II SA/Rz 772/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Stanisław Śliwa Sędziowie WSA Maria Mikolik /spr./ AWSA Jolanta Kłoda-Szeliga Protokolant starszy specjalista Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 sierpnia 2025 r. sprawy ze skargi L. sp. z o.o. w R. na decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia 14 kwietnia 2025 r. nr I-III.7721.1.2.2025 w przedmiocie sprzeciwienia się wykonaniu robót budowlanych – skargę oddala – Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody Podkarpackiego (dalej: "Wojewoda", "Organ odwoławczy" lub "Organ II instancji") z 14 kwietnia 2024 r. nr I-III.7721.1.2.2025, wydana w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zamiaru wykonania robót budowlanych. Z nadesłanych akt administracyjnych wynika, że 8 listopada 2024 r. L sp. z o.o. z/s w [...] (dalej: "Skarżąca" lub "Spółka") zgłosiła Prezydentowi Miasta [...] (dalej: "Prezydent" lub "Organ I instancji") wykonanie tymczasowego obiektu budowlanego – sezonowego lodowiska zadaszonego systemem namiotowym, obiektu kontenerowego do obsługi lotniska, obiektu kontenerowego na rolbę oraz agregatu chłodniczego, na działce nr [...]. Decyzją z [...] listopada 2024 r. nr [...], Prezydent Miasta [...] wniósł sprzeciw w sprawie realizacji robót budowlanych objętych zgłoszeniem Spółki. Organ I instancji wskazał, że stosownie do zgłoszenia, powierzchnia terenu przeznaczonego pod lodowisko wynosi 605,01 m2, długość 30,10 m, szerokość 20,10 m (20,25 m), wysokość w kalenicy 9,01 m, a w okapie 4,23 m. Obiekt kontenerowy do obsługi lodowiska posiada powierzchnię zabudowy 59,29 m2 i użytkową 54,35 m2, kubaturę 166,12 m3, długość 6,05 m, szerokość 9,80 m i wysokość 2,8 m. Kontener na rolbę posiada powierzchnię zabudowy 14,77 m2, powierzchnię użytkową 13,80 m2, szerokość 2,49 m, długość 6,06 m i wysokość 2,59 m. Planowane zamierzenie budowlane ma polegać na zamontowaniu zespołu kontenerów przeznaczonych do celów obsługi technicznej lodowiska, ustawionych na betonowych podkładach prefabrykowanych ułożonych na gruncie na podsypce piaskowej. Z kolei lodowisko ma zostać zrealizowane na podsypce z kruszywa, na której wykonany zostanie podest drewniany oparty na konstrukcji stalowej. Na wierzch zostanie położona folia wraz ze styrodurem i matami chłodniczymi. Konstrukcja posadowienia oraz wiaty namiotowej ma natomiast zostać wykonana jako stalowa lub aluminiowa, zakotwiona w betonowych płytach ułożonych na gruncie na podsypce piaskowej. W ocenie Prezydenta, obiekt objęty zgłoszeniem Skarżącej nie stanowi tymczasowego obiektu budowlanego w rozumieniu art. 3 pkt 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2025 r. poz. 418) – dalej: "u.p.b.". Z uwagi na zastosowane rozwiązania konstrukcyjne, brak jest również podstaw do przyjęcia, że obiekt jest nietrwale połączony z gruntem. To zaś obligowało o wniesienia sprzeciwu do dokonanego zgłoszenia, bowiem odstępstwo od obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę określone art. 29 ust. 1 pkt 7 jest przewidziane dla tymczasowych obiektów budowlanych niepołączonych trwale z gruntem. Spółka wniosła odwołanie od tej decyzji, zarzucając wydanie sprzeciwu po upływie terminu określonego w art. 30 ust. 5 u.p.b. Niezależnie od powyższego Skarżąca zarzuciła wadliwe ustalenie stanu faktycznego i w konsekwencji błędną kwalifikację robót budowlanych objętych zgłoszeniem. Podniosła, że planowany obiekt ma służyć rekreacji mieszkańców w okresie zimowym i jest przeznaczony do rozbiórki przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia jego budowy. Zdaniem