II SA/Rz 814/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Krystyna Józefczyk Sędziowie WSA Ewa Partyka /spr./ NSA Małgorzata Wolska Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 marca 2013 r. sprawy ze skargi I. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2011 r. nr [...]; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej I. S. kwotę 757 zł /słownie: siedemset pięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Sygn. II SA/Rz 814/12 Uzasadnienie Przedmiotem skargi I. S. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej w skrócie: SKO) z dnia [...] lipca 2012 r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2011 r., nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego p.n. "stacja bazowa telefonii UMTS [...]" na działce nr 974 w obr. [...], położonej przy ul. B. w R. dla A. Sp. z o.o. W podstawie prawnej decyzji wskazano art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98 z 2000 r. poz. 1071 ze zm., zwana dalej k.p.a.). Sąd ustalił następujący stan faktyczny sprawy; Wnioskiem z dnia 19 stycznia 2007 r. A. Sp. z o.o., reprezentowana przez A. W. wystąpiła o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego w postaci stacji bazowej składającej się z wieży rurowejo wysokości 21, 3 m oraz szaf NODE o wymiarach 170 x 90 x 92 cm i powierzchni 12 m². Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] lipca 2007 r., nr [...], działając na podstawie art. 104 k.p.a. oraz art. 1 ust. 2 pkt 1, 2, 9 oraz art. 2 pkt 1, 4 i art. 56 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 117 ze zm., zwana dalej w skrócie u.p.z.p.) - odmówił ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji p.n. "stacja bazowa telefonii UMTS [...]" na działce nr 974 obr. [...], położonej przy ul. B. w R. Organ uzasadnił odmowę naruszeniem istniejącego ładu przestrzennego na wnioskowanym terenie. SKO po rozpoznaniu odwołania A. Sp. z o.o. decyzją z dnia [...] października 2007 r., nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej jako WSA) w Rzeszowie po rozpoznaniu skargi A. Sp. z o.o. na w/w decyzję SKO - wyrokiem z dnia 17 lipca 2008 r., sygn. akt II SA/Rz 40/08 skargę oddalił. Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi kasacyjnej A. Sp. z o.o., – wyrokiem 10 lutego 2010 r., sygn. akt II OSK 1737/08 uchylił wyrok WSA w Rzeszowie oraz zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 2007 r., nr [...]. W uzasadnieniu NSA wskazał, że zarówno decyzja wydana w I instancji, jak i w II instancji została wydana z naruszeniem zasad procedury administracyjnej (artykuły 7 i 77 K.p.a.). W efekcie bowiem błędnego założenia, że załatwienie wniosku o ustalenie inwestycji celu publicznego może nastąpić w oparciu o art. 1 u.p.z.p., nie zostało przeprowadzone postępowanie wyjaśniające w adekwatnym zakresie, stosownie do podstawy materialnej decyzji załatwiającej taki wniosek, jak i nie przeanalizowano faktów, które w tym postępowaniu mają istotne znaczenie. Żadna z tych decyzji nie wskazała odrębnych przepisów materialnoprawnych, które mają zastosowanie w sprawie, tj. do których odesłał art. 56 u.p.z.p. W konsekwencji żadna z tych decyzji nie zidentyfikowała kryteriów oceny wniosku strony. Organy administracyjne w ogólne nie zrealizowały dyrektywy zapisanej w art. 56 u.p.z.p., iż załatwiając wniosek o ustalenie lokalizacji celu publicznego organ administracyjny prowadzący postępowanie i wydający decyzję musi zbadać czy istnieją takie przepisy, które zakazywałyby pozytywnego załatwienia wniosku zainteresowanego inwestora. W ocenie NSA powodem wadliwości zaskarżonego wyroku Sądu I instancji była błędna wykładnia prawa materialnego. Dlatego uznał, że ewentualne uchybienia procedurze sądowoadministracyjnej nie mogły mieć wpływu na wynik postępowania sądowoadministracyjnego w I instancji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] września 2010 r., nr [...] odmówił ustalenia lokalizacji wnioskowanej inwestycji . SKO po rozpoznaniu odwołania A. Sp. z o.o. decyzją z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Organ I instancji dokonał ponownej analizy i stwierdził, że wnioskowana inwestycja jest sprzeczna z przepisami odrębnymi: 1) z wymogami dotyczącymi ładu przestrzennego określonymi w art. 1 ust. 2 pkt 1 i 2 u.p.z.p., 2) z art. 144 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo o ochronie środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm., określanej dalej jako P.o.