II SA/Rz 710/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Paweł Zaborniak Sędziowie WSA Ewa Partyka WSA Marcin Kamiński /spr./ Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji ostatecznej z naruszeniem prawa i odmowy uchylenia decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego J. M. kwotę 200 zł /słownie: dwieście złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Uzasadnienie: Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] listopada 2014 roku w przedmiocie: 1) stwierdzenia wydania z naruszeniem prawa decyzji ostatecznej Wójta Gminy [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. ([...]) o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia pod nazwą "Budowa obiektu hotelowego z centrum konferencyjno-rekreacyjnym im. [...] w [...] przeznaczonego do realizacji na działkach o nr. ewidencyjnych 593/11, 593/12, 593/13, 593/19, 593/20, 593/27, 594, 601/13, 593/21, 593/17, 593/18, 601/6 w miejscowości [...] na terenie Gminy [...] oraz na działkach o nr. ewidencyjnych 307/8, 340/4, 341/4, 342/4, 347, 348/2, 308/3 w miejscowości [...] na terenie Gminy [...]; 2) odmowy uchylenia decyzji ostatecznej Wójta Gminy [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. ([...]) o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację w/w przedsięwzięcia. Stan faktyczny i prawny sprawy przedstawia się następująco: Decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. ([...]) Wójt Gminy [...] orzekł o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia pod nazwą "Budowa obiektu hotelowego z centrum konferencyjno-rekreacyjnym im. [...] w [...] przeznaczonego do realizacji na działkach o nr. ewidencyjnych 593/11, 593/12, 593/13, 593/19, 593/20, 593/27, 594, 601/13, 593/21, 593/17, 593/18, 601/6 w miejscowości [...] na terenie Gminy [...] oraz na działkach o nr. ewidencyjnych 307/8, 340/4, 341/4, 342/4, 347, 348/2, 308/3 w miejscowości [...] na terenie Gminy [...] oraz stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla powyższego przedsięwzięcia. Powyższa decyzja została doręczona stronom uczestniczącym w postępowaniu w dniach 20 stycznia, 25 stycznia, 26 stycznia, 27 stycznia, 1 lutego oraz 2 lutego 2010 roku (strona: I.S., zam. ul. [...]). Termin do wniesienia odwołania od powyższej decyzji upłynął bezskutecznie 16 lutego 2010 roku, co oznacza, że decyzja ta z dniem 17 lutego 2010 roku stała się ostateczna. Pismem z dnia 5 marca 2010 roku J.M. wniósł o wznowienie postępowania zakończonego wskazaną wyżej ostateczną decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. ([...]), podnosząc od dnia 26 sierpnia 2009 roku jest właścicielem działek o numerach ewidencyjnych 593/15 i 593/16w miejscowości [...] na terenie Gminy [...], a zatem powinien był brać udział jako strona w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. Postanowieniem z dnia [...] marca 2010 roku Wójt Gminy [...] wznowił postępowanie w sprawie zakończonej wyżej wskazaną ostateczną decyzją. Decyzją z dnia [...] maja 2010 roku Wójt Gminy [...] na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. odmówił uchylenia decyzji z dnia [...] stycznia 2010 r. [...] w sprawie środowiskowych uwarunkowań realizacji opisanego na wstępie przedsięwzięcia, wskazując z jednej strony, że poprzednik prawny wnoszącego o wznowienie J.M. – W.M. uczestniczyła jako właścicielka działek o numerach ewidencyjnych 593/15 i 593/16 w całym postępowaniu, zgodnie z stanem ujawnionym w ewidencji gruntów, natomiast o fakcie zmiany właściciela organ nie został zawiadomiony. Z drugiej zaś strony zdaniem organu nie jest dopuszczalne uchylenie decyzji ostatecznej, bowiem "w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej". Odwołanie od powyższej decyzji wniósł J.M., wskazując m.in., że organ błędnie przyjął, iż brak jest podstaw do uznania, że bez własnej winy nie brał on udziału w postępowaniu. Dodatkowo skarżący podniósł, że to na organie zgodnie z przepisami k.p.a. spoczywa obowiązek prawidłowego ustalenia kręgu stron postępowania, którego to obowiązku nie dopełniono w niniejszej sprawie. Z aktu notarialnego z dnia 26 sierpnia 2009 roku jednoznacznie wynika, iż W.M. (matka skarżącego) w drodze darowizny przekazała mu działki nr ewid. 593/15 i 593/16, które graniczą bezpośrednio z terenem inwestycji. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, na podstawie art. 138 § 2, art. 148 i art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W uzasadnieniu decyzji Kolegium stwierdziło, że organ pierwszej instancji naruszył przede wszystkim przepisy regulujące fazę badania dopuszczalności wznowienia postępowania, uchylając się od wiążącej oceny realizacji przesłanek dopuszczalności wznowienia (m.in. zachowania terminu, legitymacji wnioskowej, oparcia na ustawowej podstawie wznowienia). Organ odwoławczy wskazał także, że "skoro w dacie wydania decyzji organu I instancji właścicielem nieruchomości nr ewid. 593/15 i 593/16 był J.M., co bezsprzecznie wynika z przedłożonego odpisu aktu notarialnego umowy darowizny ww. działek (...), to osobie tej przysługiwał status strony w postępowaniu o wydanie decyzji środowiskowej, jak również legitymacja do złożenia podania o wznowienie postępowania". Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie złożyła spółka A. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą ww [...], wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania. Wyrokiem z dnia 25 listopada 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę na powyższą decyzję, podzielając ustalenia oraz ocenę prawną Samorządowego Kolegium Odwoławczego (sygn. akt II SA/Rz 928/10). Powyższy wyrok stał się prawomocny. W wyniku przekazania sprawy wznowienia postępowania do ponownego rozpoznania Wójt Gminy [...] postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2011 r. wznowił ponownie postępowanie, stwierdzając że przesłanki dopuszczalności wznowienia zostały spełnione. Następnie – po przeprowadzeniu postępowania co do istnienia podstaw wznowienia (art. 149 § 2 k.p.a.) – stwierdził zaistnienie podstawy, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., w postaci niebrania udziału bez własnej winy w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. [...] strony w osobie J.M., który w toku powyższego postępowania z dniem 26 sierpnia 2009 roku na podstawie umowy darowizny stał się następcą prawnym dotychczasowej strony postępowania – W.M. – właścicielki działek o numerach ewidencyjnych 593/15 i 593/16 w miejscowości [...] na terenie Gminy [...]. W toku postępowania co do ponownego rozstrzygnięcia sprawy (art. 149 § 2 k.p.a.) organ pierwszej instancji wystąpił do organów współdziałających (Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...], Starosty [...], Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...]) w ramach postępowania zakończonego ostateczną decyzją z prośbą o zajęcie stanowiska w sprawie wpływu uwag strony pominiętej w poprzednim postępowaniu (J.M.) na treść rozstrzygnięcia sprawy środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia. Organ wskazał, że z jego ustaleń wynika, że inwestor (spółka B. Sp. z o.o., na którą przeniesiono uprawnienia z decyzji z dnia [...] stycznia 2010 r.) nie dokonał zmiany parametrów przedsięwzięcia (w szczególności przedsięwzięcie nie zostało rozszerzone na nowe powierzchnie), co skutkuje brakiem możliwości uzyskania nowych opinii od organów współdziałających. W ocenie organu nie jest również dopuszczalne – o co wnioskował J.M. – uzupełnienie karty informacyjnej przedsięwzięcia. W konsekwencji organ doszedł do wniosku, że ponieważ "w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej", w niniejszej sprawie ostateczna decyzja nie może zostać uchylona, zgodnie z treścią art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 k.p.a. W związku z powyższym organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...] listopada 2014 roku [...] orzekł o stwierdzeniu wydania z naruszeniem prawa decyzji ostatecznej Wójta Gminy [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia pod nazwą "Budowa obiektu hotelowego z centrum konferencyjno-rekreacyjnym im. [...] w [...] przeznaczonego do realizacji na działkach o nr. ewidencyjnych 593/11, 593/12, 593/13, 593/19, 593/20, 593/27, 594, 601/13, 593/21, 593/17, 593/18, 601/6 w miejscowości [...] na terenie Gminy [...] oraz na działkach o nr. ewidencyjnych 307/8, 340/4, 341/4, 342/4, 347, 348/2, 308/3 w miejscowości [...] na terenie Gminy [...], oraz o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej Wójta Gminy [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację w/w przedsięwzięcia. W odwołaniu od powyższej decyzji J.M. (skarżący) zaskarżył ją w całości, wnosząc o jej uchylenie. Skarżący wskazał, że zaskarżona decyzja jest "rażąco wadliwa", gdyż przede wszystkim nie zawiera uzasadnienia sporządzonego zgodnie z wymogami art. 108 k.p.a., a w szczególności organ nie wykazał, że decyzja "wydana po wznowieniu postępowania byłaby takiej samej treści, jak decyzja sprzed jego wznowienia". Skarżący podniósł także, że organ nie mógł sformułować wniosku co do konieczności ponownego wydania decyzji o tożsamej treści bez uprzedniego dokonania ponownej oceny całego materiału dowodowego (w tym także uzupełnionego we wznowionym postępowaniu). Przede wszystkim skarżący zarzucił, że decyzja została wydana w oparciu o niekompletny materiał dowodowy, pomijający wniosek o uzupełnienie karty informacyjnej przedsięwzięcia. Ponadto zarzucono organowi, że nie przytoczył w uzasadnieniu rozstrzygnięcia odpowiedzi organów współdziałających, do których zwrócił się w toku wznowionego postępowania. Skarżący przytoczył natomiast treść pisma Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, z którego wynika informacja, że gdyby skarżący był od początku stroną postępowania, to jego uwagi (zarzuty) zostałyby uwzględnione przez organ opiniujący w toku zajmowania stanowiska co do karty informacyjnej przedsięwzięcia w pierwotnym postępowaniu. Zdaniem skarżącego organ orzekający nie wykazał, że parametry przedmiotowego przedsięwzięcia nie uległy zmianie. Decyzją z dnia [...] marca 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] listopada 2014 roku [...]. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ odwoławczy wskazał, że zaskarżona decyzja "odpowiada prawu", bowiem organ pierwszej instancji zasadnie – powołując się na art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 k.p.a. – stwierdził wydanie ostatecznej decyzji z naruszeniem prawa oraz odmówił jej uchylenia, "ponieważ w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej". Organ odwoławczy stwierdził, że "błąd w postaci pozbawienia wnioskodawcy udziału w postępowaniu zakończonym" ostateczną decyzją został "naprawiony", a ponieważ zachodziły przesłanki, o których mowa w art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 k.p.a., należało "odmówić jej uchylenia". Kolegium podzieliło ocenę organu pierwszej instancji, że pomimo stwierdzenia podstawy wznowienia, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., powyższe naruszenie nie miało "wpływu na treść podjętych w sprawie rozstrzygnięć, ponieważ w wyniku postępowania mogła zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej treści decyzji dotychczasowej". Tym samym – zdaniem Kolegium – "wadliwość proceduralna" związana z pominięciem strony w postępowaniu "nie miała wpływu na merytoryczną treść zaskarżonej decyzji", która "była pozbawiona wadliwości w zakresie przepisów materialnych mających zastosowanie w sprawie". W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skarżący J.M. wniósł o jej uchylenie w całości oraz przekazanie organowi sprawy do ponownego rozpoznania. Skarżący podniósł zasadniczy zarzut braku ponownego merytorycznego rozstrzygnięcia przez organy sprawy zakończonej ostateczną decyzją, co do której postępowanie zostało wznowione. Skarżący zarzucił w szczególności, że organ odwoławczy nie dokonał wyczerpującej i samodzielnej analizy materiału procesowego oraz ograniczył się jedynie do ogólnego stwierdzenia, że "wszelkie ustalenia i oceny dokonane przez Wójta Gminy [...] są prawidłowe". Przede wszystkim – zdaniem skarżącego – organ odwoławczy nie wskazał przepisów prawa materialnego, co do których sformułował swój wniosek o braku naruszenia prawa materialnego, jak również nie przedstawił argumentacji, z której wynika, że nie doszło do tego rodzaju naruszenia prawa. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Pismem z dnia 10 marca 2016 r. uczestnik postępowania – E.G. poinformowała Sąd, że umową z dnia 28 kwietnia 2015 r. przeniosła własność nieruchomości objętej niniejszym postępowaniem na rzecz B.T. i K.T. Na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2016 r. skarżący wniósł dodatkowo o zasądzenie kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie rozważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, którego postać i stopień uzasadniają ingerencję sądu administracyjnego. Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ponadto stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd bierze z urzędu pod rozwagę wszelkie naruszenia prawa niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów. Jednocześnie należy stwierdzić, że kryterium legalności podlega uwzględnieniu w fazie orzekania w granicach wyznaczonych w art. 145-150 p.p.s.a. albo w przepisach szczególnych. W niniejszej sprawie Sąd dokonując z urzędu kontroli legalności zaskarżonej decyzji oraz – rozszerzając na podstawie art. 135 p.p.s.a. granice rozpoznania – poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, stwierdził, że organy orzekające w sprawie weryfikacji w trybie wznowienia ostatecznej decyzji dopuściły się istotnego naruszenia przepisów procesowych o charakterze kompetencyjnym w stopniu, który miał bezpośrednio wpływ na treść wydanych rozstrzygnięć. W pierwszej kolejności należy wskazać, że nie jest dopuszczalne łączenie w sentencji decyzji kończącej wznowione postępowania rodzajów rozstrzygnięć, o których mowa w art. 151 § 1 i art. 151 § 2 k.p.a. Powyższe kategorie rozstrzygnięć mają bowiem względem siebie charakter konkurencyjny i rozłączny, odnosząc się do całkowicie odmiennych podstaw. Rozstrzygnięcia, o których mowa w art. 151 § 1 k.p.a., mogą zostać wydane jedynie wtedy, gdy organ orzekający stwierdzi po przeprowadzeniu postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy, że ustawowe podstawy wznowienia nie zostały spełnione (art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a.), albo że co najmniej jedna podstawa zachodzi i jednocześnie – wobec konieczności uchylenia wadliwej decyzji – zachodzi potrzeba nowego rozstrzygnięcia sprawy (art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a.). Jednocześnie warunkiem dopuszczalności wydania decyzji o uchyleniu decyzji dotychczasowej i o ponownym rozstrzygnięciu sprawy co do istoty (lub ewentualnym umorzeniu postępowania) jest brak zaistnienia przesłanek negatywnych uchylenia decyzji we wznowionym postępowania, o których mowa w art. 146 k.p.a. Z kolei w razie stwierdzenia, że zachodzi co najmniej jedna z przyczyn wznowienia (wynikająca z art. 145, art. 145a, art. 145b k.p.a. lub z przepisów szczególnych) z jednoczesnym ustaleniem, że istnieje co najmniej jedna z przyczyn negatywnych uchylenia decyzji w wyniku wznowienia (art. 146 k.p.a.) właściwy organ jest zobowiązany do podjęcia rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 151 § 2 k.p.a., a więc do wydania decyzji stwierdzającej wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazującej okoliczności, z powodu których nie uchylono tej decyzji (art. 146 § 1 albo art. 146 § 2 k.p.a.). W takim przypadku nie jest natomiast dopuszczalne wydawanie rozstrzygnięć na podstawie art. 151 § 1 k.p.a., gdyż decyzja, o której mowa w art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., może zostać wydana tylko wtedy, gdy zaskarżona decyzja ostateczna nie jest dotknięta wadą wznowienia, natomiast decyzja, o której mowa w art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. wchodzi w rachubę jedynie wtedy, gdy nie tylko zachodzi co najmniej jedna podstawa wznowienia, lecz także gdy nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 146 k.p.a. Z przepisu art. 151 § 2 k.p.a. wynika bowiem expressis verbis, że powyższa szczególna kategoria decyzji deklaratoryjnej stwierdzającej wadliwość decyzji ostatecznej może zostać zastosowana przez organ tylko i wyłącznie w razie zaistnienia przesłanek negatywnych z art. 146 k.p.a. Trzeba zatem wyraźnie stwierdzić, że w sprawie będącej przedmiotem skargi wadliwość decyzji organów pierwszej i drugiej instancji jest oczywista, albowiem nie jest prawnie dopuszczalne łączenie w jednym rozstrzygnięciu dwóch wykluczających się kategorii decyzji. Organ orzekający w trybie wznowienia postępowania nie może jednocześnie odmówić uchylenia zaskarżonej decyzji dotychczasowej (art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a.) i stwierdzić, że decyzja ta została wydana z naruszeniem prawa z powodu podstawy negatywnej jej uchylenia (art. 151 § 2 w zw. z art. 146 k.p.a.), gdyż przesłanką wydania decyzji na podstawie