odwołującej, o tymczasowym charakterze obiektu świadczy jego konstrukcja, zaprojektowana jako rozbieralna, z możliwością wielokrotnego ponownego montażu. Ponadto Skarżąca zakwestionowała ustalenia odnośnie trwałego związania planowanego obiektu z gruntem podnosząc, że Organ I instancji nie wskazał jakie konkretnie rozwiązania projektowe przemawiały za zastosowaną przez niego kwalifikacją. Decyzją z 14 kwietnia 2024 r. nr I-III.7721.1.2.2025, Wojewoda Podkarpacki utrzymał w mocy decyzję Organu I instancji. Podzielając w całości stanowisko Organu I instancji, Wojewoda podał, że zasada wyrażona w art. 28 ust. 1 u.p.b., podlega wyłączeniu jedynie w przypadkach wymienionych enumeratywnie w art. 29 - 31 u.p.b., co oznacza, że w stosunku do takich wyłączeń niedopuszczalne jest stosowanie wykładni rozszerzającej. W ocenie Wojewody, sposób zamocowania lub powiązanie z gruntem za pomocą kotwienia w betonowych płytach w przypadku hali namiotowej, czy posadowienie za pomocą prefabrykowanych podkładów lub bloczków betonowych w przypadku kontenera, który musi być stabilny i odporny na działanie czynników zewnętrznych przesądzają o tym, że są to obiekty budowlane trwale związane z gruntem. Wskazany wyżej sposób zamocowania obiektu w gruncie powoduje, że ma on za zadanie zapewnić trwałość konstrukcji, uniemożliwić jej przesunięcie, czy zniszczenie przez działanie sił przyrody. Wojewoda podniósł, że trwałość związania obiektu budowlanego z gruntem, nie musi oznaczać stałości tego związania, rozumianego jako brak możliwości odłączenia go od gruntu bez nieodwracalnego naruszania jego technicznej i funkcjonalnej integralności. Trwałość związania obiektu budowlanego z gruntem wyraża się w wykonaniu takich prac lub zabezpieczeń, które mają pozwolić na jego użytkowanie, eliminując możliwość niekontrolowanej zmiany położenia tego obiektu bądź utraty kontaktu z gruntem, wskutek działania sił fizycznych wywołanych samą konstrukcją obiektu albo kumulatywnie: jego konstrukcją i działaniami natury, ewentualnie innymi czynnikami zewnętrznymi. Trwałości związania z gruntem obiektu budowlanego nie niweczy natomiast ustalenie, iż można go zdemontować, bowiem jest to okoliczność mogąca przesądzać o tymczasowości obiektu, a nie trwałości związania z gruntem. W konsekwencji prawidłowo Organ I instancji uznał, że w opisywanej sprawie brak jest podstaw do przyjęcia, że obiekt objęty zgłoszeniem można zakwalifikować do obiektów wskazanych w art. 29 ust. 1 pkt 7 u.p.b. Niezależnie od powyższego Wojewoda podniósł, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] pismem z [...] poinformował, że 18 marca 2025 r. przeprowadził czynności kontrolne w terenie, które potwierdziły budowę obiektów objętych zgłoszeniem. Stanowi to naruszenie art. 30 ust. 5 u.p.b. i jednocześnie podstawę do wniesienia sprzeciwu zgodnie z art. 30 ust. 6 pkt 4 u.p.b. Odnośnie zaś do zarzutu naruszenia terminu do wniesienia sprzeciwu Organ odwoławczy podał, że zgodnie z art. 30 ust. 5d u.p.b., nałożenie na stronę obowiązku uzupełnienia zgłoszenia w trybie art. 30 ust. 5c u.p.b., przerywa bieg 21-dniowego terminu przewidzianego na wniesienie przez organ sprzeciwu. W opisywanej sprawie postanowieniem z 14 listopada 2024 r. Organ I instancji zobowiązał Skarżącą do uzupełnienia zgłoszenia w terminie do 25 listopada 2024 r. Postanowienie zostało nadane w placówce pocztowej 18 listopada 2024 r. Zgłoszenie zostało uzupełnione 29 listopada 2024 r. i od tego dnia rozpoczął się na nowo bieg terminu, o którym mowa w art. 30 ust. 5 u.p.b. Jak wynika z akt sprawy, decyzja Prezydenta została nadana w placówce pocztowej 11 grudnia 2024 r., a zatem przed upływem 21 dni do wniesienia sprzeciwu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, L sp. z o.o. z/s w [...] wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji Organu I instancji, umorzenie postępowania administracyjnego oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji Spółka zarzuciła naruszenie: 1. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 572 z późn zm.) – dalej: "k.p.a.", poprzez wadliwe ustalenie stanu faktycznego sprawy, w zakresie: – błędnego przyjęcia, że inwestycja objęta zgłoszeniem nie stanowi tymczasowego obiektu budowlanego wobec trwałego związania z gruntem, – błędnego przyjęcia, że ze sposób zamocowania obiektu, który musi być stabilny i odporny na działanie czynników zewnętrznych, wynika, że objęty zgłoszeniem obiekt uznać należy za trwale związany z gruntem, – zaniechania uwzględnienia i wyczerpującej weryfikacji treści zgłoszenia i przedłożonej dokumentacji projektowej, w szczególności pominięcia zamierzonego sposobu użytkowania oraz programu użytkowego objętego zgłoszeniem obiektu, w sytuacji gdy projektowane obiekty mają charakter sezonowy i są przeznaczone od użytkowania wyłącznie w okresie zimowym i nie wymagają trwałego związania z gruntem, a jednocześnie, ze względu na ograniczony czas użytkowania, obiekty zaprojektowane zostały jako rozbieralne, z możliwością wielokrotnego ponownego montażu; 2. art. 8 § 1 i 2 k.p.a. poprzez wniesienie sprzeciwu w sprawie budowy lodowiska zadaszonego systemem namiotowym na działce nr [...] w [...], przy jednoczesnym przyjęciu bez sprzeciwu zgłoszenia Skarżącej z [...] listopada 2023 r. i zrealizowania w poprzednim sezonie zimowym tożsamego obiektu na tym samym terenie, jak również przyjęciu bez sprzeciwu zgłoszenia Skarżącej z [...] listopada 2023 r. i zrealizowania lodowiska na działce nr [...]; 3. art. 29 ust. 1 pkt 7 w zw. z art. 3 pkt 5 u.p.b. poprzez ich błędną interpretację polegającą na przyjęciu, że budowa sezonowego lodowiska zadaszonego systemem namiotowym, posadowionego na betonowych podkładach ułożonych na gruncie, służącego rekreacji mieszkańców w sezonie zimowym, przeznaczonego do rozbiórki przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy, nie stanowi tymczasowego obiektu budowlanego i wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, na skutek nieuzasadnione przyjęcia, że sposób zamocowania obiektu, który musi być stabilny i odporny na działanie czynników zewnętrznych, świadczy o tym, że objęte zgłoszeniem obiekty budowlane są trwale związane z gruntem i z faktu, że ww. sposób mocowania powoduje, że ma on za zadanie zapewnić trwałość konstrukcji, uniemożliwić jej przesunięcie czy zniszczenie przez działanie sił przyrody wynika, że obiekt budowlany jest trwale związany z gruntem; 4. art. 30 ust. 5d w zw. z art. 30 ust. 5c u.p.b. poprzez błędną interpretację polegającą na przyjęciu, że wydanie postanowienia nakładającego na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia zgłoszenia przerywa bieg terminu na wniesienie przez właściwy organ sprzeciwu, w sytuacji gdy wydanie przez organ postanowienia wzywającego do uzupełnienia braków zgłoszenia, podczas gdy w istocie one w ogóle nie wystąpiły i nie było podstaw do żądania ich uzupełnienia, nie może być potraktowane jako skuteczne, a więc powodujące przerwę biegu terminu do wydania sprzeciwu, co miało miejsce w opisywanej sprawie; 5. art. 30 ust. 6 pkt 1 i 3 w zw. z art. 30 ust. 5 u.p.b. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na wniesieniu sprzeciwu pomimo bezskutecznego upływu przewidzianego w art. 30 ust. 5 u.p.b. terminu 21 dni, a jednocześnie w sytuacji, gdy nie zostały spełnione ustawowe przesłanki wniesienia sprzeciwu, przez co uznać należy, że zaskarżona decyzja została wydana bez podstawy prawnej; 6. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego bezpodstawne zastosowanie i niezasadne utrzymanie w mocy decyzji Organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując wyrażone stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na mocy art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej: P.p.s.a.) uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa. W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 P.p.s.a. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Po rozpoznaniu sprawy w wyżej wskazanych granicach Sąd doszedł do przekonania, że skarga jest niezasadna. W ocenie Sądu zaistniały podstawy do wniesienia sprzeciwu, określone w art. 30 ust. 6 pkt 1 u.p.b. (zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę) oraz art. 30 ust. 6 pkt 4 u.p.b (roboty budowlane zostały rozpoczęte z naruszeniem ust. 5). Kwestia sporna w niniejszej sprawie dotyczyła po pierwsze kwalifikacji obiektów objętych zgłoszeniem jako tymczasowych obiektów budowlanych. Inwestor na podstawie zgłoszenia chciał wykonać roboty budowlane, polegające wykonaniu sezonowego lodowiska zadaszonego systemem namiotowym, obiektu kontenerowego do obsługi lodowiska, obiektu kontenerowego na rolbę oraz agregatu chłodniczego. Zgodnie z art. 3 pkt 5 u.p.b. przez tymczasowy obiekt budowlany należy rozumieć obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe, przenośne wolno stojące maszty antenowe; Powyższa definicja określa dwie kategorie tymczasowych obiektów budowlanych. Po pierwsze, tymczasowe obiekty budowlane są przeznaczone do czasowego użytkowania w okresie krótszym od ich trwałości technicznej, przewidziane do przeniesienia w inne miejsce lub do rozbiórki. Po drugie, tymczasowe obiekty budowlane są niepołączone trwale z gruntem, tj. strzelnica, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe, przenośne wolno stojące maszty antenowe. Zaliczenie obiektu budowlanego, jako tymczasowego, do pierwszej grupy zależy od zamiaru inwestora, który zakłada, że okres jego użytkowania w danym miejscu będzie krótszy niż trwałość techniczna, i przewiduje jego przeniesienie w inne miejsce lub rozbiórkę. Ta cecha obiektu budowlanego musi zaś wynikać z projektu budynku, jego konstrukcji, zastosowanych materiałów i technologii (zob. wyroki NSA: z 27.05.2008 r., II OSK 566/07, LEX nr 495008; z 14.10.2008 r., II OSK 299/08, LEX nr 516798). Zmiana zamiaru co do trwałości użytkowania obiektu budowlanego będzie wymagała uzyskania przez inwestora rozstrzygnięcia właściwego organu w przedmiocie zmiany sposobu użytkowania (tak Despot-Mładanowicz [w:] Prawo budowlane. Komentarz aktualizowany, red. A. Plucińska-Filipowicz, M. Wierzbowski, LEX/el. 2024, art. 3). Inwestor w zgłoszeniu wskazywał, że lodowisko wraz z kontenerami jest obiektem, które będzie służyć do czasowego użytkowania tj. do rekreacji mieszkańców w sezonie zimowym 2024/2025 i jest przeznaczone do rozbiórki przed upływem 180 dni. Argumentacja przedstawiona w odwołaniu i w skardze wskazywałaby na to, że obiekty objęte zgłoszeniem należałoby uznać za tymczasowe obiekty budowlane jako przeznaczone do czasowego użytkowania w okresie krótszym od ich trwałości technicznej, przewidziane do przeniesienia w inne miejsce lub do rozbiórki. Jednak należy zwrócić uwagę, że przewidziana w art. 29 ust. 1 pkt 7 u.p.b. możliwość