II SA/Rz 801/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Paweł Zaborniak Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk /spr./ WSA Ewa Partyka Protokolant sekretarz sądowy Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 kwietnia 2015 r. sprawy ze skarg G. M. i M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] na rzecz skarżącej G. M. kwotę 200 zł /słownie: dwieście złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. IV. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na rzecz adwokat D. P. wynagrodzenie w kwocie 295 zł 20/100 /słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy/ tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w tym: tytułem wynagrodzenia kwotę 240 zł / słownie : dwieście czterdzieści złotych/ i tytułem 23 % podatku VAT kwotę 55 zł 20/100 / słownie: pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy/. V. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na rzecz radcy prawnego K. M. wynagrodzenie w kwocie 295 zł 20/100 /słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy/ tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w tym: tytułem wynagrodzenia kwotę 240 zł / słownie : dwieście czterdzieści złotych/ i tytułem 23 % podatku VAT kwotę 55 zł 20/100 / słownie: pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy/. Przedmiotem skarg GM i MM jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [.] (dalej: "SKO w [.]" lub "Kolegium") z [.] czerwca 2013 r. nr [.] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego, którą wydano w następującym stanie sprawy; Podaniem z 26 marca 2013 r. Gmina [.] (dalej zwana także jako: "inwestor") wystąpiła do Burmistrza Gminy i Miasta [.] o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji mającej polegać na budowie drogi gminnej w N. Tego samego dnia obwieszczono w trybie art. 53 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.) dalej: ustawą, o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji lokalizacyjnej i zawiadomiono strony postępowania, na nieruchomościach których inwestycja ma być realizowana. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, decyzją z dnia [.] maja 2013 r. nr [.], Burmistrz Gminy i Miasta [.] ustalił sposób zagospodarowania i warunki zabudowy terenu dla planowanej inwestycji przeznaczonej do realizacji na działkach nr 1761, 1764/1, 1774, 1771/2, 1769, 1767, 1736, 1740, 1742, 1744/2, 1744/7, 1748/3, 1752/3, 1757/1, 1781, 1776/1 i 1776/2 o długości pasa drogowego około 560 m i szerokości od 10 do 12 m, a szerokości jezdni 5 m, z poboczem utwardzonym o szerokości 0,75 m po obu stronach jezdni. W odwołaniu od powyższej decyzji MM, domagając się jej uchylenia i umorzenia postępowania, wyraziła sprzeciw przeciwko realizacji tej inwestycji. Planowana droga nie jest powiązana z żadnym celem publicznym i prowadzi "w pole". Wbrew stanowisku organu, projektu decyzji nie uzgodniono z Generalną Dyrekcją Dróg Krajowych i Autostrad, która umorzyła postępowanie w tym zakresie decyzją z [...] kwietnia 2014 r. Tożsame w treści, w ustawowym terminie, wniosły również odwołanie GM, AK, IG. Opisaną na wstępie decyzją SKO w [.], na podstawie art. 138 § 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.) dalej: k.p.a., uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W ocenie organu odwoławczego, wniosek o wydanie decyzji lokalizacyjnej pochodzący od Gminy nie został podpisany przez uprawnioną osobę, a rozpoznając go z takim brakiem, bez uprzedniego wezwania do jego uzupełnienia, naruszono dyspozycję art. 63 § 3 k.p.a. Wobec tego konieczne było jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Za zbędne w tych okolicznościach Kolegium uznało odniesienie się do zarzutów odwołania. Z rozstrzygnięciem tym nie zgodziły się GM, MM i IG, wnosząc do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie odrębne, choć jednobrzmiące skargi, w których domagają się uchylenia wydanych w sprawie decyzji i umorzenia postępowania. Podniosły, że Kolegium nie odniosło się w ogóle do treści odwołania i nie określiło, jaki zakres sprawy jest konieczny do wyjaśnienia przed organem I instancji. Nie odniesiono się ponadto do kwestii wpływu postępowania o podział ich nieruchomości na postępowanie lokalizacyjne, które powinno być uznane za zagadnienie wstępne. W odpowiedzi na skargę SKO w [.] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko w sprawie. Postanowieniem z 14 maja 2014 r. Sąd odrzucił skargę IG z powodu nieuiszczenia należnego wpisu od skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U z 2014, poz. 1647). Zakres kontroli wyznacza art. 134 p.p.s.a., z którego wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W myśl art. 151 p.p.s.a Sąd oddala skargę w razie jej nieuwzględnienia. Mając na względzie wyżej naprowadzone przepisy Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja narusza przepisy postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, z tej przyczyny, że Kolegium nie podało żadnych argumentów na uzasadnienie poglądu w zakresie niewłaściwego podpisania przez inwestora wniosku o wydanie decyzji o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji SKO podało, że wniosek pochodzący od Gminy [.] nie został podpisany przez osobę uprawnioną do reprezentowania Gminy, a organ I instancji zaniechał usunięcia braków wniosku w trybie art. 64 § 2 k.p.a. Kolegium stwierdziło, że pomimo braku podpisu strony pod wnioskiem o wszczęcie postępowania, było ono prowadzone. Postępowanie w kontrolowanej sprawie zostało wszczęte wnioskiem Gminy [.] z dnia [.] marca 2013 r., który podpisał Burmistrz Miasta i Gminy [.]. Stosownie do art. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 594 z późn. zm.) dalej zwanej: "u.s.g." gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność. Gmina posiada osobowość prawną, a jej samodzielność podlega ochronie sądowej. W toku postępowania osoba prawna działa przez swoje organy albo osoby uprawnione do działania w jej imieniu. Jak wynika z art. 11a u.s.g. organami gminy są rada gminy oraz wójt (burmistrz, prezydent miasta). Jednocześnie w myśl art. 31 u.s.g. wójt (burmistrz), będący organem wykonawczym gminy, kieruje bieżącymi sprawami gminy oraz reprezentuje ją na zewnątrz. Powyższe daje podstawy do przyjęcia, że Burmistrz Gminy i Miasta [.], jako organ gminy jest uprawniony do reprezentowania gminy w postępowaniu administracyjnym, a to obejmuje również prawo do złożenia wniosku o wszczęcie postępowania administracyjnego. W tej sytuacji, jeżeli w postępowaniu administracyjnym, jako strona w rozumieniu art. 28 k.p.a. uczestniczy burmistrz jako organ gminy (podlegający w tym zakresie ustawie o samorządzie gminnym), to jego pozycja procesowa jest taka sama jak każdej innej strony postępowania. Sąd stwierdza, że pogląd zaprezentowany w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie znajduje uzasadnienia w obowiązujących przepisach prawa, które wyżej zostały zacytowane. Okolicznością bezsporną jest, że wniosek pochodzi od Gminy [.] (karta akt admin. nr 5), i został podpisany przez organ, w tym przypadku przez Burmistrza Miasta i Gminy [.], czyli organ gminy uprawniony do działania jej imieniem. Z tych przyczyn Sąd uznał, że Kolegium naruszyło art. 138 § 2 k.p.a., w związku z art. 7, art. 77 i 107 § 3 k.p.a., bowiem nie zostało wyjaśnione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji na czym polega wskazany brak wniosku. Na podstawie akt administracyjnych sprawy Sąd przyjął, że naruszenie wskazane przez SKO w istocie nie ma miejsca i dlatego też w ponownie prowadzonym postępowaniu rolą organu będzie merytoryczne rozpoznanie odwołań wniesionych przez strony postępowania. Wydaje się, że z uwagi na znaczny upływ czasu należy zwrócić się do inwestora z zapytaniem, czy objęta wnioskiem inwestycja jest nadal aktualna, co może mieć wpływ na wynik postępowania, gdyż może się okazać, że postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Opisane naruszenia postępowania obligowały Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Sąd na podstawie art. 152 p.p.s.a. wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku. Orzeczenie o kosztach dla skarżącej GM znajduje uzasadnienie w art. 200 i 205 p.p.s.a. Podstawą przyznania wynagrodzenia dla profesjonalnych pełnomocników działających w ramach pomocy prawnej był art. 250 p.p.s.a. (pkt IV i V sentencji wyroku).