II SA/Rz 728/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Jerzy Solarski /spr./ Sędziowie WSA Maria Mikolik WSA Piotr Godlewski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 2 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi M. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnobrzegu z dnia 28 lutego 2025 r. nr SKO.402.PW.1294.13.2024 w przedmiocie nakazu przywrócenia stanu poprzedniego lub wykonania urządzeń zapobiegających szkodom - oddala skargę - Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnobrzegu (dalej: "Kolegium"), decyzją z 28 lutego 2025 r. nr SKO.402.PW.1294.13.2024, na podstawie art.138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm., dalej: "K.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania M. T. (dalej: "Skarżąca") oraz R. P. od decyzji Wójta Gminy [...] (dalej: "Wójt") z 26 września 2024 r. znak: GK.6331.1.2023 w sprawie naruszenia stosunków wodnych na gruncie orzekło następująco 1. uchyliło decyzję organu I instancji w części: w punkcie 2; 2. nakazało wykonanie urządzeń, o których mowa w punkcie 1 decyzji organu I instancji w terminie trzech miesięcy od uprawomocnienia się decyzji. W uzasadnieniu stwierdzone zostało, że decyzją z 31 maja 2023 r. Wójt nakazał Skarżącej, jako właścicielce działki nr [....] położonej w W. wykonanie opisanych w tej decyzji urządzeń zapobiegających szkodom na działce ewidencyjnej nr [...], jakie powstają na skutek zmiany stanu wody spowodowanego podniesieniem poziomu gruntu na działce nr [...]. Decyzja ta została uchylona przez Kolegium (rozstrzygnięcie z 1 sierpnia 2023 r.). Ponownie Wójt decyzją z 26 września 2024 r. nakazał Skarżącej wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom na działce nr [...], jakie powstają na skutek zmiany stanu wody spowodowanegopodniesieniem poziomu gruntu na działce ewidencyjnej nr [...], tj. wykonanie na działce ewidencyjnej nr [...] bruzdy odwadniającej, począwszy od granicy działek ewidencyjnych nr [...] i [...] (obecnie [...]) w kierunku działki nr [...], równolegle do ogrodzenia z płyt betonowych znajdującego się za budynkami na działce ewidencyjnej nr [....] (obecnie [...]), biegnącego od granicy z działką ewidencyjną nr [...] do granicy z działką ewidencyjną nr [...], w odległości około 5 m na południowy zachód od tego ogrodzenia. Bruzda powinna mieć głębokość min. 0,25 m, szerokość min. 0,40 m i zapewniać swobodny przepływ wody zgodnie z ukształtowaniem terenu, a na początkowym i końcowym odcinku długości 0,5 m powinna mieć spadek 1: 2 (spadek 0,25m na odcinku 0,5m). Organ I instancji dopuścił możliwość zamiast wykonania bruzdy, umieszczenie w jej miejsce rury odwadniającej o średnicy 0,16 m. W wyniku rozpoznania odwołań właścicieli obu działek Kolegium wezwało Wójta na podstawie art. 136 K.p.a. do uzupełnienia materiału dowodowego poprzez uzupełnienie opinii i ustosunkowanie się do wskazanych przez Kolegium okoliczności. Biegły udzielił wyjaśnień w piśmie z 31 grudnia 2024 r. Rozpatrując odwołania Kolegium wskazało, że w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia stosunków wodnych na działkach nr [...] i [...] ze szkodą dla gruntu oznaczonego nr [...]. Podczas oględzin ww. działek stwierdzono nienaturalne zawyżenie działki nr [...] będącej własnością Skarżącej na długości około 50 m za ogrodzeniem z płyt betonowych znajdującym się na jej działce, oddzielającym zabudowania od terenów wykorzystywanych na cele rolnicze. Zawyżenie posiadające spadek w kierunku południowo-wschodnim rozpoczyna się w linii ogrodzenia z siatki leśnej, usytuowanego w granicy działki nr [...] z działką nr [...]