ś.), 3) z art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. oraz 4) § 314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm.) i z § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U. z 2005 r. Nr 219, poz. 1964). Prezydent po stwierdzeniu, że przedmiotowa inwestycja jest sprzeczna z w/w przepisami wydał decyzję z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...], którą odmówił ustalenia lokalizacji wnioskowanej inwestycji celu publicznego. SKO po rozpatrzeniu odwołania wnioskodawcy decyzją z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję i ponownie przekazało sprawę organowi I instancji. Kolegium nie dopatrzyło się sprzeczności lokalizacji inwestycji opisanej we wniosku z przepisami odrębnymi, a argumenty przedstawione przez organ I instancji uznało za mało przekonywujące lub nie mające zastosowania na tym etapie procesu inwestycyjnego. Jednoczenie organ odwoławczy poinstruował organ I instancji, że w takiej sytuacji – czyli w sytuacji braku sprzeczności zamierzenia inwestycyjnego z przepisami odrębnymi organ powinien wydać decyzję pozytywną. Rozpoznając ponownie sprawę Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] października 2011 r., nr [...], czyniąc najpierw wywód o sprzeczności zaskarżonej decyzji z przepisami wcześniej wskazanymi przez ten organ w decyzji z dnia [...] listopada 2010 r. stwierdzając, że uchylając tamtą decyzję Kolegium nie dopatrzyło się sprzeczności lokalizacji inwestycji z przepisami odrębnymi a argumenty Prezydenta uznało za mało przekonujące lub nie mające zastosowania na tym etapie procesu inwestycyjnego, jednocześnie organ odwoławczy poinstruował organ I instancji, że w takiej sytuacji powinien wydać decyzję pozytywną - ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego p.n. stacja bazowa telefonii UMTS [...] na działce nr 974 w obr. [...], położonej przy ul. B. w R. dla A. Sp. z o.o. W odwołaniu I. S., działając przez pełnomocnika radcę prawnego wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i w tym zakresie wydanie orzeczenia, co do istoty sprawy, tj. wydanie decyzji o odmowie ustalenia żądanej lokalizacji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Odwołująca się zarzuciła decyzji naruszenie szeregu przepisów prawa materialnego i przepisów prawa procesowego. Powołując się na linię orzeczniczą sądów administracyjnych wskazała, że w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu właściciel nieruchomości sąsiednich ma przymiot strony w takim zakresie, w jakim inwestycja narusza jego uzasadnione prawem chronione interesy. Podniosła m.in., że organ w toku postępowania nie podjął wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Tym bardziej nie zebrał w sposób wyczerpujący materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie i nie rozpatrzył całego materiału dowodowego. Zwróciła uwagę, że Prezydent błędnie zakwalifikował przedmiotowe przedsięwzięcie jako nienależące do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Natomiast Stowarzyszenie P. w odwołaniu wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Stowarzyszenie zarzuciło naruszenie szeregu przepisów prawa materialnego i przepisów prawa procesowego. Podniosło, że dopiero precyzyjne ustalenie obszaru oddziaływania inwestycji z uwzględnieniem największego błędu metody obliczeniowej, który stosując zasadę ostrożności, oszacowano na 50 %, uwzględnienie możliwości występowania odbić pól od naturalnych i sztucznych przeszkód, takich jak np. ściany budynków oraz po dokonaniu kumulacji pola elektromagnetycznego w środowisku, można będzie formułować konkretne zarzuty naruszenia innych przepisów, tym bardziej, że sama decyzja nie wymienia typów anten, azymutów i ich ilości. Stowarzyszenie podkreśliło, że inwestycja wymaga decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jej realizacji. SKO decyzją opisaną na wstępie utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu opisano zasady dotyczące ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego wynikające z u.p.z.p. Mimo wyżej opisanego uzasadnienia decyzji organu I instancji SKO wskazało, że w/w organ wskazał na brak sprzeczności zamierzenia inwestycyjnego z przepisami odrębnymi. Organ odwołał się do wskazań NSA co do przepisu art. 56 u.p.z.p. i podał, że w niniejszej sprawie analiza zamierzenia inwestycyjnego z przepisami ustaw odrębnych nie wykazała sprzeczności z tymi przepisami. W szczególności nie może być uznana za przepis odrębny w rozumieniu art.56 u.p.z.p. norma art. 144 ust. 2 P.o.