II SA/Rz 740/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Ewa Partyka Sędziowie WSA Joanna Zdrzałka WSA Elżbieta Mazur - Selwa /spr./ Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi R. L. na decyzję Dyrektora Izby Celnej [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej -skargę oddala- Przedmiotem skargi R. L. jest decyzja Dyrektora Izby Celnej (zwany dalej DIC) z [...] kwietnia 2015 r. nr [...], wydana w sprawie nałożenia kary pieniężnej. Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o następujące okoliczności faktyczne i prawne: w dniu 6 grudnia 2014 r. funkcjonariusze Oddziału Celnego przeprowadzili kontrolę wyjeżdżającego z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej pięcioosiowego zespołu pojazdu w postaci trzyosiowego pojazdu silnikowego marki Man, nr rej. [...]wraz z dwuosiową przyczepą marki GEN TRAIL nr rej. [...], należącego do ukraińskiego przewoźnika R. L. W trakcie pomiaru masy całkowitej, dynamicznego obciążenia osi i wymiarów pojazdu dokonanego w dniu 6 grudnia 2014 r. na drogowym przejściu granicznym stwierdzono przekroczenie dopuszczalnej długości pojazdu o 55 cm/2,93 % tj. że pojazd jest nienormatywny, a przejazd nim wymaga zezwolenia kategorii III na przejazd pojazdu nienormatywnego. Z notatki służbowej z 20 grudnia 2014 r., sporządzonej przez funkcjonariusza służby celnej dokonującego kontroli w/w pojazdu, wynika, że okazane mu podczas kontroli zezwolenia kategorii III na przejazd pojazdu nienormatywnego na okres miesiąca w terminie od 5 grudnia 2014 r. do 5 stycznia 2015 r., wystawione 5 grudnia 2014 r., w Urzędzie Celnym, Oddział Celny, nie zostało uwzględnione z uwagi na fakt, że pojazdem był przewożony ładunek podzielny oraz, że dane zezwolenie zostało wystawione na obywatela Ukrainy l. B., zaś przewoźnikiem w niniejszej sprawie był R.L.. Z przeprowadzonej czynności kontrolnej sporządzony został protokół z 6 grudnia 2014 r. Wobec powyższych okoliczności Naczelnik Urzędu Celnego (dalej zwany NUC) wszczął z urzędu postępowanie, a następnie decyzją z [...] lutego 2015 r. nr [...], nałożył na ww. przewoźnika karę pieniężną w wysokości 5000 zł, zgodnie z art. 140ab ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.; zwanej dalej uprd). Odwołanie od tej decyzji złożył R.L. reprezentowany przez adwokata wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o zmianę decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy. DIC decyzją z [...] kwietnia 2015 r. nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu DIC wskazał, że stosownie do art. 140aa ust. 1 i ust. 2 uprd za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1 uprd, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej, którą wydaje m.in. właściwy ze względu na miejsce przeprowadzanej kontroli organ Służby Celnej. Wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określono w art. 140ab ust. 1 ustawy. Zgodnie z art. 140ab ust. 2 uprd w przypadku naruszeń zakazu, o którym mowa w art. 64 ust. 2 uprd, za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. Dopuszczalne parametry pojazdów poruszających się po drogach publicznych określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2015 r. poz. 305). W sprawie organ celny I instancji stwierdził, że długość kontrolowanego zespołu pojazdów bez ładunku wyniosła 1930 cm i przekraczała dopuszczalną (1875 cm) o 55 cm, zaś długość pojazdu wraz z wystającym z tyłu ładunkiem wynosiła 2130 cm, co oznacza - zachowanie warunku wystawania ładunku z tyłu pojazdu, określonego w art. 61 ust. 6 pkt 2 uprd. W związku z tym, że pozostałe parametry kontrolowanego pojazdu nienormatywnego mieściły się w normie (zgodnie z załącznikiem nr 1 do uprd), wymaganym dokumentem uprawniającym do poruszania się po drodze krajowej byłoby zezwolenie kategorii III, pod warunkiem, że przeważony tym pojazdem towar spełniałby warunek niepodzielności zdefiniowany w art. 2 pkt 35 b uprd. Odnosząc się do zarzutów odwołania DIC nie stwierdził jakichkolwiek nieprawidłowości przy zakwalifikowaniu