II SA/Rz 84/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Małgorzata Wolska /spr./ Sędziowie NSA Maria Zarębska-Kobak WSA Zbigniew Czarnik Protokolant st. sekr. sąd. Maria Kołcz po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi Rady Gminy (...) na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody (...) z dnia (...) nr (...) w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie powołania zastępcy kierownika Urzędu Stanu Cywilnego -skargę oddala- Zaskarżonym rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia [...] r., [...], wydanym na podstawie art. 85, 86 i 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym /Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm./ oraz art. 3 ust. 4 ustawy z dnia 22 marca 1990 r. o pracownikach samorządowych /Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1593 ze zm./ Wojewoda stwierdził nieważność uchwały Rady Gminy R. Nr [...] z dnia [...]r. w sprawie powołania Zastępcy Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podano, że wspomnianą uchwałą z dnia [...]r. Rada Gminy R., działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy o samorządzie gminnym oraz art. 6 ust. 3 ustawy Prawo o aktach stanu cywilnego /Dz.U. z 2004 r., Nr 161, poz. 1688 ze zm./ powołała na stanowisko Zastępcy Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego w R. S.W., pracownika Urzędu Gminy. Organ nadzoru zakwestionował powołanie S.W. na stanowisko Zastępcy Kierownika USC w R. bez zachowania procedury konkursowej, o której mowa w art. 3a ustawy z dnia 22 marca 1990 r. o pracownikach samorządowych oraz, że S.W. nie spełnia wymogów dotychczasowych wyższego wykształcenia, określonych w art. 3 ustawy w/w, obowiązujących w dacie podjęcia uchwały. Organ ten wskazał, że zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy Prawo o aktach stanu cywilnego kierownikiem urzędu stanu cywilnego jest wójt lub burmistrz /prezydent/, natomiast ust. 3 tego przepisu – w brzmieniu obowiązującym do dnia 28.10.2008 r. – stanowi, iż rada gminy może powołać innego kierownika urzędu stanu cywilnego i jego zastępcę, a w takim przypadku jego stosunek pracy nawiązuje się na podstawie mianowania bądź umowy o pracę, w żadnym zaś razie na podstawie powołania. Taki pogląd zaprezentował Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 19.01.2000 r., sygn. akt I PKN 480/99, zaznaczając jednocześnie, że uznanie, iż kierownik USC nie jest zatrudniony na podstawie powołania powoduje przyjęcie, że dotyczy go art. 2 pkt 2 lut 4 ustawy o pracownikach samorządowych /stanowisko kierownicze/, a więc jego stosunek pracy nawiązuje się na podstawie mianowania lub umowy o pracę. Z kolei taki rodzaj zatrudnienia zapewnia prawidłową realizację zadań wykonywanych na tym stanowisku pracy, na którym charakter pracy wymaga niezależności w podejmowaniu czynności i decyzji z szeroko rozumianego prawa rodzinnego. Natomiast takiego warunku nie spełnia zatrudnienie na podstawie powołania. Z tych powodów stosuje się do tego stanowiska przepis art. 3a ustawy z dnia 22 marca 1990 r. o pracownikach samorządowych, który przewiduje, że nabór na stanowiska urzędnicze, w tym kierownicze, zatrudnianych na podstawie mianowania lub umowy o pracę jest otwarty i konkurencyjny. Oznacza to, że nabór na to stanowisko musi poprzedzać konkurs organizowany wg procedury określonej w art. 3a ustawy o pracownikach samorządowych /vide wyrok NSA z dnia 17.10.2007 r. sygn. akt OSK 1445/07/. Dotyczy to zarówno osób przyjmowanych z zewnątrz, jak i pracowników zatrudnionych wcześniej w urzędach gmin. W świetle cyt. wyżej przepisów kierownikiem urzędu stanu cywilnego może więc zostać osoba zatrudniona na podstawie mianowania lub umowy o pracę wyłoniona w drodze otwartego konkursu na wolne stanowisko kierownicze. W sytuacji, gdy gmina nie dysponuje wolnym etatem na stanowisku kierownika urzędu stanu cywilnego, to kierownikiem USC jest wójt lub burmistrz /prezydent/. Skoro Rada Gminy R. powołała S.W. na stanowisko de facto nieetatowego