ś., do której odwołuje się organ w uzasadnieniu decyzji, który znajduje zastosowanie tylko w obrębie tytułu I w Dziale VII ustawy. Nie stanowi także takiego przepisu art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. ani przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. W skardze I. S., reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, ewentualnie o uchylenie decyzji obydwu instancji oraz o zasądzanie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego. W razie uwzględnienia skargi wniosła o określenie w wyroku, że zaskarżone decyzje nie mogą być wykonane do chwili uprawomocnienia wyroku. Skarżąca zarzuciła zaskarżanej decyzji rażące naruszenie przepisów postępowania oraz prawa materialnego. W szczególności zarzuciła naruszenie art. 145 § 1 ust. 3 k.p.a., stanowiące naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz inne naruszenia przepisów procedury administracyjnej, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, w tym art. 156 § 1 ust. 2 k.p.a. Wśród naruszeń przepisów prawa materialnego zarzucono naruszenie art. 56 u.p.z.p., a nadto art. 74 Konstytucji RP, a dodatkowo art. 53 ust. 4 pkt 9 i art. 54 pkt 2 lit. d u.p.z.p. W obszernym uzasadnieniu skarżąca podniosła, że organy obydwu instancji bezkrytycznie pominęły wielokrotnie podnoszone przez nią zarzuty. Podniosła, że w postępowaniu przed Kolegium skarżąca przedłożyła do akt opinię ekspercką z daty "marzec 2012 r.", opracowaną przez osobę posiadającą kwalifikacje do sporządzenia badania. W jej ocenie projektowana stacja bazowa telefonii komórkowej należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i zdrowie ludzi, ponieważ w odległości nie większej niż 70 metrów od środka elektrycznego anteny (na azymucie 240°), znajdują się miejsca dostępne dla ludności w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, co jest wykazane w opinii i na rysunku. Realizacja inwestycji jest niedopuszczalna, gdyż pole elektromagnetyczne od przedmiotowej stacji o wartościach wyższych niż 0,1 W/m² pokrywa miejsca dostępne dla ludności, co jest wykazane arytmetycznie w opinii i geometrycznie. Podniosła, że obszar gęstości mocy o poziomach wyższych niż 0,1 W/m² znajdzie się nad terenem, do którego inwestor nie ma tytułu prawnego, co ogranicza użytkowanie terenu i jest drastycznym naruszeniem prawa. Zarzucono, że opracowanie to zostało całkowicie pominięte milczeniem Kolegium. Nadto podniosła, że organy I i II instancji dopuściły się rażącego naruszenia art. 6, 7, 77 i 80 k.p.a., poprzez orzekanie wyłącznie w oparciu o opracowanie wykonane przez osoby o nieustalonych kompetencjach i kwalifikacjach oraz działając na zamówienie Spółki A. - jako podmiotu bezpośrednio zainteresowanego uzyskaniem korzystnego dla siebie rozstrzygnięcia. Powtórzyła zarzut, że przedłożone przez A. dane są całkowicie niewiarygodne. W szczególności podniosła, że przedłożyła do akt sprawy analizę, wcześniej przedłożoną do procedury środowiskowej, która zawiera diametralnie inne parametry stacji bazowej UMTS niż parametry stacji w przedmiotowej procedurze lokalizacyjnej. W końcowej części uzasadnienia skarżąca podniosła, że wskazywana lokalizacja inwestycji przylega do pasa drogowego ulicy B., zaś z decyzji organu I instancji w żaden sposób nie wynika aby wymóg uzgodnienia z zarządcą drogi został zrealizowany. Pismem z dnia 15 stycznia 2013 r. skargę uzupełniono o kolejny zarzut dotyczący braku dokładnego wskazania parametrów lokalizowanej inwestycji. W decyzji jest bowiem tylko ogólny zapis, że ma to być stacja bazowa telefonii UMTS, co stanowi naruszenie art. 54 ust. 1 u.p.z.p. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, w całości podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wnioski o dopuszczenie ich do udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym złożyły: biorące udział w postępowaniu administracyjnym Stowarzyszenie P. oraz Stowarzyszenie E. Obydwie organizacje zostały dopuszczone do udziału w sprawie, gdyż sprawa niniejsza pozostaje w zakresie ich statutowej działalności co wynika z przedstawionych Sądowi statutów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje; Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) – zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem tylko wówczas, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W ramach kontroli legalności Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). Kontrola zgodności z prawem decyzji nie może być przeprowadzona przez Sąd administracyjny dowolnie. Musi ona przebiegać w określonej kolejności. Stwierdzenie istnienia danego typu wad decyzji może bowiem eliminować potrzebę ustalania zaistnienia innych wad. W pierwszej kolejności Sąd przeprowadza więc kontrolę zaskarżonej decyzji (i postępowania, które ją poprzedziło) z punktu widzenia ewentualnego istnienia wad powodujących nieważność decyzji. Po stwierdzeniu, że zaskarżona decyzja nie jest dotknięta nieważnością, Sąd przystępuje do badania ewentualnego istnienia pozostałych wad orzeczenia. Ponieważ jednak ewentualne ustalenie naruszenia prawa materialnego, stanowiące w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. podstawę do uchylenia decyzji, może być dokonane dopiero po ustaleniu rzeczywistego stanu faktycznego sprawy, w odniesieniu do którego mają znaleźć zastosowanie normy prawa materialnego, w następnej kolejności wojewódzki sąd administracyjny powinien przeprowadzić kontrolę przestrzegania przepisów o postępowaniu administracyjnym (w zakresie określonym postanowieniami art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i c). Po dokonaniu kontroli w powyższych aspektach Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, chociaż nie do wszystkich zarzutów na tym etapie można było się ustosunkować, bo byłoby to przedwczesne. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że w sprawie niniejszej Prezydent Miasta [...] wydał decyzję, której uzasadnienie pozostaje w ewidentnej sprzeczności z jego konkluzją i rozstrzygnięciem. Najpierw bowiem organ wskazał m.in., że wnioskowana inwestycja nie zapewnia poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich takich jak prawo do nadbudowy istniejącego budynku wielorodzinnego (niezgodność z art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane), a przede wszystkim z art. 144 P.o.ś. bowiem wprowadza ponadnormatywne pola elektromagnetyczne nad terenem, do którego prowadzący instalację nie posiada tytułu prawnego, by następnie stwierdzić, iż w decyzji SKO z dnia [...] lipca 2011 r. nie dopatrzyło się sprzeczności lokalizacji inwestycji z przepisami odrębnymi, nakazując niejako wydanie decyzji pozytywnej, więc Prezydent ustalił lokalizację wnioskowanej inwestycji celu publicznego. W takiej sytuacji organ odwoławczy winien był wyjątkowo wnikliwie rozpatrzyć sprawę i szczegółowo odnieść się do zarzutów odwołań złożonych przez I. S. i Stowarzyszenie P. Tymczasem w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji brak oceny większości zarzutów sformułowanych w złożonych środkach zaskarżenia. Słusznie też zarzuca skarżąca, że w toku postępowania odwoławczego pełnomocnik skarżącej składał pisma wraz z materiałem, który w jego ocenie miał podważać dane podane przez wnioskodawcę dotyczące parametrów i planowanej inwestycji, w szczególności te związane z jej kwalifikacją jako przedsięwzięcia niezaliczanego do mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko lub zawsze znacząco oddziałujących na środowisko w myśl aktualnie obowiązującego Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213, poz. 1397, zwanego dalej Rozporządzeniem). Do pisma z dnia 2 lipca 2012 r. załączona została dokumentacja fotograficzna mająca zdaniem skarżącej obrazować, że inwestycja została zaplanowana w miejscu, w którym będzie oddziaływać na ludzi już w odległości mniejszej niż 30 m. Przede wszystkim zaś została załączona kopia opinii z marca 2012 r. opracowanej przez radioelektronika mgr inż. M. K. poddająca w wątpliwość opracowanie w zakresie parametrów przedłożone przez inwestora wykonane przez K. F. z czerwca 2010 r. w związku z wejściem w życie w/w Rozporządzenia. Do pisma z dnia 2 lipca 2010 r. została załączona kopia informacji o kwalifikacji przedsięwzięcia – stacji bazowej telefonii UMTS [...] na działce Nr 974 w obrębie [...]