II SA/Rz 798/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Robert Sawuła Sędziowie NSA Maria Piórkowska /spr./ WSA Ewa Partyka Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi K. C. przeciwko Państwowemu Wojewódzkiemu Inspektorowi Sanitarnemu w przedmiocie niewykonania wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 27 stycznia 2011 r., sygn. akt II SA/Rz 1003/10 w sprawie dotyczącej choroby zawodowej -skargę oddala- Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 27 stycznia 2011 r., sygn. akt II SA/Rz 1003/10, po rozpatrzeniu skargi K. C. na decyzję Podkarpackiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazano, że w toku postępowania administracyjnego organ odwoławczy dopuścił się naruszenia przepisów prawa procesowego, a to art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Decyzją organu I instancji orzeczono o braku podstaw do stwierdzenia u K. C. choroby zawodowej umieszczonej w poz. 6 wykazu chorób zawodowych - astmy oskrzelowej. Decyzja ta została oparta na orzeczeniach lekarskich. W odwołaniu od tej decyzji K. C. wskazała na szereg, jej zdaniem uchybień i niejasności których nie wzięto pod uwagę wydając decyzję. Organ odwoławczy utrzymał decyzję organu I instancji. Dokonując kontroli pod względem ich zgodności z prawem Sąd podzielił pogląd, że organ nie jest władny do oceny orzeczenia, która prowadziłaby do odmiennego rozpoznania schorzenia (ocena medyczna). Jednak zwrócono uwagę, że zarówno z przepisów k.p.a., jak i § 8 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869) wynika dla organu obowiązek podjęcia działań zmierzających do ustalenia stanu faktycznego i wyjaśnienia wszelkich wątpliwości. W rozpatrywanej sprawie takie wątpliwości co do prawidłowości wykonywanych badań w Instytucie Medycyny Pracy w Ł. zgłosiła skarżąca. W szczególności dotyczyły one braku odnotowania reakcji alergicznej, która wystąpiła u niej podczas pobytu w Instytucie. Sąd wskazał, że w ponownym postępowaniu rzeczą organu będzie wyjaśnienie wskazanych wątpliwości, również poprzez zwrócenie się w tej kwestii do jednostki orzeczniczej II stopnia, a w zależności od rezultatu przeprowadzonych czynności wystąpienie o dodatkową konsultację. Sąd podniósł także, że w nowej wydanej decyzji organ odniesie się do podnoszonych zarzutów. Wyjaśnienia będzie wymagać również sprzeczność ustaleń organu II instancji z ustaleniami zawartymi w decyzji organu I instancji, uszło bowiem uwadze organowi II instancji stwierdzającego brak związku przyczynowego między narażeniem skarżącej na czynniki chorobotwórcze w miejscu pracy a dolegliwościami u niej stwierdzonymi - przyjęcie przez organ I instancji braku schorzenia. Oznacza to, że przy tak różnych ustaleniach (brak związku przyczynowego i brak schorzenia) organ II instancji utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego. Sąd zwrócił uwagę, że zastosowany przez organ przepis art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. ma zastosowanie wówczas, gdy w wyniku rozpoznania sprawy rozstrzygnięcie organu odwoławczego pokrywa się z rozstrzygnięciem organu I instancji zarówno z punktu zgodności z prawem, jak i pod względem celowości. Postanowieniem WSA w Rzeszowie z dnia 17 maja 2011 r., sygn. akt II SA/Rz 1003/10 stwierdzono, że ww. wyrok jest prawomocny od dnia 10 maja 2011 r. Wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2011 r. K. C.l zwróciła się do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z wnioskiem o wykonanie ww. wyroku WSA w Rzeszowie. Następnie, wobec braku odpowiedzi organu, w dniu [...] sierpnia 2012 r. K. C. złożyła bezpośrednio w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie skargę, którą zarządzeniem przewodniczącego z dnia 22 sierpnia 2012 r. przekazano na adres właściwego organu (24 sierpnia 2012 r. – data wpływu do siedziby organu). W złożonej skardze K. C. zarzuciła organowi niewykonanie wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 27 stycznia 2011 r., skierowanie jej na hospitalizację i ponowne przeprowadzenie prób prowokacyjnych ze środkami dezynfekcji w Klinice Chorób Zawodowych i Toksykologii IMP w Ł. oraz narażenie jej życia i zdrowia podczas przeprowadzania prób prowokacyjnych. Skarżąca zawnioskowała o wykonanie prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 27 stycznia 2011 r., o odstąpienie od ponownego przeprowadzania badań w IMP w Ł. i wydanie decyzji w sprawie uznania choroby zawodowej – astmy oskrzelowej z poz. 6 wykazu chorób zawodowych na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego. W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny podał, że wykonując wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 27 stycznia 2011 r. zwrócił się do Instytutu