II SA/Rz 778/10

WyrokWSA w Rzeszowie2010-11-22

Skład orzekający: Maria Piórkowska

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy organ administracji może umorzyć postępowanie w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej w sytuacji zmiany wykazu chorób zawodowych w trakcie postępowania, która powoduje brak podstaw prawnych do uznania danej choroby za zawodową?
Ratio decidendi
Organ administracji ma prawo umorzyć postępowanie o stwierdzenie choroby zawodowej, jeśli w trakcie postępowania nastąpiła zmiana stanu prawnego skutkująca brakiem podstaw prawnych do uznania danej choroby za chorobę zawodową. Zastosowanie ma art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, który przewiduje umorzenie postępowania, gdy stało się ono bezprzedmiotowe.
Stan faktyczny
J. A. wszczął postępowanie w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej w dniu 5 grudnia 2007 r., gdy jego schorzenie było wymienione w obowiązującym wykazie chorób zawodowych. W trakcie postępowania, w dniu 3 lipca 2009 r., weszło w życie nowe rozporządzenie zmieniające wykaz chorób, które nie uwzględniało schorzenia J. A. Organ I instancji umorzył postępowanie z powodu braku podstaw prawnych do uznania choroby za zawodową. Skarżący złożył skargę do WSA, kwestionując umorzenie.
Rozstrzygnięcie
Oddalił skargę.