Zastępcy Kierownika USC, powierzając czynności z zakresu rejestracji stanu cywilnego, to tym samym naruszyła art. 6 ust. 2 i 3 ustawy – Prawo o aktach stanu cywilnego, bowiem na stanowisku kierownika urzędu stanu cywilnego nie została w rezultacie zatrudniona osoba na podstawie mianowania lub umowy o pracę, tylko wykonywanie czynności z tego zakresu powierzono innemu pracownikowi Urzędu Gminy w R. Zastosowanie takiej konstrukcji prawnej powoduje w efekcie nie tylko obejście przepisów prawa, ale również niweczy sens powoływania kierownika urzędu stanu cywilnego przez radę gminy, w sytuacji gdy osoba będąca kierownikiem urzędu stanu cywilnego jest wyposażona w niezwykle istotne uprawnienia decyzyjne. Z tych powodów zdaniem organu nadzoru, powołanie innej osoby niż wójt na zastępcę kierownika urzędu stanu cywilnego bez etatu, a w ślad za tym bez wynagrodzenia, jest sprzeczne z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. Organ nadzoru zwrócił również uwagę, że ustawą z dnia 19 września 2008 r. o zmianie ustawy – Prawo o aktach stanu cywilnego oraz ustawy o opłacie skarbowej /Dz.U. Nr 182, poz. 1121/ zniesiono kompetencje rady gminy do podjęcia uchwały w przedmiocie powołania kierownika i zastępców USC. Ponadto w art. 3 ust. 1 przepisów przejściowych ustawy nowelizującej uznano, że osoby powołane na stanowisko kierownika lub zastępcy kierownika urzędu stanu cywilnego, od dnia 7.08.2005 r. do dnia wejścia w życie tej ustawy, uchwałą rady gminy, na podstawie art. 6 ust. 3 ustawy – Prawo o aktach stanu cywilnego, bez przeprowadzenia naboru w trybie art. 3a – 3d ustawy z dnia 22 marca 1990 r. o pracownikach samorządowych, są zatrudnione zgodnie z przepisami tej ustawy. Z kolei ust. 2 cyt. ustawy stanowi, że wymogu określonego w art. 6a ust. 1 pkt 5 ustawy, o której mowa w art. 1, nie stosuje się przez 6 lat od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy w stosunku do osób, które są zatrudnione na stanowisku kierownika lub zastępcy kierownika urzędu stanu cywilnego w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. Analiza powyższych regulacji prowadzi do wniosku, że osoby powołane na stanowisko kierownika lub zastępcy USC bez przeprowadzenia procedury naboru stosownie do przepisów art. 3a – 3d ustawy o pracownikach samorządowych, czyli niezgodnie z obowiązującymi w tej materii przepisami, zostały zatrudnione zgodnie z przepisami tej ustawy, a wymóg dotyczący wykształcenia wyższego specjalistycznego /art. 6a ust. 1 pkt 5 ustawy – Prawo o aktach stanu cywilnego/ nie będzie stosowany przez okres 6 lat od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. W ocenie organu nadzoru interpretacji przez Wójta Gminy R. art. 3 ust. 1 i 2 ustawy nowelizującej, zmierzająca do zatrudnienia na tych stanowiskach osób bez wykształcenia wyższego, o którym mowa w art. 3 ust. 4 ustawy o pracownikach samorządowych jest nieprawidłowa i zbyt daleko idąca. W szczególności ustawodawca nie stwierdza jednoznacznie, iż za zatrudnione na stanowiskach kierownika lub zastępcy – zgodnie z przepisami ustawy - uważa się również te osoby, które zostały powołane przez radę gminy spośród pracowników urzędu, a nie spełniały wymogu wykształcenia wyższego /art. 3 ust. 4 ustawy o pracownikach samorządowych/. Skoro więc przedmiotowa regulacja dotyczy wyłącznie sposobu wyłonienia kandydata, to nie można jej rozszerzać na wymagania kwalifikacyjne. Wymóg w zakresie wykształcenia specjalistycznego, czy też kierunkowego będzie warunkiem obligatoryjnym dopiero po upływie 6 lat od dnia wejścia w życie ustawy, tj. 29.10.2014 r. Natomiast wymóg wykształcenia wyższego w stosunku do kierowników i zastępców kierowników urzędu stanu cywilnego był wymogiem obowiązującym w dacie podjęcia przedmiotowej uchwały. Zatem uchwała Nr [...] z dnia [...]r. Rady Gminy R. naruszyła art. 3 ust. 4 ustawy o pracownikach samorządowych cyt. wyżej i wobec powyższego zachodzi konieczność usunięcia jej z obrotu prawnego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na to