II SA/Rz 821/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Jerzy Solarski Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk WSA Ewa Partyka /spr./ Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 1 lutego 2011 r. sprawy ze skargi B. D. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego -skargę oddala- II SA/Rz 821/10 U Z A S A D N I E N I E Przedmiotem skargi B. D. była decyzja Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego (dalej PWIS) z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego (dalej PPIS) z dnia [...] października 2009 r., nr [...] o umorzeniu postępowania w sprawie skargi na lokalizację sieci kanalizacji sanitarnej wraz z przepompownią ścieków. W podstawie prawnej organ odwoławczy powołał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., określanej dalej w skrócie jako k.p.a.). Z akt administracyjnych sprawy wynika, że pismem z dnia 24 lipca 2009 roku B. D. i W. S. złożyli do PPIS skargę na działanie Gminy [...] polegające na lokalizacji kolektora ściekowego wraz z przepompownią ścieków P2 zbyt blisko ich zabudowań mieszkalnych oraz studni przydomowej będącej ujęciem wody pitnej, co jak podali zagraża zdrowiu i życiu ich samych oraz ich rodzin. W dniu 10 sierpnia 2009 r. dokonano wizji lokalnej i oceny w terenie, opisanej przez skarżących sytuacji. Stwierdzono, że określona w piśmie jako źródło wody pitnej studnia nie spełnia warunków technicznych stawianych tego typu obiektom, zaś pobierana z niej woda nie stanowi źródła zaopatrzenia wody pitnej. W związku z tym PPIS postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...] uznał się organem niewłaściwym w sprawie i postanowił przekazać niniejszą sprawę Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego jako organowi właściwemu. Na skutek zażalenia B. D. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny postanowieniem z dnia [...] września 2009 r., nr [...] uchylił postanowienie PPIS z dnia [...] sierpnia 2009 r. Decyzją z dnia [...] października 2009 r., nr [...] PPIS umorzył postępowanie administracyjne w sprawie. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że budowę kanalizacji sanitarnej wraz z przepompownią przeprowadzono na podstawie decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2003 r., nr [...] o pozwoleniu na budowę. Decyzją z dnia [...] września 2003 r., nr [...] PPIS uzgodnił rozwiązanie projektowe budowy sieci sanitarnej wraz przepompownią uznając, iż planowane przedsięwzięcie jest zgodne z postanowieniami Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej I Budownictwa z dnia 1 października 1993 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy w oczyszczalniach ścieków (Dz. U. 1993 r. nr 96. poz. 438.). Wskazał, że przeprowadzona w dniu 29 września 2009 r. kontrola wykazała, że sieć została wybudowana zgodnie z wymaganiami określonymi w § 31 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2002 r. nr 75, poz. 690, ze zm.), a więc z zachowaniem minimalnych odległości od studni przydomowych. Organ stwierdził jednocześnie, że nie jest właściwy do rozpoznania skargi B. D. i W. S. w zakresie, w jakim wskazuje ona nieprawidłowości w budowie sieci sanitarnej powodujące utrudnienia w prowadzeniu działalności gospodarczej. W tym zakresie sprawa została przekazana Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego. Odnośnie wpływu realizacji sieci oraz przepompowni na jakość wody w studni przydomowej organ podał, że stosownie do art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. 2006 r. Nr 123 poz. 858, ze zm.) nadzór nad jakością wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi sprawują organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. 2006 r. Nr 122 poz. 851, ze zm. dalej też ustawa o PIS). Po myśli zaś art. 1 tej ustawy w związku z § 3 Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 29 marca 2007 r. w sprawie jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi (Dz. U. 2007 r. nr 61, poz. 417) Państwowa Inspekcja Sanitarna z urzędu monitoruje wodę wyłącznie z urządzeń i instalacji wodociągowych, którymi zgodnie z art. 2 pkt 6 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków są ujęcia wód powierzchniowych i podziemnych, studnie publiczne, urządzenia służące do magazynowania i uzdatniania wód, sieci wodociągowe, urządzenia regulujące ciśnienie wody. W ocenie organu prowadzi to do wniosku, że nie ma podstawy prawnej by Państwowa Inspekcja Sanitarna badała jakość wody w studniach przydomowych. Organ zwrócił przy tym uwagę, że państwo D. są przyłączeni do wodociągu publicznego i nigdy nie zgłaszali problemów z dostarczaną nim wodą. Woda ta jest nadto regularnie kontrolowana. Niemniej jednak, wskutek powzięcia informacji o wycieku nieczystości z przepompowni ścieków w dniu 29 września 2009 r. PPIS, w dniu 5 października 2009 r., w trybie art. 22 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. 2008 r. nr 234, poz. 1570), pobrano próbkę wody ze studni przydomowej państwa D. Badania wody nie wykazały aby doszło do zanieczyszczenia wód gruntowych, w tym wody ze studni, czynnikiem biologicznym mogącym skutkować chorobą zakaźną. Po rozpoznaniu odwołania B. D. od tej decyzji, PWIS decyzją z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W sprawie orzekał już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, który wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2010 r., sygn. akt II SA/Rz 48/10 uchylił zaskarżoną przez B. D. decyzję PWIS z dnia [...] listopada 2009 r. Wyrok ten stał się prawomocny. W uzasadnieniu tamtego wyroku Sąd stwierdził, że w postępowaniu przed PWIS jako stronę postępowania uznano wyłącznie B. D. i jedynie jemu doręczono zaskarżoną decyzję. Podniósł, że konfiguracja podmiotowa stron postępowania przed organami obu instancji rodzi zastrzeżenia z dwóch powodów; po pierwsze PWIS w żaden sposób nie wyjaśnił, z jakich przyczyn nie uznał za strony postępowania W. S. oraz Gminy [...] (inwestor przepompowni ścieków), a po drugie, jeżeli już doszedł do wniosku, że krąg podmiotów, którym przysługuje przymiot strony jest węższy niż ten ustalony przez PPIS, to powinien przyjąć, że decyzja wydana przez ten organ obarczona jest wadą, o jakiej mowa w art. 156 § 1 pkt k.p.a., gdyż została skierowana do podmiotu niebędącego stroną w sprawie. Sąd wskazał, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie zawiera żadnych ustaleń, które pozwalałyby zweryfikować, z jakich przyczyn PWIS zawęził krąg stron postępowania wyłącznie do B. D. PWIS ponownie rozpatrując sprawę decyzją z dnia [...] lipca 2010 r., opisaną na wstępie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] października 2009 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że na działce nr 2527/1 znajduje się przepompownia ścieków będąca elementem sieci kanalizacyjnej, która jest własnością Gminy [...]. Usytuowana jest ona 16 m od krawędzi drogi wojewódzkiej, 1,80 m od ogrodzenia działki od strony zachodniej, 3,20 m od granicy działki od strony wschodniej oraz w odległości 11,30 m od studni znajdującej się na działce sąsiedniej. Nadto na działce nr 2527/1 wykonano przyłącz energetyczny ziemny wraz ze słupem skrzynką, doprowadzający energię do przepompowni. Podobnie jak organ I instancji organ PWIS wskazał, że budowę kanalizacji sanitarnej wraz z przepompownią przeprowadzono na podstawie decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2003 r. o pozwoleniu na budowę. Powtórzył również, że w wyniku kontroli w dniu 29 września 2009 r., ustalono, że budowa sieci kanalizacyjnej jest zgodna z wymaganiami higieniczno-sanitarnymi. Dalej naprowadził, że przepompownia na sieci kanalizacyjnej jest traktowana jako element sieci, a nie oddzielny obiekt do gromadzenia ścieków. W związku z tym nie mają w tej sprawie zastosowania przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wyjaśnił, że w dniu 29 września 2009 r. uzyskano informację, że mogło nastąpić zanieczyszczenie wody w studni ściekami wypływającymi ze studzienki w przepompowni, dlatego PPIS w dniu 5 października 2009 r. pobrał wodę do badań fizyko-chemicznych i bakteriologicznych. W wyniku badań ustalono, że woda nie odpowiada warunkom rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 29 marca 2007 r. w sprawie jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi z uwagi na przekroczenie dopuszczalnej zawartości azotanów. Jednakże pod względem bakteriologicznym badana woda odpowiada w/w. przepisom, co według organu świadczy, że nie nastąpiło zanieczyszczenie wód gruntowych w tym wody ze studni czynnikami biologicznymi. Odnosząc się do kwestii podniesionej przez B. D. dotyczącej zaprojektowania i usytuowania przepompowni niezgodnego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wyjaśnił, że sprawa w tym zakresie nie należy do kompetencji Inspekcji Sanitarnej. Wskazał nadto, że w zakresie zgłoszonych nieprawidłowości dotyczących budowy przepompowni ścieków - sprawę przekazano zgodnie z właściwością organowi nadzoru budowlanego. Konkludując organ podał, że PPIS dołożył wszelkich starań celem wyjaśnienia sprawy w ramach posiadanych kompetencji. Skargę na tę decyzję wniósł B. D. wnosząc o jej uchylenie w całości oraz decyzji ją poprzedzającej i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie o zmianę zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy. Wniósł też o zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa adwokackiego wedle norm przepisanych. Skarżący zarzucił: 1) obrazę przepisów § 31 ust. 1 i § 36 ust. 3 i 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietna 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki ich usytuowanie oraz obrazę § 15 pkt 1 w zw. z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budowle hydrotechniczne i ich usytuowanie poprzez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie polegające na przyjęciu, że wskazane przepisy nie mają zastosowania w sprawie, gdyż przepompownia nie jest obiektem, o którym mowa w rozporządzeniu, mimo, że przeczy temu literalna wykładnia tych przepisów, 2) obrazę przepisu § 15 pkt 1 w.w. rozporządzenia Ministra Środowiska, wskazując, że zaprojektowanie i usytuowanie przepompowni jest niezgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, 3) obrazę przepisu § 31 ust. 1 i § 36 ust. 3 i 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie polegające na przyjęciu, że rzeczone przepompownie zostały wybudowane zgodnie z wymaganiami określonymi w w/w przepisach prawa, mimo, że ich usytuowanie nie odpowiada wskazanym w rozporządzeniu warunkom, gdyż nie zostały zachowane określone rozporządzeniem minimalne odległości, 4) nierozpoznanie wszystkich zarzutów odwołania, a w szczególności zarzutu dotyczącego konsekwencji dla ujęcia wody pitnej studni oraz konsekwencji higieniczno sanitarnych w kontekście funkcjonowania przepompowni, 5) oparcie rozstrzygnięcia na błędnych ustaleniach faktycznych nie znajdujących dostatecznego uzasadnienia w zgromadzonym materiale dowodowym i niedających się pogodzić z rzeczywistym stanem rzeczy, a polegających na uznaniu, że studnia skarżącego nie jest wyposażona w trwałą pokrywę, zaś szczeliny między kręgami nie są szczelne, mimo, że okoliczności te nie mogły być stwierdzone, gdyż w momencie kontroli studnia była pełna wody, co wykluczało ustalenie, że szczeliny między kręgami są spoinowe. W odpowiedzi na skargę PWIS wniósł o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył co następuje; Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. Stosownie do tego przepisu Sądu rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W ramach kontroli legalności Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.) Dokonując badania sprawy w powyższych aspektach Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z ustawą o PIS (art. 1) Państwowa Inspekcja Sanitarna jest powołana do realizacji zadań z zakresu zdrowia publicznego w szczególności poprzez sprawowanie nadzoru nad warunkami: 1) higieny środowiska, 2) higieny pracy w zakładach pracy, 3) higieny radiacyjnej, 4) higieny procesu nauczania i wychowania, 5) higieny wypoczynku i rekreacji, 6) zdrowotnymi żywności, żywienia i przedmiotów użytku, 7) higieniczno – sanitarnymi, jakie powinien spełniać personel medyczny, sprzęt oraz pomieszczenia, w których są udzielane świadczenia zdrowotne - w celu ochrony zdrowia ludzkiego przed niekorzystnym wpływem szkodliwości i uciążliwości środowiskowych, zapobiegania powstawaniu chorób, w tym chorób zakaźnych i zawodowych. Według art. 2 w/w ustawy wykonywanie zadań określonych w art. 1 polega na sprawowaniu zapobiegawczego i bieżącego nadzoru sanitarnego oraz prowadzeniu działalności zapobiegawczej i przeciwepidemiologicznej w zakresie chorób zakaźnych i innych chorób powodowanych warunkami środowiska, a także na prowadzeniu działalności oświatowo – zdrowotnej. Z kolei przepis art. 3 ustawy o PIS wskazuje, że do zakresu działania Państwowej Inspekcji Sanitarnej w dziedzinie zapobiegawczego nadzoru sanitarnego należy w szczególności: 1) uzgadnianie projektów planów zagospodarowania przestrzennego województwa, miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz ustalanie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych; 2) uzgadnianie dokumentacji projektowej pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych dotyczących: a) budowy oraz zmiany sposobu użytkowania obiektów budowlanych, statków morskich, żeglugi śródlądowej i powietrznych, b) nowych materiałów i procesów technologicznych przed ich zastosowaniem w produkcji lub budownictwie; 3) uczestniczenie w dopuszczeniu do użytku obiektów budowlanych, statków morskich, żeglugi śródlądowej i powietrznych oraz środków komunikacji lądowej; 4) inicjowanie przedsięwzięć oraz prac badawczych w dziedzinie zapobiegania negatywnym wpływom czynników i zjawisk fizycznych, chemicznych i biologicznych na zdrowie ludzi. Zgodnie z art. 4. 1 ustawy do zakresu działania Państwowej Inspekcji Sanitarnej w dziedzinie bieżącego nadzoru sanitarnego należy kontrola przestrzegania przepisów określających wymagania higieniczne i zdrowotne, w szczególności dotyczących: 1) higieny środowiska, a zwłaszcza wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi, czystości powietrza atmosferycznego, gleby, wód i innych elementów środowiska w zakresie ustalonym w odrębnych przepisach; 2) utrzymania należytego stanu higienicznego nieruchomości, zakładów pracy, instytucji, obiektów i urządzeń użyteczności publicznej, dróg, ulic oraz osobowego i towarowego transportu kolejowego, drogowego, lotniczego i morskiego; 3) warunków produkcji, transportu, przechowywania i sprzedaży żywności oraz warunków żywienia zbiorowego; 3a) nadzoru nad jakością zdrowotną żywności; 4) warunków zdrowotnych produkcji i obrotu przedmiotami użytku, materiałami i wyrobami przeznaczonymi do kontaktu z żywnością, kosmetykami oraz innymi wyrobami mogącymi mieć wpływ na zdrowie ludzi; 5) warunków zdrowotnych środowiska pracy, a zwłaszcza zapobiegania powstawaniu chorób zawodowych i innych chorób związanych z warunkami pracy; 6) higieny pomieszczeń i wymagań w stosunku do sprzętu używanego w szkołach i innych placówkach oświatowo – wychowawczych, szkołach wyższych oraz w ośrodkach wypoczynku; 7) higieny procesów nauczania; 8) przestrzegania przez producentów, importerów, osoby wprowadzające do obrotu, stosujące lub eksportujące substancje chemiczne, preparaty chemiczne lub wyroby obowiązków wynikających z ustawy z dnia 11 stycznia 2001 r. o substancjach i preparatach chemicznych (Dz. U. Nr 11, poz. 84, z późn. zm.) oraz rozporządzeń Wspólnot Europejskich wymienionych w tej ustawie. 9) przestrzegania przez podmioty wprowadzające do obrotu prekursory kategorii 2 i 3 obowiązków wynikających z ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. Nr 179, poz. 1485), rozporządzenia (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady nr 273/2004 z dnia 11 lutego 2004 r. w sprawie prekursorów narkotykowych oraz rozporządzenia (WE) Rady nr 111/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r. określającego zasady nadzorowania handlu prekursorami narkotyków pomiędzy Wspólnotą a państwami trzecimi. 2. Do zakresu działania Inspekcji Sanitarnej w dziedzinie bieżącego nadzoru sanitarnego należy również kontrola przestrzegania przepisów dotyczących wprowadzania do obrotu produktów biobójczych i substancji czynnych oraz ich stosowania w działalności zawodowej. Ustawa o PIS w art. 5 stanowi, że do zakresu działania Państwowej Inspekcji Sanitarnej w dziedzinie zapobiegania i zwalczania chorób, o których mowa w art. 2, należy: 1) dokonywanie analiz i ocen epidemiologicznych; 2) opracowywanie programów i planów działalności zapobiegawczej i przeciwepidemiologicznej, przekazywanie ich do realizacji zakładom opieki zdrowotnej oraz kontrola realizacji tych programów i planów; 3) ustalanie zakresów i terminów szczepień ochronnych oraz sprawowanie nadzoru w tym zakresie; 4) wydawanie zarządzeń i decyzji lub występowanie do innych organów o ich wydanie – w wypadkach określonych w przepisach o zwalczaniu chorób zakaźnych; 4a) wydawanie decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej lub decyzji o braku podstaw do jej stwierdzenia; 5) planowanie i organizowanie sanitarnego zabezpieczenia granic państwa; 6) nadzór sanitarny nad ruchem pasażerskim i towarowym w morskich i lotniczych portach oraz przystaniach; 7) udzielanie poradnictwa w zakresie spraw sanitarno-epidemiologicznych