art. 151 § 2 k.p.a. jest właśnie uprzednie stwierdzenie, że decyzja ta jest dotknięta wadą wznowienia, a jedynie z racji zaistnienia przesłanki wyłączającej uchylenie decyzji organ jest zobowiązany do deklaratoryjnego stwierdzenia jej wadliwości bez wzruszania mocy obowiązującej. Mając na względzie powyższe uwagi należy zatem stwierdzić, że organ pierwszej instancji oraz organ odwoławczy naruszyły bezpośrednio treść art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 151 § 2 k.p.a., albowiem wobec stwierdzenia, że zaskarżona decyzja jest dotknięta wadą wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., i wobec stwierdzenia zaistnienia okoliczności negatywnych, o których mowa w art. 146 k.p.a., należało wydać decyzję na podstawie art. 151 § 2 k.p.a., stwierdzając wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazując prawidłowo przesłankę negatywną uchylenia decyzji w wyniku wznowienia. Organy orzekające w sprawie dopuściły się jednak dalszych naruszeń prawa w zakresie zastosowania art. 146 k.p.a. Po pierwsze, organy orzekające w pierwszej instancji i w drugiej instancji w sposób wadliwy zastosowały przesłankę negatywną z art. 146 § 2 k.p.a., nie wykazując, że po ponownym przeprowadzeniu postępowania co do istoty sprawy z udziałem pominiętej strony – J.M. i z uwzględnieniem argumentacji oraz zarzutów przedstawionych przez tę stronę powinna zostać wydana ponownie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Organy nie dokonały przede wszystkim ponownej analizy podstawy faktycznej oraz podstawy prawnej sprawy rozstrzygniętej weryfikowaną decyzją ostateczną w świetle okoliczności, dowodów i twierdzeń przedstawionych przez stronę skarżącą i ograniczając się do przytoczenia ustawowej przesłanki negatywnej uchylenia decyzji, o której mowa w art. 146 § 2 k.p.a. Po drugie, organ odwoławczy w sposób bezpośredni naruszył art. 146 § 1 k.p.a., ignorując upływ maksymalnego 5-letniego terminu przedawnienia kompetencji organu do uchylenia zaskarżonej decyzji ostatecznej. Zgodnie z art. 146 § 1 k.p.a. uchylenie ostatecznej decyzji dotkniętej wadą wznowienia, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia tej decyzji upłynęło co najmniej pięć lat. Ponieważ z akt sprawy wynika, że objęta postępowaniem w sprawie wznowienia ostateczna decyzja Wójta Gminy [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia została doręczona ostatniej stronie biorącej udział w postępowaniu (I.S., zam. ul. [...]) w dniu 2 lutego 2010 roku, dlatego należy przyjąć, że ustawowy 5-letni termin przedawnienia kompetencji do uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania z powodu pominięcia w nim strony zakończył swój bieg 2 lutego 2015 roku. Oznacza to, że organ odwoławczy orzekając w sprawie wznowienia w dniu 17 marca 2015 roku powinien był z urzędu uwzględnić upływ powyższego terminu i na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 oraz art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 1 k.p.a. uchylić decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] listopada 2014 roku [...] w całości i orzec w tym zakresie co do istoty sprawy wznowienia, to jest: stwierdzić wydanie decyzji Wójta Gminy [...] dnia [...] stycznia 2010 r. [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., wskazując, że ze względu na upływ 5–letniego terminu, o którym mowa w art. 146 § 1 k.p.a., nie uchylił zaskarżonej decyzji. Wobec stwierdzenia, że organ odwoławczy orzekając w sprawie wznowienia naruszył w sposób oczywisty treść art. 151 § 1 pkt 1, art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 1 i w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a., Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości. Jednocześnie Sąd uznał, że w świetle ustalonego stanu sprawy rozszerzenie granic orzekania na decyzję organu pierwszej instancji nie jest konieczne, albowiem ze względu na zaistnienie przesłanki negatywnej uchylenia w wyniku wznowienia ostatecznej decyzji, o której mowa w art. 146 § 1 k.p.a., sprawa weryfikacji tej decyzji powinna zostać ostatecznie zakończona przez organ odwoławczy. Na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. Sąd zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz strony skarżącej kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.