Pełny tekst orzeczenia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Piórkowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. A. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej -skargę oddala- Decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny, po rozpoznaniu odwołania J. A. utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] przedmiocie umorzenia postępowania na podstawie art. 105 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu orzekający w sprawie organ podniósł, że postępowanie w sprawie podejrzenia u J. A. choroby zawodowej zostało wszczęte w dniu 5 grudnia 2007r . W sprawie przeprowadzono ocenę narażenia zawodowego a zebrane materiały przesłano do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy celem wydania orzeczenia w przedmiocie rozpoznania choroby zawodowej. W dniu 29 marca 2010 r. organ I instancji otrzymał zamiast orzeczenia jedynie kartę informacyjną badania z informacją, że schorzenie - nowotwór złośliwy nadnercza nie figuruje w obecnym wykazie chorób zawodowych. Powyższe dało podstawę do umorzenia postępowania w sprawie. W ocenie orzekającego organu poza sporem pozostaje fakt,, że w trakcie postępowania przed Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym nastąpiła zmiana stanu prawnego, skutkiem czego odwołujący się utracił możliwość ubiegania się o stwierdzenie choroby zawodowej. Postępowanie przed organem I instancji wszczęte zostało w celu ustalenia u odwołującego się choroby zawodowej, określonej w pozycji 17 pkt 7 załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach ( nowotwór złośliwy powstały w następstwie działania czynników występujących w środowisku pracy, uznanych za rakotwórcze u ludzi, inny niż rak płuca, rak oskrzela, międzybłoniak opłucnej albo otrzewnej, nowotwór układu krwiotwórczego, nowotwór skóry, nowotwór pęcherza moczowego, naczyniako - mięsak wątroby ). Z dniem 3 lipca 2009 r. weszło w życie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, które w załączonym do niego wykazie chorób zawodowych pod pozycją 17 zawęża zakres chorób nowotworowych, mogących zostać uznanymi za choroby zawodowe - załącznik wylicza powyższe w sposób enumeratywny, zaś w wyliczeniu powyższym brak pozycji określającej rozpatrywaną w sprawie niniejszej chorobę. W związku z powyższym strona utraciła prawną możliwość uznania jej dolegliwości za chorobę zawodową. Oznacza to, że z powyższą chwilą postępowanie prowadzone przez organ I instancji stało się bezprzedmiotowe, bowiem wystąpił brak przedmiotu postępowania administracyjnego w postaci stosownej choroby. Zgodnie z treścią art. 105 § 1 Kodeksu Postępowania Administracyjnego organ wydaje decyzję o umorzeniu postępowania wówczas, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, co organ I instancji słusznie uczynił. Organ odwoławczy wskazuje, że nie polegają na prawdzie zarzuty odwołania dotyczące zastosowania przez organ I instancji niewłaściwych przepisów prawnych, a to z uwagi na treść § 11 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 roku w sprawie chorób zawodowych, zgodnie z którym jego przepisy stosuje się do postępowań wszczętych przed dniem jego wejścia w życie, zaś czynności procesowe dokonane wcześniej pozostają skuteczne. Na decyzję tę J. A. złożył skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego podnosząc krzywdzący charakter jej charakter. Podniósł, że w chwili składania wniosku, tj. w dniu 5 grudnia 2007 r. jego schorzenie było w wykazie chorób zawodowych i tak też sprawa winna zostać rozpoznana. W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Stosownie do treści art 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm./ sąd administracyjny kontroluje zaskarżone decyzje administracyjne w zakresie ich legalności, rozumianej jako zgodność tych aktów z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, zaś na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie jest zasadna. W rozpoznawanej sprawie, bezspornym między stronami jest, że zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej J. A. w dniu 5 grudnia 2007 r. znajdowało oparcie w pozycji 17 załącznika do Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach /DZ.U. nr 132, poz. 1115/ wydanym z delegacji art. 237 § 1 pkt. 2 i 3 Kodeksu pracy. Bezspornym w rozpoznawanej sprawie również jest, że z dniem 3 lipca 2009 r. weszło w życie Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych /Dz. U. Nr 105, poz. 869/ wydane z delegacji zawartej w art. 237 § 1 pkt. 3-6 i § 11 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy. Rozporządzeniem tym określono między innymi wykaz chorób zawodowych /§ 1 ust. 1 pkt.l/. Natomiast przepis § 11 ust.l tego rozporządzenia stanowi, że do postępowań w sprawie zgłaszania podejrzenia, rozpoznania i stwierdzenia chorób zawodowych, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, stosuje się przepisy tego rozporządzenia, z tym że czynności dokonane w toku wszczętych postępowań pozostają skuteczne. W końcu niespornym między stronami jest, że obowiązujące od dnia 30 czerwca 2009 r. rozporządzenie w wykazie chorób zawodowych zawartym w załączniku nie zawiera schorzenia skarżącego podczas gdy, schorzenie to, w świetle Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. figurowało w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do tego rozporządzenia. W świetle przywołanego wyżej § 11 ust. 1 obecnie obowiązującego Rozporządzenia, nie ulega wątpliwości, że nastąpiła zmiana stanu prawnego w toku postępowania administracyjnego. Oznacza to, że postępowanie wszczęte i prowadzone przez orzekający w sprawie organ w przedmiocie zgłoszenia tej konkretnej choroby zawodowej utraciło jeden z konstytutywnych elementów - brak podstaw prawnych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Taki stan sprawy dał podstawę orzekającemu organowi do zastosowania przepisu art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego i umorzeniu prowadzonego postępowania. Przepis ten bowiem stanowi, że gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji wydaje decyzję o umorzeniu. W tym stanie sprawy nie może zostać uwzględnione żądanie skarżącego aby jego sprawę, jako wszczętą w okresie obowiązywania wykazu chorób zawodowych zawartych w załączniku do Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia z dnia 30 lipca 2002 r., a dla niego korzystniejszą, stosować po dniu 3 lipca 2009 r., w dniu wejścia w życie niekorzystnego dla skarżącego Rozporządzenia Rady Ministrów. Obowiązek zastosowania bowiem "nowych" przepisów, w istocie niekorzystnych dla skarżącego wynika wprost z uregulowania zawartego w § 11 ust. 1 obecnie obowiązującego Rozporządzenia, a za chorobę zawodową może zostać uznana wyłącznie choroba, która jest wymieniona w wykazie stanowiącym załacznik do tego aktu. Mając na uwadze powyższe naprowadzone uwagi, skoro zaskarżone rozstrzygniecie nie narusza prawa Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm./ orzekł jak w sentencji.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 26.07.2026. · Źródło