II SA/Rz 825/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Marcin Kamiński Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk WSA Elżbieta Mazur - Selwa /spr./ Protokolant sekretarz sądowy Filip Róg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 października 2017 r. sprawy ze skargi W. M. na decyzję Wojewody z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2017 roku, nr [...]; II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego W. M. kwotę 697 zł /słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją Wojewoda [...] ( dalej: "organ odwoławczy", "organ II instancji") utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] ( dalej: "organ I instancji") z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...], orzekającą m.in. o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości oznaczonej jako działka nr 2605 o pow. 0,2463 ha, obj. KW [...] położonej w [...], obręb nr [...], stanowiącej własność W. M., poprzez udzielenie zezwolenia P. Sp. z o.o. Oddział w [...] na założenie i przeprowadzenie przez ww. nieruchomość gazociągu średniego ciśnienia dn 225 PE wraz z infrastrukturą towarzyszącą służącą do zasilania w gaz budynków mieszkalnych w mieście [...] w oparciu o ustalenia Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego nr [...] miasta [...], obszaru położonego w obrębie ulicy [...] w [...], zatwierdzonego Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. (Dz. U. Województwa [...] Nr [...] poz. [...] z dnia [...]) Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 127 § 2 oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23, ze zm.; dalej: "K.p.a.") w związku z art. 9a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2016 r., poz. 2147, ze zm.; dalej: "u.g.n."). Z akt sprawy wynika, że P. Sp. z o. o. Oddział w [...] - reprezentowana przez pełnomocnika A. M. - wystąpiła z wnioskiem do Starosty [...] o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości położonej w [...], obręb nr [...], oznaczonej jako działka ewidencyjna nr 2605 o pow. 0,2463 ha, obj. KW [...]. Uzasadniając swój wniosek, wnioskodawca wskazał, iż ww. nieruchomość niezbędna jest do realizacji inwestycji celu publicznego tj. przebudowy istniejącej sieci gazowej średniego ciśnienia służącej do zasilania w gaz budynków mieszkalnych w mieście [...]. W wyniku przeprowadzonego postępowania Starosta [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] orzekł w pkt 1 o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości położonej w [...], obręb nr [...], oznaczonej jako działka ewidencyjna nr 2605 opow. 0,2463 ha, obj. KW [...], stanowiącej własność W. M., poprzez udzielenie zezwolenia inwestorowi – P. Sp. z o.o. Oddział w [...] na założenie i przeprowadzenie przewodów i urządzeń służących do przesyłania gazu ziemnego tj. gazociągu średniego ciśnienia wraz z infrastrukturą towarzyszącą, pod powierzchnią terenu na głębokości uwzględniającej przykrycie sieci gazowej na poziomie ok. 1,0 m, pasem o długości 40,0 m dla odcinka gazociągu dn 225 PE oraz pasem długości 34,0 m dla odcinka gazociągu dn 40 PE i przebiegu zgodnym z załącznikiem graficznym stanowiącym integralną część decyzji organu I instancji. Wzdłuż gazociągu, Starosta [...] wyznaczył strefę kontrolowaną w pasie o długości 40,0 m i szerokości 1,0 m (po 0,5 m od osi gazociągu) dla odcinka gazociągu dn 225 PE oraz w pasie o długości 34,0 m i szerokości 1,0 m (po 0,5 m od osi gazociągu) dla odcinka gazociągu dn 40 PE, na której nie wolno będzie wznosić budynków, urządzeń trwałych, składów, sadzić drzew oraz podejmować jakiejkolwiek działalności mogącej zaszkodzić trwałości gazociągu itp. Na czas budowy gazociągu został wyznaczony pas budowlano - montażowy wzdłuż jego osi o