. przy ul. B. w R., w której wskazano inne parametry dla tej samej inwestycji. To ostatnie opracowanie pochodzić miało z postępowania w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację spornej inwestycji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji brak jakiegokolwiek odniesienia się do powyższego. Pomijając formę przedłożonych materiałów (są to kserokopie), gdyż możliwe było wezwanie strony do przedłożenia tych dokumentów w oryginale bądź jako kopii poświadczonych "za zgodność z oryginałem" przez uprawnione do tego osoby, SKO nie podjęło żadnych czynności w tym kierunku, aby wyjaśnić sprawę w sposób, jaki narzuca zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 7 k.p.a., nakazująca organom administracji publicznej w toku postępowania stać na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. W sprawie, która budzi tak duży sprzeciw lokalnej społeczności pominięcie milczeniem inicjatywy dowodowej strony i brak oceny przedkładanych materiałów w kontekście ich znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy jest nie do zaakceptowania i stanowi naruszenie wyżej wskazanej zasady będącej jedną z fundamentalnych zasad postępowania administracyjnego. Kwestia ta wiąże się z kolejną, podnoszoną w toku postępowania administracyjnego w piśmie procesowym skarżącej z dnia 15 stycznia 2013 r., związaną z brzmieniem art. 55 u.p.z.p. Chodzi o konieczność dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w tym określenia wymaganych przez powyższy przepis elementów decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, które powinny zostać w niej zawarte. Jak słusznie zwracała uwagę skarżąca jest to niezbędne z uwagi na zapisy art. 55 u.p.z.p., który stanowi, iż decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. W tym aspekcie oraz biorąc pod uwagę przepis art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227 z późn. zm.) Sąd podziela stanowisko skarżącej. Zgodnie z art. 54 u.p.z.p. decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa: _@POCZ@__@KON@_1) rodzaj inwestycji; _@POCZ@__@KON@_2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: _@POCZ@__@KON@_a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, _@POCZ@__@KON@_b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, _@POCZ@__@KON@_c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, _@POCZ@__@KON@_d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych; _@POCZ@__@KON@_3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1. W ocenie Sądu konieczność określenia w decyzji lokalizacyjnej nie tylko typu i mocy anten, ale też kąta ich nachylenia względem terenu wynika nie tylko z wymogów art. 54 pkt 1 u.p.z.p., ale też z pkt 2 lit. b i d tego przepisu. Kwestie powyższe nie tylko bowiem decydują o rodzaju inwestycji, w tym mogą przesądzać o kwalifikacji przedsięwzięcia w zakresie zaliczenia do przedsięwzięć, które znacznie oddziałują na środowisko lub mogą potencjalnie tak oddziaływać, ale też w ten sposób można i należy przesądzić o wymaganiach dotyczących ochrony interesów osób trzecich. Odpowiednie nachylenie anten względem terenu decyduje bowiem także o spełnieniu wymogów co do tego czy rzeczywiście miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odpowiedniej odległości od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania anteny. W kontrolowanej sprawie precyzyjne określenie parametrów planowanej inwestycji jest szczególnie istotne ze względu na jej lokalizację na terenie z zabudową mieszkaniową jednorodzinną i wielorodzinną (bloki mieszkalne) oraz w bliskim sąsiedztwie przedszkola. Zdaniem Sądu przepis art. 54 u.p.z.p. mimo, że jest przepisem prawa materialnego to jednoznacznie określa także wymogi formalne stawiane decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, uzupełniające art. 107 k.p.a. Decyzja, która nie spełnia wymagań art. 54 u.p.z.p. narusza więc zarówno przepisy prawa materialnego jak i procesowego. Ponieważ organ II instancji jest także organem, który rozstrzyga sprawę, SKO utrzymując zaskarżoną decyzję w mocy powinno odnieść się do wszystkich zarzutów złożonych odwołań. Porównanie zaś treści decyzji organu II instancji oraz odwołań prowadzi do wniosku, że tak się nie stało. Dotyczy to m.in. braku podania konkretnych parametrów technicznych przedsięwzięcia, niewyjaśnienia czy promieniowanie z anten o wartościach przekraczających dopuszczalne wartości normatywne rzeczywiście nie narusza interesów osób trzecich, co było szczególnie istotne wobec uzasadnienia decyzji Prezydenta Miasta [...]