II SA/Rz 79/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Joanna Zdrzałka po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2016 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku A. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa z/s w [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa z/s w [...] na decyzję [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]września 2015 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W skardze na opisaną w sentencji postanowienia decyzję Spółka zawarła wniosek o wstrzymanie jej wykonania argumentując, że wykonanie zaskarżonej decyzji tj. rozbiórka urządzenia reklamowego "jest uzasadnione ze względu na słuszny interes strony, gdyż zachodzą przesłanki do ponownego rozpoznania sprawy i do legalizacji obiektu budowlanego". Wykonanie decyzji przez rozpoznaniem skargi przez Sąd doprowadzi zaś do powstania po stronie wnioskodawcy "negatywnych i nieodwracalnych konsekwencji". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Jednak stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej: "Ppsa"), po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Podkreślić przy tym należy, że nie chodzi tutaj o zwykłe konsekwencje wykonania decyzji, lecz dodatkowe skutki, jakie mogą z niej wyniknąć, jeżeli mogą one wywołać zdarzenia określone w powołanym przepisie. Ponadto, wniosek powinien być należycie umotywowany, jakkolwiek Sąd winien uwzględnić także materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy (zob. postanowienie składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lutego 2014 r. sygn. II FPS 9/13). Rozpoznanie wniosku odbywa się jednak bez oceny zasadności skargi. Przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej może być decyzja administracyjna wydana w sprawie indywidualnej, jeżeli podlega ona wykonaniu, co ma miejsce w niniejszej sprawie. Na Spółkę nałożono bowiem podlegający egzekucji obowiązek o charakterze niepieniężnym (nakaz rozbiórki obiektu budowlanego), a decyzje wydane w tym przedmiocie są ostateczne. Niemniej na podstawie przedstawionej przez skarżącą argumentacji, jak i dokumentów złożonych w aktach sprawy, nie było możliwe ustalenie, jakie negatywne skutki mogą dla niej wyniknąć z wykonania decyzji. Konieczność rozbiórki obiektu stanowi normalną konsekwencję wykonania zaskarżonej decyzji, a w sytuacji, gdy objęte nakazem urządzenie reklamowe jest obiektem o stosunkowo prostej konstrukcji, tak jego rozbiórka, jak i ewentualna ponowna realizacja nie nastręczą zbytnich technologicznych trudności po stronie wnioskodawcy. W szczególności zaś nie sposób uznać, że rozbiórka rzeczonej reklamy wolnostojącej spowoduje powstanie znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Nie sposób również uznać, że trudnym do odwrócenia skutkiem byłaby sama w sobie konieczność uzyskania stosownego pozwolenia na budowę lub zgłoszenia, w przypadku ewentualnego powzięcia decyzji o ponownej, tym razem legalnej, realizacji reklamy w tym samym miejscu. Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 Ppsa orzekł jak w sentencji postanowienia.