II SA/Rz 714/21

Dnia 17 maja 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maciej Kobak po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2021 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu Burmistrza Miasta i Gminy [...] od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do pokrycia kosztów pobytu w domu pomocy społecznej -postanawia- odrzucić sprzeciw. Decyzją z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] Kierownik Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] ustalił odpłatność za pobyt Z. O. w Domu Pomocy Społecznej w [...] w wysokości 558,32 zł miesięcznie, począwszy od 1 stycznia 2021 r., płatną na rachunek bankowy Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] - do ostatniego dnia każdego miesiąca. Po rozpoznaniu odwołania R. O. od powyższej decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 z późn. zm. – dalej w skrócie: "k.p.a.") – uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W ustawowym terminie Kierownik Miejsko- Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] działając z upoważnienia Burmistrza Miasta i Gminy [...] - wniósł sprzeciw od powyższej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sprzeciw podlega odrzuceniu. Stosownie do art. 64b § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 dalej w skrócie: "p.p.s.a.") do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Oznacza to, że zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 64b § 1 p.p.s.a. sąd odrzuca sprzeciw, jeżeli z innych przyczyn wniesienie sprzeciwu jest niedopuszczalne. Zgodnie z art. 50 § 1 w zw. z art. 64b § 1 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia sprzeciwu jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Natomiast zgodnie z art. 50 § 2 w zw. z art. 64b § 1 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia sprzeciwu jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia sprzeciwu. Sąd wskazuje, że Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w uchwale 7 sędziów z dnia 19 maja 2003 r., I OPS 1/03 wyraził pogląd, że powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego bądź sądowoadministracyjnego. Jednostka samorządu terytorialnego nie ma w takim postępowaniu legitymacji procesowej strony, nie jest również podmiotem uprawnionym do zaskarżania decyzji administracyjnych. Powyższy pogląd jest utrwalony w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (zob. np. postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 9 października 2018 r., sygn. akt IV SA/Po 900/18, postanowienie WSA w Rzeszowie z dnia 8 stycznia 2018 r., sygn. akt II SA/Rz 1392/17, postanowienie WSA w Krakowie z dnia 15 grudnia 2016 r., sygn. akt III SA/Kr 1290/16, postanowienie WSA w Warszawie z dnia 3 czerwca 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 107/14). Sąd wyjaśnia, że dopuszczenie możliwości złożenia skargi (sprzeciwu) do sądu administracyjnego przez organ I instancji doprowadziłoby do sytuacji, w której stronami postępowania sądowego byłyby dwa organy administracji publicznej orzekające w sprawie. Postępowanie sądowoadministracyjne nie może zaś służyć wykorzystywane rozstrzyganiu sporów na tle odmiennych poglądów pomiędzy organami różnych szczebli. W niniejszej sprawie oznacza to, że Burmistrz Miasta i Gminy [...] działający w sprawie jako organ I instancji, nie może kwestionować decyzji wydanej w tej samej sprawie przez organ wyższego stopnia, tj. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]. W ustawowej roli organu orzekającego nie ma bowiem miejsca na jego własny interes prawny lub obowiązek, nawet gdy w rzeczywistości decyzja ta dotyka bezpośrednio lub pośrednio jego praw i obowiązków (postanowienie WSA we Wrocławiu z dnia 6 lipca 2009 r., sygn. akt I SA/Wr 941/09). Dlatego też sprzeciw podlegał odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 64b § 1 p.p.s.a.