej sprawie prowadzone było wg przepisów Działu V "Ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz obszar Natura 2000" ustawy środowiskowej a zawarte tam unormowania wyznaczyły zakres postępowania wyjaśniającego. Sąd stwierdza, że organy nie uchybiły tym przepisom i wyjaśniły wszystkie kwestie, które wymagane były do wydania merytorycznej decyzji. Zasadnie w sprawie zastosowano przepis art. 49 § K.p.a., przy czym wynikające z regulacji tej obowiązki zostały w odniesieniu do każdej czynności dokonane. Tym samym organy nie miały obowiązku doręczania stronom decyzji na piśmie. Oznacza to, że formułowany jedną ze skarg zarzut jest niezasadny. Również na pełną aprobatę zasługuje powtórne wystąpienie o opinie do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] oraz Dyrektora Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie - Zarząd Zlewni w [...], z jednoczesnym przekazaniem opracowań tym organom, na które zwrócił uwagę WSA w sprawie sygn. II SA/Rz 611/23. Zgromadzony uprzednio i uzupełniony po wyroku z dnia 5 października 2023 r. materiał dowodowy został poddany ocenie w granicach wynikających z art. 80 K.p.a., co wynika z uzasadnienia zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji Burmistrza. Zasadnie więc Kolegium nie dopatrzyło się formułowanych w odwołania naruszeń przepisów postępowania. Sąd stanowisko to podziela i w związku z tym przyjmuje, że o naruszeniu przepisów postępowania administracyjnego wymienionych w skargach nie może być mowy. Nie doszło też do naruszenia prawa materialnego. Wszystko to oznacza, że zarzuty skarg są niezasadne, przy czym zarzuty uprzednio podniesione, które uznane zostały przez WSA w sprawie sygn. II SA/Rz 611/23 jako bezzasadne, nie mogą być ponownie w tym postępowaniu poddawane ocenie. Końcowo należy wskazać, że sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem a zakres tej kontroli wyznacza art. 134 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że przepis ten wyklucza kontrolowanie całego procesu inwestycyjnego dotyczącego przedmiotowej inwestycji. Innym słowy, badanie w rozpoznawanej sprawie innych decyzji, względnie kolejności ich podejmowania, jest niedopuszczalne. Uwzględnienie skargi przez sąd administracyjny zaskarżonej decyzji następuje w przypadkach określonych w art. 145 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, albo zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 K.p.a. lub innych przepisach. Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób wyżej określony. Z tych przyczyn skargi podlegają oddaleniu, na podstawie art. 151 P.p.s.a.