II SA/Rz 807/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Partyka po rozpoznaniu w dniu 14 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] maja 2012 r., nr [...] w przedmiocie pozostawienia odwołania bez rozpatrzenia na skutek wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania decyzji. II SA/Rz 807/12 U Z A S A D N I E N I E Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego (dalej jako WINGiK) postanowieniem z dnia [...] maja 2012 r., nr [...] stwierdził, że odwołanie M. K. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...] dotyczącej wprowadzenia zmian w operacie ewidencyjnym wsi Ł. w zakresie działek nr 1265/1, 1282, 1265/2, 1264, 1266 i 1395 – wniesione zostało z uchybieniem terminu przewidzianego dla jego wniesienia i w związku z powyższym odwołanie pozostawił bez rozpatrzenia. M. K. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na wyżej opisane postanowienie zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Starosty z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...]. W treści uzasadnienia skargi skarżąca nie podała jakichkolwiek okoliczności, dotyczących złożonego wniosku. Natomiast objęta skargą argumentacja strony podważa jedynie legalność zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 - określanej dalej jako P.p.s.a.), Sąd na wniosek skarżącego może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności (w całości lub w części), jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego jest zatem we wskazanych sytuacjach szczególną, a jednocześnie przejściową formą zabezpieczenia ważnych interesów strony. W pierwszej kolejności wyjaśnienia wymaga, że pojęcie wykonania użyte przez ustawodawcę w art. 61 P.p.s.a. należy odnosić do wszelkich aktów i czynności poddanych kontroli sprawowanej przez sąd administracyjny (K. Defecińska-Tomczak, w: Z. Kmieciak (red.), Polskie sądownictwo administracyjne, Warszawa 2006, s. 108). W przedmiotowej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie WINGiK wydane w trybie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm., określanej dalej jako k.p.a.), tj. w zakresie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. W takiej sytuacji należy wziąć pod rozwagę, czy sąd administracyjny rozpatrując skargę na tego typu postanowienie może w ramach art. 61 § 3 P.p.s.a. objąć skarżącego ochroną tymczasową w zakresie wykonywania decyzji wydanej w pierwszej Instancji. Należy zwrócić uwagę, że zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych jak i w literaturze istnieje rozbieżność, czy przy rozpatrywaniu skargi na postanowienie z art. 134 k.p.a. (stwierdzające uchybienie terminu do jego wniesienia), dopuszczalne jest na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. wstrzymanie wykonania decyzji organu pierwszej instancji. Stanowisko Sądu odpowiada prezentowanemu w doktrynie poglądowi, że nie stoi na przeszkodzie, aby w przypadku wniesienia skargi na postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania (wydane w trybie art. 134 k.p.a.), sąd administracyjny udzielił ochrony tymczasowej przed wykonywaniem decyzji organu I instancji. Innymi słowy wstrzymanie wykonania w drodze stosowania normy art. 61 § 3 P.p.s.a. rozstrzygnięcia administracyjnego (decyzji lub postanowienia) nie jest uwarunkowane tym, aby postanowienie sądu pierwszej instancji w zakresie udzielenia ochrony tymczasowej ograniczało się do orzeczenia organu wydanego w drugiej instancji. Brzmienie zdania 3 art. 61 § 3 P.p.s.a odnoszące się do zakresu przedmiotowego udzielenia ochrony tymczasowej popiera takie stanowisko, gdyż decyzja organu I instancji np. postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania, mieści się w pojęciu "aktu wydanego w postępowaniu prowadzonym w granicach tej samej sprawy" (por. R. Sawuła, Wstrzymanie wykonania rozstrzygnięć wydanych w postępowaniu administracyjnym, Przemyśl-Rzeszów 2008, s. 372-374). Podnieść w tym miejscu należy, że skarżąca nie tylko nie uprawdopodobniła, ale nawet nie wskazała, z jakiej przyczyny wykonanie decyzji organu I instancji przed rozstrzygnięciem skargi mogłoby wyrządzić jej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki w rozumieniu przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a., mimo, że to na niej ciążył obowiązek wykazania, iż wstrzymanie wykonania decyzji jest uzasadnione. Uzasadnienie wniosku winno bowiem odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Samo zaś złożenie wniosku bez podania przez skarżącego uzasadnienia, nie stanowi przesłanki do jego uwzględnienia. Pamiętać jednak należy, że przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Wstrzymanie wykonania dotyczy bowiem sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne. Natomiast z akt sprawy nie wynika, że objęta wnioskiem decyzja Starosty w przedmiocie wprowadzenia zmian w operacie ewidencyjnym rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy uznać, że żądanie skarżącej jest bezprzedmiotowe, gdyż decyzja dotycząca zmian w ewidencji gruntów polega na dokonaniu czynności materialno-technicznej tj. zmianie wpisów w odpowiednich częściach operatu ewidencyjnego. Ewidencja gruntów i budynków jest bowiem tylko zbiorem informacji będącej odzwierciedleniem aktualnego stanu faktycznego i prawnego danej nieruchomości. Zawiera ona dane wynikające z tytułu własności, lecz nie kształtuje nowego stanu prawnego nieruchomości. Potwierdza ona jedynie stan prawny zaistniały wcześniej. Ewidencja gruntów pełni bowiem wyłącznie funkcje informacyjno - techniczne. Nie rozstrzyga natomiast sporów o prawa do gruntów, ani nie nadaje tych praw (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 389/10). Odnosząc powyższe do realiów niniejszej sprawy stwierdzić należy, że wykonanie decyzji Starosty o zmianie w operacie gruntów i budynków samo przez się nie może wywołać niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wpis do ewidencji gruntów i budynków odzwierciedla bowiem istniejący stan prawny, jak i faktyczny. Dokonanie zmian w ewidencji gruntów ma niewątpliwie wtórny charakter do zmian stanu prawnego. Nie może zatem kształtować nowego stanu prawnego, a zadaniem organów ewidencyjnych jest tylko zarejestrowanie stanów prawnych ustalonych w innym trybie lub przez inne organy orzekające (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 października 2009 r., sygn. akt III SA/Kr 969/09). Z tych przyczyn, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia