II SA/Rz 793/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Stanisław Śliwa /spr./ Sędziowie SO del. Elżbieta Mazur-Selwa WSA Ewa Partyka Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 marca 2014 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2013 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy terenu -skargę oddala- Decyzją z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji pn.: Rozbudowa pawilonu handlowo-gastronomicznego o część handlową na działce nr ewid. 644/15 położonej w S., na rzecz J. i P. W. Jako jej podstawę prawną organ wskazał art. 104 § 1 i 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (DZ. U. z 2013 r. poz. 267), określanej w dalszej części jako "K.p.a." oraz art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm. – zwanej dalej "ustawą"). Z uzasadnienia decyzji i akt administracyjnych sprawy wynika, że postępowanie o ustalenie warunków zabudowy dla wymienionej wyżej inwestycji toczyło się na wniosek J. i P. W. Po przeprowadzeniu postępowania, Wójt Gminy [...] w dniu [...] czerwca 2011r. ([...]) ustalił warunki zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Decyzja ta została przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. ([...]) uchylona, a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia. Następnie dwukrotnie Wójt Gminy [...] decyzjami odpowiednio z dnia [...] lutego 2012 r. ([...]) i z dnia [...] października 2012 r. ([...]) ustalał warunki zabudowy dla przedmiotowego przedsięwzięcia i dwukrotnie decyzje te były przez SKO odpowiednio decyzjami z dnia [...] czerwca 2012 r. ([...]) i z dnia [...] stycznia 2013 r. ([...]) uchylane, a sprawa przekazywana do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W dalszej kolejności, po ponownie przeprowadzonym postępowaniu, Wójt Gminy [...] decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] orzekł o ustaleniu na rzecz J. i P. W. warunków zabudowy dla inwestycji pn.: rozbudowa pawilonu handlowo-gastronomicznego o część handlową na działce nr ewid. 644/15 położonej w S. W uzasadnieniu stwierdził, że na terenie objętym wnioskiem brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i planowana inwestycja wymaga określenia sposobu zagospodarowania i warunków zabudowy w drodze decyzji. Wskazano, że projekt decyzji został sporządzony przez osobę wpisaną na listę członków izby samorządu zawodowego architektów. Wniosek inwestorów zawierał niezbędne określenia (zgodnie z art. 52 ust. 2 ustawy). Projektowane przedsięwzięcie nie jest zaliczane do mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Podano, że teren nie uzyskał zgody na wyłączenie działek z produkcji rolnej do Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego gminy [...] (uchwalonym uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia 25.07.1994 r. ogłoszoną w Dz.Urz. Woj. [...] Nr [...] poz. 100 z dnia 14.10.1994 r., obowiązującym do dnia 31.12.2003 r.). Wskazano, że w toku postępowania przeprowadzono analizę funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Wyniki analizy stanowią załącznik do decyzji. Projekt decyzji uzgodniono ze Starostą [...] w zakresie ochrony gruntów rolnych i leśnych, z Marszałkiem Województwa [....] w zakresie melioracji i urządzeń wodnych, z Zarządem Dróg Powiatowych [...] oraz z Okręgowym Urzędem Górniczym [...]. Odwołanie od powyższej decyzji złożyli J. B. oraz J. B. J. B. wniosła o uchylenie ww. decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Zarzuciła naruszenie art. 61 ust 1 pkt 1 ustawy, gdyż decyzja w sposób znaczący odbiega od charakteru i intensywności wykorzystania terenu, § 5 ust 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588 ze zm. – zwanego dalej "rozporządzeniem") poprzez zamieszczenie w decyzji nieprecyzyjnych ustaleń przejawiających się użyciem przy ustalaniu poszczególnych parametrów określenia "do"; § 3 rozporządzenia, z uwagi na brak precyzyjnego uzasadnienia sposobu wyznaczenia obszaru analizowanego, a także naruszenie § 2 pkt 3 ww. rozporządzenia poprzez dowolne określenie wskaźnika powierzchni działki biologicznie czynnej. Natomiast J. B., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucił naruszenie art. 107 § 3 K.p.a. poprzez podanie w jej uzasadnieniu błędnej podstawy prawnej, w oparciu o którą uzgodniono projekt decyzji, naruszenie art. 54 w zw. z art. 55 ustawy poprzez ogólnikowe określenie wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, naruszenie art. 3 pkt 1a ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej poprzez niewzięcie pod uwagę przy wydawaniu decyzji potrzeby skonsultowania jej z Państwową Inspekcją Sanitarną pod kątem wymagań higienicznych i zdrowotnych. Po rozpoznaniu odwołania, powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] maja 2013 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W motywach uzasadnienia Kolegium, powołując się na art. 4 ust. 2 pkt 2 i art. 59 ust. 1 oraz art. 60 ust. 1 i art. 61 ust. 1 ustawy, wskazało, że działanie organu I instancji było zgodne z ww. przepisami i procedurą administracyjną. W ocenie organu, analiza materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że łącznie spełnione zostały warunki o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy. Organ podał, że jednym z podstawowych celów decyzji o warunkach zabudowy jest zagwarantowanie ładu przestrzennego określonego w art. 2 pkt 1 ustawy. Taka gwarancja zapewniona jest poprzez udział w postępowaniu osoby wpisanej na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów (art 60 ust. 4 ustawy), do której zadań należy sporządzenie projektu decyzji, a także dokonanie analizy urbanistyczno - architektonicznej dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego. Podkreślono, że w trakcie postępowania organ przeprowadził analizę na podstawie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r., która to w ocenie SKO została przeprowadzona prawidłowo pod względem formalnym i faktycznym. Zaznaczono, że zgodnie z § 3 ust. 1 tego rozporządzenia, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. W myśl § 3 ust 2 rozporządzenia granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Zdaniem Kolegium, przyjęte przez organ I instancji granice obszaru analizowanego są prawidłowe i zgodne z powołanym wyższej przepisem. Nadto, w toku analizy urbanistycznej organ I instancji ustalił wszystkie wymagane przez przepisy rozporządzenia dane, które stały się podstawą do określenia w zaskarżonej decyzji warunków i parametrów planowanej inwestycji. SKO podzieliło ustalenia organu I instancji w tym zakresie, jak również nie wniosło uwag do ustalonych warunków i parametrów. Wskazało także, że strony postępowania zostały ustalone prawidłowo i miały one możliwość czynnego udziału w każdym stadium postępowania. Odnosząc się do zarzutów wskazanych w odwołaniu J. B., Kolegium za słuszny uznało ten dotyczący podania błędnej podstawy prawnej w decyzji, w oparciu o którą dokonano uzgodnienia. Niemniej jednak organ zauważył, że w pismach stanowiących wystąpienie do właściwych organów, podstawa prawa została prawidłowo powołana. Dlatego wskazanie błędnej podstawy w uzasadnieniu decyzji, zdaniem SKO, nie jest istotne i nie wpływa na jej prawidłowość. Także podanie błędnej podstawy prawnej w wystąpieniu o uzgodnienie do Okręgowego Urzędu Górniczego, Kolegium uznało za nieistotne. Zostało ono doręczone właściwemu organowi współdziałającemu, który to dokonuje uzgodnień projektów decyzji tylko w jednym zakresie. Kolegium zwróciło uwagę, że w zaskarżonej decyzji organ winien powołać się na art. 53 ust. 5 ustawy, gdyż w aktach zalega jedynie jedno postanowienie uzgadniające, natomiast trzy pozostałe zostały dokonane po upływie terminu wskazanego tym przepisem. Brak powołania się na ten przepis nie wpływa, w ocenie Kolegium, na prawidłowość decyzji. Za nieuzasadniony uznano zarzut nazbyt ogólnikowego określenia ochrony interesów osób trzecich. Podano, że postępowanie w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jest tylko jednym z elementów procesu inwestycyjnego, w którym ochrona interesów osób trzecich jest realizowana, przede wszystkim na etapie wydawania pozwolenia na budowę. Na etapie postępowania w przedmiocie warunków zabudowy ochrona ta jest ograniczona i nie może być rozciągana na okoliczności będące przedmiotem badania organów administracji architektoniczno-budowlanej. Odnośnie do zarzutu naruszenia art. 3 pkt 1a ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, SKO wskazało, że przepis ten nie stanowi sam w sobie podstawy prawnej do uzgodnienia. Obowiązek taki musi wynikać wprost z przepisów odrębnych, a takich organ się nie doszukał. Organ nie podzielił również podniesionego przez odwołującą się J. B. zarzutu naruszenia § 5 ust. 1 rozporządzenia. Wskazano, że organ I instancji wyznaczył ten wskaźnik poprzez ustalenie: "wskaźnik powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki dla pawilonu istniejącego po rozbudowie do 10,50%". Ustalenie tego wskaźnika w taki sposób powoduje, że inwestor ze swoją rozbudową nie może przekroczyć wskaźnika 10,50% (stanowi to dla inwestora ograniczenie), zatem organ I instancji nie uchybił wskazanemu wyżej przepisowi. Dokonując natomiast analizy przyjętych granic obszaru analizowanego, Skład orzekający doszedł do wniosku, że granice te zostały wyznaczone zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia. Odnośnie do zarzutu naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, a mianowicie, że inwestycja w sposób znaczący odbiega od charakteru i intensywności wykorzystania terenu organ podał, że jeśli chodzi o charakter wykorzystania terenu, to skoro dotychczas mieścił się w nim sposób wykorzystania nieruchomości na cele handlowo - gastronomiczne, to trudno stawiać tezę o tym, że zaistnieje sprzeczność po rozbudowie. W odniesieniu zaś do intensywności wykorzystania terenu, to nie odbiega ona od stwierdzonej w terenie. Zwrócono także uwagę, że wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej został określony w zaskarżonej decyzji jako co najmniej 20%. Przepisy nie wskazują na sposób i tryb ustalania tego parametru. Dlatego i ten zarzut organ uznał za nieuzasadniony. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie złożył J. B. i wniósł o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy [...]. Skarżący podtrzymał w większości zarzuty podniesione w odwołaniu, zarzucając jednocześnie naruszenie: 1/ art. 7, art. 107 § 3 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu obywateli, w szczególności stosunków sąsiedzkich i dobra małoletnich; inwestor w rozbudowanym budynku sprzedawać będzie alkohol, zaś po przeciwnej stronie drogi znajdują się budynki użyteczności publicznej (boisko, dom kultury, kościół); 2/ art. 11 K.p.a. poprzez brak wyjaśnienia przesłanek jakimi kierował się organ przy wydawaniu decyzji, w szczególności brak wyjaśnienia przyczyn, dla których uznano sposób określenia wartości czynnika powierzchni działki biologicznie czynnej; 3/ art. 54 w zw. z art. 55 ustawy poprzez pominięcie wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich; 4/ § 4-§ 8 rozporządzenia, bowiem wbrew twierdzeniu SKO nie dają one podstaw do określenia w części pisemnej analizy poszczególnych parametrów technicznych planowanej inwestycji w sposób niejednoznaczny, umożliwiający ich zmianę na plus lub minus; 5/ art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, bowiem inwestycja w sposób znaczący odbiega od charakteru i intensywności dotychczasowego wykorzystania terenu; bez znaczenia pozostaje przy tym fakt, że na nieruchomości na której planowana jest inwestycja prowadzona jest już działalność handlowo-usługowa; 6/ § 5 ust. 1 rozporządzenia, poprzez nieprecyzyjne ustalenia odnośnie parametrów; 7/ §3 ww. rozporządzenia poprzez brak precyzyjnego uzasadnienia sposobu wyznaczenia obszaru analizowanego; 8/ § 2 pkt 3 cyt. rozporządzenia poprzez dowolne określenia czynnika powierzchni działki biologicznie czynnej. W obszernym uzasadnieniu skarżący rozwinął ww. zarzuty, przytaczając na poparcie swego stanowiska szereg orzeczeń sądów administracyjnych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, z przyczyn, które legły u podstaw zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sprawując wymiar sprawiedliwości sąd administracyjny dokonuje kontroli form działalności administracji publicznej, określonych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", wśród których znajduje się decyzja (pkt 1). Kryterium tej kontroli stanowi zgodność z prawem ocenianego rozstrzygnięcia, co wynika z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Sąd uwzględnia skargę i uchyla objętą nią decyzję w razie stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego bądź też innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c P.p.s.a.). Stwierdzenie bezzasadności skargi skutkuje z kolei jej oddaleniem w myśl art. 151 P.p.s.a. Przedmiot oceny legalności w niniejszym postępowaniu stanowiła decyzja SKO utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy [...], która ustalała dla J. i P. W. warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego w postaci rozbudowy pawilonu handlowo-gastronomicznego o część handlową na działce nr ewid. 644/15, położonej w S. Podstawę materialnoprawną wskazanych rozstrzygnięć stanowiły unormowania ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i wydanego na podstawie jej art. 61 ust. 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy nastąpiło w świetle brzmienia art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy w związku z brakiem obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu obejmującego zamierzone przedsięwzięcie. Ustawodawca uzależnił podjęcie tego rodzaju rozstrzygnięcia od kumulatywnego spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 ustawy. Warunki te są następujące: _@KON@co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu (pkt 1), _@POCZ@__@KOteren ma dostęp do drogi publicznej (pkt 2), istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego (pkt 3), teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 (pkt 4), decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi (pkt 5). Celem ustalenia, czy wymienione wyżej przesłanki uwzględnienia wniosku inwestora zostały w danym wypadku spełnione konieczne jest - w ramach postępowania wyjaśniającego - dokonanie analizy urbanistyczno-architektonicznej obszaru znajdującego się w otoczeniu działki, której wniosek ten dotyczy. W związku z powyższym organ wyznacza wokół tej działki obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. _@POCZ@__@KONGranice tego obszaru wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy (tj. mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego), w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. W niniejszej sprawie analiza taka została sporządzona przez uprawnioną do tego osobę i obejmuje wszystkie przewidziane rozporządzeniem i zgodne z jego wymogami ustalenia tzn. w zakresie linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi tej elewacji oraz geometrii dachu (kątu nachylenia, wysokości kalenicy, układu połaci dachowych). Zasadnie zatem organy uwzględniły ją w toku sprawy. Opierająca się o nią decyzja o warunkach zabudowy zawiera z kolei wszystkie elementy, o których mowa w art. 54 ustawy (stosowanym do niej z mocy art. 64 ust. 1 ustawy) tj. określa rodzaj inwestycji, linie rozgraniczające teren inwestycji (na mapie stanowiącej załącznik graficzny do decyzji) oraz zasady zagospodarowania terenu i jego zabudowy w postaci warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego (wynikające z § 4 - § 8 rozporządzenia), ochrony środowiska, zdrowia ludzi, dziedzictwa kulturowego oraz dóbr kultury współczesnej, warunków obsługi w zakresie komunikacji i infrastruktury technicznej, wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich oraz ustalenia dotyczące granic i sposobów zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie. Odnosząc się do zawartych w skardze zarzutów Sąd wskazuje, że są one całkowicie bezzasadne. I tak nie może odnieść żadnego skutku zarzut dotyczący nieuwzględnienia przy rozstrzyganiu sprawy słusznego interesu obywateli (o którym mowa w art. 7 K.p.a.), w szczególności zaś stosunków sąsiedzkich i dobra małoletnich przez pominięcie okoliczności, że inwestor w rozbudowanym budynku sprzedawać będzie napoje alkoholowe, gdy po przeciwnej stronie drogi znajdują się budynki użyteczności publicznej (boisko, dom kultury oraz kościół). Należy bowiem podkreślić, że kwestia wydania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych i związana z tym dopuszczalna odległość punktu sprzedaży od wymienionych przez skarżącego placówek podlega ocenie w innym postępowaniu tj. prowadzonym w oparciu o przepisu ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2012 r. poz. 1356 ze zm.). Tym samym okoliczności te nie mogą być uwzględniane w trakcie procedowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. W odniesieniu z kolei do uwagi odnośnie do braku wyjaśnienia przyczyn, dla których przyjęto określony parametr w zakresie powierzchni biologicznie czynnej działki należy podnieść, że organy nie miały takiego obowiązku. Konieczność ustalenia takiego parametru - na co zresztą zwrócił uwagę skarżący - nie wynika ani z ustawy ani z rozporządzenia w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy (...). Sformułowanie to pojawia się natomiast w § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. Nr 164, poz. 1589), który wskazuje, że ustalenia dotyczące warunków i wymagań kształtowania ładu przestrzennego zapisuje się poprzez określenie parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, a w szczególności określenie linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu, w tym udziału powierzchni biologicznie czynnej. Skoro więc zasad ustalania przedmiotowego parametru nie określają jakiekolwiek przepisy, to brak jest podstaw do czynienia organom zarzutu w zakresie braku wyjaśnienia przyjętej przez sporządzającego analizę urbanistę lub architekta konkretnej wielkości w tym względzie. Skarżący podnosi także kwestię nazbyt – w jego ocenie – ogólnikowego określenia wymagań w zakresie ochrony interesów osób trzecich, jednak i ten zarzut nie zasługuje na uwzględnienie. W tym miejscu należy zwrócić uwagę, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu daje jedynie ogólną informację, że dopuszczalna jest realizacja określonego we wniosku rodzaju inwestycji na danym terenie. Dlatego też przewidziana art. 54 pkt 2 lit. d ustawy ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu kończącym się wydaniem powyższej decyzji także ma charakter ogólny. Tak więc może następować tylko w granicach określonych ustaleniami przepisów odrębnych, właściwych dla tego etapu procesu inwestycyjnego i w zakresie, w jakim nie jest objęta regulacjami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), zwłaszcza zaś wydanych na podstawie tego ostatniego aktu przepisów wykonawczych (przede wszystkim rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie – Dz. U. Nr 75 poz. 690 ze zm.). Precyzyjne wymiary planowanej zabudowy ustalone zostaną na następnym etapie procesu budowlanego tzn. w postępowaniu o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę i dopiero w tym postępowaniu ochrona interesów osób trzecich nabiera bardziej konkretnego wymiaru [por. np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim (WSA) z 31.08.2011 r. II SA/Go 501/2011, LexPolonica Nr 2801093, wyrok WSA w Gliwicach z 19.12.2008 r. II SA/Gl 736/08, LexPolonica Nr 2321367]. Stąd też określone w decyzji Wójta Gminy [...] ograniczenia mające na celu ochronę interesów osób trzecich należy uznać za wystarczające na etapie niniejszego postępowania. Poza tym, skarżący nie wskazał jakich konkretnie ustaleń organu w tym zakresie brak, dlatego też trudno jest odnieść się precyzyjnie do tak sformułowanej uwagi. Nieuzasadnione jest także stwierdzenie skargi, że naruszone zostały § 4 - 8 rozporządzenia przez niejednoznaczne określenie poszczególnych parametrów technicznych. Jak bowiem wynika z utrzymanej przez SKO w mocy decyzji Wójta Gminy [...] parametry te wyszczególnione w ramach określania warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego są precyzyjne. Jedynie w zakresie podania wskaźnika powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki dla pawilonu istniejącego po rozbudowie organ ograniczył się do wskazania, iż parametr ten powinien wynosić "do 10,50 %". W ocenie Sądu, takie sformułowanie jest jednak wystarczające, jako, że ustanawia dla inwestora konkretne i nie budzące wątpliwości ograniczenie. Nadto, jak słusznie podkreśliło SKO, brak podstaw do twierdzenia, że przedmiotowa inwestycja w sposób znaczący odbiega od charakteru i intensywności dotychczasowego wykorzystania terenu, skoro dotyczy ona tylko rozbudowy pawilonu handlowo-gastronomicznego, a zatem przewiduje ten sam sposób jego wykorzystania. Reasumując, Sąd uznał poddane w niniejszym postępowaniu kontroli rozstrzygnięcia organów administracji za zgodne z przepisami prawa materialnego, nie dopatrując się jednocześnie naruszeń proceduralnych w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Należy w tym miejscu zaznaczyć, że decyzja o warunkach zabudowy to akt o charakterze związanym. Spełnienie zatem wszystkich warunków wyszczególnionych w art. 61 ust. 1 ustawy (tak jak w niniejszej sprawie) oznaczało konieczność uwzględnienia wniosku inwestora. W związku z powyższym Sąd oddalił skargę, w myśl art. 151 P.p.s.a.