II SA/Rz 820/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w osobie: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Śliwa po rozpoznaniu w dniu 29 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. Ł. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy terenu - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Gminy [...] z dnia [...] lutego 2015 r. Nr [...] ustalającą na wniosek M. S. sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla inwestycji pn. Budowa ogrodzenia i utwardzenia terenu w celu użytkowania jako plac do składowania materiałów sypkich w ramach działalności gospodarczej prowadzonej na działce nr 671/2 w miejscowości P., gm. [...]. T. Ł., reprezentowana przez adwokata, w skardze na wyżej wymienioną decyzję SKO zwróciła się o wstrzymanie jej wykonania w całości do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm.), sąd na wniosek skarżącego może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności (w całości lub części), jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (stosownie do § 6 tego artykułu, wstrzymanie wykonania aktu lub czynności upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji). Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego jest zatem we wskazanych sytuacjach szczególną, a jednocześnie przejściową formą zabezpieczenia ważnych interesów strony, przy czym obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności uzasadniających wstrzymanie spoczywa na wnioskodawcy. Formułując wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji pełnomocnik T. Ł. nie wskazał żadnych okoliczności, które mogłyby sugerować, że jej wykonanie spowoduje powstanie dla skarżącej jakiejkolwiek szkody (nie tylko znacznej) lub trudne do odwrócenia skutki. Następstw tych w szczególności nie można wywodzić z zarzutów podnoszonych w skardze, dot. m.in. zagrożenia utrudnionym dostępem do drogi publicznej, wzmożonym ruchem samochodów i ciężkich pojazdów używanych do załadunku czy immisjami pośrednimi na nieruchomość skarżącej (hałasu, spalin), które same w sobie nie stanowią konsekwencji wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Realizacja inwestycji wymaga bowiem uzyskania w przyszłości pozwolenia na budowę i dopiero wydana w tym przedmiocie decyzja będzie nadawała się do wykonania, a więc – o ile zostaną spełnione i wykazane opisane powyżej ustawowe przesłanki do wstrzymania - dopiero wtedy możliwe będzie ubieganie się we właściwym postępowaniu o udzielenie ochrony tymczasowej. Zaniechanie jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku powoduje, że nie sposób ocenić, czy opiera się on na ustawowych przesłankach wstrzymania wykonania. Na tę okoliczność Sąd nie może z urzędu prowadzić postępowania wyjaśniającego i zastępować wnioskodawcy w poszukiwaniu przyczyn ubiegania się o ochronę tymczasową w postępowaniu sądowym (tak m.in. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 201/05). Brak wskazania przesłanek ubiegania się o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie ma przy tym waloru braku formalnego wniosku i prowadzi do odmowy jego uwzględnienia (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 603). Niezależnie od powyższego podkreślenia wymaga, że przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania, a której to cechy generalnie pozbawione są akty o charakterze odmownym i ustalającym. Wykonalność należy przy tym rozumieć jako możliwość realizacji uprawnień lub obowiązków zawartych w treści rozstrzygnięcia; zgodnie z postanowieniem NSA z dnia 20 maja 2011 r., sygn. akt II OZ 422/11, wykonanie aktu administracyjnego oznacza spowodowanie, sprowadzenie, w sposób dobrowolny lub w trybie przymusowym, takiego stanu w rzeczywistości, który będzie zgodny z treścią aktu. Przedmiotem kontroli Sądu w sprawie ze skargi T. Ł. będzie decyzja o ustaleniu warunków zabudowy terenu wydana na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r., poz. 199). Decyzja taka nie posiada przymiotu wykonalności, gdyż nie wywołuje skutków materialnoprawnych i nie rodzi po stronie skarżącej żadnych uprawnień ani obowiązków. Decyzja ta na wniosek inwestora określa wyłącznie rodzaj i warunki realizacji możliwej do przeprowadzenia na danej nieruchomości inwestycji, co jednak samo w sobie nie przesądza o jej wykonaniu. Ubocznie należy zwrócić uwagę na treść pouczenia zawartego w decyzji organu I instancji (s. 6, pkt 1): Niniejsza decyzja nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Mając na uwadze powyższe okoliczności, wobec braku spełnienia przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji postanowienia.