. Teren został podniesiony o około 20-30 cm na długości około 50 m, co uniemożliwia odpływ wód opadowych z dachów budynków i z terenów sąsiednich znajdujących się wyżej. W chwili obecnej zalewająca woda uniemożliwia korzystanie z budynków gospodarczych na działce nr [...] i powoduje ich przyśpieszone niszczenie. Skarżąca przyznała, że podniosła teren jesienią 2022 r. z uwagi na fakt, że woda z działki sąsiada zalewała jej działkę. Woda zgromadzona na działce nr [...] jest wodą opadową z działki nr [...] wyprowadzoną wykopanymi rowkami oraz wkopanymi betonami, które odprowadzają wodę z działki nr [...] i wszystkich budynków, które nie są orynnowane. Skarżąca podała, że jednorazowo - w październiku 2022 r. podniosła teren, ponieważ woda opadowa z działki nr [...], odprowadzana rowkami bezpośrednio do jej granicy zalewała jej działkę. W sprawie konieczny okazał się dowód z opinii biegłego. Biegły hydrolog stwierdził, że na działce [...] znajdują się zabudowa mieszkalna i obszar rolniczy, gdzie wykonano nasyp pod uprawę borówki. Działka [...] posiada budynki mieszkalne i gospodarcze, a odwodnienie z nich prowadzone jest do zbiornika bezodpływowego lub na teren nieutwardzony. W pobliżu granicy działek wykopano płytkie rowy. Podłoże składa się z glin nieprzepuszczalnych, co ogranicza odpływ wód. Biegły jednoznacznie stwierdził, iż wykonanie nasypu na działce [...] spowodowało zatrzymanie odpływu wód opadowych z działki [...] co powoduje zastoje wody na działce [...]. Szczególnie problematyczne są okresy roztopów oraz intensywnych opadów deszczu. Podsumowując, mając na względzie badania, pomiary i obserwacje biegły wskazał na istnienie związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy wykonaniem nasypu na działce [...] a powstaniem zastoisk wody na działce [...] - poprzez odcięcie spływu wód z działki [...], które powodują szkody na działce [...]. Biegły zaproponował rozwiązanie, którego zastosowanie uchroni właściciela działki [...] od dalszych szkód. W celu przywrócenia właściwych stosunków wodnych oraz zapobieżenia dalszym szkodom na działce [...], konieczne jest wykonanie urządzenia odwadniającego w postaci bruzdy. Najskuteczniejszym rozwiązaniem będzie: wykonanie bruzdy o długości 5 metrów, biegnącej od granicy działek [...] i [...] w kierunku działki nr [....], nadanie bruździe minimalnej głębokości 0,25 m oraz szerokości 0,40 m, co zapewni swobodny odpływ wód. Alternatywnie, dopuszcza się zastosowanie rury drenażowej o średnicy co najmniej 16 cm. Kolegium uznało opinię za spójną i logiczną, nie pozostającą w sprzeczności z innymi ustaleniami i nie zawierającą sprzeczności w swojej treści. Powodem dla którego Kolegium uchyliło decyzję Wójta był fakt, że w punkcie 2 tej decyzji organ I instancji wskazał termin wykonania urządzeń na 29 listopada 2024 r. czyli termin, który już minął. Zatem Kolegium uchyliło ten punkt i wyznaczyło nowy termin wykonania urządzeń opisanych w punkcie 1 decyzji - do 30 maja 2025r. W skardze Skarżąca reprezentowana przez adwokata zaskarżyła decyzję Kolegium w całości. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1. obrazę przepisów prawa materialnego - art. 234 ust. 1 i 3 ustawy - Prawo wodne poprzez wadliwe zastosowanie przepisu w sytuacji, gdy nie zostały spełnione przesłanki, które umożliwiają i/lub obligują organ do ich zastosowania, w szczególności wadliwe przyjęcie, że na gruncie doszło do zmiany kierunku czy natężenia odpływu wód, które to rozstrzygnięcie nastąpiło na skutek niepełnego badania powyższych okoliczności; - art. 234 ust. 5 ustawy - Prawo wodne, a to dokonywanie rozważań i rozstrzygnięć mimo tego, że w sprawie w ogóle nie czyniono rozważań w zakresie terminu ewentualnego podniesienia terenu, a