rozstrzygnięcie nadzorcze wniosła Gmina R. z zarzutem rażącego naruszenia prawa materialnego w postaci: - art. 3 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 19 września 2008 r. o zmianie ustawy – Prawo o aktach stanu cywilnego oraz ustawy o opłacie skarbowej /Dz.U. Nr 182, poz. 1121/ polegające na błędnym uznaniu, że Rada Gminy R. nie miała prawa powołać na stanowisko Zastępcy Kierownika USC osoby bez wyższego wykształcenia i ustaleniu że taka decyzja narusza art. 3 ust. 4 i 3a ustawy o pracownikach samorządowych, których stosowanie zostało wyłączone cyt. wyżej ustawą; - art. 91 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym /Dz.U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm./ przez przyjęcie, że przedmiotowa uchwała Rady Gminy R. jest sprzeczna z prawem, i na tej podstawie wnosiła o uchylenie w całości zaskarżonego aktu nadzoru. W uzasadnieniu skargi wyjaśniono, że S.W. powołana uchwałą z dnia [...]r. na stanowisko Zastępcy Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego w R., była zatrudniona w tut. Urzędzie od dnia 1 czerwca 1977 r., od 1983 r. jest zatrudniona na podstawie mianowania na stanowisku inspektora w Referacie Organizacyjnym i Spraw Obywatelskich, a od daty powołania została w wykonaniu uchwały zatrudniona jako Zastępca Kierownika USC. Spełnia warunki określone w art. 3 ust. 4 ustawy o pracownikach samorządowych za wyjątkiem warunku dodatkowego ust. 4 pkt 2 – nie posiada wykształcenia wyższego. Jednakże art. 3 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 19 września 2008 r. o zmianie ustawy – Prawo o aktach stanu cywilnego oraz ustawy o opłacie skarbowej, obowiązujący w dacie rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody, dopuszcza możliwość niestosowania określonego wyżej wymogu przez okres 6 lat od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy w stosunku do osób już zatrudnionych w urzędzie gminy w dniu wejścia w życie ustawy na stanowisku Kierownika bądź Zastępcy Kierownika USC, czyli bez wymogu wykształcenia i konieczności przeprowadzenia konkursu. Pozostaje to wprawdzie w sprzeczności z dyspozycją art. 3 ust. 4 i 3a ustawy o pracownikach samorządowych, ale jest zgodne z nowelizacją ustawy o aktach stanu cywilnego z dnia 18 września 2008 r. /Dz.U. Nr 182, poz. 1121/. W ocenie strony skarżącej stanowisko organu nadzoru jest błędne, a przedmiotowa uchwała Rady Gminy R. nie narusza prawa w obecnie obowiązującym stanie prawnym, gdzie zatrudniony przez Wójta Gminy pracownik na stanowisku Zastępcy Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego wykonuje swoje obowiązki zgodnie z nowelizacją ustawy Prawo o aktach stanu cywilnego z dnia 18 września 2008 r. /Dz.U. Nr 182, poz. 1121/. Wojewoda odpowiadając na skargę wniósł o jej oddalenie i również powołał się na argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego z dnia 2 grudnia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, zważył co następuje: Skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego nie może być uwzględniona. Po myśli art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei zgodnie z art. 3 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego. Do aktów nadzoru w szczególności należy zaliczyć rozstrzygnięcia organu nadzorczego /art. 98 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, art. 85 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym i art. 86 ust. 1 ustawy o samorządzie wojewódzkim/. Przesłanki zgodności z prawem rozstrzygnięcia nadzorczego są określone w art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym /Dz.U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm./, gdzie stwierdza się, że uchwała organu gminy sprzeczna z prawem jest nieważna. W wypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę wydano z naruszeniem prawa /art. 91 ust. 4 ustawy/. Powołany wyżej art. 91 ust. 1 i 4 ustawy o samorządzie gminnym wyznacza zatem podstawy do stwierdzenia nieważności uchwały rozstrzygnięciem nadzorczym przez określenie kategorii