realizacji inwestycji w trybie zgłoszenia dotyczy tymczasowych obiektów budowlanych niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce - w terminie określonym w zgłoszeniu, ale nie później niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu. Zatem możliwość budowy obiektu na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 7 u.p.b., (a taką też podstawę prawną realizacji inwestycji podano w zgłoszeniu) odnosi się wyłącznie do tych tymczasowych obiektów budowlanych, które są niepołączone trwale z gruntem. W odniesieniu do lodowiska Sąd podzielił stanowisko Organów, że jest to obiekt trwale z gruntem związany. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, wyznacznikami tego, czy obiekt wolnostojący jest trwale związany z gruntem są: jego wielkość, masa i względy bezpieczeństwa. Wymóg trwałego związania z gruntem będzie spełniony jeśli obiekt z uwagi na jego parametry wymaga dla bezpieczeństwa jego posadowienia trwałego związania z gruntem. Trwałe związanie z gruntem obiektu budowlanego jest zatem kategorią obiektywną. Jeśli dla zapewnienia stabilności i możliwości przeciwstawienia się czynnikom zewnętrznym, mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie czy przemieszczenie na inne miejsce należałoby obiekt trwale związać z gruntem, to nie będzie to obiekt tymczasowy, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 7 u.p.b. (tak wyrok NSA z 13 maja 2025r., II OSK 2015/22 – to i pozostałe przywołane wyroki dostępne w bazie CBOSA – http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Cechę trwałości związania z gruntem należy oceniać nie tylko poprzez niemożliwość łatwego przeniesienia obiektu (oderwania go od gruntu), ale także poprzez to czy wielkość obiektu, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania. Przyjmuje się bowiem, że o tym czy obiekt budowlany jest trwale związany z gruntem nie decyduje metoda i sposób związania go z gruntem, ale to czy wielkość tego obiektu, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania z gruntem. Oznacza to, że połączenie z gruntem musi być w sensie fizycznym na tyle trwałe, by zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie czy przemieszczenie na inne miejsce. Dla przyjęcia trwałego związania z gruntem nie ma znaczenia okoliczność posiadania przez obiekt fundamentów, czy też wielkość zagłębienia w gruncie. Trwale związane z gruntem są również budowle posadowione na powierzchni gruntu, jednak w sposób uniemożliwiający ich przemieszczanie (tak wyrok WSA w Krakwie z 28 marca 2025r. II SA/Kr 31/25). Przenosząc powyższe rozważania na realia tej sprawy należy stwierdzić, że szczegółowy opis posadowienia lodowiska, zawarty w projekcie architektoniczno-budowlanym, jak również jego wymiary wskazują, że należy je traktować jako obiekt trwale z gruntem związany. Projekt przewidywał posadowienie lodowiska wraz z wiatą namiotową na płytach betonowych zakotwionych do podłoża, konstrukcja stalowa lub aluminiowa ułożona na gruncie na podporach przegubowych. Zastosowano stężenia połaciowe i ścienne, poprzeczne liniowe jako usztywnienie ustroju konstrukcyjnego. Słupki szczytowe połączone z ramą skrajną i podłożem przegubowo. Prawidłowo więc Wojewoda przyjął, że sposób zamocowania, wymiary, powiązanie z gruntem za pomocą kotwienia w betonowych płytach w przypadku hali namiotowej z lodowiskiem przesądza o tym, że jest to obiekt trwale z gruntem związany, co wykluczało możliwość jego realizacji na podstawie zgłoszenia. Jeżeli chodzi o kontenery, w których miała być kasa, wypożyczalnia łyżew i szatnia oraz kontener na rolbę