II SA/Rz 838/13

z dnia 17 września 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący - Sędzia WSA Zbigniew Czarnik po rozpoznaniu w dniu 17 września 2013 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. G., J. G. i T. G. na uchwałę Rady Miejskiej [...] z dnia [...] listopada 2011 r. [...] w przedmiocie zawiadomienia o sposobie załatwienia skargi na działalność Burmistrza [...] - p o s t a n a w i a - odrzucić skargę. Przedmiotem skargi K. G., J. G. i T. G. jest uchwała Rady Miejskiej [...] z dnia [...] listopada 2011 r. Nr [...] podjęta w sprawie ze skargi na działalność Burmistrza [...] w postępowaniu administracyjnym o rozgraniczenie nieruchomości. Podstawą prawną aktu były przepisy art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.) oraz art. 229 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) dalej: "k.p.a.". W uzasadnieniu uchwały podano, że w piśmie z 16 sierpnia 2011 r. K. G. wniósł do Rady Miejskiej skargę na odmowę wszczęcia przez Burmistrza [...] postępowania w sprawie o rozgraniczenie oraz próbę dwukrotnego wprowadzenia w błąd wnioskodawców. Jednak Komisja Rewizyjna Skarg i Wniosków dokonując analizy sformułowanych zarzutów stwierdziła, że prowadzone przez Burmistrza postępowania dotyczące działek nr 1449 i 1450 prowadzone było zgodnie z przepisami prawa. Z nadesłanych za skargą akt sprawy wynika, że toczące się przed Burmistrzem [...] postępowanie o rozgraniczenie zostało zainicjowane wnioskiem J. G. i T. G., którzy ustanowili swoim pełnomocnikiem syna K. G. W piśmie z dnia 16 sierpnia 2011 r. skierowanym do Rady Miejskiej [..] K. G. zarzucił Burmistrzowi [...], że odmówił stronom wszczęcia postępowania w sprawie o rozgraniczenie, usiłował wprowadzić ich w błąd powołując się na przepisy o kosztach postępowania administracyjnego, nie odpowiedział również na jego pismo z dnia 20 sierpnia 2010 r. Przewlekał także postępowanie ponad ustawowe terminy, przez co swoim działaniem naraził strony na szkody i niepowetowane koszty. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skarżący domagają się "wycofania zaskarżonej uchwały z obrotu prawnego", jako podjętej z naruszeniem prawa. Wyjaśniają, że zaskarżona uchwała podjęta została w odpowiedzi na skargę dotyczącą nieprawidłowości powstałych w toku postępowania rozgraniczeniowego. Skarga ta posiadała jednak walor środka prawnego, który wyłączał możliwość jej rozpatrzenia w trybie przepisów działu VIII k.p.a. Zgodnie bowiem z art. 37 k.p.a. na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służyło zażalenie do organu wyższego stopnia. Dlatego brak było podstawy do uruchomienia postępowania skargowego, a przedmiotowy środek prawny powinien być przekazany przez Radę Miejską właściwemu organowi, stosownie do art. 231 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska [...] wniosła o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie podkreślając, że skarga z dnia 16 sierpnia 2011 r. została skierowana przez K. G. do tego organu, dlatego stała się przedmiotem rozpatrzenia. W odpowiedzi na wezwanie Sądu K. G. oświadczył, że skargę sądowoadministracyjną wniósł w imieniu własnym oraz imieniu rodziców, których pełnomocnictwo dołączył do akt II SA/Rz 838/13. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Podstawową kwestią w rozpoznawanej sprawie jest ocena dopuszczalności skargi. Zgodnie z art. 184 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej tylko w zakresie określonym w ustawie. Obszar spraw przekazanych do właściwości sądów administracyjnych określa w szczególności art. 3 § 2 pkt 1 – 8 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) dalej: "Ppsa". Skargę niedopuszczalną Sąd odrzuca na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 – 6 Ppsa.333333333333333333333333333333333333333333333333333333333333333333333333333333333333333333333333333333333333333333333333333333t.ę niedopuszczalną Sąd odrzuca na podsatwie 333333333333333333333333333333333333333333333333333333333333333333333333333333333 Zaskarżona uchwała Rady Miejskiej [...] wydana została na podstawie art. 229 pkt 3 k.p.a. w sprawie skargi na działalność Burmistrza [...] w toku postępowania rozgraniczeniowego. Podjęta została w trybie przepisów Działu VIII k.p.a. regulujących instytucję tzw. skargi powszechnej. Instrument ten służy społecznej kontroli działalności administracji publicznej i nie jest związany z bezpośrednim kształtowaniem sytuacji prawnej wnoszącego ją podmiotu. Stosownie do art. 227 k.p.a. przedmiotem skargi (powszechnej) może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Podmioty właściwe do załatwienia takich skarg wymienione zostały w art. 229 pkt 1 – 9 k.p.a. Skargi dotyczące zadań i działalności burmistrza, z wyjątkiem spraw należących do zadań zleconych z zakresu administracji rządowej, rozpoznaje rada miejska. O sposobie załatwienia skargi zawiadamia się skarżącego (art. 237 § 3 k.p.a.). Mając na względzie powyższe Sąd stwierdza, że zaskarżona uchwała pozostaje poza granicami właściwości sądu administracyjnego. Stanowi ona w istocie zawiadomienie, o którym mowa w art. 237 § 3 k.p.a. Treść pisma skarżących z dnia 16 sierpnia 2011 r. wskazuje, że wymieniony organ zasadnie uznał je jako skargę na działalność Burmistrza [...] w toku postępowania rozgraniczeniowego z udziałem skarżących. Był przeto zobowiązany do jej rozpatrzenia i zawiadomienia autorów skargi o sposobie jej załatwienia. Sam charakter aktu nazwanego uchwałą wynika z faktu, że zawiera ona stanowisko organu kolegialnego, jakim jest Rada Miejska [...]. Uchwała ta nie rozstrzyga jednak konkretnej indywidualnej sprawy administracyjnej. Kończy tylko jednoinstancyjne uproszczone postępowanie jako forma zawiadomienia o sposobie rozpoznania skargi. Stanowisko wyrażone przez właściwy do rozpoznania skargi organ nie może być poddane kontroli organu wyższego stopnia, jak też sądu administracyjnego. Kontroli sądowoadministracyjnej nie podlega również ocena prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego w trybie przepisów Działu VIII k.p.a. Jeżeli jednak skarżący nie są zadowoleni ze sposobu działania organu, który rozpoznał ich skargę mogą wystąpić z odrębną skargą w trybie przepisów Działu VIII k.p.a. na nienależyte wykonywanie zadań przez Radę Miejską. Jeżeli natomiast stoją na stanowisku, że pismo z dnia 16 sierpnia 2011 r. nie stanowiło skargi powszechnej, lecz inny środek prawny, powinni poszukiwać ochrony prawnej w innym trybie niż skarga na ww. uchwałę. Sąd administracyjny orzeka bowiem w granicach danej sprawy, ponieważ takie granice zostały określone w art. 134 § 1 Ppsa. Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 Ppsa Sąd skargę odrzucił, ponieważ sprawa ta nie należy do właściwości sądu administracyjnego. W tych okolicznościach wyłączona jest również ocena, czy i którzy ze skarżących posiadali legitymację procesową do zaskarżenia uchwały. Okoliczność ta nie ma wpływu na wynik rozstrzygnięcia sprawy zawisłej przed tut. Sądem, poza prawidłowym ustaleniem kręgu skarżących. Stosownie do dyspozycji art. 222 Ppsa nie wzywano skarżących do uiszczenia wpisu od skargi.