co ważniejsze - w swojej wypowiedzi sam uczestnik wskazuje, że podniesienie to miało miejsce od 2004 r. - co nie powinno zostać zignorowane a powinno stanowić podstawę do dalszych ustaleń w tym tego, czy zasadnym jest w sprawie wydawanie decyzji w zakresie zmiany stosunków wodnych; 2. obrazę przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, tj. - art. 7, art. 75, art. 77, art. 80 i art. 84 K.p.a. poprzez brak wszechstronnego zbadania sprawy tj. oparcie rozstrzygnięcia na niepełnej opinii biegłego, mimo niewyjaśnienia podnoszonych przez Skarżącą wątpliwości co do rzetelności tej opinii tj. ustalenie sprawstwa Skarżącej w zakresie podniesienia terenu mimo tego, że biegły w opinii tak głównej, jak i później uzupełniającej nie odpowiada merytorycznie na zarzuty, a przedstawione wywody w żaden sposób nie pozwalają na merytoryczne odniesienie się do rzekomych ustaleń biegłego, w tym: - wydanie rozstrzygnięcia na niepełnej opinii biegłego oparcie się na opinii mimo tego, że opinia ta ogólnie stwierdza jedynie, że doszło do podniesienia terenu na działce [...], nie ustala jednak kiedy do tego doszło, zwłaszcza że w opinii mowa też o nasypie na działce [...]; - niewykonanie chociażby profilu terenu, tj. powołanie się przez biegłego jedynie na numeryczny profil terenu sprzed 7 lat (sic!) jako podstawy opinii, bez próby chociażby przedstawienia tegoż profilu w opinii i wyjaśnienia skutków tegoż i okoliczności wskazujących na to, z czego wynikają wnioski biegłego dotyczące tego, jak uprzednio rozchodziły się wody na gruncie, co skutkuje tym, że opinia jest co najmniej niepełna a zatem nie powinna stanowić podstawy rozstrzygnięcia w stosunkach sąsiedzkich, które jak wiadomo mogą być konfliktowe; - biegły w opinii powołuje się na numeryczny profil terenu ale ani go nie przedstawia ani nie objaśnia, jak i nie wyjaśnia dlaczego odnosi się do danych z 2017 roku, które w sprawie niniejszej mogą być całkowicie nieprzydatne i a przez to wadliwe - art. 138 § 1 K.p.a. tj. mimo uchylenia decyzji w pkt 2, brak wydania rozstrzygnięcia co do pozostałej - zaskarżonej decyzji, czyli brak wydania rozstrzygnięcia (ani merytorycznego ani uchylającego) co do pozostałej kluczowej dla sprawy części decyzji, przy jednoczesnym niedostrzeżeniu również tego, że działka, której ma dotyczyć decyzja uległa podziałowi i zmieniło się oznaczenie nieruchomości, a zatem decyzja w obecnym brzmieniu jest nie tylko wadliwa, ale i niewykonalna; 3. błąd w ustaleniach faktycznych stanowiących podstawę wydania zaskarżonej decyzji, będący skutkiem naruszenia przepisów postępowania wyżej opisanych i będący skutkiem braku wszechstronnego rozważenia sprawy oraz pełnego przeprowadzenia dowodów i brak zebrania kompleksowego materiału dowodowego, który jest niezbędny dla merytorycznego rozpoznania sprawy, tj. całkowite pominięcie próby ustalenia, jaki był stan pierwotny na gruncie, tj. przed podniesieniem terenu przez Skarżącą na działce [...] - a jedynie przyjęcie, że doszło do podniesienia terenu na gruncie bez wskazania nawet, kiedy do takiego podniesienia doszło, co ma znaczenie dla sprawy i dalszego jej toku oraz wydanych rozstrzygnięć. W uzasadnieniu wskazano na wadliwość samej decyzji Kolegium z uwagi na jej konstrukcję i częściowy brak rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Organ bowiem wydał rozstrzygnięcie kasacyjne w części, rozstrzygając jednocześnie w tej części co do istoty sprawy, przy czym brak jest w decyzji jakiegokolwiek rozstrzygnięcia w pozostałym zakresie, w tym w zakresie pkt 1 - kluczowego dla sprawy. Zdaniem Skarżącej rozstrzygnięcie organu odwoławczego ograniczające się tylko do uchylenia części decyzji i orzeczenia kasacyjnego jedynie w tej części decyzji organu I instancji, bez rozstrzygnięcia o pozostałej części decyzji, narusza art. 138 K.p.a. w stopniu mającym wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga jest nieuzasadniona. I. Stan sprawy jest następujący. Na wniosek właściciela działki nr [...] organ I instancji wszczął postępowanie w sprawie naruszenia stosunków wodnych i zawiadomił o terminie oględzin działki nr [...] i [...]