lekarzom okrętowym i personelowi pomocniczo-lekarskiemu, zatrudnionemu na statkach morskich, żeglugi śródlądowej i powietrznych; 8) kierowanie akcją sanitarną przy masowych przemieszczeniach ludności, zjazdach i zgromadzeniach. Przytoczenie podstawowych przepisów ustawowych określających zakres działania organów PIS było niezbędne dla zobrazowania obszaru prawa, w którym mogą one wydawać decyzje. Punktem wyjścia było ustalenie, że sporna przepompownia ścieków została wybudowana na podstawie ostatecznej decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2003 r. Nr [...] zatwierdzającej projekt budowy i udzielającej pozwolenia na budowę dla Gminy [...] na inwestycję pod nazwą: budowa sieci kanalizacji sanitarnej dla miejscowości Ż. – etap II. Jak wynika z uzasadnienia powyższej decyzji, organ kompetentny w tamtej sprawie, dokonał badania czy inwestycja ta była zgodna z ustaleniami miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Gminy, do czego był zobligowany na podstawie art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2006 r. Nr 156 poz. 1118 z późn. zm.) Także w tamtym postępowaniu w oparciu o tę samą podstawę prawną starosta badał zgodność projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska. W aktach administracyjnych znajduje się także decyzja Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z tej samej daty nr [...] uzgadniająca rozwiązania projektowe objęte projektem budowlanym przedsięwzięcia pod nazwą: "sieć kanalizacji sanitarnej Ż. – etap II". To właśnie w postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowlanego były badane w/w kwestie w tym m.in. zgodność tego projektu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz z wymaganiami ochrony środowiska, dokonywane były stosowne wymagane przepisami prawa uzgodnienia dokumentacji projektowej – także z organami PIS, wreszcie badane było czy projekt zagospodarowania terenu, na którym miała być realizowana inwestycja był zgodny z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi (zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego). Do tych przepisów zalicza się zarówno przepisy Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75 poz. 690 ze zm.) oraz – aktualnie obowiązującego Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 20 kwietnia 2007 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle hydrotechniczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 86 poz. 579) – abstrahując już od kwestii czy kanalizację sanitarną, której elementem składowym jest przepompownia w ogóle można uznać z budowlę hydrotechniczną. Z przepisu § 2 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. wynika, że jego przepisy stosuje się przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków i budowli nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków, a także do związanych z nimi urządzeń budowlanych. Podobne unormowanie zostało zawarte w § 1 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Środowiska z 20 kwietnia 2007 r. (zastosowanie przy budowie i rozbudowie). Zresztą to ostatnie Rozporządzenie weszło w życie z dniem 15 czerwca 2007 r. i brak w nim przepisów, które nakazywałyby dostosowanie do jego wymogów obiektów, na które pozwolenie na budowę zostało udzielone przed jego wejściem w życie. Jak wynika z powyższego słusznie wskazały organy w niniejszej sprawie, że nie mają one kompetencji do badania kwestii, które są lub były badane w innym postępowaniu i przez inne organy w ramach ich właściwości. Z tych względów zaskarżona decyzja oraz decyzja organu pierwszej instancji nie narusza i nie mogła naruszać przepisów § 31 ust. 1 i § 36 ust. 3 i 4 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. ani § 15 ust. 1 w związku z § 3 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 20 kwietnia 2007r. Powracając do wskazanych wcześniej unormowań ustawy o PIS co do zakresu działania organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej to w ocenie Sądu w niniejszej sprawie organy w ramach tego zakresu pobrały do badania próbki wody ze studni po zgłoszonym wycieku nieczystości, który miał miejsce dnia 29 września 2009 r. Wyniki badań przeprowadzonych przez Laboratorium Higieny Komunalnej Wojewódzkiej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej nie potwierdziły istnienia zanieczyszczeń biologicznych, lecz tylko