Medycyny Pracy w Ł. (w dniu [...] czerwca 2011 r.) o dodatkową opinię w sprawie wyjaśnienia zarzutów strony wskazanych w skardze i odwołaniu oraz w dniu [...] października 2011 r. do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w R. o weryfikację wydanego orzeczenia lekarskiego. Podano, że odpowiedź IMP w Ł. wpłynęła do Inspektoratu w dniu [...] sierpnia 2011 r., nadal oczekuje na odpowiedź jednostki orzeczniczej I stopnia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga na niewykonanie przez Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 27 stycznia 2011 r., sygn. akt II SA/Rz 1003/10 jest niezasadna w świetle regulującego tę kwestię art. 154 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270/. Powołany wyżej przepis, w § 1 stanowi, że w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. W judykaturze, na kanwie przepisu art. 154 § 1 p.p.s.a. wykształcił się pogląd , że przez "niewykonanie wyroku" należy rozumieć sytuację, w której sąd prawomocnym wyrokiem zobowiązał organ do podjęcia określonych działań, polegających na wydaniu w określonym terminie aktu lub dokonaniu określonych przez sąd czynności, lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia bądź obowiązku wynikających z przepisów prawa, zaś organ nie wydał stosownego aktu lub nie dokonał stosownej czynności w powtórnym postępowaniu prowadzonym w wykonaniu wyroku sądu administracyjnego /tak postanowienie NSA z dnia 14 czerwca 2011 r., IIOSK 1046/11, lex nr 1083499, wyrok NSA z dnia 5 lipca 2011 r., I OSK 230/11, lex 1082699/. Żadna z powołanych wyżej sytuacji, wbrew twierdzeniom skarżącej, nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie. Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 27 stycznia 2011 r., sygn. akt II SA/Rz 1003/10 uchylona została decyzja Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] sierpnia 2010 r. w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia u skarżącej choroby zawodowej — astmy oskrzelowej wymienionej w poz. 6 wykazu chorób zawodowych. Podstawą w/w rozstrzygnięcia był przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wobec stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów postępowania administracyjnego /art. 7, 77§ 1 i 107 § 1 i § 3 k.p.a./ polegającego na niewyjaśnieniu istotnych dla sprawy okoliczności. Nadto, przywołanym wyżej wyrokiem Sąd zobowiązał organ do wyjaśnienia wskazanych wątpliwości również poprzez zwrócenie się do jednostki orzeczniczej stopnia II, a w zależności od rezultatu, ewentualne wystąpienie o dodatkową konsultację. Wyrok stał się prawomocny od dnia 10 maja 2011 r. i został doręczony organowi łącznie z aktami sprawy w dniu 18 maja 2011 r., który organ otrzymał w dniu 18 maja 2011 r. Wykonując zalecenie Sądu zawarte w w/w wyroku, organ pismem z dnia [...] czerwca 2011 r. zwrócił się do Instytutu Medycyna Pracy Kliniki Chorób Zawodowych w Ł. celem ustosunkowania się do zaistniałych w sprawie wątpliwości, która to jednostka orzecznicza przedstawiła żądane stanowisko w opinii z dnia [...] sierpnia 2011 r. W związku ze zgłaszanymi dalszymi zastrzeżeniami merytorycznymi skarżącej, organ zwrócił się do jednostki orzeczniczej I stopnia pismem z dnia [...] października 2011 r. celem ich wyjaśnienia. Skarżąca, po uprzednim wezwaniu organu do wykonania wyroku, w dniu [...] sierpnia 2012 r. złożyła do Sądu Wojewódzkiego w Rzeszowie skargę na niewykonanie prawomocnego wyroku poprzez skierowanie jej na hospitalizację i ponowne przeprowadzenie prób prowokacyjnych ze środkami dezynfekcji w Klinice Chorób Zawodowych i Toksykologii w Ł., a które to badania mogły zagrozić jej życiu wywołując wstrząs anafilaktyczny powikłany zatrzymaniem akcji serca. W tym stanie sprawy, w świetle przywołanego wyżej uregulowania zawartego w art 154 p.p.s.a. brak jest podstaw do zarzucenia orzekającemu organowi niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 27 stycznia 2011 r. Wręcz przeciwnie, skoro przepis art. 170 p.p.s.a. stanowi, że orzeczenie prawomocne bezwzględnie wiąże strony postępowania, to prawidłowym wykonaniem tego wyroku jest respektowanie zaleceń w nim zawartych poprzez usunięcie powstałych wątpliwości, łącznie nawet z przeprowadzeniem ponownych badan u skarżącej. Wbrew wnioskom skarżącej, żądanie odmiennej oceny merytorycznej przeprowadzonych badań i stwierdzenie przez Sąd choroby zawodowej - astmy oskrzelowej wykazanej w poz. 6 Wykazu chorób zawodowych w tym postępowaniu, wykracza poza ramy uregulowania zawartego w art. 154 § 1 p.p.s.a. Z przyczyn wyżej podniesionych Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę na niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 27 stycznia 2011 r., sygn. akt II SA/Rz 1003/10, jako niezasadną - oddalił.