kontrolowanego pojazdu nienormatywnego do odpowiadającej jego parametrom kategorii zezwolenia. Pomiar został wykonany przez uprawnione osoby, przy użyciu stacjonarnej wagi samochodowej do ważenia pojazdów w ruchu - Ł.Z.G. Łęczyca, nr fabryczny 20, typ PD-2, która spełniała wymogi techniczne, była sprawna i posiadała ważne świadectwo legalizacji Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar z 27 czerwca 2014 r., znak wniosku 22/356/2014. DIC wskazał, że analiza akt sprawy dowodzi, że w trakcie procesu ważenia nie miały miejsca żadne nieprawidłowości. Kierujący pojazdem uczestniczył w czynnościach kontrolnych i miał możliwość wypowiedzenia się w sprawie przeprowadzonego dowodu, wnoszenia uwag oraz składania wyjaśnień i wniosków. Kierujący kontrolowanym pojazdem przed wjazdem na wagę złożył pisemne oświadczenie, że pojazd jest sprawny technicznie i przygotowany do ważenia, został poinformowany o wymaganiach dotyczących przejazdu przez wagę. Po zakończeniu pomiarów kierujący kontrolowanym pojazdem został zapoznany z treścią protokołu z kontroli, oraz pouczony o możliwości wnoszenia uwag do protokołu i możliwości powtórzenia pomiarów po złożeniu pisemnego wniosku. Kierujący pojazdem M. G. nie skorzystał jednak z przysługujących mu uprawnień. Podpisał protokół nie wnosząc zastrzeżeń do przebiegu pomiaru oraz jego wyników. Tym samym potwierdził, że pomiary wykonane zostały prawidłowo, a ich wyniki obrazują faktyczny stan pojazdu. Organ odwoławczy podkreślił, że art. 64 ust. 2 uprd jest w swojej treści jednoznaczny - zabrania przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I lub kategorii II. Obie kategorie zezwoleń nie miały zastosowania w sprawie, gdyż zezwolenie kategorii I, w świetle załącznika nr 1 do uprd, Ip. 1 lit. a, dotyczy pojazdów nienormatywnych o wymiarach oraz rzeczywistej masie całkowitej nie większych od dopuszczalnych i naciskach na osie nie przekraczających wielkości przewidzianych dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t, zaś zezwolenie kategorii II, jest wydawane na przejazd nienormatywnego pojazdu wolnobieżnego, ciągnika rolniczego albo zespołu pojazdów składającego się z pojazdu wolnobieżnego lub ciągnika rolniczego i przyczepy specjalnej. Podczas kontroli granicznej ustalono parametry poddanego kontroli nienormatywnego zespołu pojazdów, które jednoznacznie wskazywały na wymóg posiadania zezwolenia kategorii III. Wobec powyższego pojazdem tym dozwolony był przewóz wyłącznie ładunku niepodzielonego, tj. ładunku, który zgodnie z art. 2 pkt 35 b uprd, nie może być podzielony na dwa lub więcej mniejszych ładunków bez niewspółmiernie wysokich kosztów lub ryzyka powstania szkody. Tymczasem odwołujący się przewoził ładunek składający się z dwudziestu sześciu opakowań zawierających części i akcesoria do pojazdów silnikowych oraz czterech opakowań z grzejnikami gazowymi, który z pewnością nie spełniał kryterium ładunku niepodzielnego. W związku z powyższym strona dokonała przewozu z naruszeniem zakazu wynikającego z art. 64 ust. 2 uprd, co zgodnie z art. 140 ab ust. 2 uprd skutkuje nałożeniem kary jak za przejazd bez zezwolenia. Organ odwoławczy ocenił, że strona słusznie została obciążona skutkami tego przewozu - karą pieniężną, jak za przejazd bez zezwolenia kategorii III. R.L. reprezentowany przez adwokata skierował skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na decyzję DIC z [...] kwietnia 2015 r., wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy organowi celem przeprowadzenia postępowania, ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepianych. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: art. 8 K.p.a przez zakwestionowanie prawidłowości realizowanego transportu po przedłożeniu przez skarżącego zezwolenia Naczelnika Urzędu Celnego kategorii III z 5 grudnia 2014 r., mimo uprzedniego wskazania w protokole kontroli z 6 grudnia 2014 r., że wymaganym do prawidłowej realizacji transportu prowadzonego przez przewoźnika w dniu 6 grudnia 2014 r. jest posiadanie zezwolenia kategorii III oraz wbrew uprzednio uzyskanym informacją w Urzędzie Celnym , że planowany transport z 6 grudnia 2014 r. wymaga uzyskania zezwalania NUC kategorii III, art. 7 K.p.a. przez nie podjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a w szczególności uzyskania danych z Urzędu Celnego , w zakresie przekazanych skarżącemu informacji w przedmiocie zgodnego z prawem zorganizowania przewozu z 6 grudnia 2014 r., celem ustalenia czy skarżący miał świadomość realizacji przewozu w sposób nie zgodny z prawem obowiązującym na terytorium RP, art. 35 § 3 w zw. z art. 36 § 1 K.p.a. przez zakończanie sprawy z przekroczeniem dwumiesięcznego terminu do załatwienia sprawy liczonego od dnia wszczęcia postępowania, nieprawidłowe przedłużenie terminu zakończenia prowadzonego postępowania w oparciu o art. 36 § 1 K.p.a. oraz nieprawidłowe zawiadomienie strony o nowym terminie załatwienia sprawy. W uzasadnieniu rozszerzono powyższe zarzuty. W odpowiedzi na skargę DIC wniósł o jej oddalenie, z uzasadnieniem jak w zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z [...] maja 2015 r. DIC z urzędu wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji do czasu wydania w niniejszej sprawie prawomocnego orzeczenia przez sąd administracyjny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Sąd rozpoznający skargę na akt administracyjny (tu decyzja) dokonuje jego oceny mając na uwadze wyłącznie stan prawny obowiązujący w dniu podjęcia aktu (wydania decyzji), jak i stan sprawy istniejący na ten dzień, a wynikający z akt administracyjnych (art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej "P.p.s.a."). Stosownie zaś do przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W związku z powyższym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo też przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c P.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w omówionym zakresie, tj. wynikającym z przepisów powołanych wyżej ustaw, Sąd nie stwierdził naruszenia prawa. W konsekwencji więc, zgodnie z art. 151 P.p.s.a., skarga podlegała oddaleniu. Zaskarżoną decyzją została utrzymana w mocy decyzja z dnia [...] lutego 2015 r. Naczelnika Urzędu Celnego, którą wymieniony ostatnio organ nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 5000 zł za przejazd po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. Stan faktyczny w sprawie został ustalony prawidłowo. W dni 6 grudnia 2014 r. podczas przeprowadzonej przez funkcjonariuszy Urzędu Celnego Oddziału Celnego kontroli wyjeżdżającego z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej środka przewozowego – pojazdu silnikowego marki MAN, nr rejestracyjny w [...] należącego do ukraińskiego przewoźnika R.L., z przyczepą marki GEN TRAIL, nr rejestracyjny [...], dokonano pomiaru wymiarów zewnętrznych, obciążenia osi oraz masy całkowitej pojazdu. W wyniku kontroli stwierdzono przekroczenia dopuszczalnej długości zespołu pojazdów o 55 cm, które zakwalifikowało go jako nienormatywny, wymagający zezwolenia kategorii III. Jednocześnie ustalono, że kontrolowanym zespołem pojazdów przewożony jest ładunek podzielny: części i akcesoria pojazdów silnikowych – 26 opakowań o łącznej masie 13299 kg oraz grzejniki gazowe – 4 opakowania o łącznej masie 1139 kg. Kierujący kontrolowanym pojazdem przedstawił m.in. paszport, dowody rejestracyjne pojazdów, zgłoszenia celne wywozowe: MRN [...], MRN [...] i MRN [...], zezwolenie na międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy Nr 0808150 wydane dla przewoźnika: R.L. oraz zezwolenie kategorii III nr [...]na przejazd pojazdu nienormatywnego na okres miesiąca w terminie od 5 grudnia 2014 r. do 5 stycznia 2015 r. wydane dla obywatela Ukrainy I.B.. Z przeprowadzonych czynności sporządzono protokół nr 00000230/W/2014 z kontroli pojazdu przekraczającego granicę państwa przy wyjeździe z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 6 grudnia 2014 r. W trakcie postępowania Przewoźnik w piśmie z dnia 15 grudnia 2014 r. zatytułowanym "odwołanie" wniósł o