wad /naruszenie prawa istotne oraz nieistotne/. Zgodne z prawem jest więc rozstrzygnięcie nadzorcze, które nie narusza granic dopuszczalnej ingerencji "nadzorczej", wyznaczonej powołanym wyżej przepisem cytowanej ustawy. W ocenie Sądu, zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze prawa nie narusza. Z art. 91 ust. 1 zdanie drugie ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym wynika, że organ nadzoru może wydać rozstrzygnięcie nadzorcze w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia, w trybie określonym w art. 90. Uchwała Nr [...] Rady Gminy R. z dnia [...]r. w sprawie powołania Zastępcy Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego wpłynęła do Urzędu Wojewódzkiego w dniu [...]r., zaś rozstrzygnięcie nadzorcze zostało wydane w dniu [...]r. Z art. 61 § 1 i 4 K.p.a. w związku z art. 91 ust. 5 ustawy o samorządzie gminnym wynika, że organ nadzoru postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności uchwały organu gminy wszczyna z urzędu, o czym zawiadamia organ gminy /vide uchwała 7 sędziów NSA z dnia 21.10.2002 r. OPS 9/02 – ONSA 2003/2/43/. Powyższy obowiązek również został spełniony, gdyż Wojewoda pismem z dnia [...]r. [...] zawiadomił Wójta Gminy R. o wszczęciu postępowania nadzorczego /doręczonym w dniu 21.11.2008 r./. Trzeba podkreślić, że organ nadzoru wydający rozstrzygnięcie nadzorcze uwzględnia stan prawny obowiązujący w dacie podjęcia uchwały przez radę gminy. Sąd przy sprawowanej kontroli bierze pod uwagę stan prawny istniejący w dacie wydania aktu nadzoru. W takiej sytuacji organ nadzoru i również Sąd stosują prawo materialne obowiązujące w dacie podjęcia uchwały przez radę gminy /organ stanowiący/. Zgodzić się należy ze stanowiskiem Wojewody, wyrażonym w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego, że uchwała Nr [...] Rady Gminy z dnia [...]r. w sprawie powołania Zastępcy Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego, naruszyła prawo w stopniu nakazującym usunięcie jej z obrotu prawnego. W szczególności organ nadzoru słusznie przyjął, że w dacie podjęcia wspomnianej uchwały Nr [...] obowiązującym był wymóg posiadania przez Kierownika USC lub jego zastępcę wykształcenia wyższego. Otóż uchwałą Nr [...] z dnia [...]r. Rada Gminy R., na podstawie art. 6 ust. 3 ustawy z dnia 29 września 1986 r. - Prawo o aktach stanu cywilnego /Dz.U. z 2004 r. Nr 161, poz. 1688 ze zm./ powołała S.W. na Zastępcę Kierownika USC w R. Niesporne jest, że w dacie podjęcia tej uchwały S.W. nie posiadała wykształcenia wyższego. Z pisma Wójta Gminy R. z dnia [...]r. [...] nadto wynika, że S.W. jest zatrudniona w Urzędzie Gminy od dnia 1.06.1977 r., a od 1983 r. na podstawie mianowania na stanowisku inspektora w Referacie Organizacyjnym i Spraw Obywatelskich. W związku z powołaniem na Zastępcę Kierownika USC Dokonano zmiany w jej zatrudnieniu, na zasadzie porozumienia stron. Zgodnie z art. 6 ust. 3 ustawy – Prawo o aktach stanu cywilnego rada gminy może powołać innego kierownika urzędu stanu cywilnego lub jego zastępcę /zastępców/. W ust. 1 tego artykułu stwierdza się, że czynności z zakresu rejestracji stanu cywilnego dokonuje kierownik urzędu stanu cywilnego lub jego zastępca /zastępcy/, zaś w ust. 2 – że kierownikiem urzędu stanu cywilnego jest wójt lub burmistrz /prezydent/. Zatem przepisy te określają kto wykonuje czynności z zakresu rejestracji stanu cywilnego. W tym układzie, jak stwierdził Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 19.01.2000 r. I PKN 480/99 /OSNAPiUS 2001/10/349/, art. 6 ust. 3 pozwalający powołać radzie gminy innego kierownika USC niż wójt, należy rozumieć jako pozwalający na powierzenie czynności z zakresu rejestracji stanu cywilnego innej osobie i określający organ, który jest właściwy do tego powołania /powierzenia czynności/. Nadto też stwierdził, że przepis art. 6 prawa o aktach stanu cywilnego musi być interpretowany w powiązaniu z ustawą o pracownikach samorządowych, skoro USC jest częścią urzędu Gminy. Sąd Najwyższy powyższym