II SA/Rz 79/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Jerzy Solarski /spr./ Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk WSA Paweł Zaborniak Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi W. G. na postanowienie Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia -skargę oddala- Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2014 r. Nr [...] Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego [...] (dalej: Szef WSzW), na podstawie art. 219 w związku z art. 218 § 1 oraz art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej: K.p.a.), po rozpatrzeniu zażalenia W. G. na postanowienie Wojskowego Komendanta Uzupełnień [...] z dnia [...] października 2014 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia potwierdzającego pobyt w szpitalu wojskowym w P. w czasie pełnienia zasadniczej służby wojskowej - utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu stwierdzone zostało, że wnioskodawca nie figuruje w ewidencji WKU [...], a przeprowadzone w koniecznym zakresie przez organ I instancji postępowanie wyjaśniające nie spowodowało odnalezienia dokumentów, które mogłyby być podstawą wydania żądanego zaświadczenia. W zażaleniu W. G. podniósł, że podczas pełnienia zasadniczej służby wojskowej przebywał w szpitalu, a zaświadczenie jest mu potrzebne celem przedłożenia w ZUS, w związku z ubieganiem się o rentę wojskową. Opisanym na wstępie postanowieniem Szef WSzW utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Powołując art. 218 § 1 K.p.a. wskazał, że wydanie zaświadczenia oznacza potwierdzenie stanu faktycznego i prawnego na podstawie posiadanych przez organ dokumentów. W przypadku zaś braku odpowiednich danych, organ nie wydaje zaświadczenia. Postępowanie wyjaśniające ogranicza się do ustalenia stanu faktycznego i prawnego na podstawie prowadzonej przez organ ewidencji, rejestru, zbioru dokumentów czy też zbioru danych utrwalonych w inny sposób, nie jest zatem konieczne współdziałanie z osobą zainteresowaną treścią zaświadczenia, jak również przeprowadzenie pełnego postępowania dowodowego zgodnie z art. 75 § 1 K.p.a. Jak wynika z dokumentacji sprawy, organ I instancji po sprawdzeniu w kartotekach i archiwum WKU [...] ustalił, że wnioskodawca nie figuruje w prowadzonej przez niego ewidencji. Dodatkowo zwrócił się do WKU w K. z wnioskiem o przesłanie kopii karty ewidencyjnej wnioskodawcy, jednak uzyskał informację o braku dokumentacji dotyczącej W. G. (WKU w K. powoływało wnioskodawcę do zasadniczej służby wojskowej). Jedynym dokumentem wskazującym na odbywanie przez wnioskodawcę służby wojskowej jest kopia książeczki wojskowej, która nie zawiera jednak żadnych zapisów wskazujących na pobyt w szpitalu wojskowym w P. W posiadaniu organu administracji nie znajdują się zatem żadne dokumenty, które mogłyby być podstawą wydania zaświadczenia, co stosownie do art. 217 K.p.a., nie kreuje po jego stronie obowiązku w tym zakresie. W skardze W. G. wskazał, że po 4 miesiącach od powołania w październiku 1963 r. do zasadniczej służby wojskowej, ciężko zachorował na wirusowe zapalenie wątroby, po czym 12 marca 1964 r. został zwolniony do cywila bez żadnych dokumentów potwierdzających jego chorobę, a jedynym dokumentem była książeczka wojskowa. Choroba skutkowała trudnościami w ponownym zatrudnieniu i wiązała się z koniecznością dalszego leczenia. Po przepracowaniu ponad 25 lat, ZUS [...] do stażu pracy zaliczył mu jedynie 21 lat i 4 miesiące, wskutek czego jego emerytura wynosi 1100 zł. Powodem zachorowania na wirusowe zapalenie wątroby były złe warunki sanitarne panujące w jednostce, a ZUS nie chce mu przyznać emerytury wojskowej z powodu braku dowodów. W roku 1980 Wojewódzki Sztab Wojskowy [...] pomagał mu w uzyskaniu mieszkania i zatrudnienia na pół etatu w PKS [...], po czym pomoc się skończyła z powodu braku dokumentów. Zgłaszane przez niego żądanie jest uzasadnione treścią art. 30 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 32 ust. 1 pkt 2 i 3 oraz art. 34 pkt 1 ustawy z dnia 22 maja 1974 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojskowych i wojennych oraz ich rodzin (Dz. U. z 2010 r., Nr 6 poz. 25). W odpowiedzi na skargę Szef WSzW wniósł o jej oddalenie. W piśmie procesowym z dnia 9 lutego 2015 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) skarżący wskazał, że książeczka wojskowa w sposób jednoznaczny potwierdza odbywanie zasadniczej służby wojskowej a to, że nie odbył jej w pełnym wymiarze, nie może mieć wpływu na jej ocenę w sytuacji, gdy wyłączną przyczyną zwolnienia były niezależne od niego przyczyny zdrowotne. Po zakończeniu leczenia szpitalnego i zwolnieniu do cywila w dniu 12 marca 1964 r. nie otrzymał żadnych dokumentów potwierdzających chorobę i pobyt w Szpitalu Wojskowym w P. Nie dokonano też żadnych wpisów w książeczce wojskowej, co obecnie pozbawia go prawa do ubiegania się o określone świadczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga jest nieuzasadniona. I. Stan faktyczny jest następujący: wnioskiem z dnia 6 października 2014 r. skarżący wystąpił