II SA/Rz 80/14

z dnia 24 czerwca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący - Sędzia WSA Magdalena Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2014 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. S. na uchwałę Rady Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie sprzedaży lokali mieszkalnych - p o s t a n a w i a - odrzucić skargę. W dniu 13 stycznia 2014 r. wpłynęła do tut. Sądu skarga A. S. na uchwałę Rady Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w sprawie sprzedaży lokali mieszkalnych na rzecz najemców byłej szkoły, wniesiona "w imieniu mieszkańców Sołectwa [...]". W odpowiedzi na skargę Rada Gminy [...] wniosła o jej odrzucenie, ponieważ przed jej wniesieniem skarżący miał nie wyczerpać wymaganego trybu skargowego w postaci skierowania do Rady wezwania do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 594). W związku z powyższymi wątpliwościami zarządzeniem z dnia 23 stycznia 2014 r. wezwano skarżącego do wyjaśnienia, czy przed wniesieniem skargi wzywał Radę Gminy [...] do usunięcia naruszenia prawa pod rygorem przyjęcia, że nie zostało ono złożone. Jednocześnie wezwano organ do nadesłania kompletnych akt sprawy dotyczących zaskarżonej uchwały. W odpowiedzi z dnia 3 lutego A. S. podał, że zarówno przed jak i po podjęciu uchwały Rada Gminy była informowana o nieprawidłowościach związanych z podjęciem uchwały. M.in. w piśmie z dnia 20 grudnia 2013 r. złożył do Wojewody [...] skargę, o czym poinformował również Radę poprzez doręczenie jej kopii tego pisma. Zarządzeniem z dnia 14 kwietnia 2014 r. zwrócono się do Wójta Gminy [...] o wyjaśnienie, czy skarżący przed wniesieniem skargi skierował do Rady Gminy [...] wezwanie do usunięcia naruszenia prawa i ewentualnie nadesłanie stosownych dokumentów, w tym odpowiedzi, jeżeli została udzielona. Ponowne wezwanie w tym zakresie wystosowano również do A. S. Wezwano skarżącego również do wyjaśnienia, czy działał wówczas w imieniu własnym czy także mieszkańców sołectwa [...] i nadesłania odpowiedniego pełnomocnictwa do złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa w imieniu tych osób. Ponadto polecono jednoznacznie określenie, czy w postępowaniu sądowym działa wyłącznie w imieniu własnym czy też innych osób - mieszkańców sołectwa [...], oraz nadesłania pełnomocnictwa do wniesienia skargi w ich imieniu, jak też wykazania naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia zaskarżoną uchwałą. W odpowiedzi z dnia 19 maja 2014 r. skarżący podał, że przed wniesieniem skargi wzywał organ do usunięcia naruszenia prawa, kierując do Rady jak i Wójta oraz Wojewody pisma z dnia 24 czerwca 2013 r., 26 czerwca 2013 r., 31 lipca 2013 r., 15 października 2013 r., 13 grudnia 2013 r. i 20 grudnia 2013 r. Składając to wezwanie działał w imieniu mieszkańców, podobnie jak w ich imieniu wnosi skargę i dołącza listę nazwisk wraz z udzielonym mu pełnomocnictwem. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przed przystąpieniem do merytorycznej kontroli zaskarżonego aktu obowiązkiem Sądu jest ocena dopuszczalności skargi, ponieważ w myśl art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) dalej: "Ppsa", skarga niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Z akt niniejszej sprawy wynika, że w dniu [...] grudnia 2013 r. odbyła się sesja Rady Gminy [...], podczas której podjęto m.in. uchwałę nr [...] w sprawie sprzedaży lokali mieszkalnych. Na mocy art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a) ustawy o samorządzie gminnym oraz art. 34 ust. 1 pkt 3 i art. 37 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 z późn. zm.), Rada Gminy wyraziła zgodę na sprzedaż lokali mieszkalnych w budynku usytuowanym na działce nr ewid. 224/2 w W. na rzecz E. C. – lokal nr [...], oraz M. i T. D. – lokal nr [...]. Uchwała ta została zaskarżona przez A. S. do sądu administracyjnego i podlega rozpoznaniu w niniejszym postępowaniu. Tryb zaskarżania uchwał organów gminy podjętych w sprawach z zakresu administracji publicznej, jeżeli nie podlegają one kontroli na podstawie innych przepisów (por. uchwałę Trybunału Konstytucyjnego z dnia14 września 1994 r. sygn. W.5/94), uregulowany został w przepisach art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. W myśl ust. 1 tego artykułu każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Warunkiem skutecznego wniesienia skargi w takiej kategorii spraw jest zatem ustalenie, że przedmiotem zaskarżenia jest uchwała (zarządzenie) podjęta w sprawie z zakresu administracji publicznej, naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia takim aktem podmiotu wnoszącego skargę (legitymacja skargowa), jako że skarga taka nie ma charakteru powszechnego i nie może jej wnieść każdy powołując się tylko na naruszenie obiektywnego porządku prawnego (zob. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16 września 2008 r. sygn. SK 76/06), a także uprzednie bezskuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia. Z powyższego wynika, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa może zostać skierowane do właściwego organu dopiero po podjęciu przez ten organ danego rodzaju aktu. Analiza akt niniejszej sprawy, w tym wyjaśnienia stron postępowania wskazują, że z obowiązku tego skarżący się nie wywiązał. Wprawdzie kierował on do różnych organów wiele pism, które w pewnym stopniu odnoszą się do problematyki zaskarżonej uchwały, jednak żadne z takich pism nie zostało skierowane do Rady Gminy [...] po dniu [...] grudnia 2013 r., kiedy to podjęta została uchwała nr [...]; tym bardziej wystosowane dotychczas pisma nie mogły do tej uchwały się odnosić z powodu sekwencji zdarzeń. W świetle wymagań wynikających z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym spełnienia tego obowiązku nie stanowiło skierowanie do Wojewody [...] pisma z dnia 20 grudnia 2013 r., jako że to nie ten organ był autorem skarżonego aktu, i to także wtedy, gdyby uznać, że odpis pisma doręczono Radzie Gminy, ponieważ w dalszym ciągu nie ona była jego adresatem . Pomimo więc tego, że od strony przedmiotowej zaskarżony akt został podjęty w sprawie z zakresu administracji publicznej (zob. uchwałę Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 września 1994 r. sygn. W.10/93; uchwałę składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 listopada 2000 r. sygn. OPS 11/2000 oraz z dnia 21 lipca 2008 r. sygn. I OPS 4/2008), to skargę należało uznać za niedopuszczalną wobec niewyczerpania wymaganego w przepisie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym trybu skargowego. Z tego powodu podlega ona odrzuceniu. Odnieść należy się również do kwestii podmiotu, który wniósł skargę w niniejszym postępowaniu, ponieważ skarżący oświadczał, że czyni to także w imieniu mieszkańców sołectwa [...]. Stosownie zaś do art. 101 ust. 2a, skargę na uchwałę lub zarządzenie, o których mowa w ust. 1, można wnieść do sądu administracyjnego w imieniu własnym lub reprezentując grupę mieszkańców gminy, którzy na to wyrażą pisemną zgodę. W myśl art. 46 § 1 pkt 4 Ppsa, każde pismo strony powinno zostać przez nią podpisane, ewentualnie przez jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, którym może być osoba określona w art. 35 Ppsa. Należy przy tyn zwrócić uwagę, że powołany przepis art. 101 ust. 2a ustawy o samorządzie gminnym reguluje szczególną podstawę umocowania (pełnomocnictwa) do reprezentowania innych osób w postępowaniu sądowoadministracyjnym, odrębną od przepisów art. 35 Ppsa. Niemniej, w myśl art. 37 § 1 Ppsa, pełnomocnik (w każdym przypadku – przypis Sądu) obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Z obowiązków tych skarżący się nie wywiązał. Nie wykazał, że działał w imieniu innych osób tak przed wniesieniem skargi (na etapie wzywania organu do usunięcia naruszenia prawa, które - jak wykazano wyżej, nie miało miejsca), jak i podczas tej czynności procesowej. Złożony do akt sądowych dokument (k.33) nie określa, do jakich czynności A. S. został upoważniony, w tym czy umocowanie to obejmowało wniesienie skargi na uchwałę z dnia 16 grudnia 2013 r. Jest to o tyle istotne, że dokument ten zawiera listę nazwisk mieszkańców popierających (podkreślenie Sądu) zaskarżoną uchwałę, a nie kwestionujących jej legalność. Lista ta nie zawiera ponadto adresów wymienionych osób, a to uniemożliwiało weryfikację, czy rzeczywiście osoby te są mieszkańcami sołectwa [...]. Powyższe okoliczności przesądziły za uznaniem, że A. S., który jako jedyny podpisał skargę, wniósł ją wyłącznie we własnym imieniu, ponieważ nie wykazał w sposób należyty, że dysponuje pisemną zgodą do wniesienia skargi w imieniu także innych osób. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Ppsa w zw. z art. 101 ust. 1 i 2a ustawy o samorządzie gminnym, orzeczono jak w sentencji postanowienia.