II SA/Rz 750/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Stanisław Śliwa Sędziowie NSA Anna Lechowska WSA Jolanta Ewa Wojtyna /spr./ Protokolant sekr. sąd. Maria Kołcz po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólno-Administracyjnym na rozprawie w dniu 12 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi A. S.A. na decyzję Wojewody z dnia (...) października 2004 r. Nr (...) w przedmiocie zarządu nieruchomością I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta z dnia (...) września 2004 r. Nr (...) II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej A. S.A. kwotę 455 zł /słownie: czterysta pięćdziesiąt pięć złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. II SA/Rz 750/07 U z a s a d n i e n i e Decyzją Kierownika Wydziału Geodezji Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego [...] z dnia [...] września 1986 r. ustanowiony został zarząd A. w stosunku do nieruchomości stanowiącej własność Skarbu Państwa położonej w R. rejonie ul. P. i B. w obr. [...] zabudowanej boksami garażowymi. Prezydent Miasta [...] decyzją nr [...] z dnia [...] września 2004 roku, działając z urzędu, na podstawie art. 104 k.p.a i art. 46 ust.2 pkt.6 ustawy z dnia 21` sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami orzekł o wygaśnięciu zarządu A. S.A. w stosunku do działek 1878/12, 1878/14, 1878/15, 1878/18, 1878/20. 1878/21, 1878/23, 1878/24, 1878/26 i 1878/27, powstałych z podziału działki 1878/1 w obr. [...]. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, iż najemcy garaży znajdujących się na przedmiotowych działkach wystąpili z wnioskiem o przekazanie im na własność boksów garażowych wraz z nabyciem prawa użytkowania wieczystego gruntu w trybie art. 211 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Z wnioskiem o nabycie prawa użytkowania wieczystego tych działek oraz własności położonych na nich garaży wystąpiła także A S.A. jako następca prawny przedsiębiorstwa Państwowego A. Ustalono, że przedmiotowa nieruchomość pozostaje we władaniu osób fizycznych i nie jest wykorzystywana na cele związane z działalnością Spółki Akcyjnej A. Ponieważ stała się zbędna na cel określony w decyzji o ustanowieniu zarządu- zgodnie z art. 46 ust.2 pkt.6 orzeczono o wygaśnięciu zarządu. W odwołaniu od powyższej decyzji A S.A. wniosła o jej uchylenie zarzucając, że nie zaistniały podstawy do wydania decyzji o wygaśnięciu zarządu w rozumieniu art. 46 ust.2 pkt.6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W szczególności nie można uznać, że nieruchomość stała się zbędna na cel określony w decyzji o ustanowieniu zarządu, ponieważ nie został w niej określony cel dla którego nieruchomość została oddana w zarząd . W decyzji tej wskazano jedynie zarządcę , ustalono wysokość opłaty rocznej a także stwierdzono, że grunt oddany został A. S.A. w zarząd w celu wybudowania garaży z przeznaczeniem na wynajem dla pracowników , zatem odwołująca użytkuje garaże zgodnie z celem. Garaże wybudowała skarżąca w przeważającej części ze środków własnych, a większość garaży jest użytkowana przez pracowników firmy. Udostępnianie nieruchomości garażowych pracownikom, emerytom A. S.A. lub członkom ich rodzin mieści się w zakresie działalności socjalnej Spółki a uzyskany z tego tytułu dochód przeznaczony jest na cele statutowe. Organ nie wyjaśnił okoliczności finansowych budowy garaży ,jak i tego, kto obecnie z nich korzysta, co stanowi naruszenie przepisów art.7 i 77 k.p.a. Nadto - wydanie decyzji o wygaszeniu zarządu , w sytuacji gdy nie zostało zakończone postępowanie w sprawie stwierdzenia nabycia ich na własność przez najemców garaży w trybie art. 211 ustawy o gospodarce nieruchomościami jest przedwczesne, ponieważ wyjaśnienie tych okoliczności pozwoli na ustalenie czy istnieją przesłanki do wygaszenia zarządu na podstawie art. 46 ust.1 pkt.6 ustawy gosp. nier . Po rozpatrzeniu odwołania , Wojewoda decyzją z dnia [...] pażdziernika 2004 roku nr [...], działając na podstawie przepisu art. 138 §1 pkt.1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...]