. Z czynności tej przeprowadzonej 31 marca 2023 r. sporządzony został protokół wraz z dokumentacją fotograficzną (k. 15 akt adm.). Na tej podstawie Wójt decyzją z 31 maja 2023 r. nakazał Skarżącej wykonanie urządzeń szczegółowo opisanych zapobiegających szkodom, w terminie do 31 lipca 2023 r. Na skutek odwołania Skarżącej, Kolegium decyzją z 1 sierpnia 2023 r. uchyliło zaskarżone rozstrzygnięcie. Po ponownym przeprowadzeniu postępowania i zasięgnięciu opinii biegłego, Wójt decyzją z 26 września 2024 r., ponownie nakazał Skarżącej wykonanie urządzeń, opisanych na wstępie, w terminie do 29 listopada 2024 r. Decyzja ta zaskarżona została przez właścicieli obu sąsiadujących działek. Kolegium, po uzupełnieniu w trybie art. 136 K.p.a. opinii biegłego, orzekło reformatoryjnie jedynie w części dotyczącej terminu wykonania nakazu poprzez wskazanie, że wykonanie urządzeń opisanych w decyzji organu I instancji nastąpi do trzech miesięcy od uprawomocnienia się decyzji Kolegium. Decyzja organu odwoławczego z dnia 28 lutego 2025 r. stanowi przedmiot skargi. II. Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji jest art. 234 P.w. Zgodnie z ustępem 1. tego artykułu, właściciel gruntu, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej, nie może: 1) zmieniać kierunku i natężenia odpływu znajdujących się na jego gruncie wód opadowych lub roztopowych ani kierunku odpływu wód ze źródeł - ze szkodą dla gruntów sąsiednich; 2) odprowadzać wód oraz wprowadzać ścieków na grunty sąsiednie. Natomiast w myśl ustępu 3., jeżeli spowodowane przez właściciela gruntu zmiany stanu wody na gruncie szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, z urzędu lub na wniosek, w drodze decyzji, nakazuje właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom, ustalając termin wykonania tych czynności. Przez "zmianę stanu wody na gruncie" należy rozumieć każde działanie, którego efektem jest zmiana ilościowa wody (zwiększenie się bądź zmniejszenie ilości wody na gruncie) oraz zmiana w zakresie jej przepływu przez grunt. Jest to takie działanie, które ingeruje w naturalny stan wody na danym terenie związany z jego ukształtowaniem, warunkami przyrodniczymi i hydrologicznymi. Zmiana ta może polegać na zmianie kierunku odpływu znajdującej się na gruncie wody opadowej i roztopowej bądź kierunku odpływu ze źródeł poprzez np. wykonanie przeszkody w odpływie wody opadowej z terenów sąsiednich zgodnie z naturalnym kierunkiem odpływu, nawiezienie ziemi w celu podwyższenia terenu, usunięcie ziemi w celu obniżenia terenu, wykopanie rowu, zasypanie istniejącego rowu, utwardzenie powierzchni działki kostką brukową, wzniesienie murowanego ogrodzenia, czy wykopanie studni i pobór z niej takiej ilości wody, która spowoduje obniżenie poziomu lustra wody na gruntach sąsiednich (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 30 stycznia 2024 r. sygn. II SA/Kr 1553/23). Celem postępowania prowadzonego w trybie art. 234 ust. 3 P.w. jest eliminacja szkodliwego oddziaływania na grunty, do którego doszło na skutek zmiany stanu wody na gruncie sąsiednim. Zatem dla wydania decyzji eliminującej szkodliwe oddziaływanie dokonanej zmiany stanu wody na gruncie, w tym doboru odpowiedniego sposobu przywrócenia