II SA/Rz 761/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Magdalena Józefczyk /spr./ Sędziowie WSA Joanna Zdrzałka WSA Maciej Kobak Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 października 2018 r. sprawy ze skargi E. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego E. M. kwotę 500 zł /słownie: pięćset złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem kontroli jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego ( dalej: "Kolegium", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") z dnia [...] marca 2018 r. nr [...]utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy ( dalej: "organ I instancji") z dnia [...] października 2016 r. nr [...]w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji obejmującej rozbudowę i przebudowę napełnialni butli gazowych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działkach nr 871/1 i 871/2 w miejscowości S.. Z akt sprawy działki nr ewid. 871/1 i 871/2 w miejscowości S., w obrębie których ma być realizowana inwestycja są własnością inwestora (według wyrysu i wypisu z ewidencji gruntów). Istniejąca zabudowa to budynek magazynowo - warsztatowy przeznaczony do napełniania butli gazami technicznymi oraz płyta fundamentowa, na której zamontowane są dwa zbiorniki na gaz. Na działce nr ewid. 871 (numer działki przed dokonaniem podziału) w S., jej właściciel K.M. zgodnie z decyzją o pozwoleniu na budowę znak [...] z dnia [...] sierpnia 2005 r. wybudował dwa zbiorniki na skroplony gaz argon i dwutlenek węgla o pojemności 5 m3 każdy. W czasie kontroli przeprowadzonej w dniu 25 czerwca 2011 r. przez Komendę Powiatowej Policji na działce znajdowało się 5 zbiorników w tym dwa objęte pozwoleniem na budowę. W czasie kontroli przeprowadzonej dnia 26 września 2011 r. przez pracowników Powiatowego Inspektoratu Budowlanego na nieruchomości znajdowały się dwa zbiorniki o pojemności 5 m3 i jeden o pojemności 20 m3 ustawione na płycie żelbetowej w odległości 1,75 m i 1,32 m od ściany budynku oraz parownica usytuowana w innym miejscu niż przewidywał zatwierdzony projekt budowlany. Postanowieniem znak: [...] z dnia [...] listopada 2011 r. PINB wstrzymał roboty budowlane i nałożył obowiązek przedłożenia ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy, projektu budowlanego i oświadczenia o prawie dysponowania nieruchomością z zamiarem wdrożenia procedury legalizacji samowoli budowlanej. Dnia [...] marca 2012 r. PINB decyzją znak: [...]nakazał K. M. rozbiórkę samowoli budowlanej, w skład której wchodził zbiornik na gaz o pojemności 20 m3 i parownica. Postanowieniem znak [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. PINB uzupełnił decyzję nakazując także rozebrać fundament pod parownicą. Decyzja nakazująca rozbiórkę, po rozpatrzeniu odwołania złożonego przez K.M., została utrzymana w mocy przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzją znak: [...] z [...].07.2012 r. K.M. dokonał rozbiórki obiektów samowolnie wykonanych, zbiornika o pojemności 20 m3, parownicy i płyty fundamentowej, co zostało potwierdzone w protokole z czynności kontrolnych przeprowadzonych przez PINB w dniu 27.09.2012 r. Wniosek złożony przez K.M. w dniu 24 stycznia 2014 r. o wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest następstwem postanowienia PINB z dnia 8 listopada 2011 r. Decyzja o warunkach zabudowy jest warunkiem legalizacji samowoli budowlanej, jak również była niezbędna w przypadku rozbiórki i budowy od nowa rozebranych obiektów. We wniosku o warunki zabudowy uwzględniono te same obiekty, które były przedmiotem postępowania prowadzonego przez nadzór budowlany a więc: zbiornik na ciekły argon o pojemności 20,5 m3 oraz fundament pod zbiornik na argon. Ponadto wnioskodawca wystąpił o przebudowę płyty fundamentowej pod już istniejące dwa zbiorniki na tlen i dwutlenek węgla. Po zrealizowania przez wnioskodawcę rozbiórki samowolnie wykonanych obiektów (wg decyzji PINB z dnia [...] marca 2012 r. znak: [...] uzupełnionej postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2012 r. znak [...]) - na nieruchomości pozostawały nadal zbiorniki wybudowane zgodnie z wydanym pozwoleniem na budowę z 17 sierpnia 2005 r. W związku z powyższym przyjęto, że wszystkie objęte przedmiotowym wnioskiem obiekty stanowią rozbudowę już istniejącego zakładu. Z akt sprawy wynika, że przedmiotowa sprawa była już trzykrotnie przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej. Zapadły trzy wyroki: z dnia 22 lipca 2014 r., sygn. akt II SA/Rz 585/14, którym Sąd uchylił decyzje organów obu instancji, z dnia 11 maja 2016 r., sygn. akt II SA/Rz 1294/15 także uchylający decyzje organów obu instancji oraz wyrok z dnia 14 czerwca 2017 r. sygn. akt II SA/Rz 342/17, którym Sąd uchylił decyzję organu II instancji. W wyroku z dnia 11 maja 2016 r. sygn. akt II SA/Rz 1294/15 Sąd pomimo stwierdzenia wykonania wskazanych w poprzednio wdanym wyroku wytycznych, stwierdził kolejne nieprawidłowości uniemożliwiające pozostawienie decyzji w obrocie pranym. Sąd zgodził się z przyjętą przez organy kwalifikacją inwestycji, jako rozbudowa i przebudowa istniejącego obiektu budowlanego. Stwierdził natomiast, że w pierwotnym wniosku inwestor, jako teren inwestycji oznaczył teren działki nr 871, w chwili zaś składania kopii mapy działka o takim numerze nie figurowała w ewidencji gruntów i budynków, gdyż została podzielona na dwie działki nr 871/1 i 871/2. Wobec powyższego organ I instancji wkreślając w załączniku graficznym do decyzji linie rozgraniczające teren inwestycji kolorem czerwonym oraz literami ABCD, wzdłuż granicy działki o nr 871/1, ustalił te granice z urzędu, do czego nie był uprawniony, naruszając tym samy art. 52 ust. 2 pkt 1 i art. 54 pkt 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.; dalej: "u.p.z.p.)". Sąd stwierdził również uchybienia w zakresie oceny przesłanki dobrego sąsiedztwa z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. wskazując, że granice obszaru analizowanego zostały wyznaczane z naruszenie § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588 ze zm.; dalej: "rozporządzenie"), gdyż nie stanowiły trzykrotnej szerokości frontu działki od strony granicy oznaczonej literami AD działki nr 871/1. Ponadto z analizy nie wynika, która z działek znajdujących się w obszarze analizowanym jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji. Sąd zaznaczył, że za taką, nie można uznać działki położonej w granicach linii rozgraniczającej teren inwestycji, czyli działki, na której również są przewidziane roboty budowlane- w niniejszym przypadku działki 871/1. Zwrócono również uwagę na nieprawidłowości w zakresie ustalenia linii zabudowy, wskazując, że organ powinien ustalić tylko jedną linię zabudowy od strony drogi publicznej. Ponadto nieustalono komunikacji inwestycji z drogą publiczną. Sąd nie podzielił natomiast zarzutu pozbawienia stron czynnego udziału w postępowaniu uznając, że na każdym jego etapie miały one zagwarantowany udział, jak również zarzutów dotyczących naruszenia bezpieczeństwa przeciwpożarowego. Sporządzona w toku postępowania opinia biegłego ponad wszelką wątpliwość usuwała obawy, co do zagrożenia wystąpienia wybuchu i pożaru w otoczeniu stacji. W wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania organ I instancji decyzją z dnia [...] października 2016 r. nr [...]ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia, a decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] uchyliło decyzję organu I instancji do ponownego rozpatrzenia wskazując, że nadal nie wykazano że na terenie sąsiadującym znajduje się co najmniej jeden obiekt podobny co do pełnionej funkcji, w części graficznej nie określono warunków obsługi w zakresie komunikacji inwestycji z drogą publiczną, warunki określono wyłącznie w części tekstowej. Ostatnim z powołanych wyroków WSA w Rzeszowie uchylił decyzję organu II instancji. W ocenie Sądu decyzję organu II instancji wydano z naruszeniem art. 138 § 2 K.p.a. Decyzja nie określa wytycznych w zakresie konieczności uzupełnienia materiału dowodowego, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Decyzją z dnia [...] maca 2018 r. nr [...] Kolegium utrzymało decyzję organu I instancji w mocy. Kolegium wezwało organ I instancji do sporządzenia analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o jakich mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p. w sposób zgodny z przepisami rozporządzenia oraz z uwzględnieniem wytycznych zawartych w wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 11 maja 2016 r., sygn. akt II SA/Rz 1294/15. Na podstawie przeprowadzonej analizy Kolegium stwierdziło, że teren objęty analizą spełnia wymogi określone w art. 61 ust. 1 pkt 2 -5 u.p.z.p. W obszarze analizowanym zlokalizowane są tereny zabudowy usługowej oraz zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, tereny rolne i komunikacji. Teren posiada dostęp do drogi publicznej, bezpośredni istniejącym zjazdem przez działkę nr 850, stanowiącą własność Gminy . Działka posiada uzbrojenie, nie zachodzi konieczność uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów, obszar analizowany wyznaczono zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia, w części graficznej określono warunki obsługi inwestycji z drogą publiczną. W dołączonej do decyzji analizie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu stwierdzono, że inwestycja objęta wnioskiem nie dotyczy lokalizacji nowej zabudowy, lecz przebudowy, rozbudowy i dlatego nie zachodził obowiązek określony w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Z uwagi na charakter inwestycji nie zachodzi konieczność ustalenia: wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy, szarości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, geometrii dachu, powierzchni terenu biologicznie czynnego. Linię zabudowy ustalono z uwzględnieniem walorów architektonicznych i krajobrazowych oraz zgodnie z charakterystyką zabudowy i zagospodarowania terenu inwestycji przedstawioną przez inwestora we wniosku o ustalenie warunków zabudowy. W skardze na powyższą decyzję E. M. ( skarga E. M. została odrzucona prawomocnym postanowienie Sądu z dnia 5 lipca 2018 r.) zarzucił decyzji lakoniczność brak wyjaśnienia przez organ spełnienia przez inwestycję wymogów zachowania zasady dobrego sąsiedztwa, brak przeanalizowania bezpieczeństwa przeciwpożarowego. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, zwana dalej "P.p.s.a."). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 § 1 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W myśl art. 151 P.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części Sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. Zgodnie z art. 145 § 3 P.p.s.a. w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, sąd stwierdzając podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego, umarza jednocześnie to postępowanie. Skarga zasługuje na uwzględnienie z przyczyn, które Sąd uwzględnił z urzędu. Zgodnie z treścią art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Związanie oceną prawną oznacza, że w tym zakresie ani organy administracji, ani też sądy nie mogą formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonymi wcześniej w orzeczeniu sądowym i zobowiązane są do podporządkowania się jej w pełnym zakresie. Odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 153 P.p.s.a. może dotyczyć tylko dwóch przypadków. Pierwszy z nich związany jest z ewentualną zmianą stanu faktycznego, gdy w trakcie ponownego rozpatrywania sprawy organ stwierdzi, że stan faktyczny uległ zasadniczej zmianie i jest odmienny od przyjętego przez sąd, natomiast drugi z przypadków utraty mocy wiążącej oceny prawnej i wskazań, co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku sądu to zmiana stanu prawnego po wydaniu orzeczenia przez sąd. Ocena prawna o charakterze wiążącym musi dotyczyć właściwego zastosowania konkretnego przepisu czy też prawidłowej jego wykładni w odniesieniu do ściśle określonego rozstrzygnięcia podjętego w konkretnej sprawie. Musi ponadto pozostawać w logicznym związku z treścią orzeczenia sądu administracyjnego, w którym została sformułowana. Naruszenie przez organ administracji publicznej art. 153 P.p.s.a. w razie złożenia skargi powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego aktu (czynności). Natomiast niezastosowanie się przez sąd do oceny prawnej przewidzianej w komentowanym przepisie jest naruszeniem prawa stanowiącym podstawę do wniesienia skargi kasacyjnej (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.). Zasadnym zatem będzie przytoczenie wskazań zawartych przez WSA w Rzeszowie w wyroku z dnia 14 czerwca 2017 r. sygn. akt II SA/Rz 342/17. Wyrokiem tym została uchylona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...], którą na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. uchylono decyzję Wójta Gminy z dnia [...] października 2016 r. nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie i przebudowie napełnialni butli gazowych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działkach nr ewid. 871/1 i 872/2 w miejscowości S.. Sąd przyjął, że Kolegium nieprawidłowo zastosowało art. 138 § 2 K.p.a. Sąd wyjaśnił, że organ odwoławczy powinien wskazać, w jakim zakresie organ I instancji, naruszając przepisy postępowania, nie wyjaśnił sprawy, ponadto powinien określić istotny wpływ koniecznego do wyjaśnienia zakresu sprawy na jej rozstrzygnięcie. Związek przyczynowy między koniecznym do wyjaśnienia zakresem sprawy, a jej rozstrzygnięciem jest związkiem rzeczywistym i kwalifikowanym. Sąd przyjął, że organ II instancji nie wykazał, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Brak było więc w przedmiotowej sprawie podstaw do uchylenia decyzji I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. Podstawą prawną działania Sądu był art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że Kolegium wezwało organ I instancji do sporządzenia analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w szczególności z uwzględnieniem wytycznych zawartych w wyroku WSA w Rzeszowie z 11 maja 2016 r. sygn. akt SA/Rz 1294/15 oraz uzupełnienia części graficznej decyzji poprzez określenie warunków dojazdu do inwestycji. Kolegium na podstawie przeprowadzonej analizy z uwzględnieniem uzupełnionego wniosku inwestora, że teren objęty wnioskiem spełnia wymogi określone w art. 61 ust. 1 pkt 2-5 u.p.z.p. Organ podał, że obszar analizowany wyznaczono zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania warunków nowej zabudowy, która w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nakazuje wyznaczenie obszaru analizowanego dookoła każdej ze stron działki budowlanej objętej wnioskiem. Wyznacznikiem spełnienia zasady dobrego sąsiedztwa są faktyczne warunki panujące dotychczas na konkretnym obszarze, jeżeli planowa inwestycja powtarza jeden z istniejących sposobów zagospodarowania, a warunek spełnienia kontynuacji funkcji został spełniony. W części graficznej określono także warunki obsługi w zakresie komunikacji inwestycji z drogą publiczną. Warunki te zostały przez organ I instancji określone wyłącznie w części tekstowej decyzji, natomiast w części graficznej warunków obsługi w zakresie miejsca istniejącego zjazdu z drogi na działce gminnej nr 850. Przytoczone argumenty stanowiły dla Kolegium przesłanki do utrzymania w mocy na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. decyzję Wójta Gminy z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji obejmującej rozbudowę i przebudowę napełnialni butli gazowych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działkach nr ewid. 871/1 i 871/2 w miejscowości S.. Mając na względzie wskazania zawarte w wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 14 czerwca 2017 r. sygn. akt II SA/Rz 342/17 Kolegium zasadnie wystąpiło o sporządzenie nowej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wraz z uzupełnionym załącznikiem graficznym oraz nowym projektem decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Analiza z dnia 15 stycznia 2018 r. została sporządzona przez osobę dysponującą odpowiednimi kwalifikacjami według dołączonego do akt sprawy zaświadczenia. Powyższa analiza była też niezbędną ze względu na związanie Kolegium również wskazaniami wynikającymi z prawomocnego wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 11 maja 2016 r. sygn. akt II SA/Rz 1294/15, którym uchylono decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] i utrzymaną nią w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] ustrajającą warunki zabudowy an zamierzenie inwestycyjne K.M.. Podstawą działania WSA w Rzeszowie był art. 134, art. 135 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Stosownie do art. 170 P.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sady i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Zaskarżoną decyzją Kolegium utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] października 2016 r. nr [...], do której "analizę - ponowną" funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu z 5 września 2016 r. sporządził inny urbanista. Dołączona do tej analizy mapa zasadnicza nie zawiera żadnego ustalenia przedstawionego w części tekstowej sporządzonej analizy. Załącznik graficzny do analizy nie zawiera tym samym wyznaczonych zgodnie z § 3 rozporządzenia granic obszaru analizowanego. Brak wskazania na załączniku graficznym wyników analizy przebiegu granicy obszaru analizowanego stanowi naruszenie normy § 9 ust. 3 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Warunkiem prawidłowego wyznaczenia obszaru analizowanego jest ustalenie, gdzie znajduje się front działki lub odpowiednio terenu inwestycji, który należy rozumieć zgodnie z art. 2 pkt 12 u.p.z.p. Wyznaczenie obszaru analizowanego bez prawidłowego uzasadnienia przyjętej jego wielkości czyni sporządzoną na jego podstawie analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wadliwą. Przeprowadzenie w sprawie analizy należy nie do urbanisty, któremu ustawodawca powierzył jedynie sporządzenie projektu decyzji (art. 60 ust. 4 u.p.z.p.), lecz do organu administracji publicznej, ponoszącego odpowiedzialność za wydane rozstrzygnięcie. Analizą należy zaś objąć wszelkie elementy wymienione w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p., co wynika wprost z § 3 ust. 1 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Zakres dokonywanej analizy urbanistyczno-architektonicznej zależy od charakteru zamierzonego i zgłoszonego we wniosku przedsięwzięcia inwestycyjnego (Wyrok WSA w Krakowie z 18 grudnia 2017 r. sygn. akt II SA/Kr 1381/17, LEX nr 2431773). Treść załącznika graficznego do decyzji nie pozostaje w żadnej korelacji do sporządzonej analizy dla wydania decyzji organu I instancji z dnia [...] października 2016 r. Decyzja ta została utrzymana w mocy zaskarżoną decyzją Kolegium z dnia [...] marca 2018 r. nr [...]. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium nie dokonało porównania tych dwóch analiz, a przeprowadzenie takiej analizy było niezbędne dla ustalenia prawidłowo stanu faktycznego sprawy, która prowadzona jest od 2012 r. Nie można było poprzestać, tak jak uczyniło to Kolegium, na utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji z dnia [...] października 2016 r., a ich prawidłowość uzasadniać argumentami wynikającymi z analizy funkcji oraz cech zabudowy zagospodarowaniu terenu sporządzonej 15 stycznia 2018 r. Takie działania Kolegium Sąd ocenia, jako naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności art. 7, art. 77, art. 107 § 3 K.p.a., co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto Kolegium zignorowało art. 153 P.p.s.a., czego dowodzi uzasadnienie zaskarżonej decyzji i brak odniesienia sie do analizy sporządzonej dla decyzji organu I instancji z dnia 17 października 2016 r., którą Kolegium utrzymało w mocy w kontekście analizy sporządzonej dla aktualnie prowadzonego postępowania z 15 stycznia 2018 r. Brak dołożenia należytej staranności przez Kolegium w procedowaniu niniejszej sprawy przekłada się na długość prowadzonego postępowania. Weryfikacja zaskarżonej decyzji nie potwierdza jej legalności w wyżej przedstawionych aspektach, co musiało skutkować uwzględnieniem skargi na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. W orzecznictwie wypowiadany jest też pogląd, który akceptuje skald orzekający Sądu, że organ odwoławczy może we własnym zakresie uzupełnić materiał dowodowy i orzec w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, stosując właściwie przepisy prawa materialnego, jeżeli kwestionuje ich zastosowanie przez organ I instancji. Nie jest więc w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy pozbawiony organ odwoławczy możliwości uzupełnienia ustaleń faktycznych oraz orzeczenia w przedmiocie warunków zabudowy, jeżeli decyzja organu I instancji rozpoznawała sprawę co do istoty (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 grudnia 2015 r. II OSK 1021/14 - dostępny na str. cbosa). Ponadto Sąd zwraca uwagę, że oceną Kolegium winien też być objęty zamiar inwestora wyrażony we wniosku o ustalenie warunków zabudowy, który wyznacza zakres przedmiotowy sprawy na każdym etapie postępowania. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji na str. 3 Kolegium zawarło stwierdzenie, że decyzja niniejsza została wydana po uzupełnieniu wniosku. Takie stwierdzenie może budzić wątpliwości, co do ewentualnej zmiany treści wniosku. Jeżeli uzupełnienie wniosku dotyczy tylko strony formalnej, to należy tę kwestię jasno opisać w uzasadnieniu decyzji. Ponownie rozpoznając przedmiotową sprawę organ odwoławczy powinien uczynić zadość wymogom ww. art. 7 i 77 § 1 K.p.a., a następnie po podjęciu rozstrzygnięcia prawidłowo je uzasadnić stosownie do wymogów art. 107 § 3 K.p.a. Rozstrzygając ponownie sprawę organ powinien wydać decyzję eliminującą wymienione uchybienia tj. rozpoznać ponownie sprawę merytorycznie mając na względzie stanowisko zawarte w uzasadnieniu niniejszego wyroku. W związku z tym, że niniejsza sprawa toczy się niemal od 10 lat, organ powinien prowadzić postępowanie w sposób sprawny, racjonalny, wnikliwie i szybko. W ponownie prowadzonym postępowaniu Kolegium uwzględni wskazania dwóch prawomocnych wyroków tego Sądu szczegółowo opisanych w uzasadnieniu. Ponadto wszelkie załączniki znajdujące się w aktach sprawy powinny być tak przygotowane (wpięte), aby możliwe było ich przeglądanie. Z przyczyn podanych w uzasadnieniu, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. Orzeczenie o kosztach uzasadnia art. 200 P.p.s.a.