do WKU [...] o wydanie zaświadczenia o pobycie w szpitalu wojskowym w Poznaniu w czasie pełnienia zasadniczej służby wojskowej podnosząc, że zaświadczenie jest mu niezbędne do dochodzenia prawa do renty wojskowej. Z adnotacji na wniosku wynika, że w dniu 22 września 2014 r. wydano wnioskodawcy zaświadczenie o przebiegu służby wojskowej; w tym samym też dniu telefonicznie zwrócono się do WKU T. - dawnego miejsca zamieszkiwania wnioskodawcy - o dodatkowe informacje. Z zapisku na wniosku wynika, że W. G. w ewidencji WKU T. nie figuruje. Akta administracyjne pozwalają też stwierdzić, że organ I instancji pismem z dnia 14 października 2014 r. wystąpił do Wojskowej Komendy Uzupełnień w K. z prośbą o sprawdzenie czy skarżący znajduje się w ewidencji i jednocześnie o przekazanie kserokopii karty ewidencyjnej. W odpowiedzi na to pismo Komendant Uzupełnień w K. pismem z dnia 23 października 2014 r. udzielił informacji, że wymieniony nie figuruje w ewidencji jako szeregowy; jednocześnie wskazano, że stosowne zapytanie, w formie elektronicznej, dotyczące W. G. wysłane zostało do wszystkich wojskowych komend uzupełnień. Ponieważ Wojskowy Komendant Uzupełnień [...] nie uzyskał żadnych dokumentów, postanowieniem z dnia [...] października 2014 r. odmówił wydania zaświadczenia dotyczącego pobytu wnioskodawcy w szpitalu wojskowym w P. w czasie pełnienia zasadniczej służby wojskowej. Na skutek zażalenia skarżącego, Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego [...] postanowieniem z dnia [...] grudnia 2014 r. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie, które stanowi przedmiot skargi. II. Przepisami prawa normującymi wydawanie zaświadczeń są regulacje Działu VII K.p.a. Zgodnie z art. 217 § 1 K.p.a., organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. W myśl § 2 pkt 2 tego artykułu, zaświadczenie wydaje się, jeżeli osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Art. 218 K.p.a. nakłada na organ obowiązek wydania zaświadczenia stanowiąc, że w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (§ 1), przy czym przed wydaniem zaświadczenia, organ może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające (§ 2). Z przedstawionych unormowań wynika, że wydanie zaświadczenia konkretnemu podmiotowi poprzedza niezbędne postępowanie wyjaśniające. Ma ono jednak charakter uproszczony i w pierwszej kolejności dotyczy oceny interesu prawnego podmiotu występującego z wnioskiem a następnie ustalenia stanu faktycznego i prawnego wymagającego potwierdzenia zaświadczeniem. Uproszczony charakter postępowania sprawia, że nie można w nim stosować zasady (uregulowanej w art. 75 § 1 k.p.a.) dopuszczenia jako dowód wszystkiego, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. "Konieczne" postępowanie wyjaśniające, o jakim mowa w art. 218 § 2 K.p.a., nie może być substytutem danych wynikających z prowadzonych przez właściwy organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu, o jakich mowa w art. 218 § 1 K.p.a. Konieczne postępowanie wyjaśniające odnosić się może do zbadania okoliczności wynikających z posiadanych przez organ ewidencji, rejestrów i innych danych czy też wyjaśnienia, czy dane te odnoszą się do osoby wnioskodawcy, faktów, stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się wnioskodawca, a także ustalenia, jakiego rodzaju ewidencja i rejestry mogą zawierać żądane dane, i ustalenia ewentualnych ich dysponentów (por. wyrok NSA z dnia 25 października 2000 r., sygn. V SA 760/00, LEX nr 50109, czy też wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 maja 2009 r., sygn. VII SA/Wa 350/09, LEX nr 534664). III. W stanie faktycznym sprawy organy ustaliły istnienie interesu prawnego po stronie wnioskodawcy (zaświadczenie potrzebne do ubiegania się o rentę wojskową) a następnie przeprowadziły konieczne postępowanie wyjaśniające. WKU [...], do którego to organu złożono wniosek stwierdził, że po sprawdzeniu w kartotekach i archiwum WKU, nie odnalazł danych dotyczących W. G. Wobec tego w ramach postępowania wyjaśniającego organ ten wystąpił do WKU w K. o przesłanie kopii karty ewidencyjnej wnioskodawcy, jednakże nie uzyskał żądanego dokumentu; zaznaczyć też należy, że w poprzednim miejscu zamieszkania wnioskodawcy – T., właściwy organ nie odnalazł W. G. w prowadzone ewidencji. W tej sytuacji organy prawidłowo odmówiły wydania zaświadczenia żądanej treści, skoro mimo przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego wyżej opisanego nie dysponowały ewidencją, rejestrem bądź innymi danymi, będącymi w ich posiadaniu, które potwierdzałyby pobyt skarżącego w szpitalu w P. IV. Wyjaśnienia w tym miejscu wymaga, że kontrola sądu administracyjnego sprowadza się do badania zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), przy czym zgodnie z przepisem art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeśli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy. Ponieważ zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w sposób wyżej wskazany, dlatego skarga podlega oddaleniu, na podstawie art. 151 P.p.s.a.