ponowne wyjaśnienie sprawy i zwrot zapłaconej kary (kaucji) twierdząc, że właściwe zezwolenie zostało przedstawione funkcjonariuszowi celnemu. Do wyjaśnień dołączył kserokopie: protokołu z kontroli nr 00000230/W/2014, wymienionego wyżej zezwolenia kategorii III oraz kserokopie wykresówek z tachografu analogowego kontrolowanego pojazdu. Następnie pełnomocnik Przewoźnika adwokat D. P. złożyła wyjaśnienia w piśmie z dnia 23 grudnia 2014 r., wskazując, że w dniu 5 grudnia 2014 r. przy wyjeździe przedmiotowego pojazdu nienormatywnego do Polski, jeden z kierowców I. B. posiadający pełnomocnictwo właściciela pojazdu P. R., uzyskał zezwolenie kategorii III nr [...] na przejazd pojazdu nienormatywnego z ważnością od 5 grudnia 2014 r. do 5 stycznia 2015 r. wydane przez Naczelnika Urzędu Celnego , uiszczając stosowną opłatę 200 zł. Tym samym, w ocenie pełnomocnika Strony, przejazd przez terytorium RP odbywał się za odpowiednim zezwoleniem. Do wyjaśnień dołączyła m.in. pełnomocnictwo do działania w imieniu Strony, kserokopię pełnomocnictwa nr [...] wraz z tłumaczeniem na język polski, tłumaczenie z języka ukraińskiego oświadczenia P. R. z dnia 12 grudnia 2014 r. oraz kserokopię zezwolenia kategorii III nr [...] na przejazd pojazdu nienormatywnego na okres miesiąca w terminie od 5 grudnia 2014 r. do 5 stycznia 2015 r. wydanego dla I.B.. Należy wskazać, że zgodnie z art. 64 ust. 1 pkt 1 i 2 uprd ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ oraz przestrzegania warunków określonych w zezwoleniu. Wymiary, masa, naciski osi pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I–VII oraz drogi, po których pojazdy te mogą się poruszać, określone zostały w tabeli stanowiącej załącznik nr 1 do ustawy (ust. 3 art. 64), zaś kierujący pojazdem nienormatywnym jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać uprawnionym osobom zezwolenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 (ust. 4 art. 64). Zgodnie z art. 64 ust. 2 uprd zabrania się przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż podzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I lub II. Przewożony towar w niniejszej sprawie nie był ładunkiem podzielnym. Dodać też należy, że w myśl art. 140 ab ust. 2 ustawy w przypadku naruszeń zakazu, o którym mowa w art. 64 ust. 2, za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. Stosownie do przepisów art. 140aa ust. 1 uprd za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Wysokość takiej kary określona została w art. 140 ab ust. 1; za brak zezwolenia kategorii III – IV karę pieniężną ustala się w wysokości 5000 zł (pkt 2). Skoro w sprawie niniejszej naruszenie zakazu z art. 64 ust. 2 uprd jest niewątpliwe, w konsekwencji nałożenie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia, w wysokości 5000 zł, było prawidłowe i odpowiada prawu (art. 140 aa ust. 1 i art. 140 ab ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 140 ab ust. 2 uprd). Wbrew stwierdzeniom skargi, sformułowanym już wcześniej w odwołaniu, w sprawie niniejszej brak było możliwości zastosowania art. 140aa ust. 4 ustawy. Stosownie do jego treści nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, wobec podmiotu wykonującego przejazd, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot, o którym mowa w ust. 3 pkt 1: a) dokonał należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem, b) nie miał wpływu na powstanie naruszenia lub 2) rzeczywista masa całkowita pojazdu nienormatywnego nie przekracza dopuszczalnej wielkości lub wielkości określonej w zezwoleniu, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, a przekroczenie dotyczy wyłącznie nacisku osi pojazdu w przypadku przewozu ładunków sypkich oraz drewna. Sąd podziela w całości stanowisko organu, że zobowiązany przewoźnik posiadający uprawnienia do wykonywania międzynarodowych przewozów drogowych, jakim niewątpliwie jest R.L., nie może tłumaczyć swoich niezgodnych z prawem działań nieznajomością przepisów prawa regulujących tę dziedzinę działalności gospodarczej w kraju, na