II SA/Rz 852/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Partyka po rozpoznaniu w dniu 2 września 2015 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. K. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2015 r. Nr [...] w przedmiocie uznania zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie za nieuzasadnione - postanawia – odrzucić skargę. T. K. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (WINB) z dnia [...] maja 2015 r. Nr [...]. Rozstrzygnięciem tym organ uznał za nieuzasadnione złożone przez T. K. zażalenie na "bezczynność organu administracji państwowej Inspektoratu Nadzoru Budowlanego" w sprawie wszczętego postępowania w przedmiocie robót budowlanych związanych z przebudową sklepu w parterze budynku przy ul. R. w P. W podstawie prawnej swego rozstrzygnięcia WINB powołał art. 37 § 1 i § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej w zakresie określonym w art. 3 § 2 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.". Regulacje te zawierają katalog rozstrzygnięć podlegających kognicji sądu administracyjnego. W art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a. ustawodawca przesądził, że kontrolą sądową objęte są m. in. wydane w postępowaniu administracyjnym postanowienia, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Tymczasem postanowienie wydawane w oparciu o art. 37 K.p.a. do grupy tej nie należy. Jest to bowiem akt wydawany w toku postępowania administracyjnego, dotyczący incydentalnych kwestii, nie rozstrzyga zaś o istocie sprawy. Nie jest to też postanowienie kończące postępowanie, a także nie przysługuje od niego zażalenie. Zgodnie bowiem z art. 141 § 1 K.p.a., na wydane w toku postępowania postanowienia zażalenie służy tylko wtedy, gdy kodeks tak stanowi, zaś ani art. 37 K.p.a. ani też inny przepis powołanej ustawy nie przewiduje środka zaskarżenia od przedmiotowego postanowienia. Złożenie zażalenia w przewidzianym w art. 37 K.p.a. trybie stanowi tylko przesłankę dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu administracji publicznej lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Postanowienie, które organ wyższego stopnia wydaje w następstwie rozpatrzenia zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie, nie podlega więc odrębnemu zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Strona postępowania, która nie zgadza się więc z wydanym przez organ wyższego stopnia postanowieniem, może złożyć do sądu administracyjnego skargę na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania, którego przedmiotowe zażalenie dotyczy. Kwestia ta nie budzi wątpliwości w orzecznictwie sądowym (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 31 stycznia 2013 r. I OSK 74/13, publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl) Mając więc na uwadze, że zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie WNB z dnia [...] maja 2015 r. nie może stanowić przedmiotu kontroli sądowej, bowiem nie mieści się w określonym w art. 3 § 2 P.p.s.a. katalogu zaskarżalnych rozstrzygnięć, skargę T. K. należało odrzucić. O powyższym orzeczono na podstawie art. 58 § 1 pkt 1, § 3 w zw. z art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a. i art. 37 K.p.a.