pow. 141,5 m2, umożliwiający prowadzenie robót ziemnych i montażowych oraz komunikację pojazdów budowy. Starosta [...] w pkt 2 zobowiązał P. sp. z o.o. Oddział w [...] do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego niezwłocznie po zakończeniu prac związanych z powyższym zadaniem inwestycyjnym, a jeżeli byłoby to niemożliwe albo powodowałoby to nadmierne trudności lub koszty, do zapłaty odszkodowania właścicielowi nieruchomości. Ponadto w pkt 3 orzekł, że właściciel, posiadacz lub użytkownik wieczysty nieruchomości zobowiązany jest do udostępnienia nieruchomości w celu wykonania czynności związanych z zadaniem inwestycyjnym, konserwacją oraz usuwaniem awarii ciągów, przewodów i urządzeń pod rygorem egzekucji administracyjnej. W odwołaniu od powyższej decyzji W. M., reprezentowany przez pełnomocnika wskazał na naruszenie art. 124 ust. 1 u.g.n., poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym przyjęciu, że ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości nastąpiło zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto odwołujący się wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i rozpoznanie sprawy co do jej istoty. Powyższych zarzutów nie podzielił organ odwoławczy, który opisaną na wstępie decyzją utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu wskazał, że działka nr 2605 położona w [...], objęta jest Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego nr [...] miasta [...], obszaru położonego w obrębie ulicy [...] w [...], zatwierdzonym Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. (Dz. U. Województwa [...] Nr [...] poz. [...] z dnia [...] r.). Położona jest na obszarze oznaczonym symbolem US-2 jako teren zabudowy usług sportu i rekreacji, na którym dopuszcza się realizację infrastruktury technicznej tj. m.in. gazociągu. Przebieg inwestycji oraz uwarunkowania techniczne opisane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, zgodne są z opisanymi warunkami technicznymi oraz przebiegiem inwestycji zawartymi w decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości Starosty [...]. Natomiast cel inwestycji tj. budowa (w ramach przebudowy) sieci gazowej jest celem publicznym w rozumieniu art. 6 pkt 2 u.g.n. Organ I instancji bardzo precyzyjnie określił przebieg inwestycji, wskazując w decyzji wszystkie niezbędne uwarunkowania techniczne tj. wymiary strefy kontrolowanej, pasa budowlano-montażowego, głębokość oraz długość przebiegu inwestycji przez działkę. Do decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości został dołączony załącznik graficzny, z którego wynika dokładny przebieg inwestycji oraz położenie jej na działce. Ponadto Starosta [...] w zaskarżonej decyzji określił również ograniczenia związane z użytkowaniem nieruchomości w strefie kontrolowanej. Udzielenie zezwolenia zostało poprzedzone rokowaniami z właścicielem, które nie doprowadziły do satysfakcjonującego wszystkie strony rozstrzygnięcia. W związku z powyższym organ odwoławczy po przeprowadzonej analizie nie stwierdził w kontrolowanym postępowaniu naruszeń prawa procesowego oraz materialnego, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W skardze do Sądu Skarżący zarzucił decyzji naruszenie: - art. 138 §1 pkt 1 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r., pomimo tego, że decyzja została wydana z naruszeniem prawa - art. 124 ust. 1 u.g.n. poprzez przyjęcie, że ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości nastąpiło zgodnie z planem miejscowym, podczas gdy w niniejszej sprawie doszło do naruszenia postanowień planu miejscowego; - art. 7 K.p.a. w zw. z art. 9 K.p.a. w zw. z art. 11 K.p.a. poprzez przyjęcie, że uzasadnione jest ograniczenie prawa własności Skarżącego, podczas gdy Wojewoda [...] powinien był stwierdzić brak ważnych i znaczących przesłanek przemawiających za zasadnością ograniczenia prawa własności Skarżącego i w konsekwencji przyjąć, że doszło do naruszenia słusznego interesu Skarżącego; - art. 8 K.p.a., art. 15 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 107 § 1 i § 3 K.p.a. poprzez nieustosunkowanie się do zawartej w odwołaniu z dnia 27 kwietnia 2017 r. argumentacji Skarżącego, podczas gdy organ administracji obowiązany był w sposób wyczerpujący rozpatrzyć przedmiotowe odwołanie i ustosunkować się do jego treści w uzasadnieniu skarżonej decyzji, w szczególności wskazując przyczyny, z powodu których doszło do odrzucenia argumentów podnoszonych przez Skarżącego, co stanowi naruszenie zaufania Skarżącego do władzy publicznej oraz naruszenie zasady dwuinstancyjności. Na tych podstawach wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów posłowania według norm prawem przepisanych, w tym kosztów wniesienia skargi oraz kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu wskazał, że na podstawie § 46 ust. 2 Planu: "dopuszcza się na terenach oznaczonych symbolami terenów US-1, US-2 realizację funkcji towarzyszącej funkcji podstawowej takiej jak: miejsca postojowe, infrastruktura techniczna, budynki administracji, dojścia i dojazdy, ogrodzenia i małą architektura" . Zwrócił uwagę na to, że w przedmiotowym przepisie mowa jest o możliwości realizacji na danej nieruchomości wyłącznie funkcji towarzyszącej funkcji podstawowej tj. świadczenia usług w zakresie sportu i rekreacji. Za zasadnością tego stanowiska przemawia usytuowanie tego przepisu oraz treści ust. 1 tego paragrafu, który określa funkcję podstawową terenów oznaczonych symbolami US-1 oraz US-2 - realizacja i utrzymanie usług sportu i rekreacji. W świetle powyższego konstrukcja urządzeń przesyłowych musi towarzyszyć, a więc dopełniać czy też wspomagać nadrzędny cel, jakim jest realizacja i utrzymanie usług sportu i rekreacji na terenie danej nieruchomości. Tymczasem w niniejszej sprawie potrzeba taka nie występuje, a zamiarem P. Sp. z o.o. jest szeroko rozumiana rozbudowa sieci gazociągowej. Przychylenie się do stanowiska Starosty prowadziłoby do wniosku, że wszelkie pozostałe funkcje towarzyszące wskazane w § 46 ust. 2, czyli: miejsca postojowe, budynki administracji, dojścia i dojazdy, ogrodzenia i mała architektura, mogłyby być realizowane w oderwaniu od wskazanej w ust. 1 funkcji podstawowej, tylko z tego powodu, że realizacja tych funkcji uznana zostanie, w ogólnym tego słowa znaczeniu, za "uzasadnioną". Wobec powyższego nie została spełniona przesłanka z art. 124 ust. 1 u.g.n., na mocy którego ograniczenie sposobu korzystania nieruchomości powinno nastąpić zgodnie z planem miejscowym. W świetle powyższego bez znaczenia pozostaje treść art. 6 pkt 2 u.g.n. Sam bowiem zamiar realizacji celu publicznego na nieruchomości, która w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie została przeznaczona pod realizację celów publicznych, nie daje podstaw do skutecznego żądania przez kwestora ograniczenia cudzej własności nieruchomości w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. – wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 sierpnia 2008 r., sygn. akt I SA/Wa 405/08. Samodzielnej podstawy wydanego rozstrzygnięcia nie może również stanowić § 28 Planu, który stanowi, że: "Sieci infrastruktury technicznej powinny być prowadzone przez tereny przeznaczone na cele publiczne, w szczególności przez tereny dróg publicznych oraz przez tereny dróg wewnętrznych i ciągów pieszo-jezdnych, w uzasadnionych przypadkach dopuszcza się realizację sieci na działkach wewnątrz mych terenów funkcjonalnych na warunkach określonych w przepisach odrębnych." Regulacja ta nie może stanowić samodzielnej podstawy budowy infrastruktury technicznej. Wskazane postanowienie in fine oznacza, że dopuszczalność realizacji celu publicznego na terenach innych niż tereny przeznaczone na cele publiczne uzależniona jest od uprzedniego dopełnienia pewnych warunków, określonych w przepisie odrębnym wobec § 28 Planu; warunki te różnią się w zależności od oznaczenia terenu. Na terenach oznaczonych symbolami US-1, US-2 przepisy odrębne dopuszczają budowę infrastruktury technicznej wyłącznie pod warunkiem, gdy będzie to miało bezpośredni związek z realizacją funkcji podstawowej. W każdym innym wypadku konstrukcję gazociągu uznać należy za niedopuszczalną. Ponadto wskazał, że Starosta [...] nie wykazał aby w spawie istniała jakakolwiek, a tym bardziej ważna i znacząca z punktu widzenia interesu społecznego, przesłanka konieczności przeprowadzenia gazociągów. W postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji nie udowodniono w szczególności, że nie jest możliwe dalsze korzystanie z obecnie istniejących urządzeń przesyłowych, że instalacja nowej infrastruktury zapewni istotną poprawę komfortu życia w mieście [...], a także że nie jest możliwe przeprowadzenie gazociągów przez teren miasta [...] w taki sposób, by nie doszło do ingerencji w prawo własności Skarżącego. Postępowanie z art. 124 u.g.n. ma charakter szczególny, a to z uwagi na tak znaczące konsekwencje, jak ograniczenie prawa własności, wobec czego organ administracji publicznej powinien wyjątkowo starannie zbadać stan faktyczny sprawy i dopilnować, by nie doszło do naruszenia słusznego interesu obywatela. W niniejszej sprawie nie można uznać, że zostały spełnione określone w art. 7 K.p.a. wymogi. Decyzja Organu I instancji została bowiem wydana niemal "automatycznie", co powinno zostać stwierdzone przez organ II instancji. Wobec powyższego należy wysunąć wniosek, że nie istnieją takie okoliczności towarzyszące spornemu przedsięwzięciu, które mogłyby usprawiedliwiać udzielenie zgody na przeprowadzenie przecinających nieruchomość Skarżącego wzdłuż i wszerz prac budowlanych. W takim stanie rzeczy decyzja Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. jawi się jako rażąco niesprawiedliwa. W związku z powyższym pozostaje naruszenie art. 9 K.p.a. oraz art. 11 K.p.a., nakładających na organy administracji publicznej obowiązek informowania stron i wyjaśniania stronom zasadności przesłanek, którymi kierowano się przy wydawaniu decyzji. W ocenie Skarżącego powyższy argument znalazłby zastosowanie nawet w przypadku, gdyby Plan dopuszczał możliwość realizacji infrastruktury technicznej w sposób ogólny, wbrew twierdzeniom Starosty [...] wyrażonym w piśmie z dnia 9 maja 2017 r. Wobec tego całkowicie zasadny jest zarzut naruszenia w skarżonej decyzji art. 7 K.p.a. w zw. z art. 9 K.p.a. w zw. z art. 11 K.p.a. Zdaniem Skarżącej okoliczność, że rozpatrywaną w niniejszej sprawie inwestycją objętych jest ponad osiemdziesiąt działek, nie stanowi sama w sobie dowodu realizacji ważnego i znaczącego interesu społecznego, wbrew ocenie Organu I instancji wyrażonej w piśmie z dnia 9 maja 2017 r. Wskazany fakt jest skutkiem powziętych planów o rozbudowie infrastruktury technicznej, a nie ich podłożem. Opisywana okoliczność nie może więc stanowić usprawiedliwienia wydania przez Starostę decyzji z dnia [...] kwietnia 2017 r. Końcowo podniósł, że organ odwoławczy nie odniósł się do postawionych w odwołaniu zarzutów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do postawionych zarzutów wskazał, powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt I OSK 537/13, że ani w punkcie 1 ani w punkcie 10 ustępu 2 art. 15 u.p.z.p. ustawodawca nie wprowadził wymogu precyzyjnego ustalenia szczegółowego przebiegu sieci infrastruktury technicznej, zwłaszcza mając na uwadze sieć podziemną o znaczeniu lokalnym, przebiegającą pod powierzchnią ziemi. Samo sformułowanie "zasady modernizacji rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej , nakazuje przyjąć, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przybierają formę częściowo ogólną. Im bardziej ogólne postanowienie planu miejscowego w zakresie dopuszczalności inwestycji o charakterze publicznym, tym większy margines swobody dla starosty w toku postępowania. Nie można również mówić, zdaniem organu, o rażącym naruszeniu własności lub pogorszeniu możliwości gospodarowania nieruchomością ponieważ planowany przebieg inwestycji odbiega od istniejącego już na nieruchomości gazociągu dn 100 i przyłącza, który jest wygaszany zaś pozostałe dwa gazociągi przebiegające przez nieruchomość Skarżącego tj. dn 300 i 700 zgodnie z założeniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego warunkują objęcie całej nieruchomości strefą ograniczeń w sposobie użytkowania terenu. Wskazał również, że wbrew postawionym zarzutom odniósł się do zarzutów sformułowanych w odwołaniu. Wskazał przy tym, że decyzja o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości stanowi jedynie podstawę do dysponowania gruntem na cele budowlane i nie uprawnia ani starosty ani wojewody do odnoszenia się do oceny spadku bądź wzrostu wartości rynkowej nieruchomości, ani też możliwości jej zabudowy, ponieważ o tym decydują zapisy planu zagospodarowania przestrzennego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 1660). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej "P.p.s.a."). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 P.p.s.a., sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach. W ramach kontroli legalności sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). Dokonując kontroli zgodności z prawem tak decyzji zaskarżonej, jak i decyzji organu I instancji Sąd stwierdza, iż naruszają one prawo i z tego względu podlegają wyeliminowaniu z obrotu prawnego. Wniosek inwestora zgłoszony w postępowaniu administracyjnym na podstawie art. 124 u.g.n. obejmował przebudowę istniejącej sieci gazowej średniego ciśnienia na działce nr 2605 należącej do skarżącego (k. 35). Tymczasem sentencja decyzji organu I instancji w żadnym akapicie nie zawiera informacji o tym, że dotyczy ona przebudowy istniejących gazociągów, jest w niej mowa wyłącznie o założeniu i przeprowadzeniu gazociągu dn 225 PE i dn 40 PE. Z wniosku nie wynika, jakie prace mają zostać wykonane na nieruchomości skarżącego, jakiego rodzaju gazociągi, jakiej mocy istnieją na trasie projektowanych gazociągów, kiedy powstały i na jakiej podstawie. Z mapy z dnia [...] grudnia 2016 r. (która stała się załącznikiem do decyzji organu I instancji) można ustalić wyłącznie parametry projektowanej sieci gazowej, parametry istniejącej sieci są na niej niezaznaczone. Z mapy tej wynika także, że pas budowlano montażowy zaznaczony kolorem niebieskim dla planowanego gazociągu dn 40 PE ma szerokość 2m (z legendy mapy), ale jego przebieg po wschodniej stronie gazociągu dn 40 PE jest niezaznaczony na niej graficznie, nie można ustalić jego przebiegu. Sąd zauważa także, że z uzasadnienia decyzji organu I instancji wynika, że linie gazowe średniego i wysokiego ciśnienia na działce inwestora przebiegają równolegle do siebie (str. 4 decyzji I instancji). Oczywiście, jak wynika z mapy na k. 20 i z MPZP, gazociągi DN400 i DN700 przecinają działkę skarżącego z południowego zachodu na północny wschód. Równolegle do nich od północy planowana jest przebudowa sieci gazowej i założenie gazociągu o mocy dn 225 PE. Organ I instancji milczy na temat przebiegu gazociągu dn 40PE z północy na południe, prostopadle do pozostałych gazociągów (załącznik graficzny do decyzji organu I instancji). Reasumując, w aktach sprawy brak informacji o stanie istniejących gazociągów średniego ciśnienia na przedmiotowej nieruchomości, o ich mocy, przebiegu, z jakich materiałów zostały wykonane, kiedy i na jakiej podstawie prawnej je zrealizowano. Wnioskodawca winien w uzupełnieniu wniosku podać bez wątpliwości te informacje oraz wyjaśnić jakie roboty budowlane planuje, w jakim miejscu, z jakich materiałów i o jakiej mocy gazociąg ma powstać. Przede wszystkim zaś winien wyjaśnić dlaczego kwalifikuje planowane prace jako przebudowę. Sąd nie jest w stanie samodzielnie tego uczynić, gdyż materiał dowodowy zgromadzony w sprawie jest zbyt skąpy. Przepis art. 124 ust. 1 u.g.n. obejmuje zarówno roboty inwestycyjne celu publicznego zrealizowane od podstaw, jak i polegające na przebudowie już istniejącej inwestycji celu publicznego w zakresie przekraczającym zwykle prace konserwatorskie, bieżące remonty czy usuwanie awarii, których to robót dotyczy art. 124b ust. 1 u.g.n. Inna interpretacja uniemożliwiałaby przebudowę jakiejkolwiek linii energetycznej, skoro art. 124b u.g.n. dotyczy wyłącznie prac związanych z bieżącą konserwacją, remontem czy usuwaniem awarii. Tak więc okoliczność istnienia sieci gazowej nie może stać na przeszkodzie, aby inwestor prowadził roboty budowlane przy tej inwestycji związane z jej przebudową. Należy podkreślić, że przy tego rodzaju inwestycji zawsze należy mieć na względzie konieczność ustalenia czy planowane zamierzenie inwestycyjne nie jest remontem , co wykluczałoby możliwość wydawania decyzji w trybie art. 124 u.g.n., a z art. 124b u.g.n. (por. słusznie w tym zakresie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie co do linii energetycznych w wyroku z dnia 31 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Rz 1424/16). Jest to istotne, bo jak wynika z decyzji i mapy przebieg gazociągu dn 40 PE pokrywa się częściowo z dotychczasowym przebiegiem gazociągu. Czy jest to remont, należy szczegółowo wyjaśnić, dokonując oceny całego zamierzenia inwestycyjnego. Uzasadnienie decyzji co do konieczności np. przesunięcia gazociągu poza jego dotychczasową trasę powinno być szczegółowe oraz wyczerpująco i dokładnie uzasadnione, czego w niniejszej sprawie zabrakło. Powołanie się w tym zakresie przez organ I instancji w decyzji lakonicznie na korespondencję otrzymaną od A. S.A. Oddział w [...] bez daty jest niewystarczające. Pisma od Spółki [...] zalegają w aktach organu I instancji na kartach 49 - 44. Rzeczą wnioskodawcy będzie wrysowanie na mapę będącą załącznikiem do wniosku przebiegu gazociągów wysokiego ciśnienia na działce skarżącego z zaznaczeniem ich stref kontrolowanych oraz uzasadnienie takiego, a nie innego przebiegu projektowanej przebudowy. Rzeczą organów będzie zaś zweryfikowanie tych informacji i ocena pod kątem zgodności z przepisami prawa. W tej sytuacji przedwczesne byłoby odnoszenie się do zarzutów skargi naruszenia § 46 ust. 2 MPZP w sposób w niej wskazany. Ewentualna legalność, co należy dopiero stwierdzić, istniejących gazociągów średniego ciśnienia na nieruchomości skarżącego będzie kluczem do oceny zgodności planowanej inwestycji z MPZP. W niniejszej sprawie stan faktyczny sprawy nie został ustalony prawidłowo, co przesądza o naruszeniu art. 7, art. 15, art. 77, art. 80, art. 107 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 124 u.g.n. poprzez jego zastosowanie w wątpliwym stanie faktycznym, co przełożyło się na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. i art. 135 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organy będą miały na względzie treść niniejszego uzasadnienia.