w tym przypadku przewidziano, że miały być ustawione na prefabrykowanych betonowych płytach. W tym przypadku należy wskazać, że w art. 3 pkt 5 u.p.b. obiekt kontenerowy został wymieniony jako przykład tymczasowego obiektu budowlanego niepołączonego trwale z gruntem. Obiekty kontenerowe objęte zgłoszeniem również należało zaliczyć do tego rodzaju obiektów, gdyż w projekcie przewidziano jedynie ustawienie kontenerów na płytach betonowych. Wojewoda błędnie więc przyjął, że kontenery należało uznać za obiekt trwale z gruntem związany. Jednak nie zmienia to faktu, że zaistniały podstawy do wniesienia sprzeciwu względem całej inwestycji. Po pierwsze zgłoszenie obejmowało nie tylko posadowienie kontenerów, lecz przede wszystkim wykonanie lodowiska, które nie podlegało możliwości zgłoszenia na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 7 u.p.b. z przyczyn powyżej opisanych. Po drugie Wojewoda w zaskarżonej decyzji wykazał również wystąpienie drugiej przesłanki do wniesienia sprzeciwu, która dotyczyła już wszystkich obiektów objętych zgłoszeniem. Zgodnie z art. 30 ust. 6 pkt 4 u.p.b., organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli: roboty budowlane zostały rozpoczęte z naruszeniem ust. 5 – tj. gdy doszło do wykonania robót budowlanych mimo wniesienia sprzeciwu. Należy wskazać, że na zlecenie Wojewody Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dokonał kontroli terenu inwestycji, w ramach której ustalił, że na dzień 18 marca 2025r. zostały już wykonane wszystkie obiekty objęte zgłoszeniem, mimo wniesienia sprzeciwu. Powyższe świadczy więc o wystąpieniu przesłanki z art. 30 ust. 6 pkt 4 u.p.b. Powyższe ustalenia kontroli poddają również w wątpliwość zapewnienia inwestora, że lodowisko ma być wyłącznie obiektem sezonowym. Jak wskazano w zgłoszeniu planowany termin rozbiórki miał przypadać na dzień 4 marca 2025r. Mimo upływu tej daty, na dzień 18 marca 2025r. lodowisko wraz z kontenerami nadal znajdowało się na działkach, niezależnie od wniesienia sprzeciwu. Za niezasadne Sąd uznał również zarzuty skargi dotyczące wniesienia sprzeciwu z przekroczeniem 21-dniowego terminu, o którym mowa w art. 30 ust. 5 u.p.b. Art. 30 ust. 5c u.p.b. przewiduje, że w razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada na zgłaszającego, w drodze postanowienia, obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw w drodze decyzji. W takim przypadku art. 30 ust. 5d u.p.b. przewiduje, że nałożenie obowiązku, o którym mowa w ust. 5c, przerywa bieg terminu, o którym mowa w ust. 5. Po uzupełnieniu zgłoszenia bieg terminu do wniesienia sprzeciwu zaczyna się od początku. Taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie. Organ I instancji postanowieniem z 14 listopada 2024r. zobowiązał inwestora do uzupełnienia zgłoszenia (w zakresie podpisania zgłoszenia). Postanowienie to zostało doręczone dopiero 5 grudnia. Niemniej Inwestor braki zgłoszenia uzupełnił w dniu 29 listopada 2024r. stawiając się osobiście w organie. W związku z tym od tego dnia rozpoczął ponownie bieg terminu na złożenie sprzeciwu, który został zachowany, bowiem stosownie do art. 30 ust. 6a u.p.b. sprzeciw został wniesiony (nadany w placówce pocztowej) w dniu 11 grudnia 2024r. Z przyczyn powyżej wskazanych Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja Wojewody oraz decyzja Organu I instancji odpowiadają prawu. Sąd nie stwierdził takich naruszeń prawa materialnego i przepisów postępowania, które miałyby wpływ na wynik sprawy. W związku z powyższym Sąd orzekł o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 P.p.s.a.