II SA/Rz 752/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: SNSA Stanisław Śliwa po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 17 kwietnia 2012 r., sygn. akt II SA/Rz 77/12 oddalającym skargę M. K. na postanowienie Wojewody z dnia [...] listopada 2011 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie uchylenia decyzji ostatecznej dotyczącej wymeldowania - postanawia - odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowego. Wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2012 r., sygn. akt II SA/Rz 77/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę M. K. na postanowienie Wojewody z dnia [...] listopada 2011 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie uchylenia decyzji ostatecznej dotyczącej wymeldowania. Postanowieniem z dnia 21 sierpnia 2012 r., sygn. akt II SA/Rz 77/12 stwierdzono, że powyższy wyrok jest prawomocny od dnia 30 czerwca 2012 r. W piśmie z dnia 14 sierpnia 2012 r. (data złożenia w siedzibie tut. Sądu) M. K. zawarła wniosek o wznowienie postępowania w sprawie o sygn. akt II SA/Rz 77/12. Wskazała, że wyrok nie został oparty na faktach, a organy orzekające w sprawie (Wojewoda i Wójt) naruszyli "jej prawo materialne". W dalszej części zarzuciła poświadczenie nieprawdy przez Wojewodę i zawnioskowała o podjęcie dalszych działań. Podała, że "wyznaczony w ramach prawa pomocy adwokat twierdzi, że wydany wyrok jest dla niej korzystny i odmówił sporządzenia skargi kasacyjnej". W dniu 7 listopada 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie skierował do pełnomocnika M. K. – radcy prawnego D. S. (ustanowionego w ramach prawa pomocy w sprawie o sygn. akt II SA/Rz 77/12) pismo, w którym poinformował jakie wymogi powinna spełniać skarga o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego (art. 279 i art. 280 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - powoływana dalej jako P.p.s.a./) i jednocześnie wezwał do wskazania podstawy wznowienia (art. 271, 272, 273 P.p.s.a.) wraz z jej uzasadnieniem oraz do uprawdopodobnienia okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi o wznowienie z odniesieniem się do wskazanej podstawy wznowienia. W wezwaniu zawarto pouczenie, że niewykonanie wezwania w terminie 7 dni licząc od dnia jego doręczenie skutkować będzie odrzuceniem skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego. W zakreślonym terminie pełnomocnik skarżącej nie zastosował się do skierowanego do niego wezwania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Instytucję wznowienia postępowania przewiduje art. 270 P.p.s.a., który stanowi, że w przypadkach przewidzianych w ustawie można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem i to wypadku zaistnienia tzw. ustawowych podstaw wznowienia wymienionych w art. 271, art. 272 i art. 273 P.p.s.a. Podstawy skargi o wznowienie postępowania zostały wyliczone taksatywnie. Można je podzielić na trzy grupy: 1. przyczyny nieważności (art. 271 P.p.s.a.), 2. właściwe przyczyny restytucyjne (art. 273 P.p.s.a.), 3. orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności aktu normatywnego, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie, z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą (art. 272 P.p.s.a. ). Termin na wniesienie skargi o wznowienie określony został w art. 277 P.p.s.a., który stanowi, że należy ją wnieść w terminie 3 - miesięcznym liczonym od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Skarga o wznowienie postępowania jest środkiem obalania prawomocnych orzeczeń w wyjątkowych, ściśle określonych wypadkach, o odrębnych i właściwych sobie cechach. Wniesienie tego środka powoduje uruchomienie dwufazowego postępowania, mającego na celu zbadanie jego dopuszczalności a następnie, w razie pozytywnego zakończenia pierwszego etapu, zbadanie jego zasadności. (K. Sobieralski Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego, Kraków 2003, s. 48-49). Zgodnie z art. 280 § 1 P.p.s.a. Sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Kierując się dyspozycją art. 280 § 1 P.p.s.a. Sąd badał, czy niniejsza skarga pod względem formalnym spełnia ustawowe wymogi wznowienia tj. czy jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Samo sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający ustawie nie oznacza, że skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Dlatego też konieczne jest zbadanie, czy twierdzenia skargi będą stanowiły ustawową podstawę wznowienia postępowania (por. postanowienie SN z 29 stycznia 1968 r., I CZ 122/67, OSNCP 1968, nr 8-9, poz. 154 oraz postanowienie NSA z 25 września 2001 r., II SA/Gd 970/2001, niepubl.). Niespełnienie choćby jednego z wymienionych wyżej warunków powoduje niemożność merytorycznego rozpoznania sprawy, a w konsekwencji odrzucenie skargi o wznowienie postępowania. Brak ustawowej podstawy wznowienia postępowania przesądza o obowiązku odrzucenia wniosku bez potrzeby czynienia ustaleń w zakresie zachowania terminu – por. postanowienie NSA z dnia 3 czerwca 2004 r. (OW 87/2004, Lex nr 158967). Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy wskazać należy, że M. K. – zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika radcę prawnego D. S., mimo wezwania Sądu, nie wskazała żadnej z ustawowych podstaw wznowienia. Nie uprawdopodobniła też okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi o wznowienie z odniesieniem się do wskazanej podstawy wznowienia. Sąd zauważa, że w okolicznościach sprawy brak podstaw wznowienia wynika nie tylko z braku przytoczenia przez stronę określonego przepisu, ale przede wszystkim okoliczności pozwalających na ustalenie, że określona podstawa wznowienia postępowania istnieje. Zawarte w skardze twierdzenia ograniczają się w zasadzie do wyrażenia niezadowolenia strony z wydanego w sprawie o sygn. akt II SA/Rz 77/12 wyroku. Mimo wezwania Sądu o wyraźne określenie podstawy wznowienia skarżąca reprezentowana przez radcę prawnego D. S. nie wykazała spełnienia takich okoliczności. Zauważyć należy, że skarga nie spełnia również wymogów formalnych określonych w art. 279 P.p.s.a. tj. nie podano okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz nie sprecyzowano żądania o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia. Jednakże w sytuacji, gdy nie powołano ustawowej podstawy wznowienia, kwestia ta pozostaje bez wpływu na sposób rozpoznania sprawy. W tych okolicznościach sprawy skoro nie podano i nie wykazano istnienia jednej z ustawowych podstaw wznowienia Sąd, stosownie do treści art. 280 § 1 P.p.s.a., zobligowany był skargę odrzucić. Jednocześnie Sąd wyjaśnia, że zgodnie z Uchwałą Składu Siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 grudnia 2010 r. sygn. akt II GPS 2/2010 (publ. Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego 2011/2 str. 112), prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w całości lub ustanowienia adwokata (radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego) przyznane stronie w sprawie ze skargi, na podstawie art. 244 i art. 245 P.p.s.a., obejmuje postępowanie ze skargi o wznowienie postępowania w tej sprawie. Z tej przyczyny wszelka korespondencja w niniejszej sprawie kierowana była do ustanowionego w ramach prawa pomocy (w sprawie o sygn. akt II SA/Rz 77/12) radcy prawnego D. S. Z przedstawionych wyżej powodów orzeczono jak w sentencji postanowienia.