II SA/Rz 705/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 8 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A .spółka jawna z/s w [...] na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania prowadzonych robót budowlanych - postanawia - I. odrzucić skargę; II. zwrócić skarżącej spółce uiszczony w sprawie wpis sądowy w kwocie 100 zł (słownie: sto złotych). W dniu 31 maja 2016 r. do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła skarga A. spółka jawna z/s w [....], dalej "Spółka" na opisane w sentencji postanowienie. Skarga została sporządzona przez reprezentującego Spółkę profesjonalnego pełnomocnika umocowanego do reprezentowania jej przez Prezesa Zarządu S.K. Pełnomocnictwo opatrzone zostało datą 30 lipca 2014 r., zaś dołączony do skargi aktualny odpis z Krajowego Rejestru Sądowego datowany był na dzień 27 kwietnia 2016 r. z ostatnim wpisem dokonanym w dniu 26 lutego 2016 r. Zarządzeniem z dnia 31 maja 2016 r., wykonanym w dniu 1 czerwca 2016 r., Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wezwał Spółkę do uzupełnienia braków formalnych wniesionej przez nią skargi, w terminie 7 dni liczonych od dnia doręczenia wezwania, poprzez nadesłanie oryginału lub kopii poświadczonej za zgodność z oryginałem w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego skarżącej spółki wykazującego że osoba udzielająca pełnomocnictwa była do tego uprawniona w chwili dokonywania tej czynności. Zarządzenie doręczono pełnomocnikowi skarżącej Spółki w dniu 6 czerwca 2016 r. Pomimo upływu 7 – dniowego terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi - nie nadesłała żądanego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 46 § 1 pkt 4 w zw. z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej "p.p.s.a.") każde pismo strony, w tym skarga, powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Po myśli art. 28 § 1 p.p.s.a osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu, przy czym osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu (art. 29 p.p.s.a.). To na stronie, stosownie do treści art. 29 p.p.s.a., spoczywa obowiązek wykazania umocowania do działania w imieniu spółki konkretnych osób fizycznych wchodzących w skład organu zarządzającego, a w przypadku zarządu wieloosobowego także sposobu jej reprezentacji (por. postanowienie NSA z dnia 11 lutego 2016 r. sygn. akt II GZ 96/16, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Niespełnienie powyższego warunku uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu i stanowi jej brak formalny podlegający uzupełnieniu na wezwanie przewodniczącego, w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi (art. 49 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). W przedmiotowej sprawie skarżąca została zobowiązana do złożenia dokumentu określającego umocowanie do jej reprezentowania, tj. odpisu z KRS – u aktualnego na dzień sporządzenia dokumentu pełnomocnictwa, celem potwierdzenia, że osoba, która go udzieliła była do tego uprawniona w dniu 30 lipca 2014 r., w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Na podstawie nadesłanego wraz ze skargą odpisu z KRS – u okoliczności tych nie można było ustalić, bowiem potwierdzał on stan prawny aktualny na dzień 27 kwietnia 2016 r. z ostatnim wpisem dokonanym w dniu 26 lutego 2016 r. Na podstawie nadesłanego odpisu nie można było zatem ustalić od kiedy S.K. pełnił w Spółce funkcję Prezesa Zarządu i czy miał miejsce w dniu udzielenia pełnomocnictwa 30 lipca 2014 r. Wobec zatem nieuzupełnienia braków formalnych skargi, wbrew prawidłowemu i precyzyjnie sformułowanemu wezwaniu, skardze nie można było nadać dalszego biegu i z tej przyczyny podlegała ona odrzuceniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w pkt I sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a w pkt II sentencji postanowienia.