stanu poprzedniego, niezbędne jest precyzyjne ustalenie stanu faktycznego istniejącego przed badaną zmianą, charakteru i sposobu dokonanej zmiany i jej szkodliwego wpływu na grunty sąsiednie. Zaznaczyć należy, że w sprawach tego rodzaju niezbędny może być dowód z opinii biegłego na okoliczność tego, czy doszło do zmiany stanu wód na gruncie szkodliwie wpływającej na grunty sąsiednie oraz czy istnieje związek przyczynowy pomiędzy zmianą a szkodliwym wpływem. III. Podstawę ustaleń faktycznych stanowiły oględziny obu działek oraz opinia biegłego hydrologa. W sytuacji, gdy dodatkowych dowodów Skarżąca nie oferowała, zasadnie organy obu instancji poprzestały na tym materiale, przy czym zaznaczyć należy, że w odniesieniu do opinii biegłego hydrologa z czerwca 2023 r., wobec niejasności, Kolegium przeprowadziło uzupełniające postępowanie dowodowe i uzyskało od biegłego dodatkowe wyjaśnienia. Podkreślić należy, że czynności w toku całego postępowania, w tym odwoławczego, dokonywane były z zachowaniem wymagań przewidzianych przepisem art. 10 K.p.a. Sąd stwierdza, że tak zgromadzony materiał dowodowy był wystarczający do ustalenia stanu faktycznego. Ocena tego materiału, łączenie z opinią biegłego hydrologa wraz z jej uzupełnieniem, dokonana została zgodnie z wymogami art. 80 K.p.a. i w żadnym wypadku nie ma cech dowolności. W odniesieniu do podwyższenia terenu działki nr [...], która w toku postępowania uległa podziałowi m.in. na działkę nr [...], dowodem na tę okoliczność jest oświadczenie Skarżącej złożone do protokołu oględzin przeprowadzonych w dniu 31 marca 2023 r. Skarżąca wtedy stwierdziła, że "Teren został podwyższony jednorazowo w październiku 2022 r." Koresponduje to ze stanowiskiem wnioskodawcy, który "jesień 2022 r." wskazał jako okres, w którym zaprzestano podnoszenia terenu. Zatem zarzuty skargi kwestionujące ustalenia co do tej okoliczności są oczywiście niezasadne. Podwyższenie terenu działki [...] zasadnie ocenione zostało jako działanie, którego efektem jest zmiana w zakresie przepływu wody przez grunt. Działanie to, w postaci wykonania nasypu, stanowiło ingerencję w naturalny stan wody i spowodowało odcięcie spływu wód z działki nr [...] na działkę nr [...]. Taki kierunek spływu wód wynika z opinii uzupełniającej biegłego opartej na historycznych mapach topograficznych z lat 70-tych ubiegłego wieku. Natomiast zawyżenie na działce nr [...] ma charakter prawdopodobnie naturalny i było przed rokiem 2017, co jest widoczne na mapie (vide: k. 32 akt j.w.). Na tej podstawie zasadnie organy przyjęły, że działanie Skarżącej z października 2022 r. polegające na podwyższeniu terenu spowodowało naruszenie stosunków wodnych na działkach nr [...] i [...], ze szkodą dla działki nr [...]. Zatem w sytuacji, w której okoliczność podwyższenia terenu działki nr [...] oraz miesiąc wykonania tych działań ustalone zostały na podstawie oświadczeń Skarżącej, kwestionowanie skargą tych ustaleń nie może być skuteczne. Natomiast nawiązanie przez biegłego do map z ubiegłego wieku miało charakter porównawczy i potwierdziło istniejący w tym czasie stan na gruncie, obrazujący naturalny spływ wód. Wszystko to prowadzi do wniosku, że zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 7, art. 75, art. 77, art. 80 i art. 84 K.p.a. są bezzasadne. Sąd stwierdza, że prawidłowo ustalony stan faktyczny uzasadniał dokonaną subsumcję prawa materialnego. Skoro spowodowane przez Skarżącą działania doprowadziły do zmiany stanu wody na gruncie, które szkodliwie wpływają na działkę nr [...], trafnym było orzeczenie nakazu wykonania urządzeń zapobiegających szkodom, które w sposób precyzyjny zostały w decyzji Wójta opisane. W