terytorium którego przewóz jest realizowany. Nie może też inne osoby, w tym organy celne, obarczać odpowiedzialnością za brak tej wiedzy w sytuacji, gdy naruszenie, którego się dopuścił zostaje ujawnione. Za nieskuteczną należy więc uznać próbę przerzucenia tej odpowiedzialności na organ, który wydał kierowcy kontrolowanego w niniejszej sprawie pojazdu zezwolenie na przejazd pojazdu nienormatywnego kategorii III. Słusznie Dyrektor Izby Celnej uznał za niewiarygodne sugestie skarżącego jakoby organ ten potwierdził możliwość przewozu ładunków podzielonych w oparciu o zezwolenie kategorii III, tym bardziej, że skarżący powołując się na wymianę informacji z tym organem nie przedstawił jakiegokolwiek dowodu. Przewidziana w art. 140 aa ust. 4 pkt 1 uprd możliwość zwolnienia przedsiębiorcy od odpowiedzialności za stwierdzone naruszenie prawa uzależniona jest od wykazania, że dołożył on należytej staranności, a więc uczynił wszystko, czego można od niego rozsądnie wymagać organizując przewóz, a jedynie wskutek niezależnych od niego okoliczności lub nadzwyczajnych zdarzeń doszło do naruszenia prawa. Skoro za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy zawsze odpowiedzialność ponosi to przedsiębiorstwo, to właśnie na nim spoczywa ciężar odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób, którymi w wykonywaniu działalności gospodarczej się posługuje i to niezależnie od charakteru stosunku prawnego łączącego przedsiębiorcę z tą osobą (zob. wyrok NSA z dnia 6.07.2011 r., II GSK 716/10). Zatem ciężar dowodu, że w sprawie wystąpiły prawem przewidziane przesłanki do zwolnienia z tej odpowiedzialności spoczywa na przedsiębiorcy, bowiem to on wywodzi z tych przepisów skutki prawne. W ocenie Sądu, trafny jest pogląd Dyrektora Izby Celnej, iż skarżący nie wykazał wystąpienia przesłanek do zwolnienia z odpowiedzialności za stwierdzone naruszenia (przejazd po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez wymaganego zezwolenia), a wymienionych w omówionym art. 140 aa ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy. Sąd nie podziela także zarzutu skargi, jakoby w sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7 i 8 K.p.a. Zebrany w sprawie materiał dowodowy nie daje żadnych podstaw do przypisania organom obu instancji zaniedbania obowiązków proceduralnych, w szczególności określonych przepisami w/w. Sąd w całości podziela stanowisko Dyrektora Izby Celnej zawarte w odpowiedzi na skargę co do niezasadności zarzutu naruszenia art. 35 i 36 K.p.a. Należy podkreślić, że wszczęte w niniejszej sprawie postępowanie przez organ celny pierwszej instancji nastąpiło w dniu doręczenia skarżącemu postanowienia nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. (karty nr 23 – 24), tj. w dniu 20 grudnia 2014 r. (karta nr 25) i tym samym dwumiesięczny termin załatwienia sprawy upłynął z dniem 20 lutego 2015 r. W związku z brakiem możliwości wydania decyzji rozstrzygającej przed jego upływem Naczelnik Urzędu Celnego , stosując się do postanowień art. 36 Kodeksu postępowania administracyjnego postanowieniem nr [...]z dnia [...] lutego 2015 r. (karta nr 95) – doręczonym skarżącemu w dniu 20 lutego 2015 r. (karta 96), zawiadomił o tym skarżącego i wyznaczył nowy termin załatwienia sprawy: do dnia 20 marca 2015 r. Decyzja kończąca postępowanie pierwszej instancji nr [...] została wydana [...] lutego 2015 r. (karty nr 97 – 101) i doręczona skarżącemu w dniu 27 lutego 2015 r. (karta nr 102), a więc z zachowaniem nowego wyznaczonego przez organ terminu. W tym miejscu należy zauważyć, że określenie w w/w postanowieniu dat wskazujących na rok 2014 było wynikiem błędu pisarskiego (oczywistej omyłki), a rzeczywisty czas, w którym postanowienie zostało wydane i doręczone (rok 2015) powinien spowodować właściwe ich odczytanie. W rezultacie Sąd nie znalazł powodów do usunięcia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z obrotu prawnego. Dlatego na podstawie art. 151 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie orzekł jak w sentencji.