minimalne przekroczenie dopuszczalnej zawartości azotanów. Brak było więc także podstaw do wydania przez organy PIS merytorycznych decyzji w tym zakresie. Jak wynika z ustaleń organów skarżący ma dostęp do wody przeznaczonej do spożycia z sieci wodociągowej, której jakość jest monitorowana z urzędu. Takim nadzorem "z urzędu" nie są objęte prywatne studnie, co wynika z przytaczanych w decyzji PPIS z [...] października 2009 r. przepisów § 3 Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 29 marca 2007 r. w sprawie jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi (Dz. U. Nr 61 poz. 417) oraz przepisów art. 1 i art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (tj. Dz. U. z dnia 2006 r. Nr 123 poz. 858 z późn. zm.). Wobec zgłoszenia wycieku nieczystości zostały podjęte przez PPIS wyżej wskazane działania w oparciu o przepis art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. Nr 234 poz. 1570 z późn. zm.). W istocie więc organy PIS nie miały podstaw do wydania jakiejkolwiek innej decyzji i prawidłowo umorzyły postępowanie jako bezprzedmiotowe na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. W ocenie Sądu okoliczności zgłaszane przez skarżącego nie dawały podstaw do podjęcia innych działań i innego sposobu zakończenia postępowania (orzeczenia co do istoty), które zostało wszczęte i toczyło się przed tymi organami. Bezprzedmiotowe jest postępowanie prowadzone przez niewłaściwy organ a także postępowanie, w którym brak przesłanek i podstaw do orzeczenia co do istoty. Wobec powyższego bez znaczenia pozostaje w tej sytuacji brak szczegółowego odniesienia się przez organ drugiej instancji do zarzutów skarżącego, aczkolwiek należy zauważyć, iż w sposób ogólny organ odniósł się do tych zarzutów. Pośrednio bowiem z uzasadnienia decyzji z dnia [...] lipca 2010 r. wynika, to o czym Sąd wcześniej wspomniał, iż wpływ inwestycji w ramach której wybudowana została przepompownia na środowisko był badany w toku innego postępowania przez właściwe w tym zakresie organy – właśnie w toku postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę i zatwierdzenie projektu budowlanego. Odnosząc się do kolejnego zarzutu ze skargi dotyczącego oparcia decyzji na błędnych ustaleniach w zakresie braku wyposażenia studni należącej do skarżącego w trwałą pokrywę i nieszczelności między kręgami, Sąd stwierdza, że nawet jeśli takie ustalenia byłyby niezgodne z rzeczywistym stanem rzeczy to ostatecznie pozostają one bez jakiegokolwiek wpływu na wynik sprawy, skoro nie stwierdzono zanieczyszczeń biologicznych w pobranej ze studni próbce wody. Mając to wszystko na uwadze Sąd oddalił skargę jako bezzasadną na podstawie art. 151 P.p.s.a. Na koniec Sąd nadmienia, że już po zamknięciu rozprawy i ogłoszeniu wyroku do akt zostało dołączone pismo B. D., złożone tego samego dnia w WSA w Rzeszowie z wnioskiem o odroczenie rozprawy wobec wyznaczenia na dzień 1 lutego 2011 r. na godzinę 10:30 przez Sąd Rejonowy Ł. rozprawy, na której skarżący miał zostać przesłuchany jako strona, wobec czego obecność tam skarżącego miała być niezbędna. Do pisma załączona została kserokopia zawiadomienia w/w Sądu o terminie rozprawy w sprawie [...] , której stroną jest m.in. B. D. kierowanego do pełnomocnika (nie wiadomo czyjego) A. Ś. Zgodnie z art. 109 P.p.s.a. rozprawa ulega odroczeniu, jeśli sąd stwierdzi nieprawidłowości zawiadomienia którejkolwiek ze stron albo jeśli nieobecność strony jest wywołana nadzwyczajnym wydarzeniem lub inną znaną sądowi przeszkodą, której nie można przezwyciężyć. W związku z wnioskiem skarżącego należy stwierdzić, że załączona do niego kserokopia zawiadomienia nie potwierdza, aby B. D. został przez Sąd Rejonowy w Ł. wezwany na wyznaczoną rozprawę celem przesłuchania w charakterze strony. Ponadto nawet jeśli skarżący był wzywany (czego nie wykazał) to do prawidłowości takiego wezwania przepis art. 149 § 2 zd. 3 k.p.c. wymaga, aby doręczenie nastąpiło co najmniej 7 dni przed wyznaczonym terminem rozprawy, wreszcie, z uwagi na odległość tut. Sądu i Sądu Rejonowego w Ł. mając na uwadze godziny wyznaczonych rozpraw możliwa była obecność skarżącego na obydwu rozprawach – nie było kolizji w tym zakresie. Ponadto obecność skarżącego na rozprawie w niniejszej sprawie nie była obowiązkowa a w świetle art. 109 i art. 107 P.p.s.a. – brak było podstaw do uwzględnienia tego wniosku.