przepisie art. 234 ust. 3 P.w. ma również oparcie ustalenie terminu wykonania tych czynności. W ocenie Sądu nie może odnieść zamierzonego skutku również zarzut naruszenia art. 138 par. 1 K.p.a. poprzez brak rozstrzygnięcia co do pozostałej części zaskarżonej decyzji. Wskazać należy, że w doktrynie i orzecznictwie zagadnienie podniesione skargą nie jest jednolicie ujmowane. Według poglądu, który prezentuje skarga, organ odwoławczy jest zobligowany do wydania rozstrzygnięcia odnoszącego się do całości sprawy zakończonej decyzją pierwszoinstancyjną. Nie może on pozostawić poza zakresem swego rozstrzygnięcia jakiejkolwiek części sprawy załatwionej decyzją organu pierwszej instancji (wyrok NSA z 13 października 2020 r., sygn. II OSK 1632/20, tak również Komentarz: P. Przybysz). Odmienne zapatrywanie wyrażone jest w Komentarzu do Kodeksu postępowania administracyjnego autorstwa prof. M. Jaśkowskiej i prof. A. Wróbla (Zakamycze 2005 r., str. 801-802). Zdaniem tych komentatorów "W przypadku gdy organ odwoławczy uchylił zaskarżoną decyzję w części, może orzec co do istoty sprawy tylko w tej części, jeżeli zaś uchylił zaskarżoną decyzję w całości, to nie może orzec co do istoty sprawy w części, a w pozostałej przekazać sprawę do rozpoznania organowi pierwszej instancji. Organ odwoławczy nie jest natomiast obowiązany do stwierdzenia w sentencji decyzji, że w pozostałej części utrzymuje zaskarżoną decyzję w mocy. W konsekwencji należy stwierdzić, że sytuacja prawna strony jest określona decyzją organu odwoławczego w części, w której uchylił on zaskarżoną decyzję i w tym zakresie orzekł co do istoty sprawy oraz decyzją organu pierwszej instancji w części nieuchylonej przez organ odwoławczy. Organ odwoławczy, który uchyla zaskarżoną decyzję w części i orzeka w tym zakresie co do istoty sprawy, jest zatem obowiązany do szczególnie starannego i niebudzącego wątpliwości oznaczenia, w jakim zakresie uchyla zaskarżoną decyzję". Pogląd taki zajął również NSA w wyroku z 25 marca 2014 r., sygn. I OSK 399/13 stwierdzając, że organ odwoławczy nie jest "obowiązany, a jedynie uprawniony, do stwierdzenia w sentencji decyzji, że w pozostałej (nieuchylonej) części utrzymuje zaskarżoną decyzję w mocy. Jeżeli zatem organ odwoławczy nie skorzysta z tego uprawnienia, to sytuacja prawna strony jest określona decyzją organu odwoławczego w części, w której uchylił on zaskarżoną decyzję i w tym zakresie orzekł co do istoty sprawy, oraz decyzją organu pierwszej instancji w części nieuchylonej przez organ odwoławczy". W rozpoznawanej sprawie, gdzie Kolegium z oczywistych powodów orzekło reformatoryjnie jedynie w części dotyczącej terminu wykonania orzeczonego nakazu (w dacie orzekania przez Kolegium termin określony w decyzji Wójta już upłynął), Sąd opowiada się za drugim z przedstawionych stanowisk. Podkreślić bowiem należy, co wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, że treść nakazu opisana w punkcie 1. decyzji Wójta została w całości zaakceptowana. Natomiast reformatoryjne orzeczenie dotyczące terminu wykonania nakazu wynikało z faktu, że decyzja Kolegium wydana została 28 lutego 2025 r., a więc 3 miesiące po upływie terminu wskazanego przez organ I instancji. Reasumując Sąd stwierdza, że organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny i wbrew zarzutom skargi nie naruszyły przepisów postępowania wymienionych w skardze w stopniu, o jakim mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej: "P.p.s.a."). W konsekwencji nie naruszyły również prawa materialnego w sposób przewidziany w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. Z tych przyczyn skarga podlega oddaleniu, na podstawie art. 151 P.p.s.a.