II SA/Rz 760/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Partyka po rozpoznaniu w dniu 8 września 2015 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku L. W. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "[...]" L. W. o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry w sprawie ze skargi na tę decyzję - postanawia – wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. L. W., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą "[...]" L. W., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] z dnia [...] lutego 2015 r. Nr [...] o wymierzeniu wymienionemu kary pieniężnej w kwocie 12 000 zł z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania kwestionowanej decyzji organu II instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Ostateczne decyzje administracyjne podlegają co do zasady wykonaniu. W art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a." ustawodawca przewidział jednak odstępstwo od powyższego, ustanawiając instytucję wstrzymania wykonania kwestionowanego skargą rozstrzygnięcia. Takie tymczasowe zabezpieczenie interesów strony na czas postępowania sądowego możliwe jest na złożony w tym zakresie przez skarżącego wniosek, wskazujący na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody bądź też trudne do odwrócenia skutki jako konsekwencje wykonania danego aktu. W niniejszej sprawie wprawdzie żądanie L. W. nie zostało w jakikolwiek, choćby skrótowy sposób, uzasadnione, jednak Sąd uznał, że zasadnym jest jego uwzględnienie. Powyższą konkluzję oparto o informacje przedstawione przez stronę w złożonym przez nią wniosku o przyznanie prawa pomocy. Do ich analizy w kontekście oceny zasadności żądania o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd uprawniony był wobec postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lutego 2014 r. (II FPS 9/13, opubl.: www.nsa.gov.pl), gdzie Sąd ten stwierdził, że ocena wniosku strony skarżącej winna się odbywać na podstawie całości akt sprawy. Ze wskazanych więc we wniosku o prawo pomocy danych wynika, że skarżący utrzymuje siebie i piętnastoletniego syna za kwotę 1200 zł miesięcznie, przy czym jej całość wydatkowana jest na cele związane z zabezpieczeniem podstawowych potrzeb życiowych. Należy mieć także na względzie, że względem strony prowadzone jest postępowanie egzekucyjne w związku z zaleganiem przez nią z zapłatą świadczeń pieniężnych na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Nie bez znaczenia jest także wysokość wymierzonej skarżącemu w niniejszej sprawie kary – 12 000 zł, jak też fakt, iż karę w takiej samej wysokości wymierzono wobec wymienionego także w innej sprawie (zarejestrowanej w tut. Sądzie pod sygn. akt II SA/Rz 759/15). W takiej sytuacji realnym jest ryzyko wystąpienia niebezpieczeństw, o których mowa w powołanym wyżej art. 61 § 3 P.p.s.a. Z tych względów orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 61 § 3, § 5 P.p.s.a.