wyrokiem przesądził, iż kierownik USC jest pracownikiem zatrudnionym na podstawie mianowania. Mając na uwadze pogląd zaprezentowany przez Sąd Najwyższy we wspomnianym wyżej wyroku /str. 2 zaskarżonego rozstrzygnięcia/, organ nadzoru prawidłowo wywiódł, że do tego stanowiska /kierowniczego/ znajduje zastosowanie art. 3a ustawy z dnia 22 marca 1990 r. o pracownikach samorządowych /Dz.U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1593 ze zm./. Przepis ten brzmi następująco: Nabór kandydatów na wolne stanowiska urzędnicze, w tym na kierownicze stanowiska urzędnicze, zatrudnionych na podstawie art. 2 pkt 2 i 4, zwane dalej "stanowiskami urzędniczymi", jest otwarty i konkurencyjny /wymieniony w tym przepisie art. 2 pkt 2 i 4 dotyczy zatrudniania na podstawie mianowania i na podstawie umowy o pracę/. Oznacza to, że taki nabór musi być poprzedzony konkursem i obowiązek ten ma charakter bezwzględny. Wymóg przeprowadzenia konkursu, jak podkreślono w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17.10.2007 r. II OSK 1445/2007/Lex Polonica 1628471/, będzie miał zastosowanie zarówno dla nowo zatrudnionych kandydatów spoza urzędu gminy, jak i dla kandydatów już w tym urzędzie zatrudnionych. Zgodnie z art. 3 ust. 4 ustawy o pracownikach samorządowych zatrudniony na kierowniczym stanowisku urzędniczym pracownik samorządowy na podstawie art. 2 pkt 2 – 4, spełniać musi wymagania określone w ust. 1 /jest obywatelem polskim, posiada kwalifikacje zawodowe wymagane do wykonywania pracy na określonym stanowisku, ukończył 18 rok życia i ma pełną zdolność do czynności prawnych oraz korzysta z pełni praw publicznych, posiada stan zdrowia pozwalający na zatrudnienie na określonym stanowisku /i ust. 3 pkt 2 i 3/ nie był prawomocnie skazany za przestępstwo umyślne, cieszy się nieposzlakowaną opinię oraz dodatkowo: posiada łącznie co najmniej dwuletni staż pracy /pkt 1 lit. a – e/ oraz posiada wykształcenie wyższe /pkt 2/. Skoro więc w dacie podjęcia przez Radę Gminy R. uchwały Nr [...[ S.W. nie posiadała wykształcenia wyższego, a ponadto obowiązek przeprowadzenia konkursu na stanowisko kierownicze /Zastępcy Kierownika USC w R. nie został spełniony, to prawidłowym było zakwestionowanie przez organ nadzoru tej uchwały, jako dotkniętej wadą, tj. naruszeniem prawa istotnym. W rezultacie Sąd nie znajduje powodów do usunięcia zaskarżonego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. W ocenie Sądu, interpretacja prawa materialnego dokonana przez stronę skarżącą w uzasadnieniu skargi, jak i wcześniej w piśmie z dnia [...]r. skierowanym przez nią do organu nadzoru, po wszczęciu przez ten organ postępowania zmierzającego do stwierdzenia nieważności uchwały Nr [...] Rady Gminy R. z dnia [...]r., nie zasługuje na akceptację. Sama też strona skarżąca stwierdza wprost, że przedmiotowa uchwała "nie narusza prawa w obecnie obowiązującym stanie prawnym", jak też stwierdza, że powołanie wskazanej w tej uchwale osoby na stanowisko z-ca Kierownika USC "bez wymogu wykształcenia i konieczności przeprowadzenia konkursu" pozostaje w sprzeczności z dyspozycją art. 3 ust. 4 i 3a o pracownikach samorządowych, ale jest zgodne z nowelizacją ustawy o aktach stanu cywilnego z dnia 18 września 2008 r. /Dz.U. Nr 182, poz. 1121/. Nie ulega zatem wątpliwości, że strona skarżąca ma istotnie świadomość, iż uchwała Nr [...] jest wadliwa, a nawet to potwierdza. Natomiast odwoływanie się do znowelizowanej ustawy – Prawo o aktach stanu cywilnego /z dniem 29.10.2008 r./ nie może odnieść spodziewanego przez nią skutku, czyli uchylenia zaskarżonego aktu nadzoru. Dla oceny bowiem legalności zaskarżonego aktu nadzoru i zmiany tej uchwały tym aktem zakwestionowanej istotne znaczenie ma prawo materialne obowiązujące w dacie podjęcia przedmiotowej uchwały. Stąd też argumentacja strony skarżącej nie daje żadnych podstaw do usunięcia z obrotu prawnego zaskarżonego rozstrzygnięcia. Dlatego na podstawie art. 151 cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga została oddalona.