II SA/Rz 775/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 17 lipca 2018 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. K. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy terenu postanawia przywrócić termin do wniesienia skargi. 1. Postanowieniem z dnia 10 lutego 2016 r. sygn. akt II SA/Rz 1207/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę Z. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy terenu, jako wniesioną przedwcześnie. 2. Postanowieniem z dnia 25 kwietnia 2016 r. sygn. akt II SA/Rz 1207/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, uznając, że nie zmierza on do dokonania czynności podjętej po terminie, lecz podjętej przedwcześnie. 3. Postanowieniem z dnia 22 listopada 2016 r. sygn. akt II OZ 1323/16 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił zażalenia na postanowienie opisane w punkcie 2. 4. Wnioskiem z dnia 16 maja 2016 r. Z. K. zwrócił się ponownie o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że uchybił terminowi z przyczyn od siebie niezależnych. Skargę złożył zgodnie z pouczeniem dołączonym do decyzji. Jednocześnie wystąpił z wnioskiem o uzupełnienie decyzji. Nie miał jednak świadomości, że w takiej sytuacji termin na złożenie skargi biegnie od daty doręczenia postanowienia o uzupełnieniu decyzji. Nie został o tym pouczony przez organ. We wniosku tym zwrócił się również o potraktowanie skargi wniesionej przez niego w dniu 7 sierpnia 2015 r. ( wraz z 36-oma jej odpisami), oraz wniosku o przywrócenie terminu do jej wniesienia z dnia 29 lutego 2016 r., jako złożone w dniu 16 maja 2016 r. 5. Postanowieniem dnia 5 stycznia 2017 r. sygn. akt II SA/Rz 775/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił wniosek skarżącego o przywrócenie terminu wskazując, że najpóźniejszym terminem, w którym skarżący mógł się dowiedzieć o uchybieniu przez siebie terminu do wniesienia skargi był dzień doręczenia postanowienia Sądu z dnia 10 lutego 2016 r. o odrzuceniu skargi tj. w dniu 29 lutego 2016 r., od którego należało liczyć siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Zatem wniosek złożony w dniu 16 maja 2016 r., jako spóźniony odrzucono. 6. Postanowieniem z dnia 19 września 2017 r. sygn. akt II OZ 899/17 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie opisane w pkt 5. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, przeciwnie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie przyjął, że przyczyna uchybienia ustała w dacie doręczenia skarżącemu postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 24 kwietnia 2016 r., sygn. akt II SA/Rz 1207/15, tj. w dniu 13 maja 2016 r., zatem złożony w dniu 16 maja 2016 r. wniosek o przywrócenie terminu nie uchybiał terminowi. Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że uchylenie postanowienia, statuuje po stronie Sądu I instancji, po stwierdzeniu, że wniosek nie zawiera braków formalnych, obowiązek merytorycznego rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2018 r., poz. 1302; dalej: "P.p.s.a."): "jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym". Niedopuszczalne jest przywrócenie terminu, jeżeli jego uchybienie nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego.( §2) Wniosek wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu ( art 87 § 1 P.p.s.a.), uprawdopodabniając okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu (§ 2). Wraz z wnioskiem strona ma obowiązek dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Po upływie roku od uchybionego terminu, jego przywrócenie jest dopuszczalne tylko w przypadkach wyjątkowych (§ 5). Uchybienie terminu dotyczy wniesienia skargi, dla której to czynności termin upływał w dniu 2 października 2015 r., co niewątpliwie miało wpływ na prawa skarżącego - w postaci odrzucenia skargi, czyniąc postępowanie z wniosku, uzasadnionym. Pomimo tego, że treść przepisu art. 87 § 5 P.p.s.a. oznacza, że w istocie możliwość przywrócenia uchybionego terminu została, co do zasady, ograniczona rocznym terminem liczonym od dnia uchybionego terminu i bez znaczenia dla upływu tego rocznego terminu pozostaje moment złożenia wniosku o przywrócenie ( tak NSA w postanowieniu z dna 20 kwietnia 2012 r. sygn. akt I OZ 259/12 ), to w ocenie Sądu w niniejszej sprawie zachodzi podstawa do jego rozpoznania w postaci wyjątkowego przypadku. Uzasadnia to przedstawiony w części historycznej przebieg postępowania, jak również wytyczne NSA zawarte w postanowieniu z dnia 19 września 2017 r., sygn. akt II OZ 899/17. Wraz z wniesieniem wniosku skarżący dopełnił niezbędnych wymogów formalnych: wniósł o potraktowanie dotychczas złożonej przez siebie skargi z dnia 7 sierpnia 2015 r. wraz z jej 36 odpisami, oraz wniosku o przywrócenie terminu do jej wniesienia z dnia 29 lutego 2016 r. jako datowane na dzień 16 maja 2016 r. Do wniosku dołączono uiszczony w wymaganej wysokości wpis od skargi. Sąd zgodził się, że wobec braku wątpliwości co do tego, że skarżący popiera, a wręcz powtarza dotychczas złożoną przez siebie skargę i wniosek o przywrócenie terminu do jej złożenia, z ekonomicznego punktu widzenia uzasadnione będzie, postąpienie zgodnie z wnioskiem i potraktowanie skargi z dnia 7 sierpnia 2015 r. wraz z jej 36-oma odpisami jako skargi z dnia 16 maja 2016 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu z daty 29 lutego 2016 r. Przechodząc do merytorycznego rozpoznania wniosku, Sąd uznał go za uzasadniony. Analiza akt administracyjnych, niezbędna na potrzeby rozpoznania wniosku, wskazuje na to, że prawdą jest, iż skarżący otrzymując od organu postanowienie w przedmiocie rozpoznania wniosku o uzupełnienie decyzji z dnia [...] czerwca 2015 r. [...] nie został pouczony o treści art 111 §1b ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., dalej: "K.p.a.") pomimo spoczywającego na organie obowiązku należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach będących przedmiotem postępowania administracyjnego ( art 9 K.p.a.). W świetle powyższego skarżący miał prawo myśleć, że składając skargę w terminie liczonym, zgodnie z pouczeniem organu, od dnia doręczenia decyzji, dochował terminu. Mając powyższe na wadze, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art 86 § 1 P.p.s.a.