. W ocenie Sądu powyższe uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie można bowiem wykluczyć, że wyjaśnienie tych okoliczności, podjęcie czynności mających na celu wyjaśnienie wątpliwości związanych z rzeczywistym wpływem planowanej inwestycji na otoczenie, doprowadziłoby do ujawnienia W ocenie Sądu konieczność okres przepisów odrębnych, o których mowa w art. 56 u.p.z.p. W tym miejscu należy zaznaczyć, że Sąd nie podzielił zarzutu Stowarzyszenia P. o naruszeniu prawa wobec niedoręczenia Stowarzyszeniu decyzji organu II instancji. W niniejszej sprawie także w drugiej instancji znajduje bowiem zastosowanie przepis art. 53 ust. 1 u.p.z.p., który stanowi lex specjalis w odniesieniu do rozwiązań k.p.a. Z tego wynika, że obowiązek doręczenia decyzji dotyczy tylko podmiotów wymienionych w zdaniu 2 tego przepisu, tj. inwestora, właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których lokalizowane będą inwestycje celu publicznego. Zasadnie natomiast zarzuca skarżąca, że powyższy przepis stanowi nie tylko o obwieszczeniach ale także o sposobie powiadomienia stron zwyczajowo przyjętym w danej miejscowości. Ze sformułowania tego przepisu, w tym wobec użycia spójnika "także" jasno wynika, że w aktach sprawy powinien zostać udokumentowany fakt zawiadomienia stron w sposób inny niż tylko obwieszczenia – zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Z przedstawionych Sądowi akt nie wynika, aby ten wymóg został dopełniony. Nie były natomiast zasadne zarzuty skarżącej dotyczące naruszenia art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. wobec zaniechania uzgodnienia projektu decyzji z zarządcą drogi, skoro inwestycja znajduje się na obszarze przylegającym do pasa drogowego. Sąd w tej kwestii podziela stanowisko wyrażone w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 września 2009 r., sygn.. akt II OSK 1455/08 (Lex 597290), zgodnie z którym w sytuacji kiedy Prezydent Miasta jest właściwy zarówno do wydania decyzji o lokalizacji inwestycji, jak i do uzgodnienia tej decyzji to powyższy obowiązek nie powstaje. Z akt sprawy wynika, że ul. B. w R. jest drogą publiczną o charakterze gminnym. Prezydent Miasta [...], który orzekał w niniejszej sprawie nie korzystał z uprawnień strony, brak więc było podstaw do jego wyłączenia. Odwołując się do przedstawionej wcześniej kolejności badania przez Sąd wystąpienia naruszeń prawa stwierdzić należy, że wobec wyżej opisanych naruszeń prawa procesowego, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, przy czym naruszenia te wskazują też na niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy (art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a.) przedwczesne i niecelowe było badanie ewentualnego naruszenia prawa materialnego przez organy. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...] na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i a P.p.s.a. Stwierdzone naruszenie prawa materialnego związane jest z przepisem art. 54 pkt 1 i 2 lit. b u.p.z.p., który także określa specjalne wymogi dotyczące decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W pkt II Sąd orzekł na podstawie art. 152 P.p.s.a. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a. W razie uprawomocnienia się niniejszego wyroku organy zażądają od skarżącej przedstawienia dowodów, na które się powoływała i przedłożonych w kserokopii - w oryginale lub w odpowiednio potwierdzonej przez uprawnione osoby kopii. Następnie ocenią zebrane dowody i wydadzą decyzję odpowiadającą wymogom art. 107 § 3 k.p.a. z uwzględnieniem art. 54 u.p.z.p., dając wyraz w uzasadnieniu decyzji temu, że rozpatrzony został cały materiał dowodowy niezbędny do rozstrzygnięcia sprawy. W ramach decyzji organy rozpatrzą także lokalizację planowanego przedsięwzięcia w aspekcie art. 56 u.p.z.p., tj. jej zgodność z przepisami odrębnymi. Przy rozstrzygnięciu w razie wydania pozytywnego dla inwestora rozstrzygnięcia powinny też zostać uwzględnione wyżej wskazane przez Sąd wymogi, które winna spełniać taka decyzja.