. W uzasadnieniu decyzji wskazał , że bezspornym jest fakt, że na terenie obejmującym przedmiotowe działki , wybudowano w latach 60- tych kompleks garaży i oddano je w najem osobom fizycznym. Należy zatem uznać, że teren stał się zbędny przedsiębiorstwu do realizacji zadań statutowych. Ponadto , lokalizacja garaży w znacznym oddaleniu od kompleksu zabudowań A. S.A. wskazuje na brak związku funkcjonalnego pomiędzy tą lokalizacją a działalnością spółki. Wykazana zbędność nieruchomości daje podstawę do wygaszenia zarządu. Odnośnie zarzutu, że wydanie decyzji o wygaszeniu zarządu jest przedwczesne, ponieważ nie wyjaśniono sprawy nabycia własności garaży przez najemców w trybie art. 211, to rozpatrzenie tej kwestii nie ma wpływu na rozstrzygnięcie, bowiem przepis art. 46 ust.2 pkt.6 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie uzależnia możliwości wygaszenia trwałego zarządu od faktu, kto finansował budowę istniejących na nieruchomości obiektów budowlanych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego A. S.A. zarzuciła ,że zarówno zaskarżona decyzja , jak też decyzja organu I instancji wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa materialnego, tj. art. 46 ust.2 pkt.6 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz przepisów postępowania , mającym wpływ na wynik sprawy, w szczególności art.7, 77 oraz 97 § 1 pkt.4 k.p.a. Strona skarżąca powtórzyła argumentację przedstawioną uprzednio w odwołaniu . Dodała, że wprawdzie decyzja o wygaszeniu zarządu na podstawie art. 46 ust.2 pkt.6 ma charakter uznaniowy , to jednak granice uznania administracyjnego powinny wyznaczać względy celowościowe, a w szczególności zasady racjonalnego gospodarowania nieruchomością. W ocenie skarżącej, wobec faktu toczenia się postępowania w trybie art.211, postępowanie w sprawie wygaszenia zarządu powinno zostać zawieszone z urzędu na podstawie art. 97 § 1 pkt.4 k.p.a. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wyrokiem z dnia 25 maja 2006 roku sygn. IISA/Rz 1048/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku Sąd przedstawił rys historyczny zarządu oraz dokonał jego analizy. W dalszej części powołał art.2 ust.1 – 3 ustawy z dnia 29 września 1990 roku o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości ( Dz. U. Nr 79 poz. 464 ze zm. ) zgodnie którym grunty stanowiące własność Skarbu Państwa lub własność gminy, będące w dniu wejścia w życie ustawy / 5 grudnia 1990 / w zarządzie państwowych osób prawnych innych niż Skarb Państwa, stają się z mocy prawa przedmiotem użytkowania wieczystego i nie narusza to praw osób trzecich. Sąd przytoczył wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 listopada 1999 roku sygn. I S.A. 87/99/LEX 48621/ w którym wyrażono pogląd, że bezczynność, nawet naganna , nie niweczy zarządu, zarząd zaś – jeżeli nie został uchylony decyzją o wygaśnięciu tego prawa -istniał do 5 grudnia 1990 roku i z mocy prawa prowadził do uwłaszczenia. Sąd wskazał również na uchwałę Sądu Najwyższego z 27 sierpnia 1996 roku IIICZP 95/96 OSNC1997/1/3 prezentującą pogląd, iż w sytuacji, gdy zarząd państwowej osoby prawnej istniejący w dniu 5 grudnia 1990r. nie prowadził wprost do uwłaszczenia z mocy prawa, gdyz uwłaszczenie to naruszałoby prawa osób trzecich, należy w drodze analogii sięgnąć do art. 2 ust. 8 ustawy z dnia 29 września 1992r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami (...) W ocenie Sądu sięgnięcie do tych przepisów oznacza, że dla wykreślenia z księgi wieczystej prawa zarządu niezbędna jest decyzja kierownika urzędu rejonowego – w odniesieniu do gruntów stanowiących własność Skarbu Państwa bądź zarządu gminy - w odniesieniu do gruntów stanowiących własność gminy. Przyjmując, iż zarząd, jaki przysługiwał A. przestał istnieć z dniem 5 grudnia 1990r. oraz biorąc pod uwagę stanowisko wyrażone przez Sąd Najwyższy w cytowanej uchwale Sąd stwierdził, iż zaistniały przesłanki do wygaśnięcia zarządu na podstawie art. 46 gosp. nier. Według Sądu zaskarżona decyzja ma charakter deklaratoryjny, bowiem stwierdza istniejący już wcześniej stan prawny. W związku z powyższym Sąd pierwszej instancji przyjął, że zarzuty strony skarżącej dotyczące zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. są bezprzedmiotowe. Sąd pominął natomiast merytoryczną ocenę przesłanki wygaszenia zarządu wobec przyjęcia wygaśnięcia zarządu w dniu 5 grudnia 1990r. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku A. S.A. wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA w Rzeszowie do ponownego rozpoznania, ewentualnie o zmianę zaskarżonego wyroku przez uchylenie decyzji wydanej tak w pierwszej jak i w drugiej instancji. Wyrokowi zarzucono naruszenie następujących przepisów: 1. prawa materialnego : a) przez błędną wykładnię art. 211 oraz art. 200 ust. 1 gosp. nier. w zw. z art. 2 ustawy z dnia 29 września 1990r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami (...) przez przyjęcie, że zarząd, jaki przysługiwał stronie skarżącej wygasł w dniu 5 grudnia 1990r. a zaskarżona decyzja ma jedynie charakter deklaratoryjny, b) art. 46 ust. 2 pkt 6 gosp. nier. przez przyjęcie, że zaistniały przesłanki do wygaśnięcia zarządu na podstawie tego przepisu, przy jednoczesnym pominięciu merytorycznej oceny tej przesłanki, 2. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: a) art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. przez przyjęcie, że brak jest podstaw do obligatoryjnego zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie io wygaszenie zarządu w sytuacji, gdy toczą się postępowania administracyjne w oparciu o art. 200 i art. 211 gosp. nier. W ocenie wnoszącego skargę kasacyjną błędnie przyjęto, iż zarząd wygasł w dniu 5 grudnia 1990r., bowiem biorąc pod uwagę art. 210 ust. 1 w zw. z art. 2 ustawy z dnia 29 września 1990r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami (...) należy stwierdzić, iż zarząd bądź to ulegał z mocy prawa przekształceniu w użytkowaniu wieczyste (odnośnie gruntów) i własność (odnośnie budynków i urządzeń) bądź wygasł na skutek nabycia własności i użytkowania wieczystego przez najemcę (na podstawie art. 211 gosp. nier.). Ponieważ w przedmiotowej sprawie zarówno postępowanie w trybie art. 200 jak i w trybie art. 211 są w toku, nie jest możliwym stwierdzenie wygaśnięcia zarządu , a z pewnością nie można określić podstawy tego wygaśnięcia. Wygaśnięcia zarządu jest bowiem w ocenie A. S.A. tylko i wyłącznie konsekwencją przekształceń właścicielskich w oparciu o art. 200 bądź art. 211 gosp. nier. Zdaniem skarżącego Sąd dopuścił się niekonsekwencji stwierdzając wygaśnięcie zarządu w dniu 5 grudnia 1990r. , co wyklucza możliwość zastosowania art. 46 gosp. nier. oraz przyjmując zaistnienie przesłanek do wygaśnięcia zarządu na podstawie tego przepisu, wskazując jednocześnie, iż pomija merytoryczną ocenę tej przesłanki. Uchylając powołany wyżej wyrok i przekazując Wojewódzkiemu sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie do ponownego rozpoznania przedmiotową sprawę, Naczelny Sąd Administracyjny (wyrok z dnia 2 sierpnia 2007r., sygn. akt I OSK 1286/06) uwzględnił zarzut wnoszącego skargę kasacyjną dotyczący naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisu art. 46 ust. 2 pkt 6 gosp. nier. Przekazując sprawę do ponownego rozpoznania Naczelny Sąd Administracyjny nakazał Sądowi pierwszej instancji wzięcie pod uwagę określonych w ustawie o gospodarce nieruchomościami zasad dotyczących trwałego zarządu i jego wygaśnięcia. Wskazał także, iż nie do przyjęcia jest stanowisko skarżącego, iż skoro decyzja o zarządzie nie przewiduje celu, na jaki nieruchomość została oddana w zarząd, nie można stwierdzić wygaśnięcia takiego zarządu, bowiem w takiej sytuacji nigdy nie dochodziłoby do wygaśnięcia zarządu, natomiast pomocny przy rozpatrywaniu tej kwestii może być plan zagospodarowania przestrzennego i przewidziany w nim sposób gospodarowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga podlega rozpatrzeniu w trybie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U.Nr 153 poz. 1270 zezm.), a kryterium kontroli zaskarżonej decyzji jest jej zgodność prawem ( art.1 §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych Dz.U. Nr 153 poz. 1269 ). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną ( art. 134 §1 P.p.s.a. ) , stosując środki przewidziane ustawą w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia ( art. 135 P.p.s.a.). Stan faktyczny niezbędny do rozstrzygnięcia przedstawia się następująco. Decyzją nr [...] z dnia [...] września 1986 roku ,Kierownik Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego ,działając na podstawie art. 104 k.p.a i art. 44 i 87 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 roku o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości / Dz. U. Nr 22 poz. 99 z 1985 r./ stwierdził, że A. jest zarządcą terenu położonego w R. w rejonie ul. P. i B. w obr, [...] (pkt. 1 decyzji). W pkt.2 decyzji ustalona została wysokość opłaty rocznej za grunt wg zasad wprowadzonych Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 16.09.1985roku w sprawie zasad i trybu ustalania opłat z tytułu użytkowania , zarządu i wieczystego użytkowania gruntów / Dz. U. Nr 47 poz. 241 z 1985 r./. W dniu 5 grudnia 1990 roku weszła w życie ustawa z dnia 29 września 1990 roku o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości / Dz. U. Nr 79 poz. 464 z 1990 /. Art. 2 ust.1 tej ustawy stanowi, że grunty stanowiące własność Skarbu Państwa lub własność gminy , z wyłączeniem gruntów PFZ, będące w dniu 5 grudnia 1990 r. w zarządzie państwowych osób prawnych innych niż Skarb Państwa stają się z tym dniem z mocy prawa przedmiotem użytkowania wieczystego. Zgodnie z ust.3 – nabycie prawa użytkowania wieczystego gruntów, o których mowa w ust.1, stwierdza się decyzją wojewody w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa lub decyzją zarządu gminy w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność gminy. W decyzji określa się również warunki użytkowania wieczystego z zachowaniem zasad określonych w art. 236 k.c. Na podstawie ustawy z dnia 5 lutego 1993 r. o przekształceniach własnościowych niektórych przedsiębiorstw państwowych o szczególnym znaczeniu dla gospodarki państwa / Dz. U. Nr 16 poz. 69 z 1993 / , zarządzenia nr 55/ORG/94 Ministra Przemysłu i Handlu z dnia 1 sierpnia 1994r. i ustawy z dnia 13 lipca 1990 o prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych / Dz. U. nr 51 poz. 298 ze zm./ A. przekształciła się w A. Spółka Akcyjna, aktem notarialnym przekształcenia przedsiębiorstwa państwowego w spółkę akcyjną nr [...] z [...] sierpnia 1994 roku. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2003 roku [...], działając z urzędu , Wojewoda, po rozpatrzeniu wniosku A. Spółka Akcyjna o wydanie decyzji stwierdzającej nabycie prawa wieczystego użytkowania przedmiotowej nieruchomości , zawiesił postępowanie do czasu wygaszenia zarządu i zwrócił się do Prezydenta Miasta [...] o rozpatrzenie w trybie procesowym sprawy wygaszenia zarządu. Działając z urzędu , Prezydent Miasta [...] ,decyzją z [...] września 2004 nr [...] orzekł o wygaśnięciu zarządu A. S.A. wskazując w jej podstawie prawnej przepis art. 46 ust.2 pkt.6 ustawy z 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami./ Dz.U. Nr 46 z 2000 poz. 543 ze zm./. Wojewoda ,w zaskarżonej decyzji z [...] pażdziernika 2004r. [...] podzielił stanowisko organu I instancji . Skargę na w/w decyzję Wojewody oddalił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 25 maja 2006 roku , uchylonym przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 2 sierpnia 2007 I OSK 1286/06 . Naczelny Sąd Administracyjny stanął na stanowisku, że wejście w życie w dniu 5 grudnia 1990 roku przepisu art. 2 ustawy z dnia 29 września 1990 o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości nie powoduje przekształcenia zarządu w użytkowanie wieczyste dopóki nie zostanie wydana decyzja deklaratoryjna potwierdzająca to przekształcenie polegające na nabyciu przez dotychczasowego zarządcę prawa użytkowania wieczystego . Zdaniem tego Sądu zarząd nieruchomością w rozumieniu ustawy gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości z 29 kwietnia 1985 roku trwał zatem do 1 stycznia 1998 roku, to jest do daty wejścia w życie ustawy z 21sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami.(Dz. U. Nr 115poz.741 ) . Ustawa ta, w przepisie art. 199 ust.2 stanowi, że zarząd nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa oraz własność gminy, sprawowany w dniu wejścia w życie tej ustawy przez jednostki organizacyjne, przekształca się z tym dniem w trwały zarząd tych nieruchomości. Przepis art.3 pkt.10 ustawy przez jednostkę organizacyjną rozumie państwową lub samorządową jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej. Z akt sprawy wynika, że A. była w tym czasie spółką akcyjną. W tym miejscu wskazać należy na treść przepisu art. 153 P.p.s.a, zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że rozpoznając sprawę Sąd związany był stanowiskiem zajętym przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 2 sierpnia 2007 I OSK 1286/06. Sąd ten uznał, że z dniem 1 stycznia 1998 roku zarząd przekształcił się w trwały zarząd na podstawie w/w przepisu art. 199 ust.2 ,który to przepis wyraża unormowanie stosunków i nie pociąga za sobą obowiązku wydania decyzji. Przyjmując za Sądem II instancji , że przepis ten ma zastosowanie w rozpatrywanej sprawie do A. S.A., do wygaszenia zarządu należy zastosować przepisy rozdziału 5 /art. 43 – 50 / ustawy o gospodarce nieruchomościami z 21 sierpnia 1997 roku. Zgodnie z art. 43 trwały zarząd jest formą prawną władania nieruchomością przez jednostkę organizacyjną. Art. 45 ust.1 stanowi, że trwały zarząd na rzecz jednostki organizacyjnej ustanawia właściwy organ, w drodze decyzji . Elementy takiej decyzji określa ust.2. Trwały zarząd wygasa z upływem okresu , na który został ustanowiony , albo na skutek wydania decyzji właściwego organu o jego wygaśnięciu./ art. 46 ust.1/. Przyczyny uzasadniające podjęcie decyzji z urzędu o wygaśnięciu trwałego zarządu ustawodawca wymienił w art. 46 ust.2 taksatywnie, a są nimi sytuacje, gdy: 1/ nieruchomość nie została zagospodarowana zgodnie z decyzją o ustanowieniu trwałego zarządu; 2/ jednostka organizacyjna nie zawiadomiła właściwego organu o oddaniu nieruchomości lub jej części w najem, dzierżawę albo o użyczeniu lub nie uzyskała zgody , o której mowa w art. 43 ust.2 pkt.3; 3/ nieruchomość jest wykorzystywana niezgodnie z jej przeznaczeniem określonym w decyzji , o której mowa w art. 45 4/ sposób korzystania z nieruchomości pogarsza stan środowiska w stopniu zagrażającym życiu , zdrowiu lub mieniu; 5/ przeznaczenie nieruchomości w planie miejscowym uległo zmianie , która nie pozwala na dalsze wykorzystywanie nieruchomości lub jej części w dotychczasowy sposób , a jednostka organizacyjna nie ma możliwości zmiany sposobu wykorzystywania nieruchomości; 6/ nieruchomość stała się zbędna na cel określony w decyzji o ustanowieniu trwałego zarządu. Zaskarżoną decyzją Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] , który w podstawie prawnej decyzji wskazał przepis art. 46 ust.2 pkt.6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Organ I instancji ograniczył się do stwierdzenia, że przedmiotowa nieruchomość znajduje się we władaniu osób fizycznych i nie jest wykorzystywana na cele związane z działalnością Spółki Akcyjnej. Organ odwoławczy stwierdził natomiast, że teren stał się zbędnym przedsiębiorstwu do realizacji zadań statutowych wynikających z zakresu działania przedsiębiorstwa. W ocenie Sądu organy zbyt ogólnie uzasadniły przyczyny wygaśnięcia zarządu, nie wykazując ,że wystąpiły przesłanki wymienione w przepisie art. 46 ustawy ust.2 o gospodarce nieruchomościami. Rozpatrując sprawę ponownie organy, przy uwzględnieniu powyższych rozważań, będą miały na uwadze przepisy dotyczące trwałego zarządu, jak i przyczyn jego wygaśnięcia, a także plan zagospodarowania przestrzennego i przewidziany sposób gospodarowania gruntu objętego zarządem. W tym stanie rzeczy, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku w oparciu o przepis art. 145 §1 pkt. 1 lit.a P.p.s.a. Na podstawie art. 152 P.p.s.a Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku, a orzeczenie o kosztach znajduje uzasadnienie w przepisie art. 200 tej ustawy.