II SA/Rz 735/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Krystyna Józefczyk /spr./ Sędziowie WSA Joanna Zdrzałka WSA Paweł Zaborniak Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 września 2018 r. sprawy ze skargi A. sp. z o.o. w [...] na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie braku podstaw do nałożenia nakazu usunięcia nieprawidłowości I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz strony skarżącej A. sp. z o.o. w [...] kwotę 997 zł /słownie: dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi A Sp.z o.o. z siedzibą w [...], dalej "Spółka", jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zwanego dalej "WINB", z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie braku podstaw do nałożenia nakazu usunięcia nieprawidłowości. Decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r., nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta [...] stwierdził brak podstaw do nałożenia na [...] Spółdzielnię Mieszkaniową z/s w P., dalej "Spółdzielnia", nakazu usunięcia nieprawidłowości na podstawie art. 66 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U.2018.1202 ze zm,, dalej "P.b.") w związku z brakiem zabezpieczenia przed przepływem zwrotnym z instalacji wodociągowej w budynku [...] Spółdzielni Mieszkaniowej przy ul. [...] nr 10 w P. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził, że brak zaworu zabezpieczającego instalację wodociągową przed przepływem zwrotnym nie oznacza, że budynek znajduje się w nieodpowiednim stanie technicznym, o którym mowa w art. 66 ust. 1 pkt 3 P.b. Podał, że roboty budowlane związane z zamontowaniem w/w zaworu stanowią swoistą modernizację obiektu i wykraczają poza obowiązek utrzymania obiektu w należytym stanie technicznym. W odwołaniu od wskazanej wyżej Spółka przywołując treść art. 66 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 P.b. podniosła, że jakość wody w instalacjach wodociągowych wewnętrznych odbiorców usług odbiega od jakości wody wprowadzanej do sieci, spełniającej wymagania "Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 grudnia 2017 r. w sprawie jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi". W celu utrzymania odpowiednie jakości wody, niezagrażającej życiu lub zdrowiu mieszkańców niezbędne jest zastosowanie zabezpieczeń przed przepływem zwrotnym, poprzez montaż zaworów zwrotnych antyskażeniowych na instalacjach wewnętrznych powodomierzowych. Jakość wody dostarczanej do odbiorcy może bowiem zostać obniżona w przypadku, gdy do instalacji lub sieci wodociągowej wpłynie z powrotem woda zużyta lub skład i jakość wody zmieni się w instalacji wodociągowej budynku. Przepływ zwrotny może mieć miejsce w wyniku nagłego obniżenia ciśnienia w sieci wodociągowej spowodowanego zamknięciem zasuwy, pęknięciem wodociągu, spadkiem ciśnienia (duży rozbiór punktowy z hydrantu przeciwpożarowego), podgrzaniem wody. Zjawiska te są nieprzewidywalne losowo, a konsekwencje ewentualnego przepływu zwrotnego do instalacji jak i sieci wodociągowej trudne do oszacowania w skutkach. Skarżący podali także, że instalacje budynków Spółdzielni wykonane są z rur stalowych ocynkowanych, co znacząco wpływa na pogorszenie jakości wody. Odwołujące Przedsiębiorstwo podało również, że poziom wtórnego zanieczyszczenia uzależniony jest od czasu użytkowania instalacji oraz rozbioru wody, a w odniesieniu do większości wskaźników jakość wody w takiej instalacji ulega pogorszeniu po nocnej stagnacji. Natomiast procesy korozji i obrosty biologiczne instalacji są główną przyczyną wtórnego zanieczyszczenia wody. W celu zabezpieczenia instalacji i sieci wodociągowych niezbędne jest wypełnienie przez odbiorcę usług obowiązku montażu wymaganego zabezpieczenia przed przepływem zwrotnym za głównym węzłem wodomierzowym w przyłączu z sieci miejskiej. WINB opisaną na wstępie decyzją działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 z późn. zm., dalej "k.p.a.") utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Wyjaśniło, że zgodnie z art. 66 P.b. stanowiącym podstawę prawną zaskarżonej decyzji w przypadku stwierdzenia że obiekt budowlany: 1) może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska albo 2) jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku, albo 3) jest w nieodpowiednim stanie technicznym, albo 4) powoduje swym wyglądem oszpecenie otoczenia; organ nadzoru budowlanego nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. Odnosi się do takich nieprawidłowości, które powstały podczas użytkowania obiektu budowlanego, a więc związanych z niewłaściwym jego użytkowaniem, doprowadzeniem do znacznego zużycia technicznego poprzez brak remontów, konserwacji. Obowiązki nakładane na podstawie art. 66 ustawy mieszczą się w pojęciu "utrzymania obiektów budowlanych" i obejmują sytuacje związane z nieprawidłową eksploatacją obiektu budowlanego, polegającą na zaniechaniu wykonywania obowiązków określonych w art. 61 oraz dalszych przepisach tego rozdziału ustawy. Obowiązki te mają charakter naprawczy, ale zmierzają do przywrócenia obiektu do stanu używalności, zachowania substancji budowlanej w należytym stanie technicznym odpowiadającym jego funkcjom. Na podstawie art. 66 P.b. nie jest zatem dopuszczalne wydanie nakazu montażu zaworów zwrotnych antyskażeniowych na instalacjach wewnętrznych po wodomierzowych. Przepis § 113 ust. 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2017 r. poz. 2285 z późn. zm., dalej "Rozporządzenie") dotyczący wymogów instalacji wodociągowej stanowi, że instalacja wodociągowa powinna mieć zabezpieczenia uniemożliwiające wtórne zanieczyszczenie wody, zgodnie z wymaganiami dla przepływów zwrotnych, określonymi w Polskiej Normie dotyczącej zabezpieczenia przed przepływem zwrotnym. Przepisy rozporządzenia nie mają zastosowania do wydawania nakazów w trybie art. 66 P.b. Zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia przepisy w nim zawarte mają zastosowanie przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków z zastrzeżeniem § 207 ust. 2 dotyczącego bezpieczeństwa pożarowego. W orzecznictwie sądowym funkcjonuje pogląd, że pojęcie "nieodpowiedni stan techniczny" nie jest tożsame z pojęciem "stan techniczny niezgodny z przepisami techniczno — budowlanymi". W chwili obecnej większość urządzeń podłączeniowych do punktów czerpalnych wyposażona jest we własne indywidualne systemy zabezpieczające. Znajdują się one w urządzeniach domowych takich jak pralki, zmywarki, urządzenia sanitarne oraz nowoczesnych bateriach czerpalnych. Zabezpieczenie punktów poboru wody dotyczy głównie zakładów przemysłowych i usługowych gdzie zawór antyskażeniowy powinien być montowany bezwzględnie. Pozostałe wskazane przez Przedsiębiorstwo okoliczności wpływające na pogorszenie jakości wody jak wykonane instalacji wodociągowej z rur stalowych ocynkowanych, czasookres jej użytkowania, procesy korozji i obrosty biologiczne nie mają wpływu na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Spółka zarzucając naruszenie jej interesu prawnego i uprawnień 1/ naruszenie prawa materialnego przez błędne zastosowanie i niewłaściwą interpretację przepisu art. 66 P.b. poprzez przyjęcie, że nie jest dopuszczalne wydanie nakazu montażu zaworów zwrotnych antyskażeniowych na instalacjach wewnętrznych powodomierzowych; 2/ rażące naruszenie przepisów Rozporządzenia w szczególności § 113 ust. 7 w związku z § 2 ust. 1 poprzez przyjęcie, że przepis ten stosuje się wyłącznie do budynków, pomimo, ze przepis ten rozciąga się także do urządzeń budowlanych związanych z budynkami: 3/ sprzeczność istotnych ustaleń organu I instancji z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego poprzez przyjęcie, że Spółdzielnia nie ma obowiązku usunięcia nieprawidłowości wynikającego z art. 66 P.b. polegającej na braku zabezpieczenia przed przepływem zwrotnym z instalacji wodociągowej w budynku Spółdzielni przy ul. [...] 10 w P. Zarzucając powyższe Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania wg norm przepisanych. Nie zgadzając się ze stanowiskiem organów Skarżąca wskazała, że zgodnie z § 2 ust. 1 Rozporządzenia Przepisy rozporządzenia stosuje się przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków oraz budowli nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków, a także do związanych z nimi urządzeń budowlanych, z zastrzeżeniem § 207 ust. 3. Przyłącza i instalacje wodociągowe są urządzeniami budowlanym związanymi z funkcjami użytkowymi budynków, a zatem przepisy rozporządzenia dotyczą także instalacji wewnętrznych powodomierzowych. Podstawą odwołania jest fakt, że został naruszony przepis rozporządzenia Ministra Infrastruktury o warunkach technicznych jakim powinny odpowiadać budynki w zakresie instalacji wodociągowych zimnej i ciepłej wody. Nakaz montażu zaworów związany jest z wnioskiem Spółdzielni o przebudowę węzła wodomierzowego i zdaniem skarżącej się Spółki przebudowa węzła wodomierzowego wypełnia przesłanki z § 2 ust. 1 Rozporządzenia, ponieważ przebudowa węzła wodomierzowego mieści się w pojęciu przebudowy urządzeń budowlanych. Zdaniem Skarżącego, węzeł wodomierzowy jest urządzeniem budowlanym i wyposażeniem technicznym budynku. Końcowo Skarżący podniósł, że budynek przy ul. [...] 10 oprócz funkcji mieszkalnej posiada w przyziemiu lokale wynajmowane przez Spółdzielnię podmiotom prowadzącym różnorodną działalność gospodarczą. W postaci apteki całodobowej, baru mlecznego (z produkcją garmażeryjną i sprzedażą potraw - również w systemie cateringu), cukierni, sklepu tekstylnego oraz sklepu branży elektrycznej i sklepu z artykułami pszczelarskimi. Spektrum sposobu wykorzystywania lokali usługowych zmienia się tu na przestrzeni lat. Wspomniany zakład garmażeryjny powstał w roku 2017 r. Zaistniała zmiana sposobu użytkowania części budynku zmusza nas do szczególnej troski o ochronę miejskiego systemu wodociągowego przed możliwością wtórnego skażenia wody wtłoczonej do sieci z instalacji wodociągowej. Rodzaj prowadzonej w budynku działalności klasyfikuje wodę w instalacji budynku w kategorii 3-5 płynów stanowiących zagrożenie dla zdrowia człowieka zgodnie z PN-EN 1717, przed którymi wymagane jest zabezpieczenie przed przepływem zwrotnym. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie z przyczyn podniesionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, że sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 1660). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej "P.p.s.a."), stanowiący, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ramach kontroli legalności sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). W myśl art. 145 P.p.s.a., sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem wówczas, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 K.p.a. lub innych przepisach. Te inne przepisy to m.in. ustawa. Przedmiotem kontroli zgodności z prawem w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym jest decyzja WINB utrzymująca w mocy i w pełni podzielająca stanowisko organu I instancji w zakresie, w jakim uznał, że brak jest podstaw do skierowania do Spółdzielni nakazu usunięcia nieprawidłowości wynikającego z art. 66 ust. 1 P.b. polegającego na konieczności zabezpieczenia przed przepływem zwrotnym z instalacji wodociągowej w budynku [...] Spółdzielni Mieszkaniowej w P. Kontrola sądowa dokonana zakreślonych wyżej granicach wykazała, że skarga jest uzasadniona, a zaskarżona decyzja narusza powyższą regulację, co obliguje Sąd do wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Stosownie do treści art. 66. ust. 1 P.b. W przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany: 1) może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska albo 2) jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku, albo 3) jest w nieodpowiednim stanie technicznym, albo 4) powoduje swym wyglądem oszpecenie otoczenia - organ nadzoru budowlanego nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. Powyższa regulacja stanowi postawę prawną do ingerencji organu nadzoru budowlanego, na sytuacje, kiedy obiekt budowlany jest w nieodpowiednim stanie. Zatem na jej podstawie, jeżeli podmiot zobowiązany nie wywiąże się z ciążących na nim z mocy prawa obowiązków, których celem jest utrzymanie obiektu we właściwym stanie technicznym i estetycznym, uprawnia właściwy organ do odpowiedniej (przewidzianej ustawą) ingerencji, umożliwiającej ich wyegzekwowanie. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 13 listopada 2003 r., sygn. akt II SA/Wr 2725/00, dostępnym w CBOSA, stwierdził, że przepis art. 66 P.b. nie tworzy dla obiektu lub jego zarządcy nowych, niewynikających z ustawy obowiązków, lecz precyzuje ustawowe obowiązki, co umożliwia oraz zabezpiecza ich wykonalność. Prawidłowa wykładnia normy prawnej, jaka można wyinterpretować z tej regulacji jest zatem taka, że wydanie decyzji na podstawie art. 66 ust. 1 P.b. winno być poprzedzone przeprowadzeniem postępowania wyjaśniającego mającego na celu ustalenie czy obiekt budowlany może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska lub jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska lub jest w nieodpowiednim stanie technicznym lub powoduje swym wyglądem oszpecenie otoczenia. W rozpatrywanej sprawie organ administracji publicznej na skutek interwencji Spółki pismem z dnia 27 września 2017 r. zawiadomił strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie braku zabezpieczenia przed przepływem zwrotnym w instalacji wodociągowej w budynku Spółdzielni przy ul. [...] 10 w P. na podstawie "art. 66 § 1 P.b." nie ograniczając jego zakresu do żadnej z 4 przesłanek wskazanych w przepisie art. 66 ust. 1 P.b. Jego obowiązkiem zatem było dokładne wyjaśnienie sprawy pod kątem zaistnienia każdej z nich na skutek braku zabezpieczenia przed przepływem zwrotnym w instalacji wodociągowej we wskazanym wyżej budynku. Organ zobligowany był zatem do ustalenia czy brak tego zabezpieczenia może powodować zagrożenie dla życia i zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia lub środowiska oraz czy brak zabezpieczenia przed przepływem zwrotnym jest równoznaczny ze stwierdzeniem, że budynek jest użytkowany w sposób zagrażający życiu i zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowiska oraz czy brak zabezpieczenia przed przepływem zwrotnym oznacza, że budynek znajduje się w nieodpowiednim stanie technicznym, a także czy w związku z brakiem zabezpieczenia szpeci otoczenie. Organ I instancji w uzasadnieniu swojej decyzji odniósł się jedynie do przesłanki określonej w art. 66 ust. 1 pkt 3 P.b. stwierdzając, że brak zaworu nie oznacza, że budynek jest w nieodpowiednim stanie technicznym bowiem roboty budowlane związane z zamontowaniem zaworu stanowią modernizację i wygrażają poza obowiązek utrzymania obiektu w należytym stanie technicznym. Wyjaśnił, że pojęcie należytego stanu technicznego obiektu budowlanego nie jest równoznaczne ze zgodnością tego obiektu z przepisami techniczno – budowlanymi. Niezależnie od tego wyjaśnił także, że przepisy tzw. techniczne tj przepisy Rozporządzenia mają zastosowanie do budynków projektowanym, budowanych i przebudowywanych, podczas gdy sporne przyłącze wybudowane zostało w latach osiemdziesiątych ubiegłego wieku a obowiązujące wówczas regulacje w zakresie warunków technicznych w odróżnieniu od obwiązujących obecnie nie przewidywały obowiązku stosowania zabezpieczenia przed przepływem zwrotnym. Organ II instancji utrzymując w mocy decyzję organu I instancji w całości podzielił stanowisko organu I instancji wskazując dodatkowo, że przepis § 113 ust. 7 obowiązującego Rozporządzenia dotyczący wymogów instalacji wodociągowej stanowi, że instalacja wodociągowa powinna mieć zabezpieczenia uniemożliwiające wtórne zanieczyszczenie wody, zgodnie z wymaganiami dla przepływów zwrotnych, określonymi w Polskiej Normie dotyczącej zabezpieczenia przed przepływem zwrotnym. Przepisy Rozporządzenia nie mają zastosowania do wydawania nakazów w trybie art. 66 P.b. Zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia przepisy w nim zawarte mają zastosowanie przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków z zastrzeżeniem § 207 ust. 2 dotyczącego bezpieczeństwa pożarowego. Organ odwoławczy wyjaśnił ponadto obowiązku nakładane na podstawie art. 66 P.b. obejmują sytuację związane z nieprawidłową eksploatacją obiektu budowlanego polegającą na zaniechaniu wykonania obowiązków określonych w art. 61 P.b. oraz dalszych przepisach związanych z niewłaściwym użytkowaniem obiektu, doprowadzeniem do znacznego zużycia technicznego przez brak remontów i konserwacji. Organ II instancji co do zasady powielił uzasadnienie i argumentację Organu I instancji. W ocenie Sądu obowiązkiem organu, który wszczął postępowanie na podstawie art. 66 ust. 1 P.b. było odniesienia się do wszystkich wymienionych w tym przepisie przesłanek nałożenia nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w kontekście braku zabezpieczenia w instalacji wodociągowej spornego budynku przed przepływem zwrotnym. Obowiązkiem z kolei organu odwoławczego było ponowne rozpatrzenie sprawy z uwzględnieniem zarzutów podniesionych w odwołaniu, tym bardziej, że w tymże odwołaniu wyeksponowano, że brak zamontowania przez Spółdzielnię zabezpieczenia w instalacji wodociągowej może powodować zagrożenie życia i zdrowia mieszkańców oraz wpływać na bezpieczeństwo miejskiego systemu wodociągowego. Ograniczenie się Organu odwoławczego, za Organem I instancji, do analizy kwestii nieodpowiedniego stanu technicznego budynku, o którym mowa w art. 66 ust. 1 pkt 3 P.b., brak odniesienia się do zarzutów odwołania oraz brak jakichkolwiek rozważań i ustaleń odnośnie art. 66 ust. 1 pkt 1, 2 i 4 P.b., a zatem odnośnie tego czy w związku z brakiem zabezpieczenia w instalacji wodociągowej przed przepływem zwrotnym obiekt budowlany: może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska albo jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku, albo powoduje swym wyglądem oszpecenie otoczenia oznacza, że Organ odwoławczy uchybił swoim obowiązkom wynikającym z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. Regulacje te nakładają na organy administracji publicznej prowadzące postępowanie administracyjne obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli po uprzednim wyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego, przy uwzględnieniu faktu, że tylko całokształt materiału dowodowego może być podstawą oceny czy dana okoliczność została udowodniona. Wyniki tej oceny winny znaleźć się w uzasadnieniu decyzji zawierającym wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione oraz dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej (uzasadnienie faktyczne) oraz wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa (uzasadnienie prawne). Uchybienie powyższym obowiązkom obligowało Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji. Przedstawione wyżej względy zadecydowały o tym, iż Sąd zobligowany był stwierdzić naruszenie przepisów postępowania administracyjnego przez Organ II instancji w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na przyjęty w decyzji wynik sprawy administracyjnej i uchylić zaskarżona decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Natomiast o kosztach postępowania przed WSA orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. Po uprawomocnieniu się niniejszego wyroku obowiązkiem Organu odwoławczego będzie odniesienie się do zarzutów i rozpoznaniu go z uwzględnieniem faktu, że Organ odwoławczy rozpoznaje sprawę na nowo oraz z uwzględnieniem poczynionych wyżej uwag odnośnie zakresu postępowania wyjaśniającego w postępowaniu administracyjnym